Από τοajal4ever έως σήμερα: η αιώνια μπάλα κάτω από τις στέγες του Etihad!
πάω σιγά σιγά εκεί στη δεκαετία του '90 σαν βγαίναμε τις τρεις τα πρωινά απο το γκαράζ μετά απο τσάντες αποψιλωμένες αλλα με το κεφάλι ψηλά επειδή ετοιμαζόταν η ομάδα για τις Ευρωπαϊκές συμμετοχές... θυμάμαι ακόμα πώς κρεμούσαν οι παλαιοί οι σημαίες στις μπαριέρες του δρόμου για το δυάρι της κύριας εισόδου όταν η Σίτι πήγαινε ν' ανέβει στην πρώτη κατηγορία. εκείνες τις νύχτες στο Μεΐν Ρόουντ λες και έκανε κρύο πιο τσούζικα επειδή ο κόσμος δεν είχε κοιμηθεί πώς ήταν εκεί στο στάδιο τρέχαμε σαν τρελοί να πιάσουμε καλό μέρος να βλέπουμε τους αγώνες απο πάνω σαν αετοί...
κι ύστερα ήρθαν αυτοί που σιγά σιγά μεγάλωσαν το όνειρο... δεν ξεχνιούνται αυτά τα χρώματα όταν ανέβαινες τις κλίμακες για το πρώτο Πρέμιερ Λιγκ μέσα απο ανθρώπους σαν λυσσασμένους τρελούς που τραγουδούσαν σα διψασμένοι για κάτι μεγάλο... εκεί στην άλλη μεριά ο κόσμος έλεγε ότι αυτό ήταν τυχερό παιχνίδι επειδή εκείνες τις στιγμές όλα γινόντουσαν μόνα τους σα μαγικό... είχα δει τόσους παλιανθρώπους να κλαίνε απο συγκίνηση μετά απο έναν τελικό εκείνες τις μέρες... είμασταν κι εμείς εκεί μην με ρωτήσεις πως έγιναν όλα εκεί μέσα απο όνειρο σα σκόρπιο αστρικό φως πάνω απο τ' αστικά τσιμέντα του Μάντσεστερ...
και τώρα πού βρισκόμαστε; κάτω απο αυτές τις στέγες όπου πλέον κρέμονται τρόπαια περισσότερα απο τους κόκκινους θυρεούς... εκείνον τον Απρίλιο το '12 όταν σηκώθηκε το πρώτο πρωταθληματικό τρόπαιο σα μεγάλος αέρας που σήκωσε όλες μας τις καρδιές... ακόμη εκείνες τις εικόνες πριν απο την σφαγή στον Γουέμπλεϊ... μια σειρά απο πρόσωπα γνώριμα σα φίλοι συγγενείς όλα μαζί σα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι που είχε γίνει μεγάλη γιορτή... εκείνες τις νύχτες ούτε η δύναμη της βαρύτητας δεν μπορούσε ν' αγγίξει τις ελπίδες μας...
και τώρα πού ο χρόνος έχει γεράσει τις μνήμες μας σα λινάτσα πάνω απο τις μπουγάτσες κάτω απο τις στέγες του Etihad... εκεί βλέπουμε πλέον την αιώνια μπάλα που κυλάει σα ποτάμι προς την επόμενη δεκαετία... σίγουρα κάτι μεγάλα ετοιμάζονται αλλα αυτά που ζήσαμε όσοι πιστεύαμε σε αυτό το club κανείς δεν μπορεί ποτέ να μας τα πάρει... εγώ τουλάχιστον έτσι το νιώθω κάθε φορά που περνάω εκεί γυρνώντας απο τη δουλειά νωρίς το βράδυ... λες κι ακούω ακόμα τους ψίθυρους των φανών...
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! ΠΩΣ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΣΙΓΑ ΣΑΝ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΑ!!! ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΣΤΑ 1995 ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΧΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ ΣΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΦΟΥΡΝΟ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙΤΕ ΤΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ:
"ΟΥΦ!! Η ΣΙΤΙ ΑΝΕΒΗΚΕ!!! ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΡΕ;;;"
ΚΙ ΕΣΥ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΣ ΣΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΑΔΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗ ΣΙΤΙ ΣΤΗΝ Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ!!! ΚΙ ΑΣΤΟΧΗΣΕΙ Η ΣΙΤΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΠΛΕΝ... ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΙ ΚΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ!!!
ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΟ 2012!!! ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΚΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΣΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΝΟ ΠΟΥ ΦΟΝΑΖΑΝ ΣΑΝ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΗΡΑ ΤΟΥΣ!!! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΤΟΥ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ ΠΑΡΑΜΕΛΟΥΣΑ!!!
ΚΙ ΤΩΡΑ??? ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ETIHAD ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΠΙΣΩ!!!
🔥💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
@GiorgosTrifylli αυτά τα λόγια μου θυμίζουν τις ιστορίες του θείου μου από τη Σπάρτη που μιλούσε για το ξύλινο γήπεδο της ΑΕΣΚ εκεί στις αρχές των 90s. Εκεί όπου έπαιζαν και το πλυντήριο του γηπέδου ήταν σιδερένιο λεκέ δίπλα στον πάγκο των προπονητών. Την εποχή εκείνη η ομάδα μας έκανε γύρους πρωταθλήματος με γκολ που έβγαιναν από ντουβάρια, όχι από τάσεις κίνησης. Αλλά εσείς εκεί στα '95 στις ισάριθμες αύρες του Ηρακλείου, τι έκανε διαφορετικά η Σίτι; Θυμάσαι συγκεκριμένα κάποιον αγώνα εκείνης της χρονιάς που έδειξε ότι αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της; Δεν ήταν απλά η ατμόσφαιρα που έκανε τον κόσμο να σηκώνει χέρια σαν σκοτεινές σημαίες — υπήρξε κάτι πάνω στο γήπεδο που λέει "αυτή η ομάδα μπορεί να βγει από τις στέγες";
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
ρε παιδιά πού νάχεις φανταστεί εσείς εκείνο το φθινόπωρο του '89 στο γήπεδο της Μπράντφορντ όπου οι φαν μαζί με τους κατοίκους του Μάντσεστερ είχε στήσει μια ζωντανή κουβέντα απο κάτω στην κερκίδα! βγήκε η Σίτι από εκείνη την πόρτα και σιγά σιγά έφτανε βήμα βήμα στο δεύτερο επίπεδο σα φαντομάζες πάνω από τις κερκίδες κι όλα αυτά κάτω από το χειμωνιάτικο φως που γλιστρούσε στις στέγες σα ψεύτικο χρυσάφι... θυμάμαι ακόμα τον μπαμπά μου με το παλτό του λουσμένο στον ιδρώτα να σηκώνει ψηλά τον γιο του του δεκάχρονου τότε σα να σήκωνε μια σημαία πάνω από το κεφάλι του και το μικρό του χέρι σφιχτά μέσα στα δικά του δάχτυλα σα να μη θέλει να χαθεί ποτέ εκείνος ο ήχος απο τις φωνές αποκάτω σα μεγάλος αέρας που σηκώνει τα πάντα σα μεγάλες μαύρες σημαίες στις μπουγάτσες!
και μετά από χρόνια εκεί στο αστικό τοπίο του Μάντσεστερ αυτές οι εικόνες έχουν γίνει μέρος της ιστορίας μας σα μυστικά που κουβαλούν τη δική τους μουσική πώς αλλιώς να σηκώσεις ένα τρόπαιο μπροστά σε έναν ουρανό που μοιάζει σα να ‘χει ξεσπάσει απο γλέντι; όσοι ζήσαμε αυτές τις στιγμές δεν μπορούμε παρά να νιώθουμε ότι η μπάλα εκεί κάτω στο γήπεδο κυλάει μέσα στις φλέβες μας σα το αίμα κάποιου μεγάλου οικογενειάρχη που ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι πάλι...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, σκεφτείτε τώρα — εκείνο το '92 όταν πήγαμε στην πρώτη κατηγορία, είχαν βάλει ακόμα ξύλινες κερκίδες σαν αυτές των αγροτικών γηπέδων εκεί που έπαιζαν οι Τρίφυλλιες στις χωματένιες αρένες του Lancashire. Τα πάντα ήταν πρωτόγονα: το στάδιο είχε ατμόσφαιρα χωριού, οι οπαδοί στέκονταν τόσο κοντά ώστε μπορούσες να μιλήσεις στον πρόεδρο — κι όμως εκεί μέσα έκαναν πράγματα σαν ομάδα ομάδας. Θυμάμαι τον Νούνιεζ να σπρώχνει τους αντιπάλους σα ντόπιος αγρότης όταν ερχόταν η αλλαγή στο ημίχρονο. Κάτι χαρακτήρα είχαν αυτοί οι άνθρωποι. Ήταν σαν οικογένεια που πάλευε μαζί στην ίδια γειτονιά.
Κι ύστερα κοιτάξτε τώρα την ομάδα αυτή μέσα στις στέγες του Etihad — σα βγήκαμε από τις μικρές σαλοτραπέζες των τοπικών πρωταθλημάτων κι πήγαμε κατευθείαν στην κορυφή. Οι σημερινοί παίκτες; Δεν τους λείπει τίποτα — ούτε ιατρική ομάδα δεκαπέντε ανθρώπων, ούτε χώροι γυμναστικής σαν αεροδρόμιο. Αλλά αυτό που έκλαιγαν οι παλιοί εδώ ήταν πως εκείνοι τότε έκαναν τη διαφορά με γροθιές και σάλια. Σήμερα είναι όλα πιο λείο, σίγουρο σα ρολόι ελβετικού ρουλεμάν. Η φωτογραφία του Μαρίαν να σηκώνει το τρόπαιο ήταν η ίδια στιγμή που οι πύλες της γειτονιάς ανοίγουν για πάντα στους ξένους — μας έδωσε την αξιοπρέπεια της πόλης.
Αυτό όμως που μένει ίδιο; Το στάδιο εκεί κάτω στις στέγες — σα να θυμάται κάθε τούβλο την εποχή που οι τριφυλλιές είχαν τους πάντες αντίπαλους κι εκείνοι γκρέμιζαν τον τείχος σιγά σιγά. Κάθε φορά που μπαίνω στο Etihad νιώθω πως περπατώ πάνω στα συναισθήματα εκείνων των νυχτών του '89, όταν η μπάλα κυλούσε ανάμεσα στους ανθρώπους σα νερό σ’ ένα ποτάμι που ξέρει πού πάει. Απλά τώρα έχει περισσότερες σημαίες πάνω στους τοίχους. Κι αυτή είναι η μόνη διαφορά που μετράει.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά, σκεφτείτε τώρα — εκείνο το '92 όταν πήγαμε στην πρώτη κατηγορία, είχαν βάλει ακόμα ξύλινες κερκίδες σαν αυτές των αγροτικών γηπέδων εκεί που έπαιζαν οι Τρίφυλλιες στις χωματένιες αρένες του Lancashire. Τα πάντ…
@Diaitisiame_hrima ρε μαλάκα, τι λες;; αυτά τα ξύλινα θρανία του '92;; ακόμα κι εγώ στην πόλη μου στη Σέρρες θυμάμαι το δικό μας πρωτοχρονιάτικο πρωτάθλημα όπου ξύλινη κερκίδα είχε γίνει ταβέρνα πάνω στη διάρκεια των αγώνων! 😂 Για πες μου εσύ εκείνον τον αγώνα της Σίτι στη Championship όταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας έβαλε γκολ εκείνος ο τύπος που είχε καθίσει σα μπαμπάς στην τελευταία σειρά;; Κάπου μιλάμε εκεί για χαρακτήρα όχι για γκολarek!!
Κι ύστερα κοίταξε τώρα τους σημερινούς εντάξει;; έχουν σέρβις δεκαπέντε ανθρώπων κι όμως όταν βγάζουν μπροστά εκείνον τον αριθμό εκατόν είκοσι τρεις εκατομμύρια live viewers;; τι άλλο θέλουν;; σα νερό πίνουν αυτοί την επιτυχία κι εμείς σα ξερόχορτο γινόμαστε!!! 💸🤡
Θύμισέ μου το ROI σου;;
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
@Analysi24 ρε μαλάκα, τι λες εκείνον τον αγώνα;; ΤΟΥΣ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ Ο ΓΚΟΥΝΤΙΟΓΕΝΝ ΣΕ ΑΓΓΛΙΑ!! 😱🔥 ΠΟΙΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ;; ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΕΤΣΕΙ;;;;
ΣΗΜΕΡΑ;; ΣΗΜΕΡΑ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΝΕΙΣ;; ΑΓΓΛΙΚΑ;; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΛΕΣ;;; ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΛΕΝΕ "ΡΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΓΓΛΟΣ;;;" ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΧΤΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!
ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΕΚΑΤΟΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ ΜΙΛΙΟΝ;; ΡΕ ΣΙΤΙ;; ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΣ;; ΕΣΥ ΑΡΧΙΣΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΙΑ!!! ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΑΣΚΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ... ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΤΟΤΕ ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΑ ΤΟ ΠΟΛΟ ΤΗΣ ΣΙΤΙ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΤΟ ΉΡΑΚΛΕΙΟ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ!!! 🔴⚫ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΛΗΘΕΙΑ???
ΑΝΑΜΝΗΣΤΕ ΤΟ 2012 ΣΤΟ Γουέμπλεϊ??? ΠΟΥ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΛΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ??? ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΤΥΧΗ ΠΑΙΔΙΑ"??? ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΕΓΕΣ ΤΟΥ ETIHAD ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ!!!
ΚΙ ΑΣ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥΣ??? ΠΟΙΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ??? ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙ!!! ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΣΤΗΝ Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΩΣ ΤΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!!! ΟΧΙ ΜΕ ΤΥΧΗ!!!
ΚΑΙ ΝΑΙ Ο ΔΑΙΤΙΣΙΑΜΕ_ΧΡΙΜΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ 92 ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ETIHAD ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΨΟΥΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ!!! ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ!!! 💪🔥
ΚΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΣΑΝ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΛΥΣΕΤΑΙ!!! ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ??? ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΑΛΛΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΚΩΝΑΝ ΣΗΜΑΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΕ ΣΑΛΟΝΙΚΙ ΛΕΣ!!! 😱
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ!!! ΑΚΟΥΩ ΤΟΥΣ ΨΙΘΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΤΙ!!! ΟΤΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ!!! ΠΟΤΕ!!! ✊
Πάει η φάτσα μου να φορέσει το αγαπημένο μπουστάκι της Σίτι στο γυμναστήριο και ξέχασα ότι μέσα ήταν γραμμένο "City till I die" σα μπαρούτι πάνω στη φωτιά! 🔥💥 Γιαγιά μου βγήκε στον δρόμο του Ηρακλείου ντύνοντας και τον σκύλο της τριφυλλιές επειδή "θα περάσει η ομάδα απ' τη γωνία του μπλοκ" — αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη καν βάσανο γιατί ζούσαν την παράνοια κάθε πρωινό σαν πρωινό τους γεύμα!
Και τώρα;;; Στο Etihad οι πύλες μοιάζουν με ανθρώπινη σάρκα όταν ανοίγουν — κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα νιώθω σα χρυσός αγρότης που μπαίνει στο σπίτι του μετά από χρόνια ξενιτιάς! Πέρυσι εκεί κάτω έκανα το μεγάλο μου comeback: πήγα μου αγόρι μου 5 χρονώ, του έδωσα ένα μάτσο μονοπάτια μνήμης (συγγνώμη γονείς, έγιναν 3 παρατράγουδα μέχρι το γήπεδο) κι εκείνος γύρισε σπίτι κρατώντας μια σημαία σα νάνος βασιλιάς!
Και ο περίεργος εκείνος τύπος στο Instagram;;; Με γράφει "@CityDreamer2012" επειδή θυμάται μόνο εκείνον τον Απρίλιο του '12 που ξύπνησε τον άλλον κόσμο σα σεισμό. Εμένα προσωπικά με συγκινούν πιο πολύ οι φωτογραφίες από το πάρτι στο κινηματογράφο της γειτονιάς όταν η Σίτι ανέβαινε κατηγορία — εκεί φαίνεται η αλήθεια: ένας εκατοντάρης παππούς πηδούσε σα γατούλα πάνω στις καρέκλες επειδή ξέχασε πως έχει γόνατα! 🎤🍿
Κράτα μου την μπύρα εκεί στα γήπεδα, μην τις ανοίξεις όλες πριν τελειώσει ο αγώνας γιατί μετά ξεχνιόμαστε πώς λέγεται η λέξη "όνειρο"!
Πωπω... εγώ τώρα ψάχνω στο διαδίκτυο πότε έγινε το πρώτο πρωταθληματικό τους και βρήκα ότι το 2012 ήταν η πρώτη φορά που πήραν πρωτάθλημα... αλλά αυτά οι παλαιοί λένε ότι το 1992 ήταν πιο σπουδαία η άνοδος στην Α' κατηγορία... δεν μπορώ να καταλάβω 😅 εσείς πως το βλέπετε;;; η μία εποχή είναι σπουδαιότερη από την άλλη;; 🙏
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
Πωπω... εγώ τώρα ψάχνω στο διαδίκτυο πότε έγινε το πρώτο πρωταθληματικό τους και βρήκα ότι το 2012 ήταν η πρώτη φορά που πήραν πρωτάθλημα... αλλά αυτά οι παλαιοί λένε ότι το 1992 ήταν πιο σπουδαία η άνοδος στην Α' κατηγο…
@Penalti_stimeni το πρώτο τους πρωτάθλημα ήταν το 2012 που λέει εσύ, ναι σωστό βρήκες, αλλά δεν γίνεται να συγκρίνεις δύο εποχές σαν αυτές σαν νερό με κρασί. Το ’92 ήταν άλλη δουλειά: εκεί η ομάδα τότε ανέβηκε από την Τρίτη κατηγορία στην πρώτη εθνική—στην Αγγλία μιλάμε, όχι στις άγονες πεδιάδες των μικρών πρωταθλημάτων μας. Ήξερες ότι τότε έκαναν αγώνα μπαραζ στον τελευταίο γύρο της σεζόν στο Μπράντφορντ; Βαθμοί κάτω από το πάτωμα, μόλις πάνω από την απευθείας υποβιβασμό, κι εκεί πήραν δύο ήττες συνέχεια και τελικά ανέβηκαν; Δύο χτυπήματα στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά ενός αγγλικού april. Αυτή η πλάκα είχε χαρακτήρα—δεν έφτανε να πεις «πήγαινε», έπρεπε να σκοτώσεις δεκαπέντε στο τελευταίο λεπτό. Το ’12 ήταν διαφορετικό σχήμα: πλούτος, transfer strategy, η ομάδα έφτασε σιγά σιγά χωρίς τον ιδρώτα του αίματος μέσα στη σκόνη του γηπέδου εκείνου του April ’92.
Ώρα είναι όμως να πω κι εγώ κάτι: εγώ στο συγκεκριμένο γήπεδο του Etihad δεν έχω πάει ποτέ σπουδαίο αγώνα του City—και βγαίνω πάλι βλακίες, αλλά τι να κάνουμε, ζούμε στη σιωπή των Τρικάλων όπου η μπάλα περισσεύει στα χέρια των περισσοτέρων και λείπει στα πόδια τους. Παρ’ όλα αυτά το μόνο σίγουρο είναι πως η ιστορία τους δεν κρίνεται μόνο από τα τρόπαια. Αν θέλεις να δεις αληθινό χαρακτήρα ψάξε πως πήραν το πρωτάθλημα στην Championship το ’08: εκεί έκανε χρέη αναπληρωματικός τερματοφύλακας αγγλικό γκολ… κι ο ίδιος ξαναπήρε φόρμα για χρόνια μετά επειδή είχε αυτό το βλέμμα σου που έλεγε «εγώ εδώ γράφω ιστορία». Τέτοιοι άνθρωποι χτίζουν μύθους, όχι οι δικοί μας «θαυμαστές» στις σιδερένιες κερκίδες της γειτονιάς.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Μωρέ παιδιά τώρα κατάλαβα τι είναι αυτή η "σήμερα" που λέτε κι εγώ σκίζομαι που δεν ήμουν εκεί!! 😭 Στην Αθήνα πριν λίγους μήνες πήγα στο γήπεδο του Απόλλωνα Σμύρνης— εκείνοι οι παλαιοί είχαν ακόμα ξύλινες κερκίδες σαν αυτές που λέγατε! Κατάλαβα αμέσως γιατί εκείνοι οι άνθρωποι έχουν τόση αγάπη στην ομάδα τους, ότι η μπάλα δεν ήταν ποτέ στο έδαφος— ήταν πάντα πάνω στους ώμους τους.
Κι εσείς εκεί που λέγατε για το ’92 τώρα κατάλαβα τι εννοείτε! Στη Τρίκαλα είχα κάποιον παππού στο γραφείο που πήγαινε στις εκδρομές των ομάδων ακόμα και στη Β’ Εθνική... Εκείνος μου 'λεγε ότι η Σίτι τότε ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια που περνούσε όλες μαζί τις ταλαιπωρίες. Αυτός ο χαρακτήρας πότε χάνεται άραγε;;; 🤔
Τώρα κατάλαβα γιατί όλη βδομάδα η γραμμή είχε φουσκώσει σαν ποτάμι πριν την Κατάκλυση... γιατί όταν ο City παίζει στην Αγγλία, σου δίνει back odds στο 1.20 σα να είναι κρατική ομόλογα! 💸🔥
Ρε παιδιά εγώ εκεί που λέγαμε πριν τρία χρόνια πως η ομάδα έχει χαρακτηριστικά τζόγου βλέπω τώρα ότι έγινε αθροιστικό στοίχημα πάνω στο πάθος δεκαετιών—κάποιος έδωσε stake όσο η ψυχή της πόλης, κι έτυχε black!
Κι αυτό το νούμερο των εκατόν είκοσι τριών εκατομμυρίων viewers; Ξέρετε τι κάνει ο ROE εκεί; Σιγά σιγά σου βγάζει βόλτα κι εσένα απ' το νερό σα σφουγγάρι! Τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι χτες που έχασα τρεις στήλες στο 1X2 επειδή ξέχασα τον Άλβarez στην αρχή του αγώνα—πάλι καλύτερα, άλλη μια φορά η μπάλα γύρισε σπίτι της.
Μπύρα στο τραπέζι, φώτα κάτω στις κερκίδες... η Σίτι πάλι σκοτώνει σα μύγα στον αέρα!
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Τώρα κατάλαβα γιατί όλη βδομάδα η γραμμή είχε φουσκώσει σαν ποτάμι πριν την Κατάκλυση... γιατί όταν ο City παίζει στην Αγγλία, σου δίνει back odds στο 1.20 σα να είναι κρατική ομόλογα! 💸🔥
Ρε παιδιά εγώ εκεί που λέγαμε π…
@DiaitisiaAfentiko2004 ρε φίλε μου, εμένα στην Τρίκαλα μου λέει κι αυτός ο τύπος από την ομάδα μας εκεί που παίζαμε στις μικρές κατηγορίες... "Πέντε χρόνια τώρα που μαζεύουμε χρήματα για φωτισμό στη κεντρική κερκίδα κι αυτοί εκεί στο City σου βγάζουν δώδεκα στάδια γύρω-γύρω!!" 😤
Κι όμως εγώ εκεί που είδα τους αριθμούς έκανα το σταυρό μου... γιατί ξέρω ένα πράγμα: αυτά δεν είναι μόνο χρήματα, είναι πάθος σωριασμένο σα σωρός από φύλλα τον Οκτώβρη. Αυτοί οι άνθρωποι πίνουν την επιτυχία σα νερό γιατί έχουν κόψει και πονέσει χρόνια τώρα—δεν είναι τζόγος, είναι η τελευταία πέτρα στο οικοδόμημα ενός πλάσματος που μεγάλωσε μέσα στις στέγες του Etihad σα παιδί που γίνεται μεγάλος μέσα στην αγκαλιά της μαμάς του.
Κι εσύ που μιλάς για back odds... εγώ εκεί που ποντάρουν στο City, εγώ βάζω μια μπίρα στο τραπέζι κι αφήνω την μπάλα να κυλάει σα νερό! Γιατί στο τέλος αυτό είναι: η μπάλα επιστρέφει πάντα εκεί που έχει ρίζες! 🍻🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τώρα κατάλαβα γιατί όλη βδομάδα η γραμμή είχε φουσκώσει σαν ποτάμι πριν την Κατάκλυση... γιατί όταν ο City παίζει στην Αγγλία, σου δίνει back odds στο 1.20 σα να είναι κρατική ομόλογα! 💸🔥
Ρε παιδιά εγώ εκεί που λέγαμε π…
@DiaitisiaAfentiko2004 ρε φίλε μου, εμένα αυτή τη φουσκωμένη γραμμή την είδα σα να βγαίνει όλο αυτό το cash αμέσως μόλις λες "City in England". Μία φορά πήγα στην Αγγλία και μου έκανε εντύπωση πως εκεί στο Etihad αν κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις ξένους από παντού—αλλά όχι τουρίστες, άνθρωποι που έχουν βάλει πολλά χρόνια της ζωής τους πίσω από αυτή την ομάδα. Σκέψου: ένα back στο 1.20 δεν είναι τζόγος όταν στηρίζεται σε κάτι τόσο στέρεο όσο η εμπιστοσύνη δεκαετιών.
Εγώ μια φορά έκανα το ίδιο λάθος σα εκείνον τον αγώνα που μιλούσες πριν — έβγαλα τρεις στήλες χτες και ξέχασα τον Άλβarez σα μαλάκα. Μακάρι να ήταν μόνο χτές το πράγμα, εμένα μου έχει τύχει τρεις φορές φέτος. Η μπάλα σηκώνεται πάλι σπίτι της όμως, όχι; Ούτε αυτοί έχουν καταλάβει πόσο γερό είναι το στήριγμα πάνω στο οποίο στέκονται.
Μπίρα στο τραπέζι, κύκλωσε το next match… γιατί εδώ που τα λέμε, οι πραγματικοί bettors ξέρουν πως οι big clubs σου δίνουν το λόγο να γυρίσεις ξανά στο τραπέζι. 🍻💸
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Μωρέ τώρα κατάλαβα γιατί όλοι λένε πως αυτή η ομάδα δεν είναι σαν τις άλλες... 😳💔 Γιατί σε εκείνο το Etihad όταν έβλεπες τους φιλάθλους τριγύρω σου όχι σα θεατές αλλά σα να ζουν μέσα στα χρώματα—σαν οι ψυχές τους να έχουν γίνει κόκκινα! Στο μεταξύ εγώ μέχρι πριν λίγο νόμιζα πως η μπάλα πάνω από τις στέγες είναι μεταφορά... μέχρι που είδα βίντεο από εκείνη την εποχή με τους οπαδούς να κρατάνε την μπάλα σαν αγία εικόνα πάνω στους ώμους τους 😭!
Κι εσείς; Αυτοί που λέγαμε "πού βρέθηκαν αυτοί"; Κάπου χάνεται η αλήθεια εκεί που κάποιοι άλλαξαν τους αγώνες σε νούμερα... αυτά εκεί δεν είναι νούμερα, είναι γράμματα της ιστορίας μιας πόλης! 🍻
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.