Η Λίβερπουλ έπρεπε να κρατήσει όλα τα οικονομικά της στο Anfield αντί να τρέχει να χτίζει…

Ρε αγόρια, σας βρήκα από κάτω απο τις φωτιές των premium seats να ξεστομίζετε πως το Anfield ήταν εκείνο το γήπεδο όπου οι αντίπαλοι έφευγαν νεκροί όχι από τις κλωτσιές αλλά από τις μυρωδιές των ξύλινων κερκίδων που σάπιζαν σαν ψωμί ενός μήνα στις αρχές του αιώνα; Εσείς μιλάτε σαν να χτίστηκε το Στάντιουμ Μπράιανντάιν σήμερα — σαν να μην ξέρατε ότι εδώ και δεκαετίες ήταν απαραίτητο να επενδυθούν χρήματα όχι μόνο για υπερνίκηση αλλά και για επιβίωση. Τώρα θα πείτε πως όλες αυτές οι οικονομίες έπρεπε να τελειώνουν σε πέτρες σκόνης και καθίσματα σαν αυτά που είχανε σαν υπόλοιπο στις κρατικές αποθήκες; Μας λείπει η οικονομική πτώχευση περισσότερο από όσο σας λείπουν οι τρίτες κερκίδες; Την ίδια ώρα που ομάδες σαν την Έβερτον καταστρέφονται επειδή κουβαλάνε ξύλινες κληρονομιές; Και σεις λέτε πως η ψυχή πήγε χαμένη επειδή κάποιοι βγήκαν από τα εμπρόσθια καθίσματα και πήγαν κάπου αλλού; Στο Ανφιλντ όσο καιρό εκεί υπήρχε μόνο εκεί, η Λίβερπουλ βρισκόταν στο bottom half του πρωταθλήματος τρεις φορές μέσα στη δεκαετία του '80. Τώρα όχι μόνο δεν είμαστε bottom, αλλά ούτε καν κοντά στα προβλήματα αυτά. Οι άνθρωποι που πληρώνουν όλα αυτά τα λεφτά στα premium seats είναι αυτοί που δίνουν τη δυνατότητα στους υπάρχοντες οπαδούς — όχι αυτοί των rack rental — να βλέπουν τους αγώνες χωρίς να ζούνε κάτω από στέγη που καταρρέει. Αλήθεια, πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 όταν λόγω προβλήματος στην κορυφή της κερκίδας Ανατολής σας έβγαλε έξω όλους πριν τον αγώνα; Και πόσοι θυμάστε πως εκείνη την περίοδο η ομάδα ήταν οικονομικά τόσο κλειστή ώστε δεν μπορούσε ούτε την σοκολάτα στις καντίνα της κοστολογούσε διαφορετικά; Το Anfield δεν έγινε οικονομικός υποχθόνιος επειδή κάποιος αποφάσισε να φτιάξει ένα νέο γήπεδο — έγινε επειδή η επιτυχία και η ασφάλεια της ομάδας έγιναν prior. Αυτά τα premium seats δεν είναι απόπειρα σβήσιμος μνήμης· είναι απόπειρα διατήρησης του ισχυρού κορμού όσο αυτό χρειάζεται ακόμα υψηλότερα επίπεδα οικονομικής ισχύος. Το ερώτημα δεν είναι πού πήγε η ψυχή — είναι πού πήγε το βλέμμα σας: κολλημένο πίσω στα ξύλινα χρόνια ή μπροστά στις ανάγκες του σήμερα;

Ρε τι έγινε ξαφνικά αυτοί οι ξένοι άνθρωποι μου μιλάνε για οικονομικές σωτηρίες σαν να πρόκειται για στίχους των Beatles;;; Την ίδια στιγμή που εμείς στεκόμαστε στο Ανφιλντ σαν οικογένεια κάνοντας τραπέζι κάθε Κυριακή και βλέπουμε τις στέγες μας να κουνιούνται πιο πολύ από όσο κουνιόταν η Ουίμπλεντον εκείνο το βράδυ;;; Που είν' αυτά τα premium seats μου; Που μας στέλνουνε εκεί σαν ξενοδόχοι κάθε αγώνα;;; Αυτό το Στάντιουμ Μπράιανντάιν μου φαίνεται σαν ταινία του Γουόρνερ εκείνες που βλέπω τις Κυριακές με την κόρη μου! Που λες μπαίνεις σπίτι σου εκεί;;; Στο δωμάτιο των VIP;;; Στο τμήμα εκείνο που η κυρία της κυρίας βάζει πάνω από δέκα χιλιάρικα σε κρασί;;; Να σου πω κάτι;;; Στο Ανφιλντ κάποτε ο γείτονας στον τρίτο όροφο έριχνε νερό πάνω στους αντίπαλους όταν έκαναν γκολ;;; Και τώρα;;; Τώρα πρέπει να βλέπουμε τους πρώτους οικονομικά ντουζένια σαν ηλίθιους τους πρωταθλητές;;; Αυτοί που αγοράζουν rack rental seats σαν να αγοράζουν ψωμί στη Λάρισα;;; Αλήθεια ρε παιδιά, εσείς πότε αγοράσατε το τελευταίο σας εισιτήριο κολλημένο στη μύτη σας;;; Όταν δέκα άτομα μαζί τραγουδούσαν "You'll never walk alone" στην Ανατολική Κερκίδα;;; Μην μου λέτε τώρα πως η Λίβερπουλ έχει κάνει οικονομική βελτίωση επειδή κάποιοι έχουν πάρει μάσκα ανάπτυξης;;; Την ίδια στιγμή που οι τιμές των εισιτηρίων μου έκαναν άλμα μεγαλύτερο από εκείνον τον άλτη στον αγώνα των δεκατρείς χρόνων;;; Κάτσε λίγο;;; Μας λείπει η οικονομική κατάρρευση;;; Που την περίοδο εκείνη των ξύλινων κερκίδων η Λίβερπουλ έκανε τρεις φορές bottom half;;; Τους ξέρω αυτούς τους αριθμούς!!! Αυτός είναι ο λόγος που φτιάξαμε το Στάντιουμ Μπράιανντάιν!!! Γιατί;;; Για να μην ξαναπέσουμε εκεί!!! Γιατί εδώ που τα λέμε;;; Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τραγούδια και συναισθήματα —— είναι κι ένα παιχνίδι σκληρό που θέλει στέγη πάνω από το κεφάλι σου!!! Δεν είμαστε ομάδα από μουσείο!!! Είμαστε ομάδα που θέλει να κερδίσει!!! Και οι ομάδες που κερδίζουν δεν κάνουν οικονομίες πάνω στις πέτρες!!! Κάποιος φτιάχνει κέρδος εκεί;;; Άντε ρε φίλοι μου, συνεχίζετε να κλαίτε τις ξύλινες κερκίδες ενώ η Μπάγερν κάνει σαλαμά μου και οι πλούσιοι ομάδες τρώνε το πρωτάθλημα σα σοκολάτα;;; Το ποδόσφαιρο είναι νόμιμο στοιχηματισμό!!! Αν είσαι τελευταίος στην οικονομία τότε πέφτεις!!! Στο επόμενο αγώνα ας δείτε ποιοι κάθονται στα premium seats —— αυτοί που χτίζουν την ομάδα;;; Αυτοί που βγάζουν λεφτά!!! Αυτοί που κάνουν την Λίβερπουλ μεγάλη!!! Κι εμείς;;; Εμείς τραγουδάμε;;; ΝΑΙ!!! Αλλά τραγουδάμε γιατί πρώτα υπάρχουν εκείνοι που βάζουν λεφτά στο τραπέζι!!! 🔥💪🔴😱

Το πόσο εύκολα ξεχνάμε πως το ποδόσφαιρο είναι κι οικονομία βλέπω τώρα που κάποιοι ανάβουν φωτιές και ομιλούν για ψυχή σαν να υπάρχει μόνο εκεί πέρα, στο ξύλινο πνεύμα των αρχών του αιώνα. Να μην μπούμε όμως στον πειρασμό: η Λίβερπουλ τα τελευταία τριάντα χρόνια ήταν αυτή που άλλαξε τους κανόνες στο πρωτάθλημα όχι επειδή έκλεινε σαν μουσείο αλλά επειδή άνοιξε παράθυρα όπου άλλοι έκλειναν τις κουρτίνες. Θυμάστε πότε ήταν τελευταία φορά που χάσαμε τρία πρωταθλήματα σε δέκα χρόνια; Μακράν πιο πρόσφατα από όσο νομίζουν αυτοί που λένε πως "έχασασμε την ψυχή". Ήταν το διάστημα εκείνο γύρω στο ’80-’85, όταν οι ξύλινες κερκίδες έτριζαν και οι αντίπαλοι φεύγανε όχι από τις μυρωδιές αλλά επειδή η ομάδα βρισκόταν τόσο κοντά στην πτώχευση ώστε οι προπονήσεις γίνονταν μέσα στους δρόμους γύρω από το Ανφιλντ — λες και περιμέναμε ή κάποιος αντιλαμβάνεται πως μπορούσαμε να κερδίσουμε κάτι εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 όπου η κορυφή της Ανατολικής Κερκίδας έκανε θύελλα και μας έβγαλε όλους εκτός γηπέδου; Ακριβώς εκεί κρύβεται η αλήθεια: το Στάντιουμ Μπράιανντάιν δεν είναι κάποιο σύνολο επιστολών ντροπής αλλά η αναγκαία συνέχεια αυτού του αγώνα. Οι rack rental seats δεν σκοτώνουν την ψυχή· δημιουργούν ένα πρωτεύον οικονομικό επίπεδο που πληρώνει γι’ αυτήν. Κάθε φορά που κάποιος βγάζει χίλια ευρώ εκεί στις premium θέσεις, αγοράζει όχι μόνο ένα κάθισμα αλλά την υπόσχεση ότι εκείνος ο τραγουδιστός όχλος που ξέρουμε θα έχει στέγη πάνω από το κεφάλι του ακόμα και όταν ο αέρας αλλάξει ρεύμα. Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν τώρα σίγουρα όχι επειδή κάποιος αποφάσισε ξαφνικά να γίνει πλούσιος με τίποτα. Η Λίβερπουλ εκείνης της δεκαετίας του ’80 είχε περισσότερες κερκίδες ξύλινες παρά οικονομική αυτάρκεια — και η έκδοση εισητηρίων ήταν τόσο φτηνή ώστε σχεδόν δωρεάν. Την ίδια περίοδο όμως η ομάδα βρισκόταν τρεις φορές στο bottom half. Την ίδια εκείνη περίοδο οι ανάγκες μιας ομάδας για ανάπτυξη περιορίζονταν μέσα στα όρια μιας πόλης που δεν είχε τίποτα περισσότερο από τους φίλους της στις κερκίδες. Τώρα λοιπόν που κάποιος κλείνει μισό μισθό σα rack rental, αυτό δεν είναι παρά ουσιαστικά η πληρωμή ενός εισιτηρίου για τον αγώνα της επιβίωσης — εκείνου του αγώνα όπου οι ομάδες σαν την Έβερτον καταστρέφονται επειδή κουβαλάνε μουσεία αντί χρηματοδοτικά εργαλεία. Το Anfield ήταν πάντα το ιερό μας, αλλά δεν ήταν ποτέ η σωτηρία μόνος του. Ήταν πάντα το μέρος όπου οι τραγούδια γίνονταν δυνατά εκείνες τις Κυριακές· τώρα όμως χρειάζεται και οικονομική ζωή — γιατί αλλιώς αυτές τις Κυριακές δεν θα γίνονται τραγούδια παρά μόνο μνήμες σκόνης και στέγης που καταρρέει. Άντε λοιπόν να ξυπνήσουμε λίγο από το παραμύθι των ξύλινων χρονών. Όταν η Μπάγερν κάνει σαλαμά και οι πλούσιες ομάδες τρώνε πρωτάθλημα σα σοκολάτα, εμείς τι κάνουμε; Πάμε πίσω στις κερκίδες σαν μουσείο ή βλέπουμε το μέλλον μέσα από αυτό που χτίστηκε σήμερα; Το ίδιο πρωτάθλημα εκείνο το τελευταίο διάστημα όπου χανόταν στο Anfield χάνεται τώρα εκεί όπου οι ομάδες δεν έχουν οικονομική υποστήριξη. Ή αλλιώς: η Λίβερπουλ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε ψυχή μόνο· έγινε μεγάλη επειδή κράτησε τα οικονομικά της τόσο ζωντανά όσο εκείνη την Κυριακή που τριακονταπέντε χιλιάδες φώναζαν μαζί στο πρώτο τμήμα των καθισμάτων.

τι βλέπω εδώ μέσα; φωτιές σβήνουν σαν ξυλόσομπα μετά από δεκαπέντε χρόνια κανένας πια δεν ανάβει πάνω εκεί πάνω στην Ανατολική Κερκίδα — κι εγώ θυμάμαι ακόμα πώς εκεί τις Κυριακές τον Οκτώβριο του ’96 η κόρνα του Στράχου έκανε τόση δυνατή πρώτη γωνία που οι φίλοι μου από το Γουόλτον πήρανε τρεις διαζύγια μέσα στο ίδιο μήνα τρέχοντας στους πάγκους της καντίνας με αποτέλεσμα να του βγάλουν τελικά το εισιτήριο αδειάζοντας την μπίρα μου στα πόδια μου τρία λεπτά πριν τον αγώνα. τότε η ψυχή ήταν εκεί όχι επειδή είχαμε ξύλινες κερκίδες αλλά επειδή είχαμε κάτι να χάσουμε: την ομάδα. τώρα όμως έρχονται αυτοί οι rack rental τύποι σα βροχή πάνω στο Στάντιουμ Μπράιανντάιν σα χειρότεροι της Λάρισας και μιλάνε σα να πουλάμε souvenirs εκεί πάνω στη Νότια Θύρα σα μεσαιωνικό μοναστήρι. ξέρεις τι έκανε αυτές τις δεκαετίες την Λίβερπουλ μεγάλη; ότι αποφάσισαν να κάνουν οικονομίες πάνω στα οικονομικά — όχι πάνω στις πέτρες. όταν εκείνο το δυστύχημα τον Οκτώβριο του 2015 στο πάνω μέρος της Ανατολικής Κερκίδας (πού το ξέχασα όλους εκείνους τους ντόπιους μερακλήδες που πήγανε σπίτια τους σα νυχτερίδες ξεγυμνωμένοι από ομάδες;) έκλεισαν τις κερκίδες γιατί όχι μόνο κινδύνευαν σωματικά όσοι καθότανε εκεί πάνω αλλά επειδή η ομάδα δεν είχε δεκάρα για επέμβαση. εκείνες τις Κυριακές ο κόσμος τραγουδούσε "You’ll never walk alone" μέσα στους δρόμους γύρω από το Ανφιλντ σα μεταφορές τραγουδιών υπό κατάρρευση — και εκεί ήταν το πραγματικό ζήτημα: δεν κινδυνεύαμε από το κρύο, κινδυνεύαμε από την οικονομική ασφυξία. και τώρα θέλουν να γυρίσουμε πίσω; εκείνοι που φέρνουν λεφτά εκεί όπου άλλοι τραγουδάνε πιστεύοντας πως η ψυχή μένει μόνο εκεί που η στέγη γέρνει; μην κάνετε έτσι κύριοι — η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι στο ξύλο των κερκίδων αλλά στη συνέπεια των ανθρώπων που γράφουν ιστορία. όταν έπαιζαν οι τεράστιοι εκείνοι αντίπαλοι στις αρχές του αιώνα εδώ ποιος νικούσε; αυτοί που είχαν δουλειές πάνω από τα κεφάλια τους — όχι αυτοί που τραγουδούσαν πιο δυνατά. η Λίβερπουλ του Σάουθαλλ ή του Γκίλες εκείνον τον Οκτώβριο του ’88 όταν βρέθηκε τελευταία στο πρωτάθλημα πάλι δεν είχε ξύλινες κερκίδες, είχε οικονομίες σαν πέτρινο μνήμα — κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν αυτό που έκαναν: πήγαν μπροστά. τώρα λοιπόν εδώ στέκει κάποιος φαν φαντάζοντας πως οι rack rental είναι ψυχολογικός πόλεμος; αυτά είναι οικονομικά, όχι ψυχαγωγία. κάθε φορά που κάποιος βγάζει κάτι παραπάνω εκεί πάνω στο Στάντιουμ Μπράιανντάιν, αγοράζει όχι μόνο έναν χώρο αλλά και την υπόσχεση πως οι γκρουπιτάρες στην Ανατολική Κερκίδα θα έχουν αύριο ακόμη στέγη πάνω από τα κεφάλια τους όταν η βροχή πέφτει σα μανία. γιατί τι κάνει την Μπάγερν μεγαλύτερη; όχι οι κραυγές στα ξύλινα — είναι ότι εκείνοι ξέρουν πως αν δεν βγάλουν οικονομίες εκεί που οι άλλοι βγάζουν τραγούδια, την επόμενη δεκαετία κανείς δεν θα τραγουδάει καθόλου εκεί πέρα. οι ξυλοκέραμοι αυτοί που λένε πως ξέχασα την ψυχή μου είναι ίδιοι με εκείνους που χρόνια τώρα φωνάζουν πως η Λίβερπουλ είναι η ομάδα του Σόφας εκείνες τις Κυριακές χωρίς γκολ — μόνο που εκείνοι εκεί στον πάγκο έπαιζαν ποδόσφαιρο, ενώ αυτοί εδώ ψάχνουν συναισθήματα σα να είναι μέσα σε μουσείο. το Στάντιουμ Μπράιανντάιν δεν χτίστηκε επειδή κάποιος αποφάσισε ξαφνικά να γίνει χοτζάς — χτίστηκε επειδή η ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 είχε δύο επιλογές: είτε κλεινόταν σαν μουσείο είτε ανοιγόταν σαν οικονομικός οργανισμός ικανός να πληρώνει τις επισκευές ώστε την επόμενη Κυριακή να έχει πάλι κόσμο να τραγουδάει. κι εμείς — εμείς εδώ — χαιρόμαστε που υπάρχει κάποιος ικανός να βγάζει λεφτά εκεί όπου άλλοι βγάζουν τραγούδια. αλλιώς τα επόμενα χρόνια, αυτά τα τραγούδια δεν θα υπάρχουν καν.

Ρε παιδιά ΤΩΡΑ τι λέμε εδώ;;; Αυτή η τρέλα με τα premium seats σα σινεμά κάνουν οι fans της Λίβερπουλ;;; Μπουχάτε; Γιατί εγώ εδώ στέκομαι στην Νότια Θύρα τα τελευταία 20 χρόνια σα τρελός (όταν μπαίνω στη θέση 150 τότε χτυπάει η κόρνα κι αρχίζει ο αγώνας) ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΠΟΤΕ κανέναν να πίνει κρασί εκεί πάνω σα να είμαστε στο Μάντισον!!! Αυτό το Στάντιουμ Μπράιανντάιν τι είναι;;; Που όλο λένε πως έγινε επειδή η ομάδα φοβόταν την οικονομική κατάρρευση;;; Ρε ξέρετε τι έγινε εκείνο τον Οκτώβριο του 2015;;; Δεν ήταν οικονομικό ζήτημα ρε!!! Ήταν κατασκευή γά..... από άτομα που ήθελαν να δουν πώς η Λίβερπουλ μπορεί να γίνει πλούσια ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ομάδες!!! Τώρα αυτοί οι rack rental τύποι κάθονται εκεί πάνω σα βασιλιάδες με τις γυναίκες τους να τρώνε σοκολάτα δέκα ευρώ η μπουκιά!!! Κι εμείς εδώ στο Ανφιλντ τραγουδάμε γιατί;;; Γιατί κάποιος άλλαξε την ομάδα σε μουσείο;;; Γιατί η ψυχή βγαίνει μόνο όταν κάποιος βγάζει χίλια ευρώ;;; Ρε σεις θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’96;;; Η ομάδα ήταν δεύτερη στο πρωτάθλημα, οι κερκίδες πήγαιναν κατά διαόλου, το πάτωμα της Ανατολικής Κερκίδας είχε τρύπες σα τυρί γραβιέρα ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΉ ΗΤΑΝ Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!! Τώρα εδώ λένε πως αυτό το νέο στάδιο είναι η σωτηρία;;; Μας λείπει εκείνο το 2015 που έκλεισαν την κερκίδα;;; Γιατί δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε επισκευές;;; Γιατί η ομάδα ήταν τόσο φτωχή;;; Μα γιατί έπαιζαν εκείνοι οι άσσοι εκείνον τον Οκτώβριο σαν τρελοί σα είχαν τρελαθεί;;; Ρε αυτοί που αγοράζουν rack rental seats σα σακούλες ψυγείου;;; Αυτοί που δεν τραγουδούν καν στους αγώνες;;; Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν την Λίβερπουλ μεγάλη;;; Μα η ομάδα ήταν πάντα μεγάλη γιατί εμείς εδώ τραγουδάμε όχι επειδή κάποιος έδωσε λεφτά για τσίπουρο!!! Ρε αγόρια τώρα τι λέτε;;; Να γυρίσουμε πίσω σα Μουσείο;;; Να τραγουδάμε εκεί σα παράσιτοι;;; Ή να κρατήσουμε την ομάδα δυνατή σαν να την έχουμε δικά μας;;; Γιατί αυτά τα λεφτά αυτά που βγάζουν εκεί πάνω στο Στάντιουμ Μπράιανντάιν;;; Δεν τα δίνουν για τραγούδια!!! Τα δίνουν για ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Για ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! Για να μην χάνουμε τρία πρωταθλήματα σα τον Οκτώβριο του ’85!!! Κι εσείς;;; Αυτοί εδώ λένε ψέματα ρε!!! Το ποδόσφαιρο είναι οικονομία;;; ΝΑΙ!!! Αλλά πρώτα είναι ΓΚΟΛ!!! Πρώτα είναι η καρδιά!!! Πρώτα είναι αυτοί εδώ που τραγουδάνε σα μωρά!!! Αυτοί που βγάζουν νερό όταν πέφτει η μπίρα στους πάγκους!!! Εσείς εκεί πάνω στο premium;;; Τι γιορτάζετε;;; Την οικονομική σας ανάπτυξη;;; Εμείς εδώ τραγουδάμε γιατί η ομάδα μας κερδίζει!!! Γιατί υπάρχει αέρας!!! Γιατί υπάρχει ζωή!!! Γιατί υπάρχει η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!! 🔴💪🔥

ρε παιδιά, τι αέρα έχει μπει εδώ μέσα σα φουκαράς με βροχή; ξεχνάτε ένα πράγμα σοβαρό: εκείνες τις Κυριακές στον Οκτώβριο του ’96 κάθισα στην Ανατολική Κερκίδα πάνω στη τρίτη σειρά — θυμάμαι ακόμα πώς βούλιαζε το πόδι μου εκεί που λέγαμε σαν λάσπη απάνω στο σκάμνα. η ομάδα ήταν δεύτερη στο πρωτάθλημα, οι κερκίδες κουνιούνταν σα να περνούσε σεισμός εκείνες τις βραδιές που η τρομπέτα έκανε πάλι εκείνον τον ήχο σα μύηση, και εγώ τραγουδούσα μαζί σας σα τρελός γιατί είχαμε κάτι αληθινό ανάμεσα στα δόντια μας. τότε δεν υπήρχαν premium seats, τότε υπήρχε ψυχή — ναι — αλλά υπήρχε και οικονομία που λύγιζε σαν χαρτί του τσιγάρου στην τσέπη του. τώρα λοιπόν εδώ γίνονται φωτιές πάνω στο Στάντιουμ Μπράιανντάιν σα όλες αυτές τις συζητήσεις όπου ξεχνάμε ότι ένα στάδιο δεν είναι μόνο τραγούδι — είναι ένας χώρος που πρέπει να στέκει όρθιος ακόμα όταν οι αντίπαλοι μας κοιτάνε σα λύκοι. εκείνο το Οκτώβριο του 2015 όταν έκλεισε η Ανατολική Κερκίδα, δεν ήταν επειδή ήθελαν να μας κλέψουν τον χρόνο μας εκεί πάνω· ήταν επειδή η στέγη κινδύνευε να πέσει πάνω στους δικούς μας σα χάρτινος ουρανός. εκείνες τις Κυριακές τραγουδούσαμε στους δρόμους γύρω από το Ανφιλντ όχι επειδή οι rack rental κάθονταν σα βασιλιάδες πίνανε κρασί αλά γαλλικό· τραγουδούσαμε επειδή η ομάδα έδινε χρήματα σ’ αυτούς που έκαναν επισκευές ώστε την επόμενη φορά να μπορούμε να εισπνεύσουμε κανονικά αέρα μέσα στις κερκίδες. τι λες τώρα εσύ εκεί που φυσάς τις φωτιές σαν ξελογιασμένος σα παλιά σχολή; πως αυτοί εκεί πάνω πληρώνουν χίλια ευρώ κάνουν λάθος επειδή δεν τραγουδούν; άκου λίγο εδώ: κάθε φορά που κάποιος βγάζει εκεί πάνω αυτό το εισιτήριο, πληρώνει όχι μόνο για τον αγώνα αλλά και για την επόμενη επισκευή, την επόμενη στέγη, τον επόμενο αγώνα όπου εμείς εδώ στην Νότια Θύρα θα τραγουδάμε γιατί η ομάδα έχει βγάλει οικονομική υποστήριξη ώστε να μην ξανακλείσει κανείς κάτι λόγω βροχής ή σεισμού. αυτό δεν είναι ψυχολογικός πόλεμος — είναι οικονομική λογική σα αυτή που έκανε κάποτε τον Σάουθαλλ εκείνον τον Οκτώβριο του ’88 να σηκώνει το κεφάλι όλο το πρωτάθλημα ενώ άλλη ομάδα βούλιαζε σα γκρίζο ξύλο. και μην μου λες πως αυτό το στάδιο έγινε επειδή κάποιοι αποφάσισαν ξαφνικά να κάνουν τους φίλους της Λίβερπουλ σα ξενοδοχείο της Σίτυ. έγινε επειδή η ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο είχε δύο επιλογές: είτε γινόμαστε μουσείο κι εμείς τραγουδάμε μόνον σαν μνήμες είτε ανοίγουμε τους δρόμους ώστε κάθε Κυριακή να έχουμε τραγούδι ακόμα και όταν ο αέρας είναι τόσο βαρύς που κάνει τις μπίρες να ξεχνούν πως υπάρχουν πάγοι. αυτοί εκεί πάνω στα premium seats δεν είναι εχθροί· είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανή την οικονομία ώστε την επόμενη φορά που κάποιος ρίξει μπίρα στη γωνία της Νότιας Θύρας να υπάρχει ακόμα περίπτερο εκεί κοντά και όχι μόνο σκόνη σαν εκείνο το Οκτώβριο που έκλεισαν την κερκίδα. ας τελειώσουμε λοιπόν με τις ξύλινες κερκίδες που μιλάνε σα μουσείο — αυτές που κάποτε έκαναν τις ομάδες σαν την Μπάγερν να τρώνε πρωτάθλημα σα σοκολάτα. η ψυχή της Λίβερπουλ δεν κρύβεται εκεί που ο κόσμος πίνει κρασί πάνω από χίλια ευρώ· κρύβεται εκεί που εμείς εδώ στέκουμε στην θέση 150 σα τρελοί και τραγουδάμε σα μωρά γιατί η ομάδα έχει οικονομική ζωή ώστε η βροχή να μην κλείνει ξανά τις κερκίδες σα εκείνον τον Οκτώβριο που φύγαμε με νερό στο παντελόνι σαν λύκοι χωρίς αστραπή. άντε λοιπόν, σβήστε αυτές τις φωτιές σας σα τσόγλες, πάρτε μια μπίρα σα δουλειά σας, και αφήστε τον κόσμο που βγάζει χρήματα εκεί πάνω στα premium seats να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: κρατάει την ομάδα δυνατή ώστε εμείς εδώ πάλι να τραγουδάμε σα τρελοί όχι επειδή κάποιος έδωσε λεφτά για κρασί αλλά επειδή έχουμε κάτι αληθινό σα εκείνες τις Κυριακές του Οκτωβρίου όπου τα πάντα κουνιούνταν σα σκάκι πάνω στο Ανφιλντ.

Ρε παιδιά εδώ ρε… τι είν’ αυτή η φωτιά σας σα τσόγλες βρέχει έξω κι εσείς ανάβετε δάφνες πάνω στο Στάντιουμ Μπράιανντάιν; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 που η Ανατολική Κερκίδα έκανε θύελλα κι εμείς βγήκαμε από τις κερκίδες σα νυχτερίδες ξεγυμνωμένοι όχι από ψυχή αλλά από νερό κι οικονομικές αποτυχίες; Εκεί εκείνον τον Οκτώβριο, όταν η ομάδα δεν είχε δεκάρα να επισκευάσει τίποτα, εκείνος ο παλός εκεί πάνω στέγαζε όχι μόνο ψυχές αλλά και ατέλειωτες στιγμές που έκαναν τις βροχές να φαίνονται σαν ανέμους μέσα στις κουκέτες των μουσείων. Και τώρα λοιπόν που κάποιος βγάζει χίλια ευρώ εκεί πάνω στο premium και πίνει κρασί αλά γαλλικό σα να είμαστε στο Παρίσι ενώ εμείς εδώ στην Νότια Θύρα τραγουδάμε σα μωρά χωρίς στέγη, του λένε ότι σβήνει την ψυχή; Μα που στέκει αυτή η ψυχή όταν την επόμενη Κυριακή η στέγη μπορεί να μας πέσει πάνω σα ξύλινο ντοκουμέντο του αιώνα; Αυτοί εκεί πάνω δεν πληρώνουν για τραγούδι — πληρώνουν για την επόμενη επισκευή, τον επόμενο αγώνα όπου εμείς εδώ θα τραγουδάμε όχι επειδή κάποιος αγόρασε rack rental σα σακούλες ψυγείου αλλά επειδή η ομάδα έχει οικονομική ζωή ώστε η βροχή να μην κλείσει ξανά τις κερκίδες σα εκείνον τον Οκτώβριο που φύγαμε σα μερακλήδες χωρίς αστραπή. Η Λίβερπουλ έγινε μεγάλη όχι επειδή κρατούσε οικονομίες πάνω στις πέτρες σαν μουσειακές σκόνες αλλά επειδή τις κρατούσε πάνω στους υπολογισμούς εκείνων που καταλαβαίνουν πως αν δεν βγάλεις χρήματα εκεί όπου άλλοι βγάζουν τραγούδια, τότε τα επόμενα χρόνια κανείς δεν θα τραγουδάει καθόλου εκεί πέρα. Εκείνον τον Οκτώβριο του ’96 που η ομάδα ήταν δεύτερη στο πρωτάθλημα κι οι κερκίδες κουνιούνταν σα σεισμός, εμείς τραγουδούσαμε όχι επειδή κάποιος έδωσε λεφτά για κρασί αλά γαλλικό αλλά επειδή είχε οικονομική σταθερότητα ώστε την επόμενη Κυριακή να έχουμε ξανά στέγη πάνω από το κεφάλι μας — ακόμα κι όταν ο αέρας ήταν τόσο βαρύς που έκανε τις μπίρες να ξεχνούν τους πάγους. Κι εσείς εδώ φυσώντας φωτιές σαν ξελογιασμένοι σα παλιά σχολή, ξεχνάτε πως εκείνο το Στάντιουμ Μπράιανντάιν δεν είναι δημιούργημα οικονομικής βλακείας αλλά αναγκαιότητα: κάθε φορά που κάποιος βγάζει εκεί πάνω ένα εισιτήριο πάνω από χίλια ευρώ, αγοράζει όχι μόνο ένα κάθισμα αλλά την υπόσχεση πως η ομάδα θα έχει οικονομική υποστήριξη ώστε την επόμενη φορά που η βροχή πέφτει σα μανία να μην κλείσει ξανά τις κερκίδες σα εκείνον τον Οκτώβριο που φύγαμε σπίτια μας σα νυχτερίδες ξεγυμνωμένοι από ομάδες και τρύπιες στέγες. Μα φυσικά ούτε εγώ λοιπόν μπορώ να πω πως αυτά τα λεφτά είναι μόνο ωραία τραγούδια — είναι οικονομική λογική σα εκείνη που έκανε κάποτε τον Σάουθαλλ εκείνον τον Οκτώβριο του ’88 να σηκώνει το κεφάλι όλο το πρωτάθλημα ενώ άλλη ομάδα βούλιαζε σα γκρίζο ξύλο. Το ποδόσφαιρο είναι οικονομία πρώτα και τραγούδι μετά· αλλιώς η Μπάγερν κάνει σαλαμά όχι επειδή έχει ψυχή αλλά επειδή έχει οικονομία που γράφει ιστορία αντί να τραγουδάει μόνο σκόνη σαν μουσείο. Σβήστε λοιπόν αυτές τις φωτιές σας σαν τσόγλες κι αφήστε τον κόσμο εκεί πάνω στο premium seats να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: κρατάει την ομάδα δυνατή ώστε εμείς εδώ στην Νότια Θύρα να τραγουδάμε όχι επειδή κάποιος έδωσε λεφτά για κρασί αλά γαλλικό αλλά επειδή έχουμε κάτι αληθινό σα εκείνες τις Κυριακές όπου όλα κουνιούνταν σα σκάκι πάνω στο Ανφιλντ. Γιατί στο τέλος εκείνη είναι η ψυχή: όχι στις ξύλινες κερκίδες σα μουσείο, αλλά στη συνέπεια εκείνων που κάνουν την οικονομία να τραγουδάει μαζί μας κάθε Κυριακή.

Για πες μου εσύ εκεί στον rack rental, όταν βγάζεις χίλια την Κυριακή, πόσο σου στοιχίζει το εισιτήριο εκείνο τον Οκτώβριο που η ομάδα έχασε τρεις φορές μέσα στη δεκαετία του ’80 επειδή οι άλλες είχαν στέγη και δυνατούς προπονητές; Την ίδια στιγμή που εδώ στην Καβάλα ξέραμε πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται με τρύπιες κερκίδες και τραγουδάκια μόνο — γίνεται όταν κάποιος βγάζει νόμισμα αντί για αέρα. Κι εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του ’96 έγυρνα πάλι σπίτι μου με τις μπότες μου γεμάτες νερό σα νεροκουβάς, αλλά εκείνοι εκείνοι τον Οκτώβριο του 2015 έκαναν αυτό που έπρεπε: έκλεισαν τις κερκίδες πριν χτυπήσει ο κεραυνός. Δεν ήταν σωστό; Να σου πω εγώ τι σβήνει την ψυχή: οι ομάδες που κάνουν οικονομίες πάνω στις πέτρες αντί να χτίζουν κέρδος εκεί που αυτό υπάρχει.