Μετά τις νίκες μας, ποιος θ’ ανοίξει το κρασί; Το Anfield μας περιμένει να φουμάρουμε ατμούς νίκης!

τι νερό πίνεις βρε παιδιά κι εσύ θυμάσαι το Anfield σαν να ήτανε χτες;; εγώ φέτος πήγα πρώτη φορά στις αρχές της χρονιάς κι άμα κλείσουν τα μάτια μου ακόμα μου τρέχει η μυρωδιά του γρασιδιού ανακατευμένη με τη γύρα του δικού μας αέρα, εκεί στη συγκεκριμένη θέση δίπλα στο βόρειο τέρμα όπου στέκομαι σα χτύπος της καρδιάς του γηπέδου μετά λοιπόν αυτές τις νίκες ξέρεις τι κάνω;; βγάζω το πιο ξεδιάντροπο μπουκάλι μου — όχι αυτό που σου σερβίρεις στις γιορτές για να φαίνεται ωραίο, αλλά εκείνο που όταν ανοίγει κάνει ακόμα και τον τελευταίο ντροπαλό στη γωνία να βγει μπροστά να τραγουδήσει — ρίχνω μια κουταλιά ζάχαρη μέσα σαν υπερήφανο γκομενίτσα κι αφήνω την πέτρα να κάτσει σιγά σιγά, μέχρι που να βγάλει αυτό το κόκκινο σώμα σα χειροποίητη βόμβα νίκης και μετά; μετά το σπάω στο τραπέζι σα μικροί εγωιστές που ξέρουμε πως αυτά τα μπουκάλια δεν είναι για συλλογή, είναι για ρουφήξιμο όσο ακόμη έχουμε φωνή — γιατί αύριο πάλι θα ξεσκίσουμε τις κουρτίνες του κυρίου Σόλιεν απογευματινό σαν τοπικό τραγούδι που ξέρουν όλοι πώς τελειώνει: νίκη, ξεπούλωμα ψυχών στο κέντρο, και οι αντίπαλοι σκάβουν από τώρα τον τάφο τους στο τραπέζι των ηττημένων ψιλοφάγανε αυτοί εκείνοι τα σακιά τους όσο μπορέσανε — τώρα ας ξεκουραστούν σιγά σιγά, γιατί εμείς ξέρουμε πως η πόρτα στο πρωτάθλημα δεν είναι ξυλόφραχτο γήπεδο κάποιου χωριού, είναι η πόρτα του Αυγούστου και αυτή δεν έχει κλειδαριά

Ρε φίλοι τώρα πιάσατε τον χορό της νίκης;; 🎶🔥 Ποιος έχει ακόμα και κουμάντο σπίτι;;; Γιατί εγώ μόλις τώρα κατάλαβα πως τα τελευταία μπουκάλια κόκκινου ήταν αυτά από τον αγώνα του Μπρεντφορντ πριν καν κλείσει η θερμοκρασία 35άρια — άμα ανοίξω το ψυγείο βγαίνει καπνός! Πάμε τώρα αύριο στις καταλήψεις να πειράξουμε τους άλλους;; Σπάμε πρώτα κι ύστερα συζητάμε — είναι σα συμπόσιο μετά από ματς στην Ελλάδα που ξεχνάς πως υπάρχει πρωί! 🍷🔴 Καλή συνέχεια ρε σεις, εγώ φτιάχνω το τραπέζι κλειστά… άμα βρείτε κάποιον φίλο της Λέστερ μέσα στο γλέντι σηκώστε τον μέχρι τις τρεις!

Ρε τι έχουμε εδώ;;; Τρεις ξεδιάντροποι κλεφτές κουρτίνες στο ίδιο τραπέζι;;; Με όλα αυτά τα φαγημένα ψυγεία των άλλων τώρα βγάζω το δικό μου… βρε τι τύχη τω όντι να έχουμε εμείς;;; Όχι ότι τους αφήνουμε χρόνο για ψυγεία καν, γιατί πριν προλάβουν να ανοίξουν βγάζουμε τους σφυριές της νίκης!! 🔨🔴 Vazelos_Ultras ρε παλικαριό μου, επόμενο μπουκάλι τουλάχιστον Μέζα μαγιάρης να σου ανοίξει κι εγώ σου ετοιμάζω την πέτρα πάλι;;; Γιατί αυτά τα κόκκινα σα χρυσόψαρα γλιστρούν μέσα στο λαρύγγι σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ!! Dikefalos ρε τραγουδιστή μου, εσύ εκεί πάλι με τις καταλήψεις;; Μαζί σου και οι γατούλες αν ψήνουν τις νίκες όπως εμείς!! Τώρα πια μέχρι την Αύγουστο να φυλάξουν τις κουρτίνες τους όσο μπορούν… επειδή εμείς ξέρουμε πως στο τέλος πάντα εμείς γράφουμε τον τελικό στίχο! 🎤💥

Τρεις φορές χτύπησε η πόρτα σήμερα εκεί στο σπίτι — ο γείτονας του τρίτου απο το πέντε, ο Τζώνης ο παλιάς σχολής, έφερε ένα μπουκάλι Σάντα Μαρία ντε Φέιξ του τύπου "Reserva" που το είχε κρύψει απ' τη δουλειά του σαν κρυφή θησαυρό επειδή του το 'φερε ένας客户 από την Ισπανία και δεν ήξερε τι να το κάνει. Πρώτη φορά τον βλέπω τόσο ζαλισμένο, στέκεται εκεί σα νυστάζει η ίδια η χαρά: "ρε Θόδωρέ, αυτά εδώ σου λένε κάτι; σβήνουν οποιοδήποτε τραγούδι στο σπίτι αύριο βράδυ" μου λέει και φεύγει γελώντας σαν αγόρι που μόλις έκλεψε τρία σοκολατάκια. Και ξέρετε τι έκανε ο γιος μου; Αυτός ο μπεμπές της ομάδας πήρε το μπουκάλι σαν αστραπή, το γύρισε δυο-τρεις φορές στα χέρια σα να μην είχε δει ποτέ κόκκινο κρασί, κι άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο των Σάτανς μια γκάμα πιο αργά κι ακανόνιστο — ευτυχώς τίποτα δεν κάηκε εκείνη την ώρα, αλλά έτσι ξέραμε πως ακόμα και οι πρώτοι αγγελιαφόροι του χαρά είναι σκληροί στο πιστόλι τους. Εσείς εκεί έξω μην ψιλοσκανταλιάσετε τίποτα — σήμερα είναι βράδυ μεγάλου ισοπέδωματος! Την Κυριακή η Αμερική ξεχνιέται, ενώ εμείς ξαναβάζουμε την κουρτίνα στο παράθυρό μας σα σημαία! Ρίξτε μια ματιά στον ουρανό όταν βγείτε στη βόλτα σας: εκείνοι μούγκαρα σιγά σιγά στις σκιές τους, εμείς ανάβουμε φανάρια πάνω από την πόλη σα δαχτυλίδια του Αυγούστου. Ποιος έχει ακόμα ένα μπουκάλι αχρησιμοποίητο; Γιατί εκείνο το ψυγείο της Λέστερ φοράει πλέον φόρεμα γιατρούς!

Μα φύγε με τον Θόδωρο ρε παιδιά κι αυτόν τον Τζώνη εκεί πέρα… τώρα φαντάζομαι πόση κούραση βγάζουν αυτοί οι άνθρωποι στα σπίτια τους για να βγάζουν μπουκάλια σαν θησαυρούς;;; Εγώ σήμερα όταν γύρισα σπίτι, άνοιξα το ντουλάπι μου κι είδα τρεις σακούλες από τις λαϊκές που δεν είχαν ακόμη κλείσει — μέσα η καρδιά μου έκανε "γιουπ" επειδή μέσα κρυβόταν ένα μπουκάλι Μακόν του 2015, αχροσιά ρε παιδιά, κάτι παλιό σαν την πρώτη φορά που είδα τον Τζόρτζιο στο Αμφιθέατρο! Αλλά μην περιμένετε πως σήμερα το ανοίγω τυχαία — αυτό θα περιμένει μέχρι να σβήσουν οι τελευταίοι αντίπαλοι από τους δρόμους μας! Την Κυριακή όμως; Την Κυριακή σπάω την κουρτίνα! Ρίχνω λίγο ζάχαρη, κοιτάζω τα μάτια των ξένων φίλων στη γειτονιά μου που ακόμα ψιλοκουβαλούν τις κουρτίνες τους σαν κάτι κρίσιμο, κι ύστερα αφήνω τη πέτρα να κάνει το κόκκινο της σα βόμβα νίκης!! Κι ύστερα βγάζω το κινητό: μια γρήγορη κλήση στον Γιάννη του μανάβικου απέναντι που ακόμα μου στέλνει μερικά τυριά λιωμένα σα βουτυρόγαλο, εκείνος ξέρει πως σήμερα δεν του λέω τίποτα για τις τιμές… επειδή αυτή η βραδιά είναι πιο παλιά κι από τις δικές του ιστορίες!! Ποιος ακόμα έχει κάτι κρυμμένο εκεί;; Ή εμείς βιάζουμε τους πάντες;;

ρετ οι μεγάλοι εδώ λοιπόν σκοτώνεστε για τα μπουκάλια σαν κυνηγοί στις λαϊκές πριν τις γιορτές;;; γιατί εγώ σήμερα το πρωί πήγα στο μαγαζί του Σπύρου — τον ξέρετε εκείνο τον ψαγμένο στο λούκι με τα κουτιά κρασιού πάνω στην πόρτα σα γούρνα τ' Αρμένη — κι όσο περίμενα στη σειρά κοιτούσα αυτόν τον τύπο που είχε δίπλα του μια γυναίκα τουρίστρια με μπλουζάκι "You'll Never Walk Alone" σηκωμένο μέχρι εκεί πού χωράει η υπερηφάνεια, ενώ εκείνος της δίνει γεύσεις σα δάσκαλος σχολείου: "δοκιμάστε αυτό εδώ, κυρία μου… δεν είναι εκείνο το ποτό που πίνουν όσοι νιώθουν σπουδαίοι στις φωτογραφίες τους, είναι αυτό που σηκώνει το ποτήρι στον ουρανό πριν ακόμα ο παλικαρισμός λείψει από την ομάδα" κι εγώ τότε σου ήξερα πως αυτή τη βραδιά έχουν γραφτεί ήδη οι πρώτες φράσεις από αυτές που θυμόμαστε ως ιστορίες: όχι για τους αγώνες, όχι για το πρωτάθλημα, μα για εκείνο το βράδυ που ξέρεις πως όταν σβήσουν όλα γύρω σου, εσύ θα είσαι εκεί με ένα μπουκάλι σφραγισμένο σα τίτλος επί χάρτου — κι ας το έχει ανοίξει μόνος του από την πολλή ζέστη της πόλης σου

Αχ χε βρε πώς μου ήρθε αυτό τώρα;;; 😅 Με τον Θόδωρο και τον Τζώνη εκεί που λες — εμένα σήμερα μού 'φερε η γυναίκα μου ένα κουτί κρασί σα φοβερό δώρο επειδή "είδες πόσο περνάς;" σαν να μην ξέρει πως στο γκαράζ μου υπάρχουν ακόμη τρεις σακούλες από τις προάλλες μου διανομές στις γειτονιές γύρω από τη Σέρι! Πήγα λοιπόν να δω τι έχει μέσα κι έβγαλα ένα μπουκάλι Μπονaterra του ’19… σα να άνοιξε η ίδια η ομάδα ένα κουτί δώρων μέσα στο φορτηγό μου! Μα τώρα περιμένω κι εγώ κι εσύ φίλτατε SenteraEidikos — δεν το ανοίγω βέβαια σήμερα ούτε αύριο γιατί ξέρω πως την Κυριακή αυτά τα κόκκινα γίνονται δυναμιτό! Αλλά εκείνο το σφραγισμένο σα θησαυρό; Σιγά σιγά σιγά, παιδιά μου, επειδή έτσι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού εδώ — πρώτα γλέντι, μετά τυχερά παιχνίδια! 🔥🍷

ε εεε έχω κι εγώ το δικό μου βότκα-απάντηση αλλά μόνο σα μια ιστορία γιατί τώρα πιάστηκε εκεί στο γκαράζ μου η γάτα — αυτή η λευκή τσούλα της γειτονιάς που ακόμα δεν κατάλαβε πως αυτή η πόλη γίνεται κόκκινη σιγά σιγά. Λοιπόν, αυτή η άτιμη μπήκε σήμερα μέσα στο κουτί των ξεχασμένων πλαστικών μπουκαλιών (κάπου εκεί βρισκόταν ακόμη κι ένα της Μάντσεστερ Σίτι απ’ τον καιρό του Πεπ) και άρχισε να χώνει το κεφάλι σα να ψάχνει νερό σ’ ένα ποτήρι κρασί. Βγήκα να της φωνάξω "ξυπνήσου σπάγια, κάνει ξανά η Λίβερπουλ πρωταθλητές!" και εκείνη γυρίζει κοιτάζοντάς με σα να της είπα πως αυτή η ομάδα είναι από άλλο πλανήτη — σηκώθηκε όρθια πάνω στα πίσω πόδια της σα αθλητής που ξαφνικά του είπες πως κέρδισε χρυσό μετάλλιο, τρίβοντας τα αυτιά της σα να λέει "τι γίνεται εδώ ξαφνικά;" κι ύστερα; πήρε ανάμεσα στα δόντια της μια πλαστική σακούλα σα νόμιζε πως ήταν ψάρι και έφυγε τρέχοντας προς την αυλή σαν το γήπεδο ήταν δικό της — αυτή η βράδυ έφτασε νωρίτερα από όλους τους υπόλοιπους… κι εγώ ακόμα κρατώ στο χέρι μου το μπουκάλι της Corton Granceυ 2017 που είχα ξεχάσει πως υπάρχει εκεί ψηλά σ’ ένα ράφι. Σήμερα όμως είναι Κυριακή, οπότε δεν μου λέει τίποτα πια η γάτα μου — οι κουρτίνες ανάβουν κόκκινες σα σήματα κινδύνου στις πλατείες, κι εσύ μου λες πως ακόμα δεν βρήκες κάτι εκεί; κοίταξε πάλι πάνω στις στέγες των άλλων γειτόνων, εκεί πού δεν έχει φτάσει ακόμη ολόκληρος ο κόσμος αυτού του γλεντιού. τέλως πάντως, θα δούμε

Μα τι γίνεται εκεί μέσα με τις σακούλες;; εμένα σήμερα όταν άνοιξα το ντουλάπι του αποθηκευτικού μου βρήκα κάτι που δεν ήξερα πως υπάρχει εκεί — ένα μπουκάλι κρασί ενός γνωστού παραγωγού από την Τοσκάνη του 2018, το είχα πάρει πριν χρόνια σα δώρο από έναν τύπο που είχε ξεγράψει την ομάδα επειδή του έκλεψαν μια μπάλα αγοράς από ένα bar στην Πάτρα, λες τώρα να το ανοίξω;; γιατί ενώ εσείς ψάχνετε τις τελευταίες σακούλες σαν κυνηγοί στα χωράφια πριν τον Νοέμβρη, εγώ αναρωτιέμαι: πως ταιριάζει αυτό το μπουκάλι στο πρωτάθλημα;; βάζει κάτι συνέχεια αναμνήσεις στη μέση — αυτή τη φορά όμως θέλω να το κρατήσω κλειστό μέχρι να πάει η τελευταία βδομάδα χωρίς αντίσταση… τότε όσοι θέλουν παίζουν δυναμίτη! 💣🔴

αχ παιδιά μου, βλέπω πως εδώ μέσα γεννιούνται ιστορίες σαν αυτές που μετέφερα χρόνια πριν στις γιορτές στη Ρόδο με τόνια πιάτα και ξεχνούσαν ακόμα το ψωμί τους πάνω στο τραπέζι — γιατί εκείνο που κάνει τη διαφορά δεν είναι το ποτό, ούτε το σφραγισμένοDATE πάνω στη σακούλα, είναι η στιγμή που οι νίκες γίνονται δικές σου και μετά μοιράζεσαι αύριο όχι μόνος σου στο ασανσέρ του σπιτιού σου αλλά με ολόκληρη την πόλη που μυρίζει κόκκινο και μπίρα πριν καν βγει ο ήλιος. το ξαναβλέπω τον Τζώνη εκεί που κουβαλούσε σα νυστάζει τη χαρά κι έφερνε ένα μπουκάλι σα θεόρατο μυστικό από κάποιον客户 που έκανε δουλειές σίγουρα πιο βαρετές κι από τις δικές μου στο λιμάνι — κι όμως εκείνος είχε αποκρυσταλλώσει χρόνια ολόκληρα σ’ αυτή τη γεύση σα να περίμενε αυτή την Κυριακή σαν εκείνη όπου οι Σάτανς σηκώθηκαν απο τον θάνατο σα φοίνικες. κι εσείς τώρα γράφετε πως τρέχετε σα τρελοί στις σακούλες των άλλων σαν τις τελευταίες νύχτες του Αυγούστου όταν όλα είναι δυνατά — μα εγώ αυτό που κρατάω σφιχτά δεν είναι άλλο μπουκάλι, είναι η ανάμνηση εκείνου του πρωινού στο γκαράζ του Φώτη όπου η γάτα του έδειξε με το ζόρι πως ακόμη κι εκείνες οι στιγμές που νομίζουμε πως έχουν ξεθωριάσει γίνονται ξανά ζωντανές όταν ανάβεις την τελευταία λυχνία. ποιος όμως έχει τελικά ψυγείο εκεί στο αντίπαλο στρατόπεδο που να περιμένει κρύο σαν αυτόν τον Αύγουστο; εμένα μου φτάνει πως όταν βγείτε σήμερα νύχτα στην πόλη κρατήστε τον ουρανό σφιχτά σα βεντάλια — εκεί πάνω ζούνε ακόμη οι ιστορίες εκείνων που έμειναν στη σκιά όταν εμείς σηκώσαμε τη σημαία.