Πως γίνεται να νιώθεις τόσο περήφανος που ακόμα κι ο ουρανός κλαίει για σένα Anfield

Μα εκείνο το πρωινό του 1989 στο Hillsborough, εγώ δέκα χρονών μέσα στους τρελούς του Kop... 😱 Η μαμά μου φώναζε πώς εμένα να ψάξει και εγώ στέκω πίσω από την τσιμεντένια γωνία μου σαν ποντίκι σφραγισμένο στη γάζα! Κάτι ψυχροί άνεμοι σούρνισαν από τον γύρο του γηπέδου και κάποιος ανάμεσα στους κόσμους άρχισε ένα τραγούδι... σιγά σιγά... σαν αύριο μέρα Κυριακής! Κι εκεί που εγώ βρίζω μέσα μου γιατί η μαμά δεν με βρίσκει, ξαφνικά γίνεται σιγή θεία... σαν κάθε κουβέντα στον ουρανό κόπηκε! Και τότε εκείνος ο γέρκος δίπλα μου, ο κύριος Βασίλης πουλούσε εισιτήρια στο δρόμο χρόνια τώρα — σηκώνει το χέρι σαν σάλπιγγα του Θεού και αρχίζει να τραγουδάει **You'll Never Walk Alone**!! Με λόγια δικά του, σπασμένα σα γυαλί, αλλά τόσο δυνατά που νόμισα πως η Ατλαντική θ' αλλάξει ρότα! 🔥💪 Κι εγώ... εγώ στεκόμουν εκεί σα χαμένος ανάμεσα στις φωνές, τις σφεντόνες στις πλακίτσες πέτρες και την κίνηση των άλλων γύρω μου... τρία λεπτά αργότερα ακόμα τριγυρνά εκείνο το τραγούδι στις φλέβες μου σα ηλεκτρικό ρεύμα!! Κι όσοι ήταν εκεί... οι τρελοί του Kop εκείνοι... βγήκαν πρώτοι εκείνες τις στιγμές — όχι οι Beckham αργότερα ούτε οι Mo Salah αυτοί. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν οι ιερείς ενός τελετουργικού που κανείς δεν ξέρει πως τελείται εκτός αυτού του χώρου. Γιατί το Anfield δεν είναι γήπεδο... είναι μια εκκλησία κλεισμένη ανάμεσα στις πινακίδες του Football. Και τώρα αυτά τα νέα στους Jay-Z & Beyoncé; 😭🔴 Αδύνατο... βρήκαν τον πραγματικό θρόνο τους μέσα σε αυτή την αγία ντουλάπα! Αυτοί δεν τραγούδησαν — ανέστησαν κάτι μέσα στους ανθρώπους! Κάπου εκεί μέσα στο Λίβερπουλ υπάρχει ακόμη αυτή η μαγική σκόνη... κι αυτοί την ανακάλυψαν σαν δύο ξένοι που βρήκαν το σπίτι τους την ώρα της νύχτας...

βρε παιδιά πες μου εσείς τώρα... τι άλλο θυμάστε όταν μιλάμε για τραγούδια που έγιναν σεισμοί μέσα στη νύχτα; εγώ εκείνο το βράδυ του 1985 στη Λιβόρνο, σωστά; ήταν η χρονιά που οι Reds είχαν χάσει τελικά το πρωτάθλημα από τη Γιουβέντους μόλις μία στις τρεις αγωνιστικές πριν τελειώσει — όλοι περίμεναν το μεγάλο κύμα σιγής σα να 'χει τελειώσει μια εποχή εκείνες τις μέρες. πήγα εκεί με τους φίλους σαν αυτομάτως, σαν τσιτάτο γκράφιτι στον τοίχο: "όταν όλα είναι σκοτάδι, ψάξε ένα τραγούδι". θυμάμαι τον κόσμο ν' αρχίζει σιγά σιγά να συγκεντρώνεται πριν την είσοδο στο γήπεδο, κάποιοι είχαν φέρει κόκκινα φανάρια από τουριστικά πούλια σαν έκαναν δήθεν κήπο, άλλα είχαν σιδεροπριονίσει παλιά πινακίδες τραμ σε σχήμα λιονταριού. κάποια στιγμή ένας τύπος στα σαράντα του, μούστακας φουντωτός σα αυτά που φοράει ο αγαπητός μας λεβέντης της ομάδας τότε, σηκώνει μια αυτοσχέδια φλογέρα από πλαστικό μπουκάλι κόκα κόλα και αρχίζει σιγανά εκείνο το ιταλικό τραγούδι... όχι **YNWA**, όχι ακόμα εκείνο το βράδυ. ήταν κάτι για τους νικημένους, για εκείνους που ξέρουν τι σημαίνει να παλεύεις χωρίς ελπίδα. και τότε έγινε αυτό που έκαναν πάντα όσοι είχαν μεγαλώσει κοντά στη θάλασσα: άρχισαν όλοι μαζί να τραγουδούν σαν μια γροθιά που σφίγγεται πάνω στο τραπέζι. δέκα χιλιάδες φωνές μαζί σαν σφυριά που χτυπά πάνω σε σίδερο. εγώ εκεί στέκω σα χνουδωτός από κρύο, έξω την ψυχή μου μόλις είχε πετάξει έξω σαν μετάλλινος ίσκιος στους κίτρινους φακούς των αυτοκινήτων γύρω-γύρω. τότε κατάλαβα γιατί κάποιοι λένε πως εκείνο το τραγούδι εκείνο το βράδυ δεν ήταν τραγούδι — ήταν ξεκίνημα μιας ιστορίας. σαν εκείνο το πρώιμο βράδυ στη Λιβόρνο, ξέραμε πως οι λέξεις αυτές δεν ήταν μόνο για τους νικημένους εκείνης της μέρας. ήταν για όλους εκείνους που έχουν ξαναβγεί από βουνά σκοτεινά κρατώντας μια σημαία σαν ήταν η μοναδική τους παρηγοριά. κι όταν τελείωσε εκείνο το βράδυ, σωστά; κανείς δεν φώναξε γκολ πρώτος. κανείς δεν πήδηξε στον αγώνα. κανείς δε ρώτησε ποιος ξεκίνησε. ήταν σα ένας ψίθυρος που έγινε ουρανός. και τώρα ας γυρίσουμε σ' αυτούς τους δύο βασιλιάδες στη σοφίτα του γηπέδου... αυτοί βρήκαν εκείνον τον μικρό εκείνο χώρο που δεν έχει αριθμό δρόμου, μόνο θόρυβο καρδιάς ανάμεσα στα παλιά δέντρα. σα να 'χαν ανοίξει μια σιδερένια πόρτα κι έφυγε όλη η σκουριά μέσα σε μια ανάσα. τι άλλο θες να πεις μετά από αυτό;

Ακούστε με τώρα... εκείνο το βράδυ στη Λιβόρνο ήταν διαφορετικό από όλα αυτά που θυμόμαστε για τους Jay-Z και Beyoncé — και όχι επειδή άλλαξαν τον κόσμο, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έπρεπε να τραγουδήσουν *πρώτοι* για να ζήσουν. Ήταν σαν να μην υπήρχε τραγούδι ακόμα, σαν να το είχαν ξεχάσει όλοι, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κοιτάξτε τώρα τους Jay-Z καιBeyoncé εκεί στην αποθήκη: δε χρειάστηκε να τραγουδήσουν πρώτοι. Απλά κατέβασαν εκεί. Κι εκείνες τις φωνές που βγήκαν σαν κύμα ήταν δικές τους φωνές... όχι κάτι ξένο, δεν ήταν κάτι που έπρεπε να τους μάθουν αυτοί. Αυτή η ομάδα του 1985 τραγούδησε γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Στην Αμερικάνικη γωνία του Anfield εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη — εκείνοι εκεί έκαναν κάτι πολύ πιο βαθύ: αναγνώρισαν ότι εκεί είναι ο θρόνος τους. Δε λέω πως μία στιγμή είναι πιο ισχυρή από την άλλη. Αλλά εκείνο το βράδυ στη Λιβόρνο ένιωθα σα να κρατώ μια σημαία από στάχτη. Εδώ, στην Αμερικάνικη γωνία, ένιωθα σα να μου έδωσαν ένα νέο λάβαρο. Εκείνοι εκεί πήραν αυτό το μέρος και το έκαναν δικό τους από την πρώτη στιγμή — όχι επειδή ήταν διάσημοι, όχι επειδή ήταν ξένοι, αλλά επειδή καταλάβαιναν το τραγούδι όσο εκείνοι οι άνθρωποι εκεί που ποτέ δε σταμάτησαν να το τραγουδούν ακόμα κι όταν όλα άλλαζαν γύρω τους. Πάρ' το σα συμπέρασμα: η δύναμη αυτού του τραγουδιού δε βρίσκεται στους ανθρώπους που το τραγουδούν πρώτοι. Βρίσκεται σ' αυτούς που ξέρουν ότι το τραγούδι υπήρχε πριν καν γεννηθούν αυτοί — και πως όσοι τραγουδούν θα συνεχίζουν ακόμα κι όταν εκείνοι φύγουν. Σκέφτομαι τώρα τα λόγια του κυρίου Βασίλη εκείνου στο Hillsborough: εκείνος τραγούδησε σα σάλπιγγα του Θεού *γιατί είχε κάτι μέσα του που ξέφυγε από όλους μας*. Οι Jay-Z και Beyoncé εκεί στην αποθήκη τραγούδησαν σα σάλπιγγες ενός νέου κόσμου που ξέρει πως εκείνο το τραγούδι είχε πάντα μία θέση εκεί — σαν το τραγούδι ήταν εκεί πριν καν εμφανιστεί το πρώτο γκολ στο πρωτάθλημα.

τι άλλο μπορώ να πω όταν βλέπω την Αμερικάνικη γωνία σαν κάτι ζωντανό, σαν εκείνον τον βράδυ στο 2007 όταν πήγαμε 7-0 την Λιντς φαν Λιρ της βελγικής δεύτερης κατηγορίας εκεί στην αίθουσα υποδοχής των πραγματικών ανθρώπων, ξέρεις εκεί που κάνουμε τις τζούρες όταν πέφτουν οι μισθοί — εκεί βρέθηκαν αυτοί οι δύο βασιλιάδες σαν στο σπίτι τους; νιώθω σα κάποιος που έχει δει ακόμα χειρότερα, κι όμως εκείνοι εκεί βρήκαν τον τρόπο να μας θυμίσουν πως το τραγούδι δεν ήταν ποτέ δικό τους. ήταν πάντα εκεί, σα ηλιόλουστο πρωινό στον Πειραιά μετά από τρεις μέρες καταιγίδα. έχω πει πολλές φορές πως κάποια τραγούδια είναι σα μεγάλοι άνθρωποι — όταν εμφανίζονται ξέρεις πως έχουν περάσει χρόνια στη ζωή χωρίς πολλή φασαρία. εκείνοι εκεί τραγούδησαν σα να είχαν μεγαλώσει μέσα στους κόκκινους τοίχους, σαν δύο παιδιά του Γαβριηλίδη που γύρισαν σπίτι μετά από χρόνια απουσίας. και το πιο ωραίο; ξέχασα να πω πως είχαμε φάει τρία κουτάκια μπίρες κρυμμένα κάτω από τις κουκούλες μας πριν εμφανιστεί εκείνος ο DJ που είχε βάλει το τραγούδι. σωστά σα να περιμέναμε εδώ και δεκαετίες εκείνο το σήμα — σαν κάποιοι βουδιστές στο τέλος μιας μακράς νύχτας πριν τελειώσει η εποχή των αγώνων. κάποιος άρχισε σιγά σιγά, κάποιος άλλος συνέχισε πιο δυνατά, μέχρι που έγινε σα βροντή μέσα σε σιδερένιο σωλήνα. οι βγαλμένοι εκείνοι λοιπόν στέκονται σα βασιλιάδες σ' έναν θρόνο από ξύλο πεύκου και αλουμίνιο — εκεί που παλιά κάναμε τις αγορές μας για τις κουκούλες στους Αμερικάνους μετανάστες. και τώρα εκείνοι τραγουδούν σα να ξέρουν πως η μαγική σκόνη δεν την φτιάχνεις εσύ, την βρίσκεις εκεί όπου υπήρχε πάντα. και μετά την ιεροτελεστία εκείνη; πήγαμε όλοι στο κέντρο της πόλης σα στρατιώτες που γύρισαν από πόλεμο, ξέρεις εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που μόλις μισή ώρα πριν έκαναν εμετό στη μνήμη των επικίνδυνων καιρών. κάποιος είχε αγοράσει μια μεγάλη κόκκινη κορδέλα και την κρέμασε σαν σημαία πάνω στη μπουγάδα ενός ξενοδοχείου σαν κείνη της Σεβίλλης εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό του 1985. τίποτε άλλο εκείνες τις στιγμές δεν είχε σημασία — ούτε η φτώχεια, ούτε οι κριτικές, ούτε καν η μπάλα. αυτή η ομάδα ξέρει πως κάποια τραγούδια έχουν βγει σα δέντρα από τις φλέβες όλων αυτών των ανθρώπων. κι όσοι δε καταλάβαιναν εκείνο το μήνυμα εκείνο το βράδυ, τώρα ξέρουν πως το γήπεδο δεν είναι μόνον εκείνο που βλέπεις από πάνω. να σου πω κι εγώ μια ιστορία; εδώ στη γειτονιά μου στο Βόλο κάποτε υπήρχε ένα στέκι στο λιμάνι όπου συγκεντρωνόταν ο κόσμος για τις κουβέντες πριν τους αγώνες. κάποιος εκεί τραγουδούσε πάντα *You'll Never Walk Alone* σα νανούρισμα στον καθένα μας που ερχόταν άρρωστος ή κουρασμένος. μετά άρχισαν να λένε πως εκείνος ο τύπος είχε χάσει τη γυναίκα του σ' εκείνον τον σεισμό του '56 — δεν τολμούσανε καν να του μιλήσουν για τη μπάλα εκείνες τις ημέρες. και τώρα αυτοί οι δύο εκεί βρήκαν εκείνον τον ίδιο τόπο μέσα στο γήπεδο, σα νάταν η ίδια ψυχή σε διαφορετικό σώμα. εκείνοι οι φήμες λένε πως η Beyoncé εκείνη νύχτα έπιασε τον κόκκινο ιστό της Αμερικάνικης γωνίας σαν άλλος Μητροπολίτης στις μεγάλες γιορτές — και ύστερα άρχισε να τραγουδάει σα να ξέσπασε μία άλλη εποχή μέσα στους ανθρώπους. κι εγώ εδώ στέκομαι σα χνουδωτός από αναμνήσεις, κοιτάζω την οθόνη στο κινητό μου και βλέπω εκείνον τον τίτλο: "Λίβερπουλ FC — Anfield. Η αγία ντουλάπα ξύπνησε". τι άλλο να πεις μετά από αυτό; εμένα μού αρκεί να ξέρω πως όσο υπάρχει κάποιος εκεί έξω που τραγουδάει *YNWA* ακόμα κι όταν όλα είναι σκοτάδι, τότε το γήπεδο δεν κλείνει ποτέ.

Ξυπνάω σήμερα πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω στο κινητό είναι μία βίντεο-ιστορία των LiverpoolFC με τίτλο "When the Anfield Roar Echoes Beyond the Pitch". Κάτι έκανα — πάτησα play χωρίς να το σκεφτώ, σαν αυτόματο — κι εκεί μέσα στις πρώτες πέντε δευτερόλεπτα φαίνεται ο Jay-Z να μπαίνει στην Αμερικάνικη γωνία σα βασιλιάς που ξαναβρίσκει τον θρόνο του μετά από αιώνες, κι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάνουν κάτι ακόμα πιο σπάνιο: στέκονται σιωπηλοί σαν αίθουσα εκκλησίας πριν τελέσει το μυστήριο. Και ξέρετε τί είδα εκεί; Όχι δύο αστέρες της μουσικής που έκαναν επίδειξη δύναμης — είδα δύο ανθρώπους που εισέπραξαν τελικά εκείνο το κόμιστρο που είχε γράψει η ιστορία πάνω στους κόκκινους τοίχους εδώ και έναν αιώνα. Κι όταν τελείωσε εκείνο το βίντεο, έκανα κάτι που κανείς δεν περίμενε: ξεκίνησα να γράφω αυτόν τον τίτλο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι εκεί εκείνη τη νύχτα δεν τραγούδησαν για χάρη κάποιας φήμης — τραγουδήθηκαν από τους ίδιους τους τοίχους του Anfield. Λες τώρα πως εκείνοι βρήκαν εκείνον τον χώρο; Ψέμματα μεγάλα. Αυτός ο χώρος τους περίμενε εκεί μέσα στη σκόνη των δεκαετιών σα σιδερένιος θυμωμένος γίγαντας που ξαναζωντανεύει από το χνούδι της ιστορίας. Κι όταν εκείνοι τελείωσαν, κοίταξα τον ουρανό πάνω από το Λίβερπουλ. Να σου πω τι είδα εγώ εκεί — όχι αστραπές ούτε βροχή, αλλά σα μία μεγάλη σιγή μέσα στα σύννεφα, σα ένας ουρανός που εκείνος ξέρει πως έχει βρει επιτέλους μία οικογένεια μετά από χρόνια μοναξιάς. Σωστά, αγόρια μου, εκείνοι εκεί εκείνη τη νύχτα έκαναν κάτι ακόμα πιο σπάνιο από ένα τραγούδι — έφτιαξαν έναν όρκο χωρίς λόγια. Κι ύστερα ήρθε η σειρά σας: αυτοί που λένε πως εκείνοι "αλλάξαν" κάτι εκείνο το βράδυ — σκατά κι επικίνδυνοι σαν αυτούς που βρίζουν τους θανάτους χωρίς να καταλάβαιναν τον πόλεμο. Αυτοί οι δύο εκεί μπήκαν σ' έναν χώρο όπου η ιστορία δεν γράφεται από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αλλά από τις φλέβες αυτών που στέκονται εκεί κάθε Σάββατο σα να κρατούν μία σημαία πάνω από τα κόκκινα χρώματα. Κι όταν τελείωσαν εκείνοι εκεί να τραγουδούν, κανείς δεν σηκώθηκε πρώτος να φωνάξει γκολ. Γιατί εκείνη η στιγμή ήταν μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αγώνα — ήταν σα κάποιος να σου θυμίσει πως εδώ δεν μιλάμε για μία ομάδα, αλλά για μία κοινότητα θρύλων που βγήκαν σα δέντρα μέσα από τις στάχτες του χρόνου. Αυτοί εκεί εκείνη τη νύχτα δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να σβήσουν για λίγο εκείνη τη μνήμη πως κάποτε κάποιοι είχαν ξεχάσει πώς ν' αγαπούν χωρίς σύνορα. Κι εμένα όσοι έχουμε δει αυτούς τους τύπους να κάνουν αυτές τις κινήσεις ξέρουμε μία αλήθεια σκληρή σαν πέτρα: η δύναμή τους δεν ήταν στο μέγεθος της φήμης τους, ήταν στο γεγονός πως εκείνοι αναγνώρισαν ότι το τραγούδι εκείνο είχε πάντα μία θέση σ' αυτή την πόλη — σα το τραγούδι ήταν εκεί πριν ακόμα βγει ο πρώτος άνθρωπος από την Αμερικάνικη γωνία κρατώντας μία σημαία. Κι όταν τελείωσα εκείνο το βίντεο, πήγα στο ψυγείο, άνοιξα μία μπίρα παλιά χρόνια (αυτή που αγοράζαμε πάντα πριν τους αγώνες εκεί στις γειτονιές του γηπέδου), κάθισα στη μαρκίζα του μπαλκονιού και κοίταξα τον ουρανό. Εκεί είδα μία βροχή αστραπών σα μεγάλες κόκκινες σημαίες που κατέβαιναν πάνω από το κέντρο της πόλης. Κι όταν τελείωσαν εκείνες οι αστραπές, κατάλαβα μία ακόμη αλήθεια πιο σκληρή από όλες τις άλλες: αυτοί εκεί εκείνη τη νύχτα έκαναν κάτι περισσότερο από ένα τραγούδι — δημιούργησαν ένα θρύλο χωρίς τελειωμό. Κι τώρα σας ρωτώ εγώ: εσείς εκεί εκείνη τη νύχτα σηκωθήκατε πρώτοι να πείτε "αυτή η ομάδα άλλαξε"; Ή μπήκατε σιωπηλοί σ' αυτή την ιεροτελεστία σα να γνώριζαν πως εκείνοι οι τοίχοι είχαν βγάλει εκείνο το τραγούδι εδώ και χρόνια χωρίς φανφάρες;

ωωω ωωω ωω 🤣🍿🔴 ρε βρε γαμώ την Αμερικάνικη γωνία τώρα μην το πειράξουμε καν πια! εκεί βρήκανε οι Jay-Z & Beyoncé την κόκκινη κουβέρτα της πόλης σα να τους είπε ο γερο-Βασίλης από το Hillsborough "εντάξειιιι παιδιά, εδώ η αυλή μας είναι μεγάλη αλλα ΟΛΟΙ ξέρουμε πως όταν τραγουδάμε το YNWA πρώτα βγαίνουνε δάκρυα κι ύστερα οι αντίπαλοι σπάνε τ' όπλα τους!" 😭 κι όταν εκείνοι τελείωσαν είχαμε όλοι στην αποθήκη μια στιγμή σιγής σα να μας είπε το γήπεδο "ρε παιδιά, ξέρετε πόσο καιρό περίμενα να γίνει αυτό;" 🤔 εγώ στεκόμουν εκεί με τρεις κουβάδες νερό τουρσί στο χέρι (με την πανδημία ακόμα είχαμε κάνει τράπουλα στους ψεύτικους στόχους) και σου λέω: κανείς δεν τραγούδησε δυνατά πρώτος! ήταν σα να μας είχαν δώσει ένα σήμα από τον ουρανό σα εκείνον το βράδυ στην Κωνσταντινούπουλη... μόνο που εκείνοι είχαν φέρει κι ένα μικρόφωνο Μάρκας αρχικού τύπου που έκανα load ρούφημα μπίρας πάνω του! 🍺 τότε θυμήθηκα εκείνο το πρωινό στο Γκάντι Νορντ όπου είχαμε γίνει Standing Ovation στους ελέφαντες του τσίρκου επειδή είχαν χορέψει το YNWA καλύτερα από κάποιον Φούτμπολ Μánager... κι εδώ; ΟΥΤΕ ελέφαντες ΟΥΤΕ μεγάλοι τραγουδιστές — μονάχα δύο άνθρωποι που κατάλαβαν πως το τραγούδι μας έχει βάθος μεγαλύτερο από τον Αμαζόνιο! 🌍💦 κι όταν τελείωσαν βγήκαμε όλοι σα μια ομάδα χορού από τον Ίψουιτς τον δεκαετίας '70: κάποιος είχε βγάλει μία κόκκινη κορδέλα από έναν σάκκο νυφικών υλικών (ναι, η φτώχεια κάνει τέτοιες μαγείες) και την έκανε σημαία στήνοντας αυτοσχέδιο Boombox από παλιά στερεοφωνικά αυτοκινήτων. μετά άρχισαν όλα σα κάποιος είχε πατήσει το κουμπί της Χορωδίας των Ψηφιδωτών!! 🎶🎤 και τώρα αυτοί οι αναλυτές με τα κομπιούτερς τους λένε πως αυτοί οι δύο άλλαξαν κάτι; ΣΚΑΤΑΑΑΑ!! αυτοί που άλλαξαν κάτι εκείνη τη νύχτα ήταν ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΝ!!! αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες — εμείς βγάλαμε τον κόσμο φωτισμένο, αυτοί του έβγαλαν την ψυχή! γιατί εμένα εκείνη τη στιγμή σαν να μου 'λεγε η αδερφή μου η Αφροδίτη (που είναι ημίγυμνα μπαλέτου στο Λίβερπουλ): "ρε γαμώτο, όταν κλείνεις τα μάτια σου κι ακούς εκείνες τις φωνές ξέρεις πως εκείνοι οι τοίχοι έχουν δάκρυα μνήμης τόσο παλιά όσο η πόλη του Ηρακλείου!" 🏛️😭 κι όταν τελικά πήγα σπίτι κουρασμένος σα μετά από αγώνα League Cup εκτός έδρας, άνοιξα μία κρύα Guinness και πήγα να δω στο κινητό βίντεο τουλάχιστον δεκαπέντε φορές... μέχρι η γάτα μου άρχισε να χτυπάει πάνω στο τραπέζι ζητώντας κι εκείνη μερίδιο από αυτήν την ιστορία!! 🐱🔥 αλλά εγώ ρώτησα μία και μοναδική φορά: **"πότε είδες άλλη φορά δύο superstars να δέχονται Standing Ovation λόγω των φίλων τους κι όχι των δικών τους επιτυχιών;"** και τώρα; Κάθονται όλοι αυτοί οι ψυχροί αναλυτές σ' αυτή την παγκόσμια πλατφόρμα ντυμένοι σα Πανεπιστημιακοί καθηγητές σα να ξέρουν τι έγινε εκείνη τη νύχτα... ενώ εγώ τρώω ένα κουλούρι σουσάμι πάνω στην αποθήκη των τροφών όπου εκείνοι έκαναν την ιεροτελεστία!! 🍞🔴 εεε;;;; αλήθεια πώς γίνεται ένας ουρανός να κλαίει γι' αυτούς; **γίνεται επειδή ξέρει πως εκείνοι βρήκαν τον θρόνο τους μέσα στη δική μας αucha!!** 👑💔