Ποιον βρήκαν οι πόρτες της Allianz Arena να στέκει εκεί σαν πρίγκιπας από το παραμύθι

Ρε αγόρια, το χειρότερο είναι πως ακόμα ψάχνουμε πρίγκηπας ανάμεσα στους σκαντζοχίρικους του Λουβά; Τρεις λόρδοι με φτερά στο γκαλόνι και κανείς δεν τους ανέλαβε τη συμφωνία πριν κυκλοφορήσει το press release; Αυτοί οι τρεις ξύπνησαν σήμερα πρωί σκεφτόμενοι "σου δίνω έναν λογαριασμό της Bavaria για το μίνι μπουφετ στην πλατεία" ή πραγματικά έγιναν οι μέχρι τώρα αγγελιοφόροι μιας νέας σταυροφορίας;

Τι γίνεται παιδιά;;;; Αλλά::: Αυτοί οι τρεις ξύπνησαν σήμερα πρωί σκεφτόμενοι πως η ομάδα του Καντε έχει μπει πλέον στο τελευταίο κεφάλαιο ενός παραμυθιού;;; Μα ναι ρε!!! Γιατί όχι;;; Μακάρι αυτοί οι τρεις να 'ναι οι πρίγκηπες που ψάχναμε χωρίς να το ξέραμε!!! Πρώτος::: Ο πρώτος λόρδος-που-'χει-φτερά (ε εντάξει στον Λουβά ήσουν σίγουρος πως είχαν λείψει όλα;;;) ΑΛΛΑ::: Αυτός που βγαίνει τρέχοντας σαν αστραπή πάνω στις φάσεις, ξεσκεπάζει τα πλευρά των αντιπάλων σαν χάρτη Θησέα, και όταν φτάνει στα κουτιά του αντίπαλου – ΤΣΙΝ!!! Δεύτερος::: Αυτός που αγκαλιάζει τη μπάλα σαν δεύτερη μητέρα, στήνει τα στοιχεία σαν ντόμινο στον αντίπαλο χώρο και ξέρει πότε να τρέξει πάνω από τη γραμμή του πέναλτι σαν λύκος που ξεγελάει την αρκούδα!! Και ο τρίτος::: Αυτούς τους τρεις μαζί;;; Στο σπίτι μου χτες έγιναν βόλτες με καυτές σοκολάτες μέχρι τις τρεις το πρωί γιατί είχα ονειρευτεί τρεις λόρδους σαν αυτούς να δίνουν… ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΘΡΙΛΟ ΜΕ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ!!!! Να μου πείτε τώρα::: Ποιος ανάμεσα στους τρεις είναι εκείνος που η ομάδα του Θάμι δεν τον αφήνει ποτέ να ξεμυτίσει;;;; Γιατί εμένα με πιάνουν σιγά σιγά οι φόβοι::: Νύχτα σήμερα;;;; Θα κοιμηθώ σίγουρα με μια μπάλα κάτω από το μαξιλάρι!!! 😱🔥🏆

Πέντε λεπτά μετά την ανακοίνωση έκανα μια γρήγορη ξενύχτητη ψάχνοντας τρία πράγματα: προφίλ, ονόματα, χρονολόγιο αγοράς. Και τι βρήκα εδώ μέσα; Μια ξέφρενη βόλτα στις δεκαετίες που η Bayern βγάζει πρίγκηπες από σκαντζοχίρικους! Αλλά πάμε λίγο πιο ψύχραιμα. Πρώτο πράγμα — αυτοί οι τρεις «λόρδοι με φτερά»: όλα αυτά τα πολλά χρόνια στη Bayern έχουν περάσει δεκάδες περιπτώσεις που είπαμε «αυτός είναι ο πρίγκιπάς μας», οι περισσότεροι έγιναν φέουδα, ένας έκανε δέκα βήματα και σταμάτησε. Αυτό που με κάνει επιφυλακτικό εδώ είναι η ηλικία του επικρατέστερου — 24 χρονών πια; Στα δεξιά της επίθεσης και οι δύο υπόλοιποι έχουν ίδιο βάρος με τον ρόλο που τους ζητάμε: ένας «ξυράφι» σέντερ φορ και ένας μπακ που στήνει πύλες πιο πολύ παρά τις ανοίγει. Δεύτερο — η θέση στην οποία καλούνται να πρωταγωνιστήσουν. Η Bayern αυτή τη στιγμή έχει έναν πρώτο δρόμο για τον αριθμό δέκα, έναν αριστερό ακραίο που τραβάει όλους τους θορύβους αριστερά, και έναν κεντρικό φορ σπουδαίο, όχι όμως νυν γκολτζής πρώτης κατηγορίας. Το κενό εκεί πάνω στις μεγάλες νύχτες — όταν τα πλευρά στέκονται βράχος — χρειάζεται έναν ήλιο που λάμπει μόνο όταν πλησιάζει η σέντρα του αντίπαλου: δεν είναι θέμα δίπλωμα, είναι θέμα χρονισμού αστραπής. Και τρίτο — η λογική της συμφωνίας. Η ομάδα του Καντε χρειάζεται τρεις βήματα εμπρός τώρα, όχι τρεις εσωτερικούς σχεδιασμούς για τα επόμενα χρόνια. Μια μεταγραφή τριών παικτών μέσα σε εβδομάδες χωρίς ευρωπαϊκές εγγυήσεις βγάζει αμέσως έναν κρυφό λογαριασμό Bavaria στο συμβόλαιο; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο όσο οι χοχοτικοί της πλατείας. Προσωπικά, ενώ ονειρεύομαι τρεις λόρδους να μπαίνουν στην περιοχή σαν «πύλη του στοιχείου» μέσα στη νύχτα, το μοναδικό που με ξυπνάει από τον πόθο είναι: ποιος ανάμεσα στους τρεις βγάζει κορυφαία εμφάνιση όταν πρέπει, όχι όταν τον φωνάζεις; Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορία — κι όχι στις σοκολάτες των τριών η ώρα!

Ρε παιδιά πω πω πω πού έχει φτάσει η συζήτηση εδώ;;; Ακούστε με καλά τώρα, γιατί αυτό που λες ο SenteraGate για τους τρεις λόρδους σαν να βγήκαν μέσα από έναν μύθο των δεκαετιών — ναι, όλα αυτά είναι ωραία για μια νυχτερινή ιστορία στο τζάκι του αθλητικού τμήματος, αλλά πραγματικά η Bavaria δεν φτιάχνει πρίγκηπες σαν αυτούς που ξυπνάνε αργά το πρωί και κάνουν την ομάδα της ντροπή. Εκείνοι οι τρεις στους οποίους γίνεται λόγος τρέχουν σαν αγρίμια στη σάλα επίθεσης, το έχω δει στο βίντεο από τον αγώνα τον προηγούμενο μήνα—ο ένας σέρνεται σαν γάτος που πιάνει ζεστή κουβέρτα όταν τον ζητήσεις να τρέξει με δουλειά πίσω στη θέση, ο άλλος κάνει σπρίνγκ μόνο όταν ξέρει πως δεν τον βλέπει κανείς, ενώ ο τρίτος εκείνος ο σκαντζοχίρης—αντί για βασιλικό όνομα έχει ένα συμβόλαιο μέχρι το 2027 χωρίς ειδικές προστασίες. Και πού είναι ο ήλιος που λες;;; Ο ήλιος δεν είναι κάποιος που περιμένεις να σου χαρίσει την ημέρα — είναι εκείνος που μπαίνει στην περιοχή ακόμη και όταν η ομάδα έχει βουλώσει τον εαυτό της στις ντουλάπες της απογοήτευσης. Στη μεγάλη νύχτα της Γκλασκώβης πριν δυόμισι χρόνια, είχαμε έναν ίδιο τύπο — τον Κομάν στη θέση εκείνη — και εκείνος ήταν εκείνος που πήρε την μπάλα στο 89’ σαν να του την έδωσε η ίδια η Bavaria, έκανε δυόμισι κόλπα στους τελευταίους δύο αμυντικούς σαν τους χορευτές στο παραμύθι του Ντίσνεϋ, και τέλος — μπουμ! — το γκολ εκείνο που έφερε το χρυσό στεφάνι πάνω από το κεφάλι του πρωταθλητή. Αυτός εκείνος ηταν ο πρίγκιπας ανάμεσα στους τρεις, όχι αυτοί οι κουκουλοφόροι που σηκώνουν χέρι στον auctions στις τρεις το πρωί επειδή ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι παραμύθι αλλά βρώμικη δουλειά στις μεγάλες νύχτες. Και τώρα;;; Πάλι ψάχνονται οι λόρδοι μέσα από το Λουβά;;; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο όσο λέτε. Εγώ όμως βλέπω κάτι άλλο εκεί: βλέπω τρεις παίκτες που όλοι τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό — κάνουν το καλύτερο τους όταν η ομάδα τους έχει ήδη βρει τον πρίγκηπά της και γλείφει την κούπα. Για εκείνους άλλωστε μιλούσε η Bavaria όλα αυτά τα χρόνια. Γι' αυτούς που βγάζουν τέχνη μέσα στο χάος των μεγάλων αγώνων. Και για εκείνους που, όπως θυμάμαι τον Σάντσιο εκεί στη Γερμανία πριν χρόνια, όταν άνοιξε το μάτι του στις μεγάλες νύχτες της League, έκανε γκολ σαν από μοιραίο χτύπημα — όχι σαν ένας τυχερός σκαντζοχίρης.

μωρέ αυτά που λέτε εκεί πάνω με τους τρεις λόρδους σαν να βγήκαν από κάποιο παραμύθι του Андерсена που έπεσαν από το αεροπλάνο του Λουβά και βρέθηκαν στην Allianz Arena... 😂 που σας πηγαίνει ο νους έτσι; εμένα μου βγάζουν περισσότερο τρεις σκαντζοχίρικους στο δάσος που ξύπνησαν μέσα στο κρύο Νοέμβρη, ντύθηκαν σα λόρδοι με φτερά από χαρτί και περιμένουν πως ούτε ο Πέτερσον ούτε κανείς άλλος θα τους πιστέψει πως μπορούν να φορέσουν πραγματικό στέμμα. γιατί εγώ εδώ μέσα ζήκα πολλά χρόνια· είδα το ίδιο παραμύθι να ξεδιπλώνεται ξανά και ξανά: τρεις φουτουριστικοί κόσμοι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, τρεις φορές που ανακοινώσαμε πως τάχα βρήκαμε τον άνθρωπο-αστραπή, και τρεις φορές που τελικά εκείνος γύρισε στις αρχές του Νοεμβρίου σπίτι του φορώντας πράσινο σακάκι και σχολιάζοντας στα media πως "δεν ήταν η στιγμή ακόμα". θυμάμαι τον πρώτο: τον προηγούμενο αιώνα εκείνος ο τύπος που τον πήραμε έναν Οκτώβριο σα τζίνι μέσα στη λάμπα· έφτασε με τρεις δικές του εμφανίσεις να γίνει ο δημιουργός τριών βιντεοκλίπ στους χώρους αποφάσεων. Τον είπαμε ο νέος Φέλιξ Μάγκατ, τον φανταζόμασταν σα σούπερσταρ του επόμενου δεκαετίας. μέσα σε ένα χρόνο όμως έγινε ο άνθρωπος που "δεν είχε το χαρακτήρα του νικητή" — είπαμε λέξεις σκληρές εδώ μέσα κι όλας. θυμάστε; δύο σκόρ μέσα σε είκοσι εμφανίσεις στον Φεβρουάριο κι από εκεί έφυγε σα φάντασμα μόλις τελείωσαν οι γκρίζες ημέρες της χρονιάς. μετά ήρθε ο δεύτερος: τον πήραμε από την Ουκρανία έναν χειμώνα που όλοι εδώ λέγαμε πως ο πόλεμος έκανε την Ευρώπη μεγαλείο επί ποδός. τρεις αγώνες πρωταθλήματος σαν από άλλο σύμπαν — δύο γκολ, μία ασίστ, μία εμφάνιση σαν βιβλίο ιστορίας. εκείνη την περίοδο η Bavaria έκανε σα σύλλογος φιλανθρωπικός: ανακοίνωσε πως τον τρέχει σα χρυσό παιδί, έκαναν μαζί την περιοδεία στα social, κυκλοφόρησε το ντουντούκάρισμα πως "ο πρίγκιπάς μας βρήκε τη γενιά του". μέχρι τον Απρίλιο όμως τον είδαμε ν' αλλάζει δέρμα: έκανε σπρίνγκ μόνο όταν είχε μπάλα στα πόδια, έτρεχε σα θήλυ γάτος στους τετ-α-τετ. και ξαφνικά — τέλος. Τον ξέχασαν σαν τον Αύγουστο που χάνεται στην κουζίνα όταν τελειώνει η σαμπάνια. τώρα λοιπόν ξαναφυσάει η ίδια ιστορία σαν παλιά μαντίλα στις μεγάλες ημέρες; τρεις φτερωτοί λόρδοι φτάνουν σα πρώτες χιονονιφάδες μέσα στον Οκτώβριο, η πόλη τραγουδάει πως βρήκαμε τον άγιο Γρηγόριο του γκολ, ενώ εγώ ψάχνω μόνο μία λεπτομέρεια — εκείνον τον αγώνα της Πρωταθλήτριας Λίγκας δύο χρόνια πριν όταν κάποιος έκανε το ίδιο σαν θεός ερχόμενος από τον ουρανό μόνο για να ανακαλύψουμε μετά πως τελικά ήρθε μόνο για τρία λεπτά. εκείνος ήταν ο εγωισμός όλων μας: θέλαμε τόσο πολύ έναν πρίγκηπα ώστε ξεχάσαμε πως τα παραμύθια τελειώνουν μόνο όταν τελειώσει η ιστορία — όχι όταν τελειώνει η σοκολάτα των τριών η ώρα. εντάξει λοιπόν, ας ονειρευτείτε τους τρεις σαν κάτι ανάμεσα στον Πόλη Δουμά και τον Ντίσνεϋ, ας βάλετε τις μπουγάδες στα social πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται... εγώ περιμένω. επειδή εδώ πάνω στη Ρόδο όταν φεύγει ο τελευταίος ταξιδιώτης από το αρχαίο στάδιο και μένουν μόνο οι σκιές των αγριοκούνελων πάνω στους τοίχους, εκεί βρίσκονται πάντα δύο πραγματικότητες: η μία λέει πως ο άγγελος έφτασε, η άλλη πως ήταν μόνο ο αέρας που φύσηξε το χιόνι πάνω στα πλακόστρωτα. εσείς διαλέξτε ποια ιστορία θέλετε να βγάλει το δικό σας μάτι.