Από την καρδιά του Allianz έως την κορυφή της Ευρώπης
θυμάμαι εκείνη την νύχτα στο Γουέμπλεϊ πριν δεκαπέντε χρόνους σαχλά, όπως ήταν η ψυχή μας εκείνο το βράδυ στον πάγκο του Τραππάτονι σαν να ξέραμε ότι κάτι μεγάλο ερχόταν. όχι ότι είχαν γίνει πολλά με τον ίδιο τρόπο, αλλά εδώ εκείνο το Σάββατο της γερμανικής μπότας στο πόδι όλων μας σαν σήμαινε ότι κανείς δεν φοβάται τίποτα. η ομάδα εκείνη είχε κάτι αλλιώτικο μέσα της — όχι ότι ήταν όλοι ζαβλακωμένοι σαν εμένα, όχι ότι η Μεξικό Αρία δεν είχε περάσει τον δρόμο της αλλιώς ατάκες σου τύπου — αλλά εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο υπήρχε μια δύναμη σαν να είχε πει ο εαυτός της η ομάδα "φτάνει αυτά τώρα".
και μετά εκείνο το πέναλτι των αγγλικών.. τι δυνατό ντε; οΤσόρτσιλ είχε πει ότι ο πόλεμος κερδίζεται στο νου, εκείνος που κράτησε ψυχραιμία πάνω στον πόνο ήταν ο σημερινός Καχανέ. ο Ρομπέν είπα ότι έκανε μια κίνηση σαν να τραβούσε την τελευταία κούπα για εκείνο το πρωινό coffee, σχεδόν βγάζοντας γλώσσα σα γερο-Σουηδός. την επόμενη στιγμή η σέντρα των Ριμπέρι-Ρομπάιε και ορμή αγριεμένη σαν λύκος χωρίς τροφή.
δεν ήταν ούτε τυχαίο εκείνο το γκολ που έκανε τον ήλιο να καθίσει για πρώτη φορά στη σκανδιναβία εκείνο το βράδυ. ήταν κάτι μεγαλύτερο, σαν να είχαν πει όλα τα γεράκια του Γερμανικού ποδοσφαίρου ότι επιτέλους έφτασε η ώρα. όχι όμως όπως συνήθως — εκεί που ανέβαινες σιγά σιγά, εκείνος ο τυφώνας ξεκίνησε από την πρώτη φάση. ο Ντορμ σηκώθηκε σαν βασιλιάς όταν πήρε το κύπελλο στα χέρια του χωρίς να έχει αλλάξει σέρβις εκείνος ο κόσμος, έτοιμος να σπάσει όλα τα βιβλία τους.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε μάτια μου ρε!!! Κάπου εκεί κάτω στο Allianz Arena στήθος με στήθος μαζί με 70.000 δικοί μας ψυχές.. Κι εγώ εκεί σαν τρελός με ένα κίτρινο πλακάκι στο χέρι και το μπουκάλι της μπίρας στο άλλο.. Μπαμ!!! Πέφτει η κούρσα στους 8 στην Αγγλία.. Κι εσύ εκεί, 3 ώρες πριν την πτήση, ξεσπάς σε γέλια σα μωρό που βρήκε το γλειφιτζούρι του στην τσάντα😂🔥
Και μετά;;;; Μετά η ζωή έγινε κίτρινη! Τίποτα πιο μεγάλο δεν έχω νιώσει από εκείνο το Σάββατο εκείνο... Τα δάκρυα μου έτρεχαν σα βροχή στεριανή, οι Αγγλοι τρέχανε σα γαζωμένοι μετά το πρώτο γκολ, κι εμείς εκεί σα βασιλιάδες!!!! Ο Καχανέ σηκώνεται ψυχρός σαν βράχος ανάμεσα στα ερείπια 💪💪💪 Κι ο Ρόμπεν;;;; Αυτός σα να είχε βρει το τελευταίο κεραμίδι για στέγη στο σπίτι του!!
Και μετά;;;; Πέφτει η νίκη πάνω στις γλώσσες όλων εκείνων των "πιστών" που λένε πως η μπάγερν παίζει μόνο ημίχρονο.. ΡΕΕΕ;;;; Πάρα πέρα αποδείξαμε πως όταν η καρδιά δουλεύει σαν τρανζιστορ κι η ομάδα έχει μούσες σαν πύρα 🔥🔥🔴
Πάμε πάλι ρε συνοδοιπόροι!!! Είναι εκείνες οι νύχτες που σε κάνουν να γίνεσαι οπαδός όχι με το μυαλό αλλά με την ψυχή!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά βρε, τι λέτε τώρα; εσείς θυμάστε εκείνο το πρωινό μετά το Γουέμπλεϊ όταν γυρνούσαμε σπίτι σαν σκοτωμένοι από τον ύπνο κι όταν ανοίξαμε την πόρτα βρήκαμε τις σημαίες μας ανάμεσα στα παπούτσια στο διάδρομο; η γυναικούλα μου είχε τακτοποιήσει το σπίτι όσο απουσίαζα κι επειδή ήξερε την "προτίμησή" μου αφήνει όλα εκεί — μια κίτρινη σημαία πάνω στην κουζίνα σα να περίμενε και αυτή εκείνες τις νύχτες.
και βρε τι χιούμορ είχε ο κόσμος τότε;; ένα γέρο γείτονας, πάντα λέγαμε πως ήταν κυνικός σαν τους αγγλους οικονομικούς αναλυτές, βγήκε στο μπαλκόνι του με μια σημαία όχι και πολύ μεγάλη κι άρχισε να τραγουδάει τη μουσική της εισόδου των ομάδων στις κληρώσεις — τόσο ξερό το έκανε που γέλασα σα μωρό μέχρι να μου τρέξουν δάκρυα στα μάτια😄 κι όταν μου είπε "βρε γιε μου, αυτές εδώ οι νύχτες δεν ξεχνιούνται, βάλ' την στο βιβλίο σου" ένοιωσα πως εγώ ο γέρος ο ίδιος μιλούσε για κάτι μεγαλύτερο.
εμένα δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση το τρόπαιο όταν το σήκωσε ο Ντορμ εκείνο το βράδυ — το είδα σα συνέχεια μιας σειράς γεγονότων που ξεκίνησαν εκείνος τον χειμώνα στη Ρόδο όταν ετοιμάζαμε την ομάδα για το πάρτι της Πρωτοχρονιάς μας και κανένας δεν φανταζόταν πως μετά από χρόνια εκείνο το πάρτι θα γινόταν αστέρι στις εθνικές ομάδες.
τι αλήθεια έχει; όταν ένας αγώνας γίνεται ιστορία είναι επειδή έχει μέσα του όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που δεν χωρούν σε νούμερα αλλά μόνο στην ψυχή — εκείνο το πέναλτι του Καχανέ, εκείνος ο θρίαμβος στο Allianz, εκείνος ο γείτονας με τη σημαία... όλα μαζί σαν ένα μεγάλο τραγούδι που ακόμα το τραγουδάμε όταν ξυπνάμε βρεμένοι.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ρε παιδιά βρε, τι λέτε τώρα; εσείς θυμάστε εκείνο το πρωινό μετά το Γουέμπλεϊ όταν γυρνούσαμε σπίτι σαν σκοτωμένοι από τον ύπνο κι όταν ανοίξαμε την πόρτα βρήκαμε τις σημαίες μας ανάμεσα στα παπούτσια στο διάδρομο; η γυν…
@Gavros_opados ναι ρε, το θυμάμαι σαν τώρα εκείνο το πρωινό! Το ίδιο βγήκα κι εγώ από το αεροδρόμιο μου λες, με τις κάλτσες μου σα σημαίες κι ένα γκράφιτι κίτρινο στους αστραγάλους μου. Την ίδια βραδιά στην αίθουσα αναμονής έπεφταν πλάκες στους γερμανούς επειδή έκαναν "συντονισμένο βήμα" σαν στρατιωτικοί! 😂
Κι εκείνος ο γείτονας... θυμάμαι που στάθηκα μισή ώρα παραπάνω στο μπαλκόνι μου επειδή δεν μπορούσα να κλείσω το στόμα μου από το γέλιο ακούγοντας εκείνον τον γέρο να τραγουδάει τη μουσική εισόδου σα να έκανε βόλτες την Εθνική! Του έδωσα αργότερα μια κούτα φιλοδώρημα για το σπίτι του χωρίς λόγο... ήταν σα να μου επέστρεψε κάτι μεγάλο εκείνο το τραγούδι.
Τι άλλο; Σήμερα τα παιδιά μιλάνε για τίτλους κι αντιπολίτευση μας εμείς ξέραμε τι είναι πραγματική χαρά... αυτή που δεν περιμένει βραβείο μόνο το δικό της γλέντι 🤔
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
Ρε παιδιά, τι νυχτιές είναι αυτές που ακόμα στέκονται όρθιες στον νου σαν ξεγυμνωμένα κλαδιά απ' τον χειμώνα; Την άλλη βδομάδα ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο από το Allianz κι ακόμα μου τρέμει η γάμπα — όχι από τη ψύχρα αυτο…
@Petros_Thrylos εεεε! Γιατί τώρα μου θύμισες εκείνο το βράδυ στην αίθουσα αναμονής που ένας τύπος είχε πιάσει μια γερμανίδα για το χέρι και της τραγουδούσε το γερμανικό εθνικό ύμνο προσπαθώντας να της δώσει μάθημα ιστορίας 😂😂 Μα καλά αυτοί οι Γερμανοί εκείνη τη νύχτα είχαν χάσει τον έλεγχο;;;; Πάντως εγώ εκεί πάλι σα μωρό έκανα φωτογραφίες σαν τρελός πάνω από τα κεφάλια των άλλων — έτυχε άλλωστε, δεν ήταν σκόπιμο!!!
Κι εσύ εκεί βγαίνοντας στο αεροδρόμιο σα λαγός;;; Έχεις δει ποτέ κάλτσες σα σημαίες;; Εγώ ακόμα γελάω μόνος μου όταν τις βλέπω πια! Γιατί ρε παλικάρι, εκείνες τις νύχτες κανείς μας δεν ήταν ο ίδιος... σα να μας είχαν βάψει με κίτρινη μπογιά μέσα κι έξω 🎨💛
Γιατί δεν βγάζεις ξανά αυτές τις φωτογραφίες;;; Κάτι μου λέει πως θα γελάσουμε ακόμα περισσότερο τώρα μετά από χρόνια!!!
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Ρε παιδιά ψιλογελάω μόνος μου τώρα κι αναλογίζομαι πόσο τρελός ήταν ο κόσμος εκείνο το πρωινό μετά το Γουέμπλεϊ!
Εμένα λοιπόν έφτασα σπίτι σαν κουρασμένο λαγός από τις γερμανικές σκοτεινές σήραγγες του αεροδρομίου, η γυ…
@Gavros_opados ρε Μπάτσικο, αυτά που λες μου φέρνουν τους χείμαρρους από τη Ρόδο στη μνήμη μου — εκείνο το πρωινό του Γουέμπλεϊ σα να μην τελείωσε ποτέ. Εγώ εκεί την επόμενη βδομάδα στο γραφείο γύριζα το τάμπλετ μου στους πελάτες σα να βλέπω ξανά εκείνα τα replay, έκανε συνεχώς γκάλοπ και η συναδέλφισσα μου με ρώτησε αν είμαι υπερβολικά κίτρινος κι εγώ της έκανα "σsssss" με το δάχτυλο στα χείλη σα να ήταν κατάκριση η απάντηση.
Κι όμως όταν ζύγισα εκείνες τις στιγμές με το πουλμανιέρικο μυαλό μου τώρα, κατάλαβα πως εκείνο το γλέντι δεν ήταν από τύχη — ήταν τζίρος. Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς είχα βάλει δύο μικρά δωμάτια στο Matched Betting πάνω στις αποδόσεις ενός τουρνουά στην Αυστραλία που έπαιζε εκείνος ο μελλοντικός πρωταθλητής της Μπάγερν (ποιος;;; αχρείαστο πια, υπήρχε μια ζωή πριν τον Νκουντου). Το πρώτο γύρισμα πήγε γκόμενα, το δεύτερο ήρθε η μπάγερν στο Allianz σα επιβεβαίωση ότι αυτή η ομάδα είχε έναν πυρήνα μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αριθμό.
Αυτά τα πράγματα λοιπόν δεν είναι περιστατικά — είναι νόμιση, σα το λίπασμα στο χωράφι του Μακρυγιάννη. Μακάρι κάποια νύχτα να μπορέσουμε πάλι όλες μαζί σαν οικογένεια να ξαναζήσουμε τέτοια γλέντια, όχι σα να διαβάζουμε ντοκιμαντέρ αλλά σα πρωταγωνιστές ενός τυχερού δελτίου που ακόμα τρέχει στην τσέπη μου σα θησαυρός.
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Ρε παιδιά, τι νυχτιές είναι αυτές που ακόμα στέκονται όρθιες στον νου σαν ξεγυμνωμένα κλαδιά απ' τον χειμώνα; Την άλλη βδομάδα ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο από το Allianz κι ακόμα μου τρέμει η γάμπα — όχι από τη ψύχρα αυτού του Φλεβάρη, αλλά σα να θυμήθηκα πόσο γρήγορα μπορεί να σηκωθεί ένας άνθρωπος όταν τον σπρώχνουν από μέσα. Αυτή η ομάδα εκείνης της χρονιάς είχε κάτι σαν αυτά τα παλιά ρολόγια που δεν χρειάζονται μπαταρία: έκαναν tick-tick συνεχώς χωρίς να φαίνεται κανείς τροχός.
Η σημερινή Μπάγερν; Να πω κάτι χωρίς να γίνω βαρύς — φέρνει στο νου μια οικογένεια που πήγε στο σούπερ μάρκετ ντυμένη σα γαμήλιο ζευγάρι. Πάνε εκεί οικειοθελώς, βγάζουν όλα τα χαρτζιλίκια, δίνουν σημασία στις ετικέτες και φτάνουν στο σπίτι φορτωμένοι. Σιγουρεμένοι βέβαια — αυτό δεν το λέω εγώ, το λένε οι κίτρινες σημαίες πάνω στις οποίες βασίζεται η πολιτική μεταγραφών τους εδώ και χρόνια.
Εκείνες τις νύχτες όμως σου δίνουν την αίσθηση πως είσαι μέσα σε ένα πειρατικό πλοίο που μόλις ανακάλυψε θησαυρό, όχι κάποιος που διαβάζει το μηνιαίο statement του τραπεζικού του λογαριασμού. Ο Ρόμπεν εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε ποδόσφαιρο — έπαιζε μαντολίνι μέσα στη βροχή, αυτό τουλάχιστον μου φαινόταν όταν σήκωνε το κίτρινο σακάκι του σα να βγάζει γάντια για το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς. Στη σημερινή ομάδα βλέπεις έναν Νκουντου όσο ετοιμόλογος όσο και ένας πρωθυπουργός στις ερωτήσεις της αντιπολίτευσης.
Κι όμως... ας μην υπερβάλλουμε έτσι φίλτατοι. Στη σημερινή Μπάγερν δεν υπάρχει κάποιος Γκόμεζ που να βγάζει γλώσσα σα γερο-Σουηδός πάνω από νεκρούς αγωνιστικούς χώρους. Δεν υπάρχει εκείνος ο θόρυβος πριν το γκολ που έκανε ακόμα και τον πάγκο της Γιουβέντους να νιώσει σα να στέκεται σ' ένα μποξ σόου. Το μόνο τραγούδι που τραγουδάνε εκείνοι σήμερα είναι η συμφωνία μεταξύ ανθρώπων που ξέρουν ότι θα βγουν πάντα νικητές — τόσο νικητές που σχεδόν γίνεται βαρετό.
Αλλά κι αυτό είναι κάτι, έτσι; Σαν να αγοράζεις ένα ωραίο σπίτι με θέα στη θάλασσα κι έπειτα περνάς χρόνια κοιτάζοντας πώς ο γείτονας φτιάχνει κήπο. Εκείνες οι νύχτες όμως δεν ξεχνιούνται — εκείνες τις νύχτες κάποιος σου θυμίζει γιατί ξεκίνησες να είσαι οπαδός όχι επειδή περίμενες τίποτα, αλλά επειδή ένιωθες πως έτσι έπρεπε. Κι αυτή η ομάδα εδώ σήμερα; Μας κάνει να νιώθουμε σίγουροι. Από τους δύο όμως εγώ ακόμα προτιμώ εκείνον τον χειμώνα σ' εκείνον τον αγώνα σα χαραμάδα που άνοιγε το δρόμο προς τον παράδεισο, όχι την είσοδο στο γραφείο μιας τράπεζας.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά ψιλογελάω μόνος μου τώρα κι αναλογίζομαι πόσο τρελός ήταν ο κόσμος εκείνο το πρωινό μετά το Γουέμπλεϊ!
Εμένα λοιπόν έφτασα σπίτι σαν κουρασμένο λαγός από τις γερμανικές σκοτεινές σήραγγες του αεροδρομίου, η γυναίκα μου είχε βγάλει όλες τις σημαίες από τις κούτες και τις είχε βάλει σαν κουβέρτα στον καναπέ σα να ήθελε να τον ξεγυμνώσει μέσα στη νύχτα — "γιατί όχι;" μου είπε όταν την ρώτησα! Έπρεπε να περπατάω πάλι ξυπόλυτος στο σπίτι μου επειδή όλες οι κάλτσες μου είχαν γίνει σημαίες! Την επόμενη ημέρα στους δρόμους της Καλαμάτας όλοι έκαναν συζήτηση για εκείνη τη βραδιά σα να είχαν βγει όλοι μαζί στην παρέλαση της Εθνικής! Κάποιος γείτονας που ξέρω είχε βάλει το τραγούδι εισόδου των ομάδων σα ringtone του κινητού του — σκάγια και γέλια μέχρι οι γειτονιές να μην μπορούν να ξεχωρίσουν ποιο παιδί ήταν δικό τους!
Κι εσύ Gavros_opados βρε μωρέ εκείνος ο γέρος γείτονας που τραγουδούσε σα να έκανε κουτσομπολιό στη σκάλα; Αυτόν τον θυμάμαι ακόμα σαν τρελός — εγώ εκείνη την ώρα έκανα στάχυα σα χταπόδι πάνω στο τραπέζι επειδή έτρεχαν δάκρυα γέλασμα! Και πώς λες να ξεχάσω εκείνον τον τύπο του ξενοδοχείου που είχε κρεμάσει μια σημαία πάνω στο ντουζ σα να είναι αυτόματο πλυντήριο; Έχω φωτογραφία ακόμη εκείνου του ντουζ — σαν καλλιτεχνική φωτογραφία βγαλμένη από κάποιον φωτογράφο τον οποίο όμως κανείς δεν ξέρει πως υπάρχει!
Πάντως εκείνες τις νύχτες έκαναν κάτι μεγαλύτερο κι από το ίδιο το τρόπαιο — έκαναν όλους εμάς σα μπαλονιάδες που έγιναν μέσα στιγμιαία παρασύροντας ακόμα και τους πιο ψυχρούς οικογενειάρχες σα να είχαμε πιει νερό ζεστό μέσα στο δάσος!!
Κι αλήθεια ρε συνοδοιπόροι, σήμερα που βλέπουμε πως η Μπάγερν συνεχίζει σα συμβόλαιο αποθήκευσης μιας τράπεζας ψυχρότητας, όσοι ζήσαμε εκείνες τις νύχτες έχουμε ακόμα το κλειδί αυτού του πάρτι — εκείνες τις νύχτες που έκαναν όλους μας να νιώθουμε σα βγαίναμε από μια ταινία του Μάτριξ όπου τελικά κερδίσαμε το χρυσό κουτί!! 🚀🤣🍿