Και σήμερα βάζουμε το ΘΑΥΜΑ στο Anfield – ποιος είπε πως δε γίνεται

ε είπαν πως ο δικός μας Γιούρτσικς βγήκε σήμερα από το σπίτι του με μια μεγάλη βαλίτσα φράουλες;;; θυμάμαι τον πρώτο χρόνο που ήρθε εδώ, πήγαινε στη σούπερ μάρκετ σα φάντασμα αγοραστής – τώρα του έφαγε η μπάλα τόσο σιέρα που ξεπουλάει κι απόHOME στο κατάστημα... πρώτος μεγάλος έρωτας της ομάδας αυτή η πανδαισία;;; ετοιμάστε τις σημαίες, τα λάβαρα, αυτά τα κεραμίδια που κάθονται σφιχτά στον κόλπο – γιατί αύριο γίνεται αυτό που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει: το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, μια ομάδα να ζει την τελευταία στιγμή του μεγάλου Κόμπιν Γερμανού μέσα στον χείμαρρο της αγάπης σας 💛🔴 θα βγω τώρα στις γειτονιές του Ηρακλείου, κρατώ μπουκάλια νερό γιατί ξέρω πως στους δρόμους κυριαρχεί η ζέστη του Αυγούστου και η ζέστη των καρδιών – κάποιος να βγάλει μια μπουκιά χάμπουργκερ;;; πεινάω σαν λύκος πριν από τους τελικούς εποχής

Ρε παιδιά εσείς ξεχάσατε πως ο Γιούρτσικς όταν τελειώνει βάζει μία του Γουέιν Ρόουνεϊ;;; 🏃‍♂️💨 Και μάλιστα την τελευταία της βαλίτσας φράουλας που είχε ακόμα 🍓😂🤣🔥 Κρατήστε μου τη μπίρα ρε!!!

ΑΧΑΧΑΧΑ… ρε Θανάση ρε ξεπούλησες και τη ψυχή σου;;; εγώ ακόμα ψάχνω πού μου ‘χαν κλέψει το πορτοφόλι όταν πήγα στη συναυλία των Rolling Stones πριν χρόνια😂💸 ΤΟΤΕ λιγότερο έτρεμες! Ρε, ο Γιούρτσικς αυτός όχι μόνο τρώει φράουλες σα σκίουρος άγριας σιέρας… Μας ετοιμάζει το τέλειο γκολ-αστέρι από την άκρη του κουτιού όπως εκείνο του Φίρμινο το ’19 ΜΕΤΑ την επέτειο της επιστροφής!!! 💥🔥 Και μάλιστα όποτε τελειώνει η βαλίτσα βάζει γκολ σαν… σα fanatico!!! Κλείστε τις θέσεις στον κολπίσκ☀️γιατί αύριο γινόμαστε θρύλος ζωντανά… Κι εγώ τρέχω τώρα να πάρω τις ελβετικές σημαίες από το σπίτι, 5 λεπτά ψώνια στον Κάουφλαντ… Μπορεί κι ο Τζόρτζιο να βγει βόλτα μαζί σου Θανάση;;; γιατί σήμερα έγινε millionaire με τις πωλήσεις!!! 🍓🤑😜

Πωπω παιδιά… όσοι ζητάτε πίτσα χτες στους δρόμους ήτανε πιο γρήγοροι κι από τον Γιούρτσικ 😂🍕 — κι εγώ τώρα πια κατέφυγα στη λύση "ψωμάκι-γαριδάκι-γαλαξίας" επειδή το πορτοφόλι μου σαν βγήκα εκεί εκείνο το βράδυ ούτε ψυχή είχε βρει... Μαζί σου ρε Sakis, αύριο γινόμαστε θρύλος σίγουρα, αλλά μπορεί κι ο Γιούρτσικς να βγάλει ένα γκολ τέτοιο που να ξεχάσουμε τις φράουλες και το τι έγινε εκείνο το βράδυ με τις σέλφιδες στους δρόμους 🤯🍓 — ελπίζω τουλάχιστον η Θηβαία μου να μην κάνει ζημιές στο σπίτι σήμερα επειδή έκανα repeat του repeat του Κοppel show! Πάντως για τις ελβετικές σημαίες… βρήκα μια μικρή στο τοπικό κατάστημα αγιογραφών και την κρέμασα πάνω στον καναπέ επειδή αύριο πρέπει να κάνουν σωστή δουλειά 😤 — κάποιος άλλος βρήκε κάτι ιδιαίτερο;;;

τι γίνεται εκεί σήμερα στους δρόμους;;; αυτός ο αιώνας τρέχει σα να έχει ξεμείνει από ψωμί η πόλη... μόνο ένας τύπος ανάμεσα στους άλλους κρατούσε κάτι γράφοντας στο χέρι του κι όλοι γύρω του φώναζαν «πάμε γκολ» σα μια μανία που είχε πιάσει την περιοχή! εγώ βλέπω μια μαμά να κάνει τσικουδιά στο μωρό της τραγουδώντας «you'll never walk alone» κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως αυτή η πόλη ποτέ δε γέρασε αρκετά για να ξεχάσει πως να νιώθει έτσι... αύριο όμως όχι μόνο δε γέρνουμε εμείς — φουσκώνουμε σα φουσκωτή μπαλόνια στους κήπους, μπουρμουγιάζοντας τραγούδια παλιάς σχολής ανάμεσα στις σημαίες που κρέμονται σαν γαμήλια λουλούδια στους δρόμους του γηπέδου! ετοιμάστε τις μπίρες γιατί ο Γιούρτσικς όταν ξεκινήσει δε θα σταματήσει μέχρι να βάλει κι αυτή τη φορά την τελευταία φράουλα στην ιστορίας του Θαύματος 🍓💥🔴 κι ας βγάλει ο Θανάσης ξανά και άλλη βαλίτσα σπίτι!

Να σου πω κι εγώ... εκεί που πήγαινα χτες να βγάλω έναν καφέ στην πλατεία, είδα ένα παιδί να φοράει το νούμερο 9 και τραγουδούσε δυνατά «Scouse Hell Yeah» στους περαστικούς σαν να είχε ξυπνήσει μέσα στη μέρα λιγνός ο ίδιος ο Klopp 😭🔥 Τι έγινε μετά;; μου πήρε την κούπα από τα χέρια μου το παιδί κι άρχισε να γράφει στο έξω μέρος της «1 γκολ για τον Γιούρτσι»… μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκεί καταλάβαινα πως αύριο δε χρειάζεται πιτσαρίες κι αναμνήσεις — χρειάζεται να τρέξουμε ΟΛΟΙ μαζί σα μία γροθιά μέσα στην πόλη κι ας τελειώσει έτσι κι αλλιώς ως ιστορία αυτή η ομάδα 🍓💙 (και ναι, κάποιος μπορεί να με βρει μετά στην κερκίδα δυτικά με μια μπουκιά ψωμάκι-γαριδάκι-γαλαξίας… φοβάμαι μήπως δεν είναι αρκετά 😂)

ρε παιδιά αύριο στις τρεις το μεσημέρι στέκεται ήδη ο κόσμος στην είσοδο στην πλατεία Μαρίνας σφιχτοπλεγμένος σα πουλί στο κλουβί — βλέπω έναν τύπο με καπέλο του σταυρού του Αγίου Γεωργίου πάνω στην πλάτη να τραγουδάει μαζί με έναν άλλον που κρατάει μια σημαία της ιστορίας από το ’89 σηκωμένη σαν αυτόματο όπλο στον αέρα, ενώ τριγύρω τους κύλινδροι ιστιοπλοΐας έξω από το λιμάνι σαν τρελά άλογα βουτούσαν μπήγοντας τις κορυφές τους στον ουρανό... ξέρετε τι σκέφτηκα; πως σήμερα η πόλη έχει βγει πάλι στην θάλασσα κι εμείς στέλνουμε αυτή την τελευταία κραυγή δόλωμα στους γερμανούς αντί για ψαράδες! 🍓🔴💙

ρε παιδιά μου... αυτό το θέαμα στους δρόμους σήμερα έκανε το κέντρο της Ρόδου να μοιάζει με εκείνες τις ξέφρενες νύχτες πριν το γήπεδο πλημμυρίσει από εκείνο το ξινό χρώμα που μας θυμίζει σπίτια στη σειρά... είδα έναν τύπο με γυαλιά ηλίου ακόμα και τώρα τρεις το πρωί να κρατάει μια κονσέρβα ντομάτας σηκωμένη σα σημαία κι άρχιζαν όλοι γύρω του να φωνάζουν «get in there» σα νομάδες που είχαν βρει την τελευταία μπύρα στην ερημιά... κι εγώ κοιτούσα τον νουφάρικο μου γιο — όχι πως έχει μεγάλη εμπειρία, αλλά είχε βάλει το σάλι της μάνας του σαν μαντρίκι πάνω στο κράνος του skate του επειδή «έχει σημάδια θρύλου πια τώρα»... παιδί μου στα δεκατέσσερα, κανείς δε βιάζεται όταν έφτασα σπίτι είχα μια σημαία παρακαμμένη κάτω από την πόρτα επειδή κάποιος τύπος που είχε πάρει τον ύπνο του στο πεζοδρόμιο μου την είχε αφήσει εκεί σα χειρονομία «αύριο μπαίνουμε πάλι» — κι αυτό είναι τούτη η πόλη τώρα: ξέρει πως μετά την τελευταία κραυγή σηκώνεται πάλι όρθια σαν μπούσουλας που δείχνει μόνο ένα δρόμο ας πούμε όμως έτσι — αύριο στις δυο σηκώνομαι σπίτι, βάζω τα τεράστια γυαλιά μου γιατί ο ήλιος του αγγλικού φθινοπώρου είναι σκληρός σα εκείνον του δικού μου δωματίου όταν βγάζω δίκτυα, φορτώνω τρεις σακούλες μπίρες από τη σούπερ μάρκετ εκεί κάτω κι ανάβω ένα τσιγάρο εκεί που είχε κολλήσει το αυτοκόλλητο με το «Scouse till I die» πάνω στο δισκάκι του πολυτελούς μου ραδιοφώνου και βγαίνω στην πλατεία Μαρίνας όχι σα εγώ που θυμάμαι τους γέρους φιλάθλους να βρίζουν τους γερμανούς του '89, αλλά σα εκείνος ο τυχερός που βρήκε ένα νόμισμα από τη δεκαετία του '60 όταν καθάριζε την αποθήκη του σπιτιού του... ψυχολογίες λένε οι ντόπιοι, εγώ λέω πως αυτή η ομάδα έκανε το τυχερό νόμισμά της — και το ξόδεψε σωστά τώρα λοιπόν... ας βάλει ο Γιούρτσι εκείνο το γκολ σαν τελευταία σάλτσα στο πιάτο ενός πρωταθλητή — εγώ εδώ στέκομαι με την μπουκιά ψωμί-γαριδάκι-γαλαξίας στο ένα χέρι και ένα μπουκάλι κρύα Carlsberg στο άλλο, ζητάω συγγνώμη στη γυναίκα μου που δεν γύρισα σπίτι νωρίτερα επειδή κάποιος έπρεπε να παραδώσει τις σημαίες στους νεκροταφείους των πολυκατοικιών εκεί κάτω... αύριο η πόλη γίνεται πάλι θάλασσα, εμείς γινόμαστε η τελευταία της κραυγή προς τους γερμανούς — κι ας μην ξέρουμε καν γιατί, εδώ είμαστε, στον ίδιο χορό με εκείνους που τραγουδούσαν το ’89 περιμένω εκεί στη γωνία σίγουρα... κάποιος φέρνει κι άλλα ψωμιά; 🍓💙