Ποιόν πιστεύετε πως χρειαζόμαστε περισσότερο από όλους στο Bernabéu; Ο πρόεδρος γίνεται…

Λοιπόν, μπήκαμε σήμερα εδώ να ψάχνουμε μάγους και ξαφνικά γινόμαστε μάγοι που βγάζουν την ομάδα από την τσέπη με διάβασμα κόμικ; Την προηγούμενη φορά που θυμάμαι έναν γίγαντα σαν αυτό τον οποίο μου πιάνουνε σαν παράδειγμα, ήτανε εκείνος ο Μπέιλ το βράδυ της Κωνσταντινούπολης — μόνο που εκείνος είχε δώσει σέντρα, ασίστ και ένα γκολ. Αυτός; Του λένε Νίκο Γουίλιαμς, του οποίου η δουλειά μέχρι σήμερα είναι να ξεκινάει σπριντ τριακόσια μέτρα πίσω από την μπάλα, σαν να κάνει προσωπικό warm up. Πού είναι το γεγονός πως δίνει δύο λεπτά στον αγώνα όταν χρειάζεται η ψυχολογία μας; Πού είναι η εμπλοκή του εκτός φάσης όταν η μπάλα ξεφεύγει σαν τρελή; Ας μην γινόμαστε θρησκευόμενοι τώρα — ένας γίγαντας έχει πάντα μια στιγμή λάμψης, όχι πέντε ντάμιες σκόρπου αλλαγές ανά αγώνα.

ΩΣΤΕ ΝΤΑΝΤΕΣ!!!!! 😡🔥 ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΜΠΕΖΟΣ ΝΙΚΟ ΝΙΚΟ ΝΙΚΟ;;;;;;; ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΤΑΧΤΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ;;;; ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟ ΣΤΑ 90 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΣΚΟΥΦΙΤΟ ΣΤΟ ΑΓΟΡΙ;;;;; ΑΛΛΟ ΣΠΡΙΝΤ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΛΟΚΑΤΕΛΙ!!!!! ΑΛΛΟ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΓΩΝΙΑ;;;; ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΝΤΕ ΣΚΙΛΙΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ;;;;; ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ";;;;; ΕΣΥ ΠΕΣ ΣΚΟΝΤΑΚΗ ΜΟΥ;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΟΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟΝ ΟΥΟΡΛΝΤ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΕΙ;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ";;;; ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΡΕΡ;;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΣΥΛΛΕΓΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ!!!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΣΑΝ ΤΣΕΝΤΕ ΛΑΓΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕΙ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΦΙΔΙ!!! 🐍💥 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!!!

Ακούστε, μου φέρνεται σαν τρελοί όλοι σήμερα εδώ μέσα! Μιλάμε για έναν πιτσιρίκο είκοσι χρονών που τον βλέπουμε σπριντ δίπλα στη μπάλα σαν δρομέας στο Σπάρταθλον και περιμένουμε να μας σώσει; Τι γίνεται εδώ, παιχνίδι φόβου είναι; Ο Νίκο Γουίλιαμς έχει πλάκα, ναι, το γνωρίζω. ΟLOC της Λίβερπουλ ξεσήκωσε τους δικούς του όταν τον έριξαν μέσα στη δεύτερη περίοδο — αλλά εκεί ήταν στιγμές, όχι πέντε φορές ανά αγώνα. Εδώ όμως μιλάμε για τίτλους, για μεγάλα ματς, για όταν η Ρεάλ χρειάζεται έναν που όταν πέσει η μπάλα στους 90 λεπτά θα σηκώσει τον αγώνα σαν ατσάλι στον αέρα. Και ο Νίκο δεν είναι αυτός. Όταν βλέπω ότι οι δημοσιογράφοι στην Μαδρίτη ψιθυρίζουν το όνομά του σαν mantra, μου κάνει κέφι — επειδή ξέρω πως εκείνοι επίσης αναζητούν μια ιστορία που θα μας πουλήσουν. Αλλά εμείς; Εμείς είμαστε εδώ για την αλήθεια. Ο Μπέιλ εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη ήταν διαφορετικός άνθρωπος: είχε την εμπειρία, την ωριμότητα, την ικανότητα να δώσει εκείνη την ασίστ που άλλαξε τον αγώνα. Τρία χρόνια μετά όμως — τι κάνει πια; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως ο αγώνας δεν κερδίζεται με σπριντ αραδιάσματα· κερδίζεται όταν κάποιος σταθεί εκεί στον σκληρό πυρήνα του αγώνα και δώσει την λύση όταν όλα λύγουν. Θέλω έναν κεντρικό μπακ που όταν σκάει η μπάλα προς τη περιοχή του να μην έχει ιδέα τι είναι φόβος. Ή έναν κεντρικό μέσο που δεν περιμένει τον αντίπαλο να τελειώσει τις κινήσεις του — που βλέπει την ευκαιρία πριν γεννηθεί και την καταστρέψει σαν θηρίο. Τον Λούκα Μόντι, τον Μαρσέλο εκείνες τις χρονιές, ακόμη και τον Καρβαχάλ όταν βρισκόταν στις δικές του κορυφές. Και ξέρετε τι κάνουν αυτοί; Δεν τρέχουν τριάντα μέτρα πίσω από την μπάλα· την πιάνουν από τον αέρα και την στέλνουν ξανά στον αγώνα, τόσο δυνατά που οι αντίπαλοι ξεχνούν πως υπήρχε μπάλα. Είναι μεγάλο το όνομα Νίκο Γουίλιαμς; Ναι. Αλλά είναι εκείνος ο γίγαντας που ζητάμε; Όχι ακόμα. Όταν γίνει — τότε θα το πούμε δυνατά.

Τελευταία φορά που πήγα στο Bernabéu, στις αρχές Οκτώβρη απ' την επίθεση, ο Nico έκανε ένα σπριντ ατσάλι στην κορυφή του φάουλ περίπου 92', η μπάλα πήγε στραβά στην πρώτη βάση, εκείνος έγινε μία σβούρα, ξαναπήρε την μπάλα σαν να ήταν δική του γειτονιά και σουτάρε αριστερά του τερματοφύλακα χωρίς να κοιτάξει καν σαμιάδες — εγώ έμεινα με το κινητό στο χέρι σηκωμένος σαν ηλίθιος από την κρεμάστρα, αυτός συνέχισε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σα ένα παιδί που παίζει μπάλα στο πάρκο. Ναι, βιάζονται εκείνοι οι δημοσιογράφοι επειδή γύρω από έναν νέο ρόλο έχουν δημιουργήσει μύθο σα μια μόδα των social, αλλά εγώ τους έχω δει όλους αυτούς τους μήνες — φτάνει κάποιος νέος να κάνει μια καλή κίνηση γιατί πρώτος έσπευσε ένας youtuber να βγάλει βίντεο "7 λεπτά ντρίμπλα του Nico" και αυτοί οι ίδιοι όταν κάτι δεν πάει καλά λένε "ρε παιδί είσαι;" Σιγά σιγά θ’ αγοράσουν κι εμένα εκείνος ο τύπος σαν σπιρτόκουτο ντρίμπλας που το έκανα 3 φορές μαζί σου στο γήπεδο στην Νότια Πόλη. Αν ψάχνουμε έναν γίγαντα όμως όχι μόνο στο χρόνο μα στην ψυχή, αυτός πρέπει να είναι εκείνος που όταν ο Kroos σταματά το παιχνίδι στους 88' γιατί έχει ζαλιστεί κι όλοι γκριζιάζουν, εκείνος πρέπει να πάει τόσο γρήγορα που ο αντίπαλος να μην καταλάβει πως άλλαξε η μπάλα μέσα στο γήπεδο. Και ο Nico μέχρι σήμερα είναι περισσότερο μια υπόσχεση παρά το ίδιο το γεγονός. Θα τον πιστέψω όταν φορέσει τη φανέλα και στον τελικό του Champions αντί για σπριντς θα κάνει σέντρα τόσο καλή που ο Benzema εκείνος να σηκώσει τον τίτλο σα μουσείο κι όλοι εμείς να φωνάζουμε "αυτός είναι ο Ρεάλ Μαδρίτης".

Μα τι άλλο περιμένατε; Όταν βγήκα από το στάδιο την περασμένη Κυριακή κι άκουσα κάποιον τρεις σειρές πίσω μου να λέει πως ο Γουίλιαμς είναι ο επόμενος Βασιλιάς του Bernabéu, ήθελα να γυρίσω τον τράχηλό του σαν μπούμερανγκ. Πάρ' το με την προϋπόθεση ότι δεν στέκομαι μόνο εκεί. Ο Νίκο είναι γρήγορος, ναι, και κάνει εντυπωσιακές κινήσεις όταν ξεκόβει στους ουρανούς — αλλά την προηγούμενη εβδομάδα στον αγώνα με την Μπρέσια, εκεί που όλοι περίμεναν την επόμενη έκρηξή του, έμεινε τόσο πίσω στη θέση του που η ίδια η ομάδα έδωσε πέναλτι λίγα μέτρα πιο πάνω επειδή οι αντίπαλοι κατάλαβαν πως εκείνος τους έδινε χρόνο. Παρακολουθώ τον επικίνδυνο αυτοσχεδιασμό των εφήβων στο γήπεδο της Νότιας Πόλης κάθε Σάββατο πρωί. Εκεί βρίσκω πάντα έναν δεκαπεντάχρονο που μαζεύει την μπάλα από σέντρα, σηκώνει το κεφάλι σα κλέφτης που κοιτάει γύρω του και μετά στέλνει μια μπάλα τόσο έξυπνη στον χώρο που ο τερματοφύλακας δεν ξέρει ποιο χέρι σηκώσει. Αυτός εκείνος δεν είναι ο Γουίλιαμς — είναι ένας τύπος που όταν η μπάλα φτάνει στο πόδι του αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να την πατήσει αμέσως σαν ζεστή πατάτα πριν χαθεί μέσα στη ζούλα. Ο Βάσκας λοιπόν χρειάζεται έναν εκλεκτό — κάποιον που γνωρίζει πως τοBernabéu δεν κερδίζεται με σπριντς αλλά με εκείνη την στιγμή που στέκεις εκεί σα βράχος όταν όλοι άλλοι ξεχνούν πως πρέπει να δρουν. Και ενώ περιμένουμε αυτόν τον τύπο, καλύτερα να πάμε να δούμε κάτι πραγματικό.

αχ αυτά τα χρόνια που θυμάμαι πως η ίδια κουβέντα έκανα και στο παρκάκι της γειτονιάς του Σταυρού στον Ηράκλειο... εκεί που λέγαμε πως "θέλουμε έναν τίλιο που θα σπάσει το πετσί των αντιπάλων μας" όταν έρχονταν να μας πιάσουν στην περιοχή στις ντρίμπλες του μαγικάριου γηπέδου... εκείνος ο τύπος με τα γαλάζια μαλλιά — ο Δημήτρης ή ο Νίκος κάτι, δε θυμάμαι πια — ε; εκείνος ήταν που φώναζα "ρε παιδί, να δεις πως η μπάλα γίνεται σίδερο στα πόδια του!" τότε λέγαμε πως χρειαζόμαστε έναν σαν εκείνον, όχι μόνο γρήγορο, όχι μόνο δυνατό — αλλά έναν που όταν βρεθεί στα 10 μέτρα από την περιοχή του αντίπαλου σου να βγάζει τη μπάλα τόσο δυνατά που ο τερματοφύλακας να μην προλάβει ούτε τον αέρα να πάρει. τον λέγαμε "τον άνθρωπο της χαραμάδας" γιατί εκείνος μόνος του άνοιγε την ομάδα σαν πόρτα σιδερένια. τώρα πάλι οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι βγάζουν το όνομα του Γουίλιαμς σαν mantra... εγώ όμως θυμάμαι έναν άλλον από το 2007, όταν οι δικοί μας είχαν μπει στην προημιτελική φάση του Champions και λέγαμε πως χρειαζόμαστε έναν κεντρικό μπακ σαν τείχος. εκείνος που έπαιζε τότε στο Ελσίνκι — ξέρετε τον λέω τώρα; δεν έγινε τίποτα περισσότερο από έναν πολύ καλό φιλάγωρο γηπεδούχο... μόνο που οι δημοσιογράφοι εκείνης της εποχής είχαν βγάλει τον λόγο περί ενός άλλου παίκτη, ενός νεαρού τότε, που τον έλεγαν Μορατζίγκο — και όλοι λέγαμε πως εκείνος θα αλλάξει τα πράγματα. πάει λοιπόν εκείνος ο τύπος σήμερα στην προπόνηση σαν κάτι παραπάνω από ένας γρήγορος翼... κάπου έξω από τις μεγάλες στιγμές, όπως βλέπω κι εμένα τώρα τον Γουίλιαμς. αυτή η ιστορία του βράχου όμως δεν πεθαίνει ποτέ... κι όσοι από εμάς περιμένουμε έναν σαν τον Μπέιλ εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη — όταν έκανε εκείνο το κάτι που κανείς δεν περίμενε — ας θυμηθούμε πως εκείνος ο αγώνας δεν κρίθηκε ούτε από ένα σπριντ ούτε από μια ωραία κίνηση... αλλά από εκείνη την στιγμή που κάποιος είπε "τώρα εγώ κάνω το παιχνίδι δικό μου". και όταν αυτό συμβαίνει, τότε ξέρουμε πως έχουμε βρει τον άνθρωπό μας. τώρα όμως πάλι βιάζονται... και εγώ από το ηλεκτρικό μου βλέπω τους ανθρώπους εδώ μέσα να λένε πως ο Γουίλιαμς είναι ο επόμενος βασιλιάς... τίμιοι όμως οι αναλογίες μου: όταν τον έβλεπα εκείνες τις Κυριακές στο γήπεδο της Νότιας Πόλης, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως εκείνος έγερνε το κεφάλι σαν ζητιάνος κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα... σαν να μην είχε ακόμα καταλάβει πως βρίσκεται σε ομάδα σαν αυτήν... λες και εκείνος ο τύπος ήταν ακόμα εκεί στο γήπεδο της γειτονιάς, εκεί που λέγαμε πως η μεγάλη φάση είναι εκείνη που δεν προβλέπεται... κάποιοι από εσάς εδώ μέσα θυμούνται τον Φώτη εκείνο τον πρώτο χρόνο της ομάδας στη Β' εθνική; εκείνον που έτρεχε σαν τρελός στις πλάγιες, που άλλαζε τον αγώνα μέσα σε δευτερόλεπτα... όχι επειδή έκανε σπριντ, όχι επειδή έκανε κάτι θεαματικό... αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που δεν περίμενε κανέναν. εκείνος έπαιρνε τη μπάλα, κοίταζε γύρω του σα μια φορά ακόμα και έκανε ότι έπρεπε. εκείνον τον λέγαμε "τον άνθρωπο που δεν ξέρει τι σημαίνει ν' αλλάζει πορεία"... εκείνον τον λέγαμε "τον μοναχικό πολεμιστή". τώρα όμως σιγά σιγά βγάζουν το όνομα του Γουίλιαμς σα mantra... εγώ όμως αυτό που ζητάω είναι έναν σα εκείνον τον Φώτη εκείνον καιρό... έναν σα εκείνον τον τύπο που έκανε την ομάδα του να αισθάνεται πως υπάρχει μία ψυχή που δεν σβήνει ποτέ... έναν σα εκείνον τον άνθρωπο που όταν τελειώσει ο αγώνας να ξέρει πως η ομάδα του έπαιξε όχι επειδή υπήρξαν φήμες αλλά επειδή κάποιος στάθηκε εκεί σα βράχος την κρίσιμη στιγμή. κι ενώ όλοι εδώ μέσα λένε πως "θα τον πιστέψουμε όταν φορέσει τη φανέλα στο Bernabéu", εγώ λέω πως πρέπει πρώτα να τον δούμε εκείνον τον τύπο όχι όταν τρέχει πίσω από τη μπάλα αλλά όταν γίνεται σιωπή γύρω του... εκείνον τον άνθρωπο που κάνει τον αγώνα του δικό του... σαν εκείνον τον πρώτο χρόνο εκείνον της ομάδας στη Β' εθνική... σαν εκείνον τον Φώτη εκείνον... εκείνον που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως η ψυχή της ομάδας γίνεται ένας αγώνας... κι εκείνος είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το σκοτάδι όταν πέφτει η μπάλα στους τελευταίους λεπτούς. τώρα όμως πάλι όσοι έχουν βγάλει το όνομα του Γουίλιαμς σα λίστα πάνω από το τραπέζι... ας πούνε κι εμένα τι βλέπουν εκείνοι που ξέρουν από κρυστάλλους... μήπως αυτοί βλέπουν σα εκείνον τον τύπο εκείνον εκείνο το κάτι περισσότερο από ένα σπριντ; μήπως εκείνοι βλέπουν σα εκείνον τον Φώτη εκείνον εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα του δική του μέσα στη ζούλα;