Αυτήν την εποχή ξαναζούμε την Bernabéu του σπιτιού μας!
τι χαρά μου και πάλι αυτά τα βράδια στη Bernabéu να στολίζουν τον ουρανό της Μαδρίτης σαν δικό μας ουρανός πλέον... θυμάμαι όταν τις βγάζαμε όλες αυτές τις σανίδες κοντοστούμπες που λέμε, πάνω στον αγιασμό της ομάδας ακόμα, μπαίνει εκεί μέσα κι όλο το γήπεδο έχει γίνει μία θάλασσα γαλανόλευκη, ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μαζί σου. τότε πήγαινες στη μεριέρα σου κι άκουγες τους γέρο-ντότσους να λέμε πως «η ομάδα δεν έχει σημασία όταν είναι ντροπή, η ομάδα έχει σημασία όταν όλα γύρω σου γίνονται χρώματα» κι εγώ τσάντα-ακουμπισμένος στο φράχτη του γηπέδου προσπαθούσαν να με πείσουν πως η Bernabéu γίνεται μεγαλύτερη όσο πιο πολλά χέρια την αγκαλιάζουν — κι είχε δίκιο αυτός.
τώρα πάλι ζούμε αυτούς τους παλμούς... εκείνες τις νύχτες στις αρχές Μαΐου όταν τα φώτα των βραβείων κάνουν το γήπεδο σαν στολίδι πάνω από τη πόλη και κάθε σπίτι της Μαδρίτης γίνεται ένα μικρό σπίτι των Μαδριλένων. και οι σανίδες εκεί πάνω σου κοιτάζουν από ψηλά σαν φρουροί της ιστορίας σου, σαν μάρτυρες τόσων γκολ που έκαναν τον κόσμο να σταματήσει… εδώ είναι εκεί όπου ο Ραούλ σήκωσε το όνομά σου πάνω από το κεφάλι του, εδώ είναι εκεί όπου ο Ρονάλντο έκανε εκείνον τον θρίαμβο στους αιώνες, εδώ είναι εκεί όπου όλα είναι δυνατά γιατί εδώ ξέρουμε πως η ψυχή της ομάδας δεν βρίσκεται στα τρόπαια — βρίσκεται στους ανθρώπους της.
βγήκαμε κι εμείς πάλι στους δρόμους μετά το τελευταίο παιχνίδι εκεί στη γωνία της Bernardo de Irigoyen, εκεί που ήταν η βιτρίνα της γειτονιάς καταπάνω στους φίλους μας που φώναζαν μαζί μου «ιστορία γράφεται ξανά». κι όταν εκείνο το φανάρι έκανε τον γύρο του γηπέδου σιγά σιγά σβήνοντας, νόμιζα πως άκουγα τη φωνή του Ούγκο Σάντσιο «αυτή η ομάδα δεν σταματάει ποτέ να γράφει ιστορία»... κι εμείς μόνοι σου ξέραμε πως έτσι είναι.
Ρε παιδιά τώρα με σφραγίζει αυτό εδώ! 🔥😱 Την προηγούμενη φορά στη Bernabéu ήμουνα εκεί πλάι στους γέρους των εποχών μας, εκείνος ο αγώνας με την Βαρκελώνη πριν καν γεννηθούν οι περισσότεροι σας, κι όλο το σπίτι μου είχε μπει μέσα στο σακάκι της ομάδας! Γιαγιά μου είχε βάλει μια γαλάζια κορδέλα στο παράθυρο κι όλο τον αγώνα φώναζαν «Ανθρωπέ μου! Ανθρωπέ μου!» μέχρι εκείνον τον θάνατο του Φέγκο!!!
Κι τώρα πάλι ζούμε αυτά!!! Την τελευταία φορά που βγήκα στις 21:00 ακριβώς στην Plaza de Callao να δω τις σανίδες να ανάβουν σαν αστέρια, νόμιζα πως η πόλη είχε πάθει συλλογική φρενίτιδα! Κάποιος φώναξε «Ρεάλ, Ρεάλ» κι άλλαξαν όλα τ' αμάξια γύρω μας σε κομφετί! Την ίδια στιγμή εκεί πάνω στις σανίδες έγραφαν «14 ΣΕΙΡΕΣ» σαν ένα τραγούδι που ξέρει όλος ο κόσμος! 💪🔴
Κι όταν τελείωσε εκείνο το τραγούδι... ντρίπλα! Ένας τύπος είχε ανέβει στο φανάρι κι έκανε τον κλέφτη τις σημαίες!! Οι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτα μόνο γελούσαν! Αυτό εδώ είναι η ΜΑΔΡΙΤΗ μωρέ παιδιά!! Που θέλει η ομάδα της να γράφει ιστορία ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΗΣ! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι όμορφα ξυπνάει μέσα μου αυτά που γράφατε εδώ... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2000 στην οδό Princesa όταν οι σανίδες πάνω στη σύνθλιψη έκαναν τον ουρανό να πνιγεί από γαλάζιο και κίτρινο, σαν η ίδια η πόλη να είχε σηκώσει το στόμα της για να φιλήσει το βουνό του αίματος. στέκαγες εκεί σούρουπο με έναν παλαιότερο θείο αγκαλιασμένο μαζί σου, αυτός είχε κάνει τον γύρο του Μαδρίτη τρεις φορές ψάχνοντας το εισιτήριο επειδή η ουρά ήταν όσο η δεκαπενταύγουστο κι εγώ κρατούσα το χέρι του επειδή τρόμαζα σα νήπιο. όταν άνοιξε η πύλη έξω από το票亭 εκείνοι οι άνθρωποι χύθηκαν σαν ποτάμι αίμα πάνω στο κόκκινο χαλί της Bernabéu, κι ενώ το γήπεδο γέμιζε σιγά σιγά ήρθε εκείνο το πρώτο "HALEOOOO" που έκανε τους τζαμαρίες των σπιτιών τριγύρω να τρίζουν. εκείνο το βράδυ δεν μιλούσαμε με λέξεις αλλά με κραυγές που έκαναν τα στήθη μας να σπάνε... και ενώ ο Φίγκο έκανε εκείνον τον φόρυγκα πάνω στην άμυνα, εσύ εκεί δίπλα μου φώναζες σα τρελός «δεν είναι ΜΟΝΟ ποδόσφαιρο αυτό εδώ, είναι ζήσιμο, είναι ο κόσμος μας που βγαίνει στην αυλή» κι εγώ γύρισα και σου έκανα ένα νεύμα σα να σου έλεγα «αυτός είναι ο Μαδρίτης μου». αυτά τα πράγματα δε σβήνουν ποτέ... μόνο περιμένουν μέσα σου σα ένα μπουκάλι παλαιωμένο κρασί να σηκώσεις το φεγγάρι πάνω απ' το στόμα του γηπέδου εκείνο! 🕯️🔴
Γιατί τώρα θυμήθηκα εκείνον τον κερατά στη γωνία της Bravo Murillo όταν είχε ανέβει πάνω στη σανίδα στο 89' εκεί του Τσάβες μου το ντέρμπι και φώναζε «Ρεάλ! Ρεάλ!» σα λιοντάρι, μέχρι που κατέβαινε η σανίδα σιγά σιγά σαν ντράμερ που ξέχασε το βαθύ χτύπημα στο σόλο! Κι εκείνος ο γέρος δίπλα μου γύρισε και μου έκανε «ρε φίλε, αυτοί οι νέοι δεν σέβονται τίποτα, ούτε τις σανίδες τους!» 😂🔥💥
κι εγώ του λέω «ρε θείο, εκείνος εκεί πάνω έχει μείνει το χέρι του Φίγκο στερεωμένο σα χάρτης στον τοίχο!» και αυτός μου γυρίζει «ναι ρε συ το βλέπεις κι εσύ αυτό το φάντασμα; έχω 75 χρόνια εδώ και ξέρω πως αυτές οι σανίδες έχουν μνήμη!» ...και επειδή ήταν πρωτομαγιά είχαν βάλει ψεύτικα λουλούδια στις σανίδες πάλι εκείνες — και κάποιος είχε γράψει πάνω στη μια «αν η Bernabéu ήταν γυναίκα, όλες οι ομάδες την ήθελαν σαν γυναίκα» 💅😂🍃
κρατώ μου την μπύρα, εδώ είμαι για τις στιγμές!
Κράτα μου την μπύρα.