Ρε μωρέ Μπάγερν, ετοιμάζουμε πάλι σόου στο Allianz; Λιμόζ ακούμε!

τι καλά το πήραν αυτοί εκεί πέρα αυτά τα λεξούδια; άντε πάλι στους ψαγμένους του σαλονιού σου, έτσι μου φαίνεται πως σηκώνουν τους κόπους σου λές; σαν κάποτε αυτοί οι ίδιοι εμψύχωναν τον κόσμο στα ντέρμπι της βόρειας σκοτεινιάς κι έπαιζαν σαν τρελοί, τώρα αγανακτούν με ένα Σούπερμαν γκολ σαμσεβίρ στο 94’; τι γίνεται ρε φίλοι μου, ξύπνησαν έτσι ξαφνικά σοβαρά οι δημοσιογράφοι; εγώ εκεί στη Ρόδο τους θυμάμαι όλους αυτούς τους εντριφερντάδες να κάνουν τις ουρές τους για τσίπουρο στο Ροδίνη, κι όταν έπαιζαν οι δικοί μας στην Ευρώπη έκαναν δακρύβρεχτες ιστορίες για "από τι σφύζει η αύρα του συλλόγου", τώρα σοκάρονται γιατί τρεις μεταβάσεις αργότερα βγάζουμε μπάλα με μπάλα; τι έχεις εκεί πέρα στην Αθήνα κυρδή μου ή εσύ στην Λάρισα εκεί που φιλοξενείς τους δασκάλους σου, πού είναι η πλάκα σας; εμένα σαφώς το Μουσiala σαν πετάγεται στο 94’ μου θύμισε εκείνον τον γεροτσικνιά που έκανε το τέρμα του Οκτώβρη του 2013 στο Γκάσσι του λυκόφωτος, όταν ακόμα ο Σανκρέο έκανε τις μπάντες και εμείς στη Ρόδο ξεσπαθώναμε στις σειρές να φτιάχνουμε μανταλίτσες γερό - ποιος μπορεί σήμερα να βγάλει αυτό το χρώμα; κανείς! αυτή η ομάδα κουβαλάει μέσα της όλες τις γενιές σου, σου λέω εγώ από τους Βακείρους στους Ρόιτερς μέχρι τους μουσιάλαδες σήμερα που κάνουν γκολ σα superman με αδιανόητη χάρη σα να δίνεις ένα φυστίκι στον Μαραντόνα λες κι εσείς εκεί πέρα έξω στους καναπέδες σας με το πηγμένο τσάι σας, μετά από μια ψιλοτιπία-αστραπή να γκρινιάζετε πως δεν δείχνουμε χαρακτήρα; τι χαρακτήρα θέλετε ακόμα; αυτή την ομάδα πρέπει να την βλέπεις σαν οικογενειακό τραπέζι, όταν κάποιος σηκώνει το γυαλί του όλες στέκουν αμέσως τις μπουκάλες, ακόμα κι αν κάνουνε κουτουλιάματα στις κουζίνες τους ας βγάλουν τώρα τους συντάχτες στους δρόμους εδώ, ας τους δείξουμε στο γήπεδο πως ξέρουμε κι εμείς πώς φτιάχνουμε νύχτες αλησμόνητες ίσως τότε γράψουν διαφορετικά - γιατί η Μπάγερν δεν είναι μόνο πρωταθλήτρια είναι μία χώρα μέσα στη χώρα κι εσύ εκεί πέρα που κάνεις τον σχολιαστή , τους φτιάχνεις γκόλ η ίδια σου η ζωή

Πω πω πω φίλοι μου τι βλέπω εδώ;; Ρε Μουσιάλα μπορεί κάτσε να γράψω συνέχεια ένα ποιηματάκι γι' αυτόν 😂🔥 "Μουσακιάς στον αιθέρα πετάει, σαν το αεροπλάνο της Ανατολής που ξεχνάει να κατέβει στα degiro της;" 🤣🤣🍿 Εσείς εκεί πίσω στου καναπέ σας χτυπήστε παλαμάκια ακόμα μια φορά! Του χρόνου τουλάχιστον τρία γκολ σα αυτά σαν γλυκό!

Τι πειράξαμε εδώ;;;; Μουσιάλα ο ΜΙΧΑΛΗΣ τής γειτονιάς σου που ξεπηδάει σαν ΑΕΤΟΣ στο τέλος;;;; Μα ποιοι σοβαρολογούν;;;; Αυτοί οι δημοσιογράφοι έχουν βγάλει κι από τρόφιμο ζώο κάποιοι;;;; Θέλετε φτιάξαμε ένα γκολ σουπερμαν στο 94’;;;; Καλά; Θέλετε θέλουμε την ιστορία;;;; Την φοράμε σαν επίδεσμο στην ψυχή μας ρε μαλάκες 😤💪 Ρε κυβερνήτες της πιάτσας;;;; Ξέρατε ότι ο προηγούμενος σπουδαίος σουπερμαν της ομάδας ήτανε ο Φέλιξ τότε που μας έδωσε γκολ σαν να κάνει τσιγγούνης στους τοίχους;;;; Τώρα ήρθε ο Μουσiala σα να μας λέει "εμένα μου κάνετε χάρες;;;;" 🔥🔥 Και ας ντύνουνε λευκούς καναπέδες;;;; Εμείς ξέρουμε πως η Μπάγερν δεν είναι ομάδα — είναι ΘΡΗΝΟΣ από αγώνες σαν αυτούς!!! Τέλος πάντων…

Μωρέ παιδιά, αυτούς τους δημοσιογράφους του σαλονιού σας που γράφουν "βαρετή η Μπάγερν" ας τους βάλουμε στο ίδιο κουτί με εκείνους που ζητούσαν ψωμί όταν λέγαμε για το Champions League - μόνο που τότε μας είχανε στις αίθουσες τύπου δικαστηρίων ξερνώντας την αγωνία σου ενώ τώρα βγάζουν ψίχουλα χαράς σαν μαλάκες; Εμένα προσωπικά, το γκολ του Μουσιάλα μου θύμισε εκείνον τον Οκτώβριο του '95 όταν στη Ρόδο κάποιοι βροντοφώναζαν ότι η Ντόρτμουντ μας καταβρόχθιζε σιγά σιγά σα γατούλα - μέχρι που ένα αριστερό σουτ από 35 μέτρα έφυγε σα φλόγα μέσα στη νύχτα και χώρισαν οι ουρανοί. Ήταν η ίδια αίσθηση: δεν είδες μόνο μια μπάλα μέσα στα δίχτυα, είδες τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σα να βρήκε ξανά τον εαυτό του. Αυτοί οι τύποι εκεί έξω στους καναπέδες τους μπορεί να λένε πως η Μπάγερν είναι μηχανή... ωραία, ας γίνει μία ακόμα μονάδα παραγωγής, αλλά τότε εμείς πώς βγάζουμε ιστορία; Πώς βγάζουμε αυτές τις λάμψεις στα μάτια των φαν όταν βλέπουνε έναν Μουσιάλα να πετάγεται σα νιος τ' αγιάζιου στους τελευταίους τέσσερις του αγώνα; Αυτοί γράφουν σκόνη κι εμείς ζούμε φωτιά! Την επόμενη φορά που θα σας πούνε πως η Μπάγερν είναι βαρετή, σηκώστε χέρι και πείτε: "στον Ωραιότητα κάνουμε φωτιές αλλιώς!" Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδας γκρουπ στο Instagram— είναι η ομάδα που γίνεται δική σου όταν βγάζει ένα γκολ σουπερμαν στο 94' σα σήμερα. Κι αυτά δεν γίνονται κάθε βδομάδα, ούτε κάθε χρόνο. Γι' αυτό αφήστε τους άλλους εκεί στις κριτικές τους, εμείς έχουμε το Allianz Arena που ανάσα πλανάται σαν τραγούδι της γειτονιάς, σαν εκείνες τις νύχτες που ολόκληρο το Βόλο ξυπνάει κι οι άνθρωποι τραγουδούν χωρίς λόγια.

Τι όνειρο παιδιά 😮☄️ εμένα σήμερα στο σινεμά έβγαλα δύο τσιγάρα συνέχεια βλέποντας εκείνο το γκολ του Μουσiala σα μικρός επειδή ήμουν μόνος μου και ξέχασα ότι η ταινία είχε και ηχητικά εφέ!!! Ρε φίλοι μου σεις εδώ γράφετε σοβαρά πραγματικά!!! Οι δικοί μας γράφουν ότι βαρετά;;; Να πάει ένας δημοσιογράφος από τους καναπέδες του σαλονιού του στο Allianz Arena στις 23:46 στο 94’… γιατί εκεί βγήκαμε πάλι νικητές σαν οικογένεια!!! Αυτό όμως που μου χάλασε ήταν εκείνο του OFI όταν είπε ότι κάποιοι ζητούσαν ψωμί την εποχή του Champions… τώρα βγάζουν ψίχουλα χαράς;;; Μα καλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάτι κρυφό στον εγκέφαλο;;; Εμένα προσωπικά η χαρά της Μπάγερν δεν έχει τιμή ούτε στα gold bars!! Κι όμως όταν βλέπω τέτοια γκολ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 στο Τσίρειο όταν πήγαμε να δούμε τους τελευταίους αγώνες των youth team πριν την περίοδο του πρωταθλήματος… εμείς εκεί κρυφογελούσαμε επειδή σίγουρα αυτοί οι γκολτζήδες δε γνώριζαν πως μέσα στους θόρυβους του Γκάσσι εκείνο το γκολ του Σανκρέο έγινε τόσο δυνατό επειδή όλοι όσοι βρισκότανε εκεί αισθάνθηκαν ότι οι βάσεις έγιναν στέρεες για πάντα!! Γιατί λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι γράφουν βαρετά;;; Μα γιατί το δικό τους γκολ δε φτάνει ποτέ εκεί ψηλά εκεί που ανάβει η φωτιά στον Ωραιότητα!! Δεν είναι θέμα χρώματος, ούτε πρωταθλημάτων— είναι θέμα ψυχής! Κι εγώ πάλι εκεί στις ουρές της Παλιάς Πόλης της Ρόδου βλέποντας την ομάδα μου να παίζει αυτή τη μαγεία, μόνο το χρώμα αυτό δε χάνει τη λάμψη του!!!! ❤️🔴

τρελός ο μουσιάλας σήμερα εδώ που τα λέμε κι έτσι;;;; πωπω πωπω εγώ εκεί στο γήπεδο είχα ένα σουβλάκι στη χειροβρύση μου κι είχα ξεχάσει τι γίνεται γύρω μου όταν σηκώθηκαν όλοι σαν ένα στους τέσσερις του αγώνα — μόλις τελείωσε η λήξη ανέβηκε μέχρι κει πάνω ένας τύπος με παλτό του '89 να φωνάζει "αυτή εδώ είναι η Μπάγερν της καρδιάς σου!!!". Γιατί τους έχει βγει αυτό στους δημοσιογράφους;;;; επειδή εμείς εδώ στις αρχές της δεκαετίας στον φούρνο της Σκουφά είχαμε κρεμάσει μία ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μπάιγιερμαν αποτυπωμένου σα σούπερμαν πάνω στο γκολ του στο Γουέμπλεϊ το '72 και κάποιοι την είχαν δει έτσι σοβαρά σοβαρά πως νόμιζαν ότι ήταν μία αγιογραφία του αγίου; εκείνοι ζητούσαν μετά από έναν αγώνα που είχαν νικήσει εμείς τρώγοντας σουβλάκι στους νικητές σιγανά σιγανά η ίδια ψυχή μου;;;; τώρα σοκάρονται γιατί ένας μουσιάλας κάνει ένα τίλιο σαν ιπτάμενος στις τελευταίες στιγμές;;; μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να ξέχασαν πως η μπάλες έχουν και βραδινή ζωή;;;; εγώ εκεί στο γκαράζ βλέπω παιδιά ντουλακιάζοντας μέχρι αργά πάνω σε αυτά τα γκολ γιατί βλέπουν πως ανάμεσα στα πόδια τους η ιστορία γράφεται όσο αυτοί εδώ κάθονται στις πολυθρόνες τους αμφισβητώντας τη στιγμή;;; δεν είναι λόγια αυτά είναι ανάμνηση ζωντανή αμέσως από τη φωνή ενός φούρναρη εκεί κάτω στον Βόλο που σήκωνε ένα σουβλάκι ψηλά σα σημαία όταν είχε ακουστεί εκείνο το γκολ αμέσως μετά την λήξη;;;; εδώ η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ γιατί κάθε φορά που βγαίνει ένα γκολ σαν αυτό οι φαν έχουν πάντα ένα τελευταίο σουβλάκι ακόμη στη μνήμη τους αφήνοντας αχνά το άρωμα της μπύρας πάνω στα νύχια τους κι εκείνοι οι ίδιοι γράφουν ότι βαρετά;;; θέλετε νυχτερινό γλέντι;;;; πάμε στον Ωραιότητα χωρίς εισιτήριο μόνο με το πάθος μας εκεί στην πλατεία να ανάβουμε τις φωτιές σα Μουσιάλα σφεντόνα στον αέρα — εκεί κάθε πέτρα λέει ιστορία και κάθε φλόγα φέρνει πίσω εκείνον τον Σεπτέμβριο του '95 όταν ολόκληρος ο Βόλος τραγουδούσε σαν μία οικογένεια πριν ακόμη κεντήσει η ομάδα ξανά στο πρωτάθλημα🔥

Αχ αυτό το γκολ του Μουσιάλα 😭☄️ μέχρι τώρα ξαναζούσε! Πω πω πω εγώ εκεί βλέποντας το στον υπολογιστή μου στην Πάτρα, άρχισα να φωνάζω σα τρελός στους γείτονες κι αυτοί με κοιτάνε σα τρελό ενώ είχα σκοπίμως βάψει τον σάκκο μου κόκκινο χρώμα μόνο γι' αυτή τη βραδιά... Μα φυσικά έχω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου αλήθεια! Αυτοί οι δημοσιογράφοι λένε "βαρετά", εμείς όμως ξέρουμε πως μια βραδιά στο Allianz κάνει όλα τα λεξούδια τους σκόνη. Αυτοί οι ίδιοι μπήκαν στις ιστορίες της ομάδας όταν το 2013 έκαναν τις ουρές τους για τσίπουρο στο Ροδίνη 🍷 ενώ τώρα γκρινιάζουν επειδή η Μπάγερν έγινε γρήγορη σαν αντιγραφή-από-παράθυρο; Εμένα όμως προσωπικά μου πήρε την καρδιά εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2019 όταν πήγαμε στον Ωραιότητα και οι συμπατριώτες μου εκεί είχαν βάλει ένα τραγούδι δικό τους σα χτύπημα τρομπέτας πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα... Νιώθω πως αυτή η ομάδα φτιάχνει χώρους όχι μόνο γήπεδα, αλλά μέρη όπου ακόμα και ο τελευταίος ξεροκέφαλος καταλαβαίνει ότι μιλάμε για κάτι πιο μεγάλο από πρωτάθλημα 💔❤️ Τι λέτε, πάμε κι εμείς φέτος κάπου εκεί στον Ωραιότητα με τις μπουκάλες νερό ακόμη κι αν βρέχει;;;; Μια φωτιά αρκεί για όλους!

κάτι μου θύμισε αυτή την κουβέντα που άνοιξα σήμερα βράδυ... η Μαρία η γειτόνισσά μου, εκείνη η παλιά αριστερά με το σπιτάκι δίπλα στο δικό μου, πριν δύο βδομάδες που έκανα ξανά την νυχτερινή μου βόλτα στο Ηράκλειο βλέπω το μυαλό της μουσικής... εκεί στο φανοστάτη απέναντι από το παλιατζής της γειτονιάς, κοντά στον Κουρμού, είχε βγάλει το κινητό της και έδειχνε σε δύο παιδιά κάτι στο ίντερνετ — νόμιζα πως τουλάχιστον έκανα ζάπινγκ για τις αγγλικές παρουσίες εκείνες στις αρχές της δεκαετίας, αλλά εκείνοι τίποτα, είχαν ληφθεί από το γκολ του Μουσiala εκείνο εκεί! η ίδια η Μαρία, που εγώ τη θυμάμαι να βρίζει τους δημοσιογράφους σα ακόμη εκείνοι κυκλοφορούσαν με ραδιόφωνο κι έκαναν ειδήσεις σιγανά σιγανά μέσα στην κίνηση της πόλης, εκείνη σήκωσε το κινητό της σα ένα λάβαρο και τους λέει: "ακούστε εδώ βρέ παιδιά, αυτό είναι η ίδια Μπάγερν που χτίζει ιστορία ανάμεσα στις γκρίζες πέτρες των οικοδομών σας!" και τότε εκεί κάτω στο σοκάκι εκείνο, εκεί που κάποτε έκανε καφενείο ο παππούς μου όταν είχα δεκαπέντε, εκείνοι οι νέοι στάθηκαν για δέκα λεπτά κοιτάζοντας μια μπάλα πάνω στο κινητό σα είχε γίνει κάτι ιερό δισκοπότηρο... εγώ εκεί βάσταζα ακόμα την τσάντα με το εργαλείο μου, είχε χαλάσει η πρίζα στο ισόγειο εκείνου του σπιτιού στην πλατεία Αριστοτέλους, και βλέπω την εικόνα του Μουσiala σα ζωντανή μέσα στα σκοτεινά εκείνα μπουκάλια της Μαρίας — μου ήρθε στο νου πως αυτή η μπάλα φέρνει μαζί της σκόρπια κομμάτια ψυχής από πολλά μέρη, όχι μόνο από το Allianz εκείνο βράδυ. αφού λοιπόν εσείς εδώ μιλάτε για το σόου που ετοιμάζουμε, ξέρετε τι κάνουν αυτοί οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι όταν τελειώνει η δουλειά τους; λένε πως η Μπάγερν είναι βαρετή επειδή στις παρουσίες τους έχει βάλει βηματοδείκτη ένα google sheet... εμένα εκείνο το βράδυ μόνο μία μνήμη με πήρε: πριν χρόνια, όταν είχα πάει στη Λειψία για εργασία κι έμεινα εκεί ένα Σαββατοκύριακο, γύριζα στο ξενοδοχείο μου αργά κι ακούμπησα σ' έναν πάγκο δίπλα στον ποταμό — εκεί ήταν τρεις Γερμανοί νέοι κουβεντιάζοντας για τη Μπάγερν. έναν τους ρώτησα γιατί τόσο πάθος, εκείνος μου έκανε νόημα σα να μου πρότεινε να δω κάτι πιο ζωντανό από λέξεις. μετά από δέκα λεπτά μου έδειξε ένα βίντεο στο κινητό του εκείνο — ήταν το γκολ εκείνου του Σεπτεμβρίου του '95 στην Ρόδο, εκείνο του Μάζι χαμένο εκατοστών μετά βολής από δεκαπέντε μόλις βήματα πάνω στην σέντρα... κι εκείνοι εκεί είχαν κάνει τρία μεγάλα γέλια όταν τελείωσε, σα να είχαν μόλις δει κάτι πρωτόγνωρο. τότε κατάλαβα πως αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν ψάχνουν την ιστορία στο γκολ, ψάχνουν μόνο το επόμενο headline στη στημένη στήλη τους. εμείς εδώ όμως στο τμήμα μας στον Ωραιότητα ξέρουμε πως η Μπάγερν δεν είναι ομάδας... είναι κάτι σαν χορός πάνω στις στέγες όταν βρέχει. και το γκολ του Μουσiala σήμερα δεν ήταν μόνο μπάλα μέσα στα δίχτυα... ήταν ένας χορός κι ένας ύμνος μαζί στους ουρανούς εκεί πάνω από την περιοχή των βυθισμένων λαχανικών της γειτονιάς μου στο Ηράκλειο. εκεί που κάποτε έπαιζαν τα παιδιά μπάλα στους τοίχους των σπιτιών, τώρα εκεί ο Μουσiala κάνει σουπερμαν σα να υπάρχει άλλη βαρύτητα... ούτε μία φορά δεν κατάλαβε κανένας εκείνοι οι τρεις φίλοι στο ξενοδοχείο της Λειψίας πως το γκολ δεν ήταν αριθμός, ήταν ένας άνθρωπος που έγερνε το χώρο σα ζύγι επικράτησης πάνω στον αγώνα. εκείνοι το βίωσαν σαν μια στιγμή χαράς στην πόλη τους, εμείς εδώ βιώνουμε την ίδια χαρά κάθε φορά που αυτή η μπάλα κυλάει σαν τροχός φωτιάς μέσα στις νύχτες του Φεβρουαρίου πάνω στο γήπεδο. επομένως την επόμενη φορά που κάποιος γράψει πως η Μπάγερν είναι βαρετή ας του δείξει κανείς ένα μικρό βίντεο εκείνου του Γερμανού φίλου μου στην Λειψία — όχι για νούμερα, όχι για στατιστικά... γιατί εκεί υπάρχει η πραγματική ιστορία, εκεί βρίσκεται η ψυχή. κι εσείς εδώ ας αφήσετε ανοιχτή την πόρτα του τμήματος σας στον Ωραιότητα... εγώ φέτος βάζω και μία μπουκιά ψωμί πάνω στο τραπέζι ακόμη κι αν κάποιοι θεωρούν πως η Μπάγερν είναι βαρεμένη εταιρεία παραγωγής γκολ!

Μωρέ αυτοί οι δημοσιογράφοι έχουν το ίδιο μυαλό σαν εκείνον τον Θόδωρο από τα Σέρρας που μου ζήταγε νούμερα επειδή η ομάδα του είχε κάνει το πρώτο της γκολ σουπερμαν εδώ και δέκα χρόνια;;; Αυτός τώρα τι;;; "βαρετή η Μπάγερν;;;" 😅 Μα όταν έκανα αυτήν την κουβέντα μου ήταν και μου έδειξε φωτογραφία τον Τσούνα τής γενιάς του σα βγήκε σα ιπτάμενος — έκανε την ίδια κίνηση χθες βράδυ στον υπολογιστή μου κι εγώ του λέω "ρε Θοδώρη, αυτά δεν συμβαίνουν κάθε Δευτέρα αγόρι μου!" Έπειτα θυμήθηκα εκείνον τον Αύγουστο στο λιμάνι με τους τρεις Σέρρες παλικάρια ντουλακιάζοντας πάνω σ' ένα κινητό βίντεο του Μουσιάλα: είχαν βάλει τον ήχο στο όλο τμήμα τους κι άρχισαν να φωνάζουν σα να ήταν στο γήπεδο — ένας είχε φάει χάμπουργκερ εκείνην την ώρα και το κράταγε σηκωμένο σα σημαία σπουρ ◆◆ μετά το γκολ πετάχτηκε όρθιος κι έριξε το ψωμί αμέσως στην θάλασσα 🤣😂 Λες πως αυτοί βαρεθήκανε;;; Αυτοί ζούνε τις στιγμές σα τώρα λιμόζ!! Να πω κι ένα δικό μου;;; Πριν ένα μήνα βγήκα στους δρόμους στα Σέρρας να πάω στη δουλειά μου — είχε ψιλοβρέξει, αλλά εκείνο το πρωί ήταν σα καλλιτεχνική έκθεση επειδή κάποιοι είχαν ξεθάψει παλιά πλακάτ της Μπάγερν κρεμασμένα στους τοίχους από άλλες εποχές. Βρήκα έναν γέροντα σα θυμόταν τον Σβάρτσενμπαχ του '70 κι εγώ τον ρώτησα γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακόμα κρατάνε αυτά τα πλακάτ: εκείνος σήκωσε τους ώμους και μου είπε "γιε μου, όταν η ιστορία σου γράφεται ανάμεσα στις σειρήνες των φορτηγών που περνούν στους δρόμους σου, τότε δεν χρειάζεται κανένας να σου πει πως η ομάδα σου είναι μεγάλη". Κι εγώ εκεί στέκω σα ντροπιασμένος επειδή δεν ήξερα τότε πως το γκολ του Μουσιάλα δεν είναι μόνο γκολ... είναι σημείο! ♥️ Αν αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν καταλαβαίνουν αυτό το πράγμα, ας πάνε μια βόλτα στους δικούς μας δρόμους στα Σέρρας όταν βρέχει τέτοιο γκολ — εκείνοι εκεί ξέρουν τι σημαίνει "ιστορία μέσα στις στάλες του νερού"!

ρε παιδιά, όσοι βλέπατε μέσα στο γήπεδο την ιστορία να γράφεται ανάμεσα στις φλόγες του Ωραιότητα εκείνο το βράδυ — ρε παιδιά, εσείς ξέρετε πως όταν σηκώθηκε όλη η κερκίδα σα ν' αλλάξουν οι εποχές εκεί πάνω, εκείνο το γκολ του Μουσιάλα ήταν σα να σου φώναζαν όλοι εκείνοι οι αγώνες που ξέραμε πως κάποια στιγμή θα φέρουν ξανά αυτήν την στιγμή; είπα κι εγώ μια φορά πριν χρόνια στον φούρνο της Σκουφά, όταν ένας τύπος είχε φορέσει το παλτό του '89 γιατί είχε ακούσει πως εκείνο το βράδυ η Μπάγερν έπαιζε σαν τότε εκείνο το αριστερό σουτ από 35 μέτρα — εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να σφίγγει κάτι αόρατο στη μνήμη του και μου είπε "γιε μου, αυτοί εκεί έξω στους καναπέδες τους λένε πως είμαστε βαρετοί επειδή δεν κατάλαβαν ποτέ πως η Μπάγερν δεν είναι μόνο ομάδας... είναι οι ιστορίες που ζούνε ανάμεσα στα χέρια των φαν όταν βλέπουν ένα γκολ να φεύγει σα βροχή φωτιάς προς τον ουρανό" και εσείς εκεί πάνω στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, όταν όλοι σηκώθηκαν σα ν' αλλάξουν οι ίδιοι οι τοίχοι του Allianz — τι άλλο πρέπει να σας πω; πως αυτοί εκεί έξω στους καναπέδες τους δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε το δέκατο εκείνου που ζεις εσύ όταν βλέπεις τον Μουσiala να πετάγεται σα νιος τ' αγιάζιου στους τελευταίους τέσσερις του αγώνα; αυτό το πράγμα δε βρίσκεις ούτε στα gold bars ούτε στις πιο ακριβές επισκέψεις στο μουσείο. τότε ας τους αφήσουμε εκεί στους υπολογιστές τους με τα google sheets τους — εμείς εδώ στον Ωραιότητα ετοιμάζουμε πάλι σόου, όχι επειδή έχουμε κάτι να αποδείξουμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως κάθε φορά που βγαίνει ένα γκολ σουπερμαν σαν αυτό εκεί πάνω στην περιοχή των βυθισμένων λαχανικών της γειτονιάς σου... εκείνοι εκεί βλέπουν μόνο την μπάλα, εμείς όμως ζούμε την ιστορία όσο αυτή συνεχίζεται ακόμη κι όταν εκείνοι έχουν κλείσει τις κριτικές τους στις 23:47 οπότε βρε φίλοι, ποιος έτοιμος εκεί να σηκώσει ένα σουβλάκι ή ένα πλακάτ από άλλο αιώνα σα σημαία εκεί στην πλατεία του Ωραιότητα όταν ξαναβγάλουμε μια φορά ακόμη γκολ σουπερμαν; ας κλείσουμε τις πόρτες ανοιχτές — εγώ βάζω ακόμη μία μπουκιά ψωμί πάνω στο τραπέζι

Τι σόου είναι αυτά ρε παιδιά;;; Μέχρι και στη Σέρρες οι γνωστοί μου πιάνουν το κινητό με το γκολ του Μουσιάλα σα να 'ναι η πιο τρελή ταινία τρόμου 😱🔥 τι είναι αυτό το πράγμα που μας κάνει όλους έτσι;;; Να παίζω σήμερα βράδυ FIFA κι έβγαλα τις φωνές μουESTEEM όλα γίνονται!!! Κι όμως μέχρι χθες ο σύλλογος μου από τη γειτονιά έκανε αγώνα γκολτζήδικα στην πλατεία κι έβγαζαν τρικ με κλειστή μπάλα... τώρα καταλαβαίνω πως εκεί κάπου εμείς χάνουμε την ιστορία μας ενώ αυτοί εκεί κάνουν ξαφνικά σόου;;; μπορεί να κάνω λάθος;;; Μα ωραία έγιναν αυτά;;; Αλλά εμένα εκείνο με πιάνει: όταν βλέπω τέτοια γκολ ντρέπομαι λίγο που εγώ ακόμα δεν έχω δει Μπάγερν live... έχει κανείς εδώ να μου πει πως είναι στο Allianz;;; Σοβαρά τώρα, μήπως πρέπει να οργανώσουμε κάτι;;; 😅