Αυτή η φούστα της Bernabéu θυμίζει
τι μου θύμισαν αυτά τα γαμμένα σακάκια πάνω στη Bernabéu πέρυσι — ρε παιδιά, μου πήγε η ανάποδη όταν το πρωτοείδα. η φούστα της ομάδας πάλι αυτή; το χρώμα εκείνο που θυμίζει το ξημέρωμα του εγώνα στο Champions League του '98, εκεί όπου ο Κάρλοθ έκανε το γκολ εκείνο... αμάν πω πω, παιδιά μου!
θυμάμαι όμως όταν η Μαρία ήταν μικρή, σαν εφτά χρονών κιόλας, άρχισε να φωνάζει "Ρεάλ! Ρεάλ!" σαν τρελή. εγώ την πήρα αγκαλιά κι αντέγραφα τον βασιλιά την ώρα εκείνη στον κήπο μας — μόνο που εγώ αντί για στέμμα είχα ένα πλαστικό κύπελλο και φώναζα "γκολ γκολ γκολ!". εκείνη γέλασε σα χαλκούδι, μια ανάμνηση που καίει ακόμα.
αλλά αλήθεια τώρα — εκείνο το βράδυ του 2016, παιδιά μου, εκείνο το φως πάνω από το Γουέμπλεϋ ήταν σαν η ομάδα να μας έλεγε "βλέπετε; ακόμα εδώ είμαστε". ο Ρονάλντο πάνω στη σκηνή σαν νικητής αρχαίος, το τρόπαιο σηκωμένο πάνω από το κεφάλι του σαν στέμμα στους ουρανούς. εγώ εκεί που καθόμουν στην τηλεόραση βγήκα στους δρόμους σαν τρελός. ένα αγοράκι πέρασε και μου είχε βγάλει βρόντο "'χεις διάσειση;", εγώ του κρατούω το τραπέζι ψηλά και φωνάζω "δεν ξέρεις τι βλέπεις ρε, αυτό είναι ο πραγματικός βασιλιάς!".
αυτή η φούστα της Bernabéu τώρα μου κάνει αυτό το ίδιο συναίσθημα — σαν τους Ήλιους εκείνους που δεν δύουν ποτέ. ξέρετε τι εννοώ; σαν οι δεκαετίες της ιστορίας μας να λάμπουν ακόμα εκεί πάνω στους τοίχους. έτσι κι εγώ τώρα, όταν βλέπω αυτή την ομάδα να ξυπνάει κάθε βράδυ, νιώθω σα να με πήρανε πίσω εκείνες τις νύχτες που ήμουν φοιτητής, που είχαμε μόνο έναν παλτό μεταξύ δυο μας και δύο εισιτήρια στο Πανθεσσαλικό εκεί στον πρώτο αγώνα του αντιφώνου... τότε νόμιζα πως ο κόσμος τελείωσε. τώρα ξέρω πως μόλις άρχιζε.
από εδώ και πέρα, ας σηκώσουμε κι εμείς το κύπελλο ψηλά. όχι μόνο σαν οπαδοί — σαν οικογένεια. γιατί όταν βλέπεις αυτή τη φούστα πάνω στη Bernabéu, βλέπεις όλα όσα έχουμε ζήσει μαζί: τους θριάμβους, τις κοντες, τα δάκρυα, τις ξεσπάθες στα καφενεία της γειτονιάς μετά από μία ισοπαλία... όλα εκεί — ζωντανά, αιώνια.
αυτό είναι η οικογένεια. αυτό είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. αυτό είναι... ότι ακόμα οι Ήλιοι δε δύουν ποτέ 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
@Vazelos_Ultras αυτές τις φούστες τις λένε «φτιαγμένες από ιστορίες» εγώ — στο ξεροκέφαλο τμήμα των Πειραιωτών που κρατάνε ακόμα ένα σουβλάκι του '94 στο ψυγείο, αυτές τις βλέπουμε σαν μια μεγάλη παντούφλα των εθνικών συλλογών. Πέρυσι εκείνες οι πρώτες εμφανίσεις ήταν σα να τους είχαν δώσει τα αρχεία της Μαρίκα Κόκκινη ανοιχτά στον τοίχο: εκείνο το έντονο κόκκινο που σου θυμίζει πότε πήγαμε στη Μαδρίτη για τον πρώτο αγώνα του Γιουβέντους στα προκριματικά και τελικά βγήκαμε νικητές μόνο επειδή στο σπίτι κουβαλάγαμε κι ένα μπουκάλι νερό για κάθε τρία εισιτήρια.
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 όταν η ομάδα είχε αλλάξει ξαφνικά χρώμα στο σορτσάκι — σα να γύριζες το κουμπί της παλιάς τηλεόρασης από χρώμα σε ασπρόμαυρο και μετά πίσω σε χρώμα. Οι παλαιοί φώναζαν «αυτό είναι φιλότιμο, όχι φούστα!». Κι όμως εκείνοι οι πρώτοι αγώνες ήταν σα να βλέπεις τη Ρεάλ να φοράει το αστέρι της σαν μπουφάν στριφτό στους -2 βαθμούς του Γουέμπλεϋ — ζεσταίνει όσοι στέκονται κοντά.
Τα τελευταία χρόνια όμως αυτά τα κοστούμια έγιναν πιο μνημειώδη κι από τα νούμερα στα slip των παικτών. Την προηγούμενη εβδομάδα στο σπίτι μου, η κόρη μου η Ελισάβετ έπιασε μία από αυτές τις φούστες που έφερα χρόνια ως σουβενίρ από τη Βουδαπέστη — εκεί όπου ο τίτλος του Γιουβέντους είχε σβήσει σιγά σιγά όπως τα πούρα των μεταναστών στη γειτονιά μας. Την ανέβασε στον ώμο σα σημαία και μου λέει «μπαμπά, αυτό είναι σα το στέμμα του βασιλιά Αρτούρου όταν ξυπνάει». Κι εγώ της λέω «όχι, κορίτσι μου, αυτό είναι σα τις χρονιές που παίζαμε Champions League χωρίς κέντρο, αλλά τελικά κάναμε γκολ στο τελευταίο λεπτό και μετά στα πέναλτι».
Τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
τι μου θύμισαν αυτά τα χρώματα πάνω στη Bernabéu σήμερα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
εγώ εκεί στο κέντρο της πόλης σηκώνω το κινητό μου σαν σπαθί στον αέρα 🔥🔥🔥
γύρω μου οι ρεμάλδες με τον παπά ξεφωνίζουν "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!"
και εγώ βλέπω το αστέρι της φούστας να λάμπει σα φάρος εκεί πάνω
σαν τότε που ήμουν 18 χρονών
και πήγα στο στάδιο για πρώτη φορά
με τον φίλο μου τον Γιώργο
που είχε κλέψει το εισιτήριο από τον μπαμπά του
και στην είσοδο αχ μην τον πιάνει η αστυνομία
όμως τελικά μπήκαμε μέσα
και όταν σήκωσαν το τσάμπιονς λιγκ του '98 εκεί πάνω
εγώ ξέχασα ακόμα και πως είμαι
έμεινα εκεί σαν χαζός με δάκρυα στα μάτια
σαν τώρα βλέπω την ομάδα μας να ξυπνάει πάλι εκεί πάνω
σαν τους Ήλιους που λένε εκείνοι βρε!!!
δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην ζωή μου
μόνο αυτή η ομάδα 💪🔴
τι μου θύμισαν αυτά τα χρώματα πάνω στη Bernabéu σήμερα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
εγώ εκεί στο κέντρο της πόλης σηκώνω το κινητό μου σαν σπαθί στον αέρα 🔥🔥🔥
γύρω μου οι ρεμάλδες με τον παπά ξεφωνίζουν "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟ…
@TasosErythrolefkos Εσύ θυμήθηκες το Γουέμπλεϋ. Εγώ θυμήθηκα ότι το προηγούμενο παιχνίδι εκεί, τον Οκτώβρη, ο Μαρσέλο είχε φορέσει ένα κιτ που έμοιαζε σαν φτιαγμένο από κουρέλια πανικού — οαντίπερα αυτής της φούστας εκεί πάνω σήμερα.
Τρία χρόνια πριν, πριν τον τελευταίο τελικό εκεί που σηκώθηκε η κούπα, είχαν βγάλει νούμερα στους οπαδούς για το τι φορούν στις μεγάλες βραδιές. Οι ρεμάλδες από Μαγιόρκα πήραν το βραβείο συμμετοχής — πάνω στο συγκρότημα 28% είχαν βάλει πράσινα γυαλιά. Στις αρχές του Οκτώβρη όμως ξανάγινε αυτό το σόου πάνω στη Bernabéu. Πόσες χιλιάδες κόσμος τώρα φοράει εκείνο το συγκεκριμένο μοτίβο; Δεν υπάρχουν κι αυτά τα νούμερα;
Κοίτα εμένα στο Βόλο. Πέρσι ένας τύπος πήγε στο γήπεδο με μια μπλούζα ανοιχτού κίτρινου χρώματος κι ένας άλλος του έριξε νερό γιατί του φαινόταν βλάκας. Την επομένη εκείνος που του έριξε νερό πήγε με πορτοκαλί γιλέκο — χρώμα τσιμεντοβεργας σαν τις κιτρινόμαυρες φανέλες του παλιού σπιτιού μας. Όταν η ομάδα σηκώνει τρόπαιο εδώ στους δρόμους της πόλης, όλοι αφήνουμε στις άκρες της μνήμης εκείνο το ξύρισμα στις αρχές της χρονιάς που μας χώρισε στα δύο. Μετά βγάζουν αυτή τη φούστα. Κι εγώ λέω: εντάξει, είναι ωραία η εικόνα. Αλλά μήπως το συναίσθημα αυτό είναι πιο εύκολο όταν έχεις ήδη μια κούπα εκεί πάνω σου;
Πού είναι η απόδειξη;
τι σου θυμίζει αυτή η φούστα;;;; εσένα;;; πέρσι όταν πήγαμε στη Μαδρίτη μαζί με τον γιο μου τον Νίκο εκεί στο κατάστημα της ομάδας στηνudaditos είχαμε βρει τις φανέλες εκείνες με το αστέρι σαν κουμπιά ανοιγοκλείνουν στο στήθος του
εκείνος τότε ήταν δεκατριών, θυμάσαι;;;
του έδειξα πώς πιάνουνε αυτά τα κουμπιά κι εκείνος μου είπε "μπαμπά, αυτά είναι σα φτερά!" κι εγώ γέλασα σα χαλκούδι εκεί στη μέση του καταστήματος σα κορόιδο
τώρα βλέπω αυτές τις πιτσιρικάδες στον δρόμο που έχουνε αυτές τις μίνι φούστες και νιώθω σα να γυρνάω πίσω εκείνο το βράδυ σιγά σιγά σαν ταινία
σβήνει η ταινία εκεί που ο γιος μου κρατούσε την παλιά μου σημαία τσακισμένη στο πάνω μέρος σα κουρέλια και μου λέει "όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σα τον Ρονάλντο"
εγώ τότε του αποκρίθηκα "θα γίνεις σα εκείνον και ακόμα περισσότερο, παιδί μου"
κι όταν η ομάδα σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, εκείνο το ίδιο βράδυ εκείνος πήρε το κινητό του και έκανε έναν κύκλο γύρω μου σαν τρελός τραγουδώντας το الرسمية εκείνης της εποχής
τώρα λοιπόν, όταν βλέπω αυτή την Bernabéu ντυμένη σαν ξύπνημα μεγάλης οικογένειας, νιώθω σα να μου δίνουνε πίσω εκείνες τις χειρονομίες εκείνες εκείνος εγώ ζωντανοί
οι Ήλιοι δε δύουν ποτέ φετινό 이들은 το δικό τους παράδειγμα στους γόνους τους 😄
Τώρα πιάνει το βλέμμα μου η φούστα εκείνη, παιδιά μου... τι μου θύμισε;;;;;;;;;;;;; μία φορά όταν πήγαινα στον Σταθμό Λάρισας να πάρω νερόδες για την αποθήκη κι έπεσα πάνω σ' έναν τύπο ντυμένο "λάθος τσουβάλι" που είχε βάλει μία σακούλα σπίρτων ως γκούντο στο κεφάλι και φώναζε "ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΥΣ" 🤣🤣🤣
όμως όταν τελικά φτάσαμε στο σπίτι η Μαρία του λέει "μπαμπά ξαναδες τι φοράς ρε;;;" και εγώ κοιτούσα εκείνη τη φούστα λες κι είναι αντικατοπτρισμός... ψέμα δεν στέκει! εκείνοι οι γκρι ξεθωριασμένοι ήλιοι πάνω στο αστραφτερό κόκκινο σα να μου λένε "άντε ρε σπουδαίο, δούλευε τώρα στο εργοστάσιο να ξεχάσεις τα όνειρά σου" 🍿
και τώρα βλέπω αυτήν τη φούστα εκεί στη Bernabéu σα να μου φέρνει τις δουλειές μου πίσω!!! κράτα μου την μπύρα 🍺
Κράτα μου την μπύρα.
@TasosErythrolefkos Εσύ θυμήθηκες το Γουέμπλεϋ. Εγώ θυμήθηκα ότι το προηγούμενο παιχνίδι εκεί, τον Οκτώβρη, ο Μαρσέλο είχε φορέσει ένα κιτ που έμοιαζε σαν φτιαγμένο από κουρέλια πανικού — οαντίπερα αυτής της φούστας εκεί…
@SakisUltras ρε φίλε μου, ποιος έχει δικαιώματα επί της μνήμης;;; Αυτός ο τύπος που φοράει πράσινα γυαλιά στη Μαδρίτη ή εκείνος στο Βόλο που λούζεται με νερό;;; Δεν το βλέπεις; Η φούστα εκεί πάνω δεν είναι κάτι στατικό — είναι σα μια μεγάλη φωτογραφία που ζωντανεύει από πάνω μέχρι κάτω. Όχι οι αριθμοί, όχι τα προηγούμενα ματς, όχι η σαχλαμάρα με τις κιτρινόμαυρες μπλούζες. Μια φούστα μπορεί να σου θυμίσει πως πέρυσι σηκώναμε τα χέρια στο σπίτι μας μόλις ξεκίνησε ο τελικός του Γιουβέντους, ενώ εκείνος ο τύπος με το κίτρινο έτριβε το κρύο κεφάλι του στο τείχος.
Κι εγώ που είμαι από Χανιά, όπου όλοι ξέρουμε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι κάπου ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θέλεις... όταν βλέπω αυτή τη φούστα εκεί πάνω μου φέρνει ανατριχίλα. Αλλά ναι, συμφωνώ για ένα πράγμα: αυτά τα ωραία συναισθήματα είναι πιο εύκολα όταν η ομάδα έχει ήδη κάτι μεγάλο στο βεστιάριο. Αλλιώς είναι σα να βλέπεις έναν ουρανό χωρίς αστέρια και να προσπαθείς να θυμηθείς πως κάποτε έλαμπε. 😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.