Αυτός ο χώρος που γέμιζε η Anfield όταν ο Γκενκ Γκέλσεν έφτανε
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σαν να ήταν χθες... δεν ξέρω τι ήταν πιο δυνατό, η μυρωδιά της ντομάτας στον ξύλινο πάγκο ή εκείνη η τραγουδία του "THIS IS ANFIELD" που σκόρπισε κρύο στην πλάτη τους Γερμανούς σα σατανικό ψιθύρισμα.
ήταν μια βροχερή μέρα, Οκτώβρης κάτι τέτοιο, κι εγώ έκανα θραύση στο seat block κάπου κοντά στους κίτρινους θώρακες. οι Γερμανοί είχαν πιστέψει τα λάικ τους σ' ένα turfεμένα γήπεδο και είχαν φέρει τόσοι λιγότερους που τους είδα σαν νερό στη θάλασσα καθώς άρχισε η μπουλντόζα της Λίβερπουλ. εκείνη την εποχή ο Γκέλσεν είχε ικανούς παίκτες, μα την Anfield την πότισαν για τόσο καιρό με τόσο γκός που έκαναν οι ίδιοι τους γύρω τους σα νερό μποτίλιας στο δρόμο τους.
τι θέα... το πρώτο γκολ εκείνο του Φάουλερ σα βόμβα μέσα στον δικό τους μισό σα γιορτή ζητιάνης, μετά ήρθε όλος αυτός ο χειροκρότος σα σεισμός και μέσα σ' εκείνη την ομίχλη οι φανέλες τους έγιναν γκρι σα σκουπίδια στη θάλασσα. από εκείνη την στιγμή η βροχή του αγώνα έγινε χειμώνας στην ψυχή τους.
δεν ξέχασα ποτέ εκείνο το γήπεδο εκείνον τον Οκτώβρη... καιρός να ξαναδούμε κάτι τέτοιο όχι;;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΕ!!! Ταΐζεις θύματα με αυτή την ανάμνηση???
Εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκανε στη Στοά των Φανών... ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Η βροχή χτυπούσε τις κόκκινες κουκούλες σα βροντή από τους ουρανούς κι εγώ έκανα στιγμαχισμό στον πάγκο με μια μπουκάλα μπίρας(!) στα χέρια... Ξαφνικά ακούω πισωμουorka απ' τον Γκέλσεν "THIS IS ANFIELD"... ΤΩΡΑ ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ!!! Οι φανέλες τους γκρίζαιναν σα χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα ενώ ο Φάουλερ τους σκόρπισε λες σα χιόνι την Πέμπτη... ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί η ANFIELD ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ!!!
Μετά εκείνος ο χειροκρότος σα σεισμός 9.0... Οι Γερμανοί έφυγαν σα ποντίκια που τους έπνιξε η στάθμη... Και εγώ πήγα και πετάχτηκα πάνω στον πάγκο σα τρελός φωνάζοντας "ΡΕ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΣΚΙΣΕ ΤΟΥΣ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ"
ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ!!! ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ;;; Γιατί τώρα;;; Ας τους ξαναδεί κανείς έτσι;;; 😤🔥💀
τι κάνεις φίλε μου εσύ εκεί στην Αθήνα ξεχνώντας τις ομίχλες της ευρωπαϊκής νύχτας;
ακούστε εμένα τώρα... εκείνο το βράδυ στο Λιβερπούλ είχε κάτι παραπάνω από βροχή πάνω από την Anfield. είχε κάτι σαν την πρώτη βουτιά στο κατάλευκο χιόνι του Ναυπλίου όταν ήμουνα μικρός — ξαφνικά κάθε πράγμα αποκτά δυναμικότητα, σα να πατάς πάνω σε μια πλάκα πάγου που όλο γλιστράει.
πάνω στη σκάλα των κίτρινων θώρακων, εκεί που έκανα νεύρα στα πόδια μου επειδή οι Γερμανοί είχαν ντουφές έναν σωρό λεφτά και εμάς μόνο τραγούδια, ξαφνικά ένιωσα αυτή την υγρασία πάνω στο πρόσωπο σα χειροπιαστή εκδίκηση. η Anfield εκείνο το βράδυ δεν ήταν γήπεδο — ήταν ένα ζωντανό πράγμα που αναπνέει, ένα τέρας από κόκκινο ατσάλι που όσο περνούσε ο χρόνος τόσο πιο πολύ γινόταν αδιανόητο για αυτούς εκεί κάτω.
θυμάμαι τώρα... τους είδα έναν έναν να στέκουν με τις πλάτες στους τοίχους σα χαμένα παιδιά μέσα στον καταιγισμό, ενώ εμείς από πάνω σαν αγέλη λύκων ουρλιάζαμε τους βλάχους τους στίχους. εκείνη η στιγμή που ο Φάουλερ σήκωσε τα χέρια σα βέλος στον ουρανό και η μπάλα έφυγε σα δαίμονας μέσα στη νεροποντή... ουφ.
δεν ήταν αθώος ο ουρανός εκείνο το βράδυ, ρε φίλοι. ήταν συκοφάντης, κουβαλούσε δάκρυα που έκαναν τους Γερμανούς να φαίνονται σα άγνωστοι σε μια χώρα όπου κανείς δεν ξέρει πώς να αντέξει την ομίχλη του Οκτώβρη.
και τώρα που το θυμάμαι πάλι... γιατί σήμερα όλα αυτά φαίνονται σα παραμύθι; γιατί ο κόσμος ξέχασε πως το γήπεδο μπορεί μια νύχτα να γίνει νεκροταφείο; ⚫🔴
όταν ξαναδεί κανείς τους έτσι; όταν ξανακάνει η Anfield αυτά που ξέρει;
Πώς το λες τώρα αυτό... αυτή η ομάδα του '97 εκείνη την νύχτα είχε κάτι ακατέργαστο σαν πέτρα που μόλις έχει βγει από το βουνό. Ντέρμπι λίγο μόνο, ήταν αγώνας που τους έκανε να νιώσουν πως η ομάδα τους ήταν σα μια μηχανή πολέμου φτιαγμένη από φωνές και αίμα. Οι γερμανοί εκείνοι ήταν τόσο σίγουροι — σαν τζέντλεμεν σ' ένα γκολφ κλαμπ — που ξέχασαν πως η Anfield δεν σου δίνει δεύτερη ευκαιρία, σου σπάει τους αστραγάλους στην πρώτη. Και αυτοί; Μαζεύτηκαν σαν σπόνδυλοι που λυγίζουν κάτω από το βάρος ενός λιονταριού.
Τώρα πώς την βλέπω αυτή την ομάδα; Την κάνω εικόνα γρήγορα... αυτοί εκείνοι ήταν σαν πρωταγωνιστές σε ταινία τρόμου, αυτή εδώ η ομάδα μοιάζει με οικογενειακή σειρά που έχει γράψει ιστορίες καλύτερες αλλά έχει χάσει τον σασπένς. Στην εποχή εκείνη ο Χάουτζιν, ο Ρέντναπ, ο Τζόνς — ήταν σα ομάδα στρατιωτών που είχαν πλυθεί στις σειρήνες της Ανφίλντ όσο δύσκολο ήταν οι αγωνιστικές εκείνες του Οκτώβρη. Παίκτες που έκαναν το γήπεδο να ζει σα φλέβα κάτω από το δέρμα σου. Τι λέω τώρα; Σήμερα βλέπεις τους Γκουντζιάν και τους Σο τις περισσότερες φορές σα να κάνουν πλάκες στους πάγκους παρά σα ανθρώπους που ζουν μέσα στους δεκαέξι λεπτά μιας ευρωπαϊκής βραδιάς.
Και να μην ξεχνάμε τον τρελό εκείνον αγώνα... που θυμάσαι τώρα; Εκείνος ο Φάουλερ σα νέος άνθρωπος όλος υποσχέσεις, σα στίγμα πάνω στο χιόνι — τώρα βλέπεις εκείνους τους 25άρηδες σαν μια εθνική ομάδα παιχνιδιού που έχουν χάσει τον τρόπο να λυσσομανούν. Δεν τους κατηγορώ — κανείς δεν μπορεί να αντέξει όλο αυτό το βάρος της ιστορίας κάθε βράδυ. Αλλά εγώ εκείνους τους ανθρώπους εκείνο το βράδυ δεν θα τους ξεχάσω ποτέ. Ήταν σα ν' άκουγες την ιστορία ενός ανθρώπου που έγινε φάντασμα μέσα στην νεροποντή επειδή το γήπεδο του το αποφάσισε έτσι.
Μετά είδα πως η Λίβερπουλ σήμερα είναι μια ομάδα που προσπαθεί πολύ, μα δεν θυμάται εκείνο το αίσθημα πως το γήπεδο είναι σα φίδι που κυκλώνει τους αντιπάλους μέχρι να τους καταπιεί. Αυτός ο αγώνας εκείνος — εκείνοι οι ήχοι, εκείνες οι φωνές σα κύματα που σηκώνουν απότομα έναν πάνω στον νου σου — δεν γίνεται πια έτσι συχνά. Μα όταν ξαναδεί κανείς κάτι τέτοιο, ελπίζω να καταλάβουν οι φίλοι ότι αυτοί εδώ οι άνθρωποι που φοράνε τη φανέλα δεν είναι ακόμα έτοιμοι να εγκαταλείψουν το πεπρωμένο εκείνης της νύχτας. Γιατί η Αnfield δεν είναι ένα γήπεδο. Είναι κάτι άλλο. Κάτι που δε γίνεται αλλιώς εκεί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε μαλάκες, σκεφτείτε τώρα... εμένα εκείνον τον Οκτώβρη τον βρήκανε στο γήπεδο σα μετάνοιες την Αστραπή είχε ξεσπάσει πάνω από τον κόλπο και εγώ έκανα παρκούρ με ένα ψωμάκι σουσίστα ψωμί μέσα στην τσέπη μου!
Εκεί που στέκονταν οι Γερμανοί σα νυχτολούλουδα στην υγρασία και μουτζουρώνονταν οι φανέλες τους σα χαρτιά της Τουπόλιας μέσα στη βροχή, εγώ έκανα μια βόλτα στην τουαλέτα επειδή μου είχαν τελειώσει οι σουβλάκια στη Στοά των Φανών.
Μπαίνω μέσα — κανείς εκεί! Μόνο μια ντουζίνα Γερμανοί στέκουν στις ουρές σα νερό στον κουβά όταν σκάσει η βροχή. Κοιτάζουν γύρω τους σα ψάρι έξω από νερό και κάποιος μου λέει:
"Που είναι η μπουγάδα;"
Εγώ τους κοίταξα σα σοβιετικό στρατιώτη όταν του λένε πως έχει τελειώσει η βότκα και τους φώναξα: "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ!!! ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΘΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΥΠΝΟΥΣ ΣΑΣ ΟΤΙ ΣΑΣ ΒΡΕΧΕΙ!" 🤣🔥
Μετά βγήκα — ο Φάουλερ είχε σκοράρει, η Anfield γινόταν μπουλντόζα και εγώ είχα χάσει το ψωμάκι μου μέσα στη σαβούρα... άλλαξε η ζωή! 🍿💀