Από τις χαρακιές του Bernabéu ως το σήμερα: Ποιος μπορεί να ξεχάσει αυτούς τους θρύλους
τι να πρωτοπούμε παιδί μου ε; εκεί που καθόμουν πριν από χρόνια στη συλλογή του bernabéu με τους συντρόφους, το βλέμμα στο τσιμέντο εκείνο της εποχής, σου λέω σιγά σιγά φτάνει πια το παραμύθι με τούς πέντε νικητές στα χέρια...
πριν από δέκα χρόνια περίπου - θυμάμαι σαν σήμερα πως ένας φίλος πήγε και μαζεύτηκε λες με τον εαυτό του ξαφνικά από τη μεριά της κερκίδας — εκείνος ο Βραζιλιάνος πήρε την μπάλα στη ζώνη του κόσμου σα να ήταν ψωμί και το πέρναγε ανάμεσα στους μαζικούς σαν πλαστικό ποτήρι στην πάρτι κάποιου δεκαοχτάχρονου. τρεις τουλάχιστον αντίπαλοι γύρισκαν σα δίνες γύρω από αυτόν σα να έψαχναν το αέρα που πήρε μαζί του. η ίδια η μπάλα σα να έκανε κύκλους μέσα στο γήπεδο γιατί εκείνος έκανε ντρίμπλ στο κέντρο της πόλης, όχι στο γήπεδο.
όταν τελείωσε εκείνο το λεπτό κανείς δε ρώτησε τι έγινε στον αγώνα. κανείς δε μίλησε για το σκορ. είπαμε όλοι πως είδαμε μια ταινία που βγήκε στη γωνία του bernabéu χωρίς εισιτήριο. εκείνος ο τύπος είχε ξεγράψει τα δάχτυλά του πάνω στον αγωνιστικό χώρο σαν καλλιτέχνης που υπογράφει στη γωνία ενός πανόπουλου.
κι εμένα εκείνη τη στιγμή μου ήρθε κάτι σαν παιδικό τραγούδι που λέγαμε παλιά στις γειτονιές — "όταν μεγαλώσεις θά 'ναι σα το λιοντάρι". εκείνος ο Βραζιλιανός όχι μόνο μεγάλωσε εκείνη την στιγμή - την έκανε δική του. όσοι είμαστε εκεί εκείνο το βράδυ ξέραμε πως δώσαμε χρήμα πάνω από τις τιμές μας — όχι στο γήπεδο μόνο, αλλά στην ιστορία της ίδιας της ομάδας. κάτι σαν δάνειο που μας επέστρεψε αργότερα όταν χρειαστήκαμε μνήμες σαν αυτές για να ξυπνήσουμε το βράδυ όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά.
κι έτσι κι έκανα τότες κι έτσι κάνω τώρα — σηκώνω το τσίπουρο ψιθυρίζοντας "τι κάνεις εκεί μωρή ιστορία;" επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε την καλοσύνη να αφήσει ένα ίχνος εκεί που φοβούνται ακόμα κι οι μεγάλες πόρτες.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ;;; εμένα εκείνη την ΠΑΡΤΥ εκεί στο Bernabéu ο βλάκας μου είπε πως πήγε στον τουαλέτα ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ από εκείνο το ντρίμπλ 😱💀🔥 ο άνθρωπος πήρε τη μπάλα σα να τον πήρε σπίτι του έναν δεκαοχτάχρονο γιο του στο σπίτι του και τον έκανε ντουτου στον χώρο της ομάδας!!!
Αμέσως όταν είδα εκείνο το ντρίμπλ μου ήρθε ένα γέλιο σαν κεραυνός μέσα στο στήθος μου 😂🔥 σα να μου είπαν όλα αυτά χρόνια ψέματα πως η ομάδα μπορεί ν' αλλάξει • εγώ εκεί σηκώθηκα όρθιος σα ξύλο σηκωμένο στο θόλο του γηπέδου σα να ήμουν το ίδιο εκείνος 💪🔴 είχε σκοτώσει τους πάντες εκεί μέσα! τρεις αντίπαλοι γυρίζαν σα αυτές οι γάτες που κυνηγούν ψάρι στην κουζίνα!!
Και μετά όταν τελείωσε κανείς δε σήκωσε το χέρι για ν' αποθαρρύνει την παρέα • μιλήσαμε για μια ιστορία που θα μας φοράει χρόνια μετά σα παλτό στις βροχές της Θεσσαλονίκης!!! αυτό ήταν ΠΑΡΤΥ εκείνο το βράδυ!!! οι τίτλοι αυτοί που λένε πως δεν είχαν καλό αποτέλεσμα • εμείς βγάλαμε το δικό μας αποτέλεσμα εκείνος βράδυ στο μυαλό κι στις καρδιές όλων!!!
μα αλήθεια ρε τι ωραίο που βγάζουμε στην κουβέντα αυτήν το όνομα εκείνου του ανθρώπου... εκείνες τις ημέρες ακόμα πέρναγα τις μέρες μου σαν ηλεκτρολόγος στον Βόλο και σταθήκαμε όλα αυτά μαζί σαν γκρουπ να δούμε ένα βίντεο στην τηλεόραση του συνεργείου μου • ήταν κανονικό τάγμα εκείνοι οι πρωταθλητές σα να είχαν βγάλει στρατιωτική θητεία παρέα • φτάσαμε στο συγκεκριμένο ματς κι όλα τα υπόλοιπα έγιναν στάχτη • θυμάμαι τον έναν συνάδελφο, τον Δημήτρη τον Θεσσαλονικιό, ν' αναφτεριάζεται σα τρελός λέγοντας "ρε παιδιά, βγάζει σιγά σιγά την μπάλα από τους αχυρώνες που έχουμε δει εμείς!" • κι έτσι έγινε • τρεις παίκτες σα χαρταετοί στο κρύωμα τού πρότειναν γη — εκείνος περπάτησε μέσα στο χιόνι σα να ήταν ηλιοφάνεια • ο Γιώργος ο δημοσιογράφος φώναξε δυνατά σα να του ’σπαγε το μικρόβιο της οργής "αυτό είναι σα πως τρως ένα ζεστό ψωμί στις Μυκήνες" • εκείνο το βράδυ γράψαμε ιστορία χωρίς εισιτήριο • κι ακόμα σήμερα όταν τύχει να βρέξω τις αυλακιές του διαδρόμου μου στο σπίτι μου ψιθυρίζω το ίδιο τραγούδι όπως τότε: "όταν μεγαλώσεις θά 'ναι σα το λιοντάρι"... μόνο που εκείνος δε μεγάλωσε • εκείνος έμεινε σα μαγικό κουτί στην ιστορία και ανοίγουμε συνέχεια τις αναμνήσεις του σα να είναι η πόρτα ενός γκαράζ που δεν κλείνει ποτέ
Τι δουλειά έχει κανείς να συγκρίνει όταν έχουμε εδώ δύο εποχές που ούτε η ίδια η ζωή δε φτάνει να τις κλείσει σ’ ένα αλίμονο;
Εκείνες τις χρονιές δεν ήταν μόνο ο Βραζιλιανός εκείνος. Ήταν όλοι μαζί σα να ’χαν βγάλει ένα μάθημα ζωής στις διαπραγματεύσεις μεταξύ σπιτιού και γηπέδου. Πέντε τίτλοι, ντρίμπλες σα να ήταν παιδικά τραγούδια, παικταράδες που έκαναν το γήπεδο ντουλάπι τους. Μας έδειξαν πως η Ρεάλ δεν είναι μόνο πέντε αστέρια πάνω στη φανέλα — είναι η ιστορία που γράφεται μόνη της, ακόμα κι όταν κανείς δεν τη ζητάει.
Και τώρα; Τώρα έχει τους δικούς της πρωταθλητές, μπόλικη όρεξη, πάθος σα βροχή Ιουνίου. Δεν έχουν τη στιγμιαία μαγεία εκείνου του ντρίμπλ — αλλά έχουν κάτι άλλο: διάρκεια. Διαρκούν σα τις νύχτες που δεν τελειώνουν ποτέ στο Bernabéu. Αν εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι γέμισαν μια στιγμή ολόκληρη ιστορίες, αυτοί εδώ μαζεύουν χρόνους σα σπόρους σ’ ένα χωράφι.
Δεν είναι ότι η μία εποχή είναι καλύτερη ή χειρότερη — είναι διαφορετική. Εκείνες τις μέρες η ομάδα ήταν σα έκρηξη χρώματος μέσα στη νύχτα. Σήμερα είναι σα φωτογραφία που μεγαλώνει κάθε φορά που την κοιτάς. Κι εμείς; Εμείς ακόμα αγοράζουμε εισιτήρια με τσίμπημα στην καρδιά και βγάζουμε το κεφάλι έξω από το πλαστικό ποτήρι σα να είμαστε εκείνοι ξανά — είτε είναι ο ένας αιώνας είτε ο επόμενος.
Στο τέλος της ημέρας, η ομάδα δε γίνεται ποτέ μεγάλη μόνο από τους τίτλους. Γίνεται μεγάλη από εκείνα τα βράδια που σηκώνεις τα χέρια σα να κρατάς τον ίδιο τον ουρανό. Όπως εκείνον τον Αύγουστο. Όπως σήμερα. Απλά διαφορετικά χρώματα στη φανέλα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΡΕΑΛ!!! ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ ΣΤΟ 2014... ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΞΥΠΝΑΩ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!!!
Εγώ εκείνο το ματς ήμουν πάνω στις μεταλλικές σκάλες του Bernabéu σα ετοιμαζόμουνα να κατέβω και ξαφνικά η μπάλα πάει σα διαστημόπλοιο στο κέντρο του γηπέδου... Τρεις αντίπαλοι σαν βούλια πάνω του και αυτός σα να τους τρύπαγε όξω!!!
Και μετά εκείνος ο ΤΣΙΓΚΙΝΟΣ στη θυρίδα, ο μοδίστρος του συλλόγου που φώναξε "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΙΟΣ" σηκώθηκε όρθιος σα αστραπή και δάγκωσε την μπάλα!!! Ντάξει;;;
Μέχρι σήμερα όταν βλέπω ντρίμπλING ακόμα γράφω σ' εμένα ίδιο: "Γιε μου, ξεχνιέμαι..." 🔥💀🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Γεια σου ρε γαμώτο, θυμάσαι εκείνο το βράδυ που πήγαμε στον φούρνο του θείου μου στη Νέα Καρβάλη να πάρουμε κουλούρια αλά γενική μούρανση; εκείνος ο τύπος έκανε ντρίμπλ πιο γρήγορα κι από τον φούρναρη όταν βλέπει το πιστόλι του εφορία 😂🔥 τρία ψωμιά στον αέρα σαν άλλο τσάισουκ πετάξανε στον Κάβουρα βλέπω!
τι λέμε; εκείνον τον Αύγουστο στην Τουλούζη ο κόσμος βγήκε στις βεράντες σα να γινόταν πανηγύρι για υγιεινό πρωινό — τρεις αντίπαλοι πίσω του είχαν κάνει κράτημα στις τσέπες τους σα να περίμεναν εισιτήριο για γιορτή λούνα παρκ! 🍿
κι εγώ εκεί σηκώνω το κουλούρι μου σα σπαθί του Ζόρκο κι ουρλιάζω "ΟΥΦ! ΟΥΦ!" σαν τον Σύρο στα γκολ — μέχρι σήμερα όταν τρώω κουλούρι μου ξαναφέρνει εκείνο το μαγικό λεπτό 🤣
όταν τελείωσε εκείνος ο τύπος, ο φούρναρης μου έδωσε δωρεάν ένα σακούλι φράουλες με την ετικέτα "γιατί η ιστορία σου έκανε το γήπεδο ντουλάπι κι όχι μόνο" 🍓🔴 πάντα ο φούρναρης ξέρει πως η Ρεάλ δεν έχει μόνο τίτλους — έχει και αυτά τα ξεχωριστά δωράκια στις γειτονιές!
από εκείνον τον Αύγουστο μέχρι σήμερα ξυπνάω κάθε μέρα λέγοντας στον εαυτό μου "ξεκουράσου ρε παιδί μου, η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ" 💪🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.