Μετά τον ήχο της έκπληξης πήγε το الدقيقة 88 στη Σέβιλλη με τον Μαρσιάλ μετατρέποντας…

Μαλάκα ρε Diaitisiame_hrima, εσύ μιλάς για backup plan αλλά εμένα δε μου σηκώνει το μυαλό πως βγάζουν τον Μαρσιάλ σαν κούριερ γκολ και μετά έκπληκτοι που η άμυνα γίνεται χαρτί τουαλέτας στη μύτη του κυκλώνα! 😱 Ρε παιδί μου, η ομάδα αυτή δεν ζει στον αέρα — εκείνος ο αέρας την έχει σηκώσει πάνω από τα κεφάλια όλων σαν πτερύγιο ελικόπτερου! Για δες τι λέει η φόρμα της: LLWWW — δύο νίκες, δύο ήττες, μια νίκη, ακόμα μία νίκη, άλλη μία νίκη. Σου βγαίνουν σαν αριθμοί τυχαίου βιολιστή, αλλά πίσω τους υπάρχει ένα σύστημα που λιώνει σαν παγωτό στη μασχάλη! Πώς διαχειρίζονται την πίεση; Την ίδια στιγμή που βγάζεις τον Μαρσιάλ σαν σκόρερ, εκείνοι οι δύο μπακ σέρνονται σαν γεράκια με σπασμένα φτερά — και το πιο αστείο; Οι κεντρικοί αμυντικοί! Αυτοί δεν τολμούν να σπρώξουν πάνω επειδή ξέρουν πως μια λάθος κίνηση και οι αντίπαλοι τους έχουν βγάλει στο σπιράλ της επίθεσης. Δεν υπάρχουν μεταβάσεις — είναι σαν να βλέπεις μια ταινία τρόμου όπου η κάμερα κάνει ζουμ στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή και εκείνος κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη ενώ γύρω του όλα γκρεμίζονται! Και τώρα έρχεται ο Πορόζο εκεί που κανείς δεν περίμενε — εκτός περιοχής, μέσα στη μπουρδούλα της προσοχής — κι εσύ λέμε πως οι αντίπαλοι κυκλοφορούν στις κεντρικές ζώνες σαν στο σπίτι τους επειδή εκείνοι οι τρεις μπροστά στον αέρα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα περισσότερο από το να τρέχουν πίσω τους σαν σκυλιά που κυνηγούν τη σφαίρα! Ο Μαρσιάλ βγάζεται σκόρερ επειδή κάποιος είπε "τουλάχιστον αυτός έχει γκολ", αλλά η πραγματικότητα είναι πως εκείνοι οι τρεις κάνουν back up ενώ η ομάδα γίνεται στόχος όλων των εχθρών. Αν θέλουν να μην γίνουν θρύμα ενός τραγουδιού μέσα στο χρόνο, πρέπει είτε να βγάλουν όλη την ομάδα εκτός περιοχής είτε να αποφασίσουν πως η παρουσία του Μαρσιάλ όχι μόνο είναι επιθετική αλλά και αμυντική. Αλλιώς, το Ramón Sánchez Pizjuán θα συνεχίσει να μοιάζει περισσότερο με νεκροταφείο παρά με γήπεδο!

τι αγαπημένοι μου, εκείνοι οι γνώστες σας τι φωνάζουνε; πως η Σεβίλλη στέκεται ένα βήμα πριν η άμυνα της γίνει νεκροταφείο; ας πούμε πως βλέπω κι εγώ το ίδιο θέαμα — αλλά εκείνοι οι δύο μπακ σέρνονται όχι επειδή δεν μπορούν αλλιώς, αλλά επειδή η ομάδα αγωνίζεται σαν να έχει πέντε παίκτες λιγότερους. Και ξέρετε γιατί; Πριν από δεκαπέντε χρόνια, εδώ στο νησί έπαιζαν μια ομάδα στις τοπικές κατηγορίες που είχε ένα σπουδαίο γκρουπ φίλων, αρκετούς χρήστες φόρουμ κι έναν προπονητή που του έλειπε η ψυχή του. Κάθε φορά που έβγαινε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι έβλεπαν ανοιχτούς δρόμους επειδή οι δύο μπακ τους έκαναν τρείς βήματα πίσω πριν σκεφτούν να κινήσουν. Κι όταν κάποιος τους είχε πιάσει μια φορά από πίσω, η ομάδα έδινε ανάσα δυόμιση δευτερόλεπτα — αρκετά για τρεις-τέσσερις επιθετικούς να τους σηκώσουν επίπεδο πάνω-κάτω. Αλλά εκείνοι οι δύο μπακ εκείνες τις εποχές είχαν τη δικαιολογία τους: δεν ήταν αρκετά δυνατοί. Ο ένας ήταν τρακαρισμένος από έναν προηγούμενο τραυματισμό, ο άλλος είχε κολλήσει μια μόλυνση στους πνεύμονες τρεις εβδομάδες πριν τον αγώνα. Στην Σεβίλλη τώρα; Έχουνε δύο υγιείς παίκτες μπροστά — κάτι που κάνει ακόμα πιο τραγικό το θέαμα. Αυτοί δεν σέρνονται επειδή δεν μπορούν αλλιώς, αλλά επειδή ο χαρακτηρισμός της ομάδας ως "θύμα" έχει γίνει τόσο μόνιμος που κάθε αμυντική κίνηση τους φαίνεται σα σωτηρία για τους συμπαίκτες τους. Κι όταν λέτε πως η άμυνα γίνεται χαρτί τουαλέτας στον 88ο επειδή βγάζουνε τον Μαρσιάλ σαν σκόρερ — εδώ χάνεται το νήμα σας. Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν είναι εκεί για να φέρει ψυχολογία στους φίλους ή στον τύπο, αλλά επειδή κάποια στιγμή η ομάδα έπρεπε να βάλει έναν σκόρερ εκεί που δε βρίσκανε κανέναν άλλον. Κι όταν οι αντίπαλοι κυκλοφορούν στις κεντρικές ζώνες σα στο σπίτι τους, δεν είναι επειδή οι κεντρικοί αμυντικοί είναι δειλοί, αλλά επειδή η ομάδα δέχεται συνεχώς την πίεση στην τελευταία γραμμή — εκεί που οποιοσδήποτε αμυντικός στέκεται σαν οριοθέτης ενός σκοτωμένου γηπέδου. Κι εσείς οι φίλοι τώρα γράφετε ότι το Ramon Sánchez Pizjuán μοιάζει με νεκροταφείο; Εκείνοι οι πάγκοι εκεί βλέπουνε ομάδες να έρχονται κάθε Κυριακή με την ψυχολογία του νικητή επειδή έχουν προσαρμοστεί στο στυλ της Σεβίλλης — ομάδες που ξέρουν πως όσο πιέζουν τους τρεις επιθετικούς τους, τόσο πιο εύκολα βάζουν γκολ στη δεύτερη φάση. Όχι εκεί που κάθονται οι κεντρικοί αμυντικοί, αλλά εκεί που οι ίδιοι οι αμυντικοί δεν έχουν το χρόνο να γυρίσουν πίσω. Και το χειρότερο; Ο Μαρσιάλ βγάζεται σκόρερ όχι επειδή είναι σκόρερ, αλλά επειδή η ομάδα έχει ανάγκη από κάθε μπουκιά γκολ εκεί που άλλοι ομάδες έχουν τρεις φορμάδες. Αυτός δεν είναι backup plan — είναι το μόνο σχέδιο που έχει απομείνει. Κι όταν ο Πορόζο κάνει το κόλπο εκεί στον 88ο, αυτοί οι δύο μπακ σέρνονται όχι επειδή φοβούνται το σκοράρισμα, αλλά επειδή ξέρουν πως η ομάδα είναι μια αναποδιά μακριά από το να δεχτεί άλλα τρία. Κι εκείνοι κάνουν το παν για να μην συμβεί — όσο άβολα κι αν φαίνεται. Λοιπόν, αφήστε τους εκεί κάτω να σέρνονται λιγάκι ακόμη. Στο μεταξύ, όσοι προλαβαίνουν τη δουλειά τους στην αντεπίθεση ας ελπίζουν πως κάποια στιγμή ο ψύλλος τους θα φύγει — κι οι αντίπαλοι της La Liga ας προετοιμαστούν για μία ακόμα βόλτα στους κεντρικούς χώρους όπου κανείς δε δείχνει πια πώς λέγεται "αντικατάσταση".

Παιδιά, ας σταματήσουμε εδώ τους μονόλογους για "σέρνεται η άμυνα επειδή φοβάται" και "η ομάδα δέχεται πίεση επειδή έχει τρεις παίκτες λιγότερους". Η Σεβίλλη βρίσκεται στη 13η θέση με 43 βαθμούς— όχι επειδή οι μπακ της κάνουν βόλτες στο γήπεδο σαν γεράκια με σπασμένα φτερά, αλλά επειδή η ομάδα τους επιτρέπει στους αντιπάλους να γυρνάνε στους κεντρικούς χώρους σαν στο σπίτι τους. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας, είναι θέμα στεγνής επιθετικής δομής. Οι τελευταίοι τρεις αγώνες της; LLWWW. Δύο νίκες, δύο ήττες, μια νίκη. Τρεις αγώνες στους οποίους η ομάδα έδωσε γκολ στις καθυστερήσεις— όχι επειδή ο Πορόζο έκανε ένα τυχαίο χέρι στον 88ο, αλλά επειδή η ομάδα επιτρέπει στους αντιπάλους να παίρνουν πρωτοβουλίες εκεί όπου δεν υπάρχουν κινήσεις ανάκτησης. Οι κεντρικοί αμυντικοί δεν μπορούν να σπρώξουν πάνω επειδή εκείνοι που βρίσκονται μπροστά τους— ο Μαρσιάλ και οι άλλοι δύο επιθετικοί— δεν κάνουν επανειλημμένα τις κινήσεις που πρέπει για να κρατήσουν την μπάλα στα πόδια τους. Κι εσείς μιλάτε για "νεκροταφείο" επειδή η ομάδα δεν έχει οργανωμένη μετάβαση από την επίθεση στην άμυνα. Το πρόβλημα δεν είναι οι δύο μπακ που σέρνονται, αλλά το γεγονός ότι η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει την κατοχή εκεί που πρέπει: στις κεντρικές ζώνες. Όταν ένας αντίπαλος βρίσκει ανοιχτό χώρο εκεί, οι τρεις επιθετικοί της Σεβίλλης βρίσκονται ήδη πίσω από τη μπάλα, σημαίνει πως δεν έχουνε χρόνο ούτε να οργανωθούν αμυντικά, ούτε να σπρώξουν τους αμυντικούς τους πάνω. Από πού ξεκινάει το πρόβλημα; Από τον τρόπο που αγωνίζεται η ομάδα. Όταν η Σεβίλλη χάνει την μπάλα, οι τρεις επιθετικοί της πρέπει να πάνε πίσω γρήγορα— όχι μόνο ο Μαρσιάλ, αλλά όλοι. Αλλιώς, οι αντίπαλοι συνεχίζουν την επίθεση εκεί που δεν υπάρχει κάλυψη. Κι όταν ο Πορόζο έκανε το κόλπο εκεί στον 88ο, δεν ήταν επειδή οι μπακ ήταν δειλοί, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα είχε ήδη χάσει την μπάλα στις κεντρικές ζώνες— και οι τρεις επιθετικοί βρίσκονταν ήδη στη δεύτερη φάση της επίθεσης, χωρίς κανέναν να τους ακολουθεί πίσω. Ο Μαρσιάλ βγαίνει σκόρερ όχι επειδή είναι "backup plan", αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα βρισκόταν εκεί όπου έπρεπε να σκοράρει. Όχι επειδή κάποιος είπε "τουλάχιστον αυτός ξέρει να σκοράρει", αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που είχε τη θέση εκεί— ενώ οι άλλοι δύο επιθετικοί είχαν ήδη πέσει πίσω, βγάζοντας την ομάδα εκτός ισορροπίας. Λοιπόν, αφήστε τους εκεί κάτω να προσπαθούν να κρατήσουν την ομάδα όρθια. Στο μεταξύ, όσοι κάνουν υπομονή, ας ελπίζουν πως κάποια στιγμή ο ψύλλος τους θα φύγει— όχι επειδή οι μπακ σέρνονται, αλλά επειδή η ομάδα πρέπει να μάθει να αγωνίζεται αλλιώς εκεί όπου οι αντίπαλοι έχουν κάθε δικαίωμα να γυρνάνε σα στο σπίτι τους.

βρε παιδιά δεν ξέρω τι ψυχολογία αυτή τη φορά φτιάχτηκε εκεί στους πάγκους της Σέβιλλης για να βγάλουν τον Μαρσιάλ σαν σκόρερ — αλλά ξέρω πως εκεί που πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ έκανα τις καλωδιώσεις στο γήπεδο του Βόλου και έβλεπα από κοντά τον Σέβιλλες κάτι αλήθειες δεν άλλαξαν: αυτοί οι τύποι αγωνίζονται σαν να έχουν πάντα ένα ελικόπτερο πάνω από το κεφάλι τους που περιμένει να τους σηκώσει από την όχθη όταν η βάρκα βουλιάξει. Κι όμως, τη βάρκα αυτή τη φορά δε βούλιαξε η Σέβιλλη — την έκανε να τρίζει τόσο πολύ που βρήκαν σαν τρόπο σωτηρίας εκείνη τη μπάλα στο χέρι του Πορόζο. Γιατί εκείνο το πέναλτι στον 88ο δεν ήταν τυχαίο παιχνίδι· ήταν η κορύφωση μιας σειράς παιχνιδιών όπου η ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να βάλει μπροστά όποιον ξέρει να κλοτσήσει τη μπάλα μέσα στο τέρμα. Κι όμως οι αντίπαλοι εκείνες τις στιγμές κυκλοφορούν στις κεντρικές ζώνες σα στο σπίτι τους όχι επειδή η άμυνα είναι δειλή — αλλά επειδή η ομάδα έχει έναν άκρατο φόβο μήπως σκάσει ο λογαριασμός αργότερα. Κοιτάξτε τώρα την φόρμα τους: LLWWW — δύο νίκες, δύο ήττες, τρεις συνεχόμενες νίκες. Αυτή η ομάδα σώνει-ξάνει ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο κάθε Κυριακή. Την άλλη βδομάδα βγαίνει νικητής σαν να παίζειLeague Cup τελικό κι ύστερα μια βδομάδα αργότερα χάνει με το ίδιο τρόπο σαν να βγάζει ισοπαλία η εταιρεία του against all odds. Κι εκεί που εσείς μιλάτε για αμυντικές αδυναμίες, εγώ θυμάμαι πως την περασμένη χρονιά εκεί στη Λα Λίγκα είχαν φτάσει μέχρι τους ομίλους του Europa League στήνοντας trap στους αντιπάλους σαν πραγματικοί ερασιτέχνες της στρατηγικής — όχι σαν εκείνοι που τρέχουν τώρα σα σπουργίτια χωρίς χοχλό. Αλλά αυτή η χρονιά; Αυτή η χρονιά είναι σα ένας γέρος αλιέας που ρίχνει το δίχτυ του στη θάλασσα κι ανασύρει μόνο ζουμπούλια και πλαστικά μπουκάλια. Αυτοί εκεί πέφτουν στην ίδια παγίδα: βγάζουν τον Μαρσιάλ σαν σκόρερ επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτός είναι η τελευταία τους λύση — ενώ ταυτόχρονα οι αντίπαλοι τους έχουν καταλάβει πως εκείνοι οι τρεις κεντρικοί χώροι είναι σα ημίωρο δωμάτιο που κανείς δε φροντίζει να κλείσει τις πόρτες του σωστά. Κι όταν ο Πορόζο έκανε εκείνο το χέρι εκτός περιοχής στον 88ο, δεν άλλαξε μόνο το αποτέλεσμα του αγώνα — άλλαξε κι εκείνο το αόρατο νήμα που κρατούσε ακόμη την ομάδα όρθια σαν σπάγγο σβουνισμένο τσιγάρο. Τώρα λοιπόν αφήστε τους εκεί κάτω. Στο μεταξύ, όσοι ελπίζουν πως η επόμενη Κυριακή θα είναι διαφορετική ας παρακολουθήσουν πώς οι τρεις επιθετικοί τους πάνε πίσω μετά την απώλεια της μπάλας — εκεί είναι που ξεκινά η μόνη πραγματική ιστορία για εκείνη την ομάδα φέτος.

Μα δεν τους βλέπετε ρε τι κάνουν αυτοί οι αθύρματοι;;;; Την άλλη βδομάδα βγάζουν τον Μαρσιάλ σαν να είναι κι ο Ρονάλντο πριν το γενικό ξύρισμα κι ύστερα το Σάββατο γυρνάμε στο γήπεδο να τους βρούμε σαν να τους έβαλαν μπλουζάκια της εθνικής ομάδας του Σουδάν! 🔥 Τι περιμένετε;; Ο άνθρωπος εκείνος είναι σκόρερ, σκόρερ, σκόρερ!!! Σου λέει κάτι ότι βγάζεις έναν τόννο μέσα από τις γραμμές;; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας ρε, είναι θέμα πως αυτή η ομάδα έχει πάρει το σήμα πως στο τέλος κάθε αγώνα πρέπει ν' ανάβει το σπίρτο του ενός γκολ αλλιώς λέμε πως φεύγουμε με κενό πορτοφόλι! Οι άλλοι δύο επιθετικοί;;;; Αυτοί εκεί είναι σα να τους έβγαλε ο Κοπελιάρης από το να παίζουν ποδόσφαιρο στο γκαράζ!!! Τρέχουν σα να τους κυνηγάει η Αστυνομία για ληστεία βιτρίνας! Κι ο Πορόζο εκεί που έκανε το χέρι του στον 88ο;;; Αυτός τους έκανε ένα μεγάλο χαμόγελο μέσα από τοVAR κι εκείνοι εκεί στον πάγκο σαν ζόμπι χωρίς αίμα!!! "Ωχ ρε βρε γαμώτο είχαμε σκοράρει!!! Τρέξτε! Χοροπηδήστε!" Μα όχι ρει!!! Ξέχασατε πως εδώ παίζει η ΣΕΒΙΛΛΗ;;; Την άλλη Κυριακή βλέπουμε τον Μαρσιάλ σα να μην υπάρχει αύριο κι ύστερα τον Σάββατο είναι σα να παίζουμε Contra στον υπολογιστή!!! Κι όσοι λένε πως οι μπακ σέρνονται επειδή φοβούνται;;; Ρε παιδιά!! Αυτοί εκεί σέρνονται επειδή κάποιος τους έδωσε οδηγίες πως πρέπει να γυρνάνε σα καθρεφτάκια ανάμεσα στους κεντρικούς αμυντικούς!!! Σιγά μην κάνουν τρία βήματα πάνω κι τσόφλιασθεί η τελευταία γραμμή σα χαρτόνι! Και τέλος ας μην ξεχάσουμε... Αυτή η ομάδα σώνει-ξάνει σα τσουνάμι!!! Την περασμένη βδομάδα νικάει την Βαγιαδολίδ σαν να παίζει Champions League κι αυτή βδομάδα χάνει από την Χετάφε σα να μην έχουνε ισόγειο στο γήπεδο!!! Κι τώρα λέτε πως αυτοί οι μπακ έχουνε στρατηγική;;; Στρατηγική;;; Έχουνε στρατηγική σα τον μπακαλιάρο στα ψώνια!!! Τρώνε όσο κάνουν όλοι κι ύστερα ξεχνούνε που είχανε βάλει το κουτί!!! Με αυτό τελειώνουμε!!! Την επόμενη Κυριακή είτε γίνουμε νικητές σα πρωταθλητές είτε βλέπουμε ξανά τον Μαρσιάλ σα κουκούτσι μέσα στη σούπα!!!

Ρε παιδιά, εδώ είστε όλοι εκεί που ψάχνετε ψυχολογία σαν ν' αναζητούμε βρύση νερό στην έρημο. Τη Σεβίλλη δεν την σώζει ο Μαρσιάλ επειδή είναι σκόρερ — την σώζει επειδή εκείνη τη στιγμή ήταν ο μόνος πάνω στη γραμμή που είχε κάποιος άλλος από τους τρεις της να τον βάλει εκεί. Πείτε μου: όταν οι αντίπαλοι γυρνούν στις κεντρικές ζώνες σαν στο σπίτι τους, πότε έγινε αυτό; Την πρώτη φορά που είδατε τοмарσάιλμ μπροστά κι όχι πίσω από την ομάδα; Γιατί αυτοί οι τρεις πρέπει να κάνουνε πάντα δύο βήματα πίσω μετά την απώλεια; Δεν είναι θέμα φόβου — είναι θέμα χρόνου ανάκτησης. Την ώρα που η ομάδα χάνει την μπάλα, εκείνοι βρίσκονται ήδη τριάντα μέτρα μπροστά, κι όχι δίπλα στους αμυντικούς τους σαν κηλίδα αντιγραφής. Κι ο Πορόζο εκεί στον 88ο; Δεν άλλαξε το αποτέλεσμα επειδή έκανε τυχαίο χέρι — άλλαξε επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα ήταν ήδη εκτός ισορροπίας. Τρεις συνεχόμενες νίκες, τότε μία ήττα, τότε άλλες δύο —LLWWW όπως λέτε— κι εκείνοι βρίσκονταν εκεί που έπρεπε να σκοράρουνε επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος να το κάνει. Ο Μαρσιάλ βγάζεται σκόρερ όχι επειδή είναι backup plan, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή. Κι όταν λέτε πως η άμυνα γίνεται χαρτί τουαλέτας, ξεχνάτε ότι ο ίδιος άνθρωπος στέκεται εκεί όταν δέχονται γκολ — γιατί όταν η ομάδα χάνει την μπάλα τρεις φορές στη σειρά στις καθυστερήσεις, δεν είναι θέμα ψυχολογίας, είναι θέμα δομής. Άφησε τους εκεί κάτω. Οι δυο μπακ σέρνονται επειδή έχουνε μια ομάδα από πάνω τους που δεν τους αφήνει περιθώριο λάθους. Κι εσείς περιμένετε έναν τύπο σαν τον Μαρσιάλ να λύσει όλα τα προβλήματα ενώ εκείνος κάνει αυτό που ξέρει: να στέκεται εκεί που του λένε. Την επόμενη Κυριακή ας δούμε πόσο γρήγορα θα βρεθούν εκείνοι οι τρεις κεντρικοί χώροι ανοιχτοί ξανά — όχι επειδή οι μπακ είναι δειλοί, αλλά επειδή η ομάδα δεν ξέρει πώς να κρατήσει την κατοχή εκεί που πρέπει. Και μετά ας μιλήσουμε ξανά. Μέχρι τότε, ελπίζω μόνο ότι δεν θα φύγουν άλλο ένα γκολ στις καθυστερήσεις επειδή κάποιος ξέχασε να πει στον Μαρσιάλ να γυρίσει πίσω.

Πωπω ρε παιδιά, εσείς εκεί κάτω ψάχνετε τσιγάρο στο χρυσάφι ενώ η πραγματικότητα είναι σαν τον τίτλο ενός παλιού βιβλίου: "Η Σεβίλλη και ο φόβος του γκολ". Τι λέτε τώρα για τον Πορόζο εκεί που σήκωσε το χέρι σα να ήτανε οδηγός ταξί; Αυτός ο άνθρωπος έκανε μια κίνηση σα να κλείνει μια πόρτα που είχε μείνει ανοιχτή εδώ κι έναν αιώνα! Κοιτάξτε το αλλιώς: εδώ έχουμε μια ομάδα που αγωνίζεται σα να της έχουν πει πως κάθε γκολ πρέπει να βγαίνει στις καθυστερήσεις επειδή έτσι κάνουνε στις ιστορίες. Την άλλη Κυριακή νικούσαν την Βαγιαδολίδ σα να ήτανε τελικός κυπέλλου κι αυτή βδομάδα δέχονται γκολ σα να τους τρώνε ψωμί τους άλλος! Και το καλύτερο; Την επόμενη εβδομάδα μπορούν να βγουν ξανά σα πρωταθλητές! Τις λένε αυτές τις ομάδες; Την Πάολο Ρόσι στη Ρόδος τον Οκτώβρη του '82 — αυτή ήταν ανάποδα! Αυτοί οι δύο μπακ εκεί που σέρνονται σα γεράκια; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι θέμα ότι κάποιος πάνω τους είχε αποφασίσει πως η ομάδα δεν πρέπει να χάνει τον Μαρσιάλ ακόμη κι όταν εκείνος κάνει βόλτες σα τουρίστας στην περιοχή! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πάρετε θέση στη Σουίτα Λευκής Πέτρας, κοιτάξτε καλύτερα: αυτοί οι τρεις επιθετικοί όταν η ομάδα χάνει την μπάλα βρίσκονται πιο πίσω κι από τους πισινούς μπακ! Σιγά μην σπρώξουν τους αμυντικούς εκεί που πρέπει... Κι εσείς οι φίλοι γράφετε πως η άμυνα γίνεται χαρτί τουαλέτας; Λάθος — γίνεται σαν τις κόλλες σας στα παλιά χρόνια όταν έπρεπε να στείλετε φάκελο! Αυτοί εκεί κάτω αγωνίζονται σα να τους έχουν δώσει οδηγίες από σχολή κηπουρικής: "κρατήστε τους εχθρούς σας στις κεντρικές ζώνες αλλιώς θά 'ρθει ο επικεφαλής!" Κι όταν φτάνει η στιγμή του γκολ; Εκείνος ο Μαρσιάλ βγαίνει σαν άνθρωπος που ξύπνησε από二十年μετά την τελευταία φορά που νίκησε κανείς! Μα βρε παιδιά, όταν βγάζετε έναν άνθρωπο από χίλια τόξα επειδή τον χρειάζεστε στις καθυστερήσεις, μετά μη θυμώνετε που εκείνος έχει χάσει την έννοια των βασικών κανόνων! Αφήστε τους εκεί κάτω σα τρελοί. Το τοπικό γήπεδο του Βόλου είχε τέτοιους αγώνες το '95 που έβγαινες σπίτι σου νιώθοντας πως κατέβαλες ολομόναχος μια στρατιά — εκείνοι εκεί κάνουν το ίδιο κάθε Κυριακή, αλλά με διαφορετικό αποτέλεσμα. Την επόμενη φορά όμως που θα δείτε τον Πορόζο να γίνεται ήρωας, θυμηθείτε πως εκείνος μόνο έκανε ότι του είπαν... όσοι είχανε διαβάσει πρώτα τις οδηγίες!

Να πω αλήθεια δεν βλέπω πως αυτοί οι μπακ μπορούν να κάνουν κάτι άλλο εκεί πίσω. Την προηγούμενη φορά πήγα Σέρρες - Αθήνα στην πτήση εκείνη με τις δίνες, ξέρετε πότε σου λέει η αεροσυνοδός ότι πρέπει να φορέσετε ζώνη επειδή ζυγιάζει; Εκείνοι εκεί κάτω είναι σα εκείνο το αεροπλάνο — έχουν πάρει μία θέση τόσο δύσκολη που μόνο περιμένουν να βγει ο Μαρσιάλ στη θέση του σκόρερ και να τους σώζει. Μα εμένα μου φαίνεται λίγο... ξερό αυτό που λένε πως όλα αυτά γίνονται επειδή η ομάδα δεν έχει οργανωμένη άμυνα. Γιατί όταν έκανα διανομή στο γήπεδο της Ανόρθωσης εκεί τον Ιανουάριο, τους είδα να κάνουν τρία λάθη στη σειρά στις πρώτες δέκα λεπτά κι ύστερα ν' αλλάξουν και να μη δεχτούν τίποτα μέχρι το τέλος. Η Σεβίλλη τώρα έχει μία περίοδο σα αυτές τις ημέρες που ο χειμώνας αργεί να φύγει — κρύο υπάρχει συνέχεια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα λιώσει το χιόνι. Τι γίνεται εκεί λοιπόν; Αυτοί οι τρεις επιθετικοί εκείνη τη στιγμή στο γήπεδο δεν είναι τρεις άνθρωποι, είναι ένας εκείνος που πρέπει να κάνει όλα τα λάθη των υπολοίπων. Κι ο Πορόζο εκεί στον 88ο έκανε αυτό που κάνει κάθε οδηγός διανομής όταν βλέπει πως η σακούλα έχει μείνει ανοιχτή: σήκωσε το χέρι σα να λέει "ίσως τελικά γίνει η παράδοση αυτή τη φορά". Και γιατί όχι; Αν εσείς καθόσασταν σπίτι σας περιμένοντας ένα δέμα κι έβλεπες πως η εταιρεία το πήγε στον τρίτο όροφο δίχως σκάλα, δεν θα σηκώνατε χέρι σα νάτανε η τελευταία σας ελπίδα; Τους αφήνουμε ακόμα λίγο εκεί κάτω. Στο μεταξύ, εγώ αυτή την εβδομάδα έβγαλα τρεις φορές εκτός δρόμου επειδή με πήρανε κορόιδο στο Ίλιον — ας ελπίσουμε πως την επόμενη Κυριακή η ίδια τύχη δεν θα έχει και τους τρία γήπεδα που τους αντιμετωπίζουν.

Αχ τί βγήκε τώρα ρε παιδιά;;;; 🔴😱 Αυτή η ομάδα εκεί στον 88ο φοράει τοVAR σαν νυστέρι - ο Πορόζο εκεί που έκανε σα ν' άνοιξε τζάμι στο γκαράζ κι εκείνοι οι μπακ σέρνονται επειδή τους έδωσαν οδηγίες πως πρέπει να περπατούν σα αγάλματα στην έκθεση! Την επόμενη βδομάδα βλέπουμε τον Μαρσιάλ σα να βγαίνει από γαβάθα ζεστού νερό ενώ οι άλλοι δύο επιθετικοί τρέχουν σα σπουργίτια χωρίς φτερά! Τι περιμένετε;; Η ψυχή της ομάδας πήγε για ψώνια κι αυτοί κάθονται σα να τους είπαν "κάνω γυμναστήριο"!! Την άλλη Κυριακή πήγαν σαν να παίζουν Champions κι αυτή βδομάδα σα να τους έχει πιάσει η Άνοιξη πριν ακόμα κάνει κρύο! Την Πέμπτη βράδυ λοιπόν εγώ βγάζω μπίρα κι ας είναι Πάτρα κρύο - αυτοί εκεί πρέπει να βγάλουν έναν σχεδιαστή που να τους βάζει πάνω στην μπάλα κι όχι έξω!!! 💪🔥

@SfyrixtraVasilias ρε φίλε, εσύ εκεί που ψάχνεις ψυχολογία σα νά 'σουν στα χωριά του Κάβου ενώ εγώ τρώω τσίπουρο στο Καλαμίτσι! 😂 Αυτή η ομάδα όχι μόνο δεν ξέρει πώς να κρατήσει την κατοχή, αλλά ξεχνάει κι από πού ξεκίνησε η μπάλα τη δεύτερη φορά που τη βλέπει! Δεν είναι θέμα χρόνου ανάκτησης — είναι θέμα που κάποιοι εκεί πάνω αποφάσισαν πως το ποδόσφαιρο παίζεται στις παρυφές του γηπέδου σαν να 'ναι τσάκισμα. Την επόμενη Κυριακή ας δούμε πόσο γρήγορα θα καταλάβουν ότι ο Μαρσιάλ εκείνος δεν είναι ο Στόγιανով που βγάζει γκολ σαν ραπτομηχανή — είναι άνθρωπος με πλανάκια και κάνει αυτό που ξέρει! Και όσοι περίμεναν πως αυτοί οι τρεις επιθετικοί θα στήσουν την ομάδα σαν στον πίνακα του σχολείου... αχ παιδάκι μου, αυτά τα πράγματα γίνονται στις παρουσιάσεις PowerPoint, όχι σε γήπεδο Segunda Division! 🍿🤣 Αυλαία

@MonoOlympiacosmexri_telous ρε φίλε μου, εκείνη η φάση στον 88ο δεν ήταν δουλειά του VAR ούτε καν μου είχε χτυπήσει καρδιά μέχρι εκείνη τη στιγμή 😱 ΤΙ ΠΑΙΚΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΚΑΙΡΟ! Αυτοί οι τρεις εκεί μπροστά σα να τους πήρανε την μπάλα σαν παιχνίδι του σχολείου κι έμειναν στεκόμενοι στους τελευταίους πόλους! Ο Μαρσιάλ είδε την μπάλα σα να τον φώναζαν στη γειτονιά του σπίτι του — εγώ εκεί κάτω φώναζα σαν τρελός "περάστε του τη μπάλα τέλος πάντων!!!" 🔴💪 Και αυτοί εκεί βλέπουν γκολ σα άλλοι διαβάζουν αστρολογία! Η Σέβιλλη αυτή τη σεζόν γίνεται το αγαπημένο μας reality της δεκαετίας — μετά από δέκα νίκες στις καθυστερήσεις ρε παιδιά να δείτε πως γίνεται η ΤΡΙΤΗ στιγμή μέσα στη ίδια βδομάδα! Την προηγούμενη Κυριακή έκαναν γκολ στις 93' σα να τους έδωσαν οδηγίες "αφήστε τους να νιώσουν πως κερδίζουν" κι αυτή η βδομάδα στον 88ο σα να τους είπαν "αφού σας λείπει, βγάλτε τον Μαρσιάλ σα σαμποτέρ"! Για όλα ευθύνεται η ανοησία των σκόρερ τους εκτός από αυτό το γκολ;; 🤬 Τέλος πάντως η ησυχία μου τελείωσε πια — αύριο πάω στο γήπεδο μπάσκετ νά αποβάλλω τον προπονητή από το κρανίο μου!

Άιντε ρε γαμώτο λες να τρώω συνεχώς γκολ στις καθυστερήσεις τώρα τελευταία;; 😭 Πήγα χτες στον αγώνα της ομάδας μου εδώ στα Ροδάκια κι έχασα δύο γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή ο μπακ ξέχασε πως υπάρχει τέρμα πίσω του. Τους φώναζα "πάρτε θέση ρε βλαχοί" σα τον τελευταίο κουτός του γηπέδου. Κι αυτοί εκεί στη Σεβίλλη σα να έχουν μια φλέβα στο αριστερό τους χέρι που τους λέει "κάτσε ν' αλλάξει η βδομάδα". Τρεις φορές τον Μαρσιάλ την ίδια εβδομάδα;; Νούμερο Μαγικό δεν το λέω εγώ — το βγάζουν στις εμφανίσεις τους. Την επόμενη Κυριακή ας δούμε πόσο γρήγορα θα βρουν την πόρτα κλειδωμένη επειδή κανείς τους δεν θυμάται πού είναι ο δικός του χώρος. Εγώ εκεί λοιπόν στις διανομήδες κάθε φορά που βλέπω έναν μεσοεπιθετικό ν' αναπνέει δυνατά στην περιοχή κάνω μια ανάληψη στο app μου μόνο και μόνο επειδή είμαι σίγουρος πως μέσα σε πέντε λεπτά θα μου χρεώσουν ένα γκολ στις καθυστερήσεις. Την επόμενη φορά που θα φορτώσουν έναν αγώνα Σέβιλλη δε γράφω χαρτί — βάζω απευθείας πλάνο "όλοι κερδίζουν εκτός από μένα". 💸🍺

Τι περιμένετε ρε παιδιά, ξεθαρρέψατε; Ο Μαρσιάλ εκεί στον 88ο σα να είχε κλείσει συμφωνία με το VAR: "Ρε φίλε, εμένα βγάλ' με τώρα γιατί εσύ κι εγώ ξέρουμε πως αυτά τα τρία λεπτά είναι δικά μου". Κι αυτοί εκεί σα να τους έχει μπουκώσει ο προπονητής τους με σιρόπι για πέντε χρόνια: "Παιδιά, μην ανησυχείτε, η μπάλα σίγουρα ξέρει πως πάει στον Μαρσιάλ επειδή έτσι είναι η ζωή". Την επόμενη βδομάδα πάω στην Καλαμάτα νά τους δω να προσπαθούν να περάσουν την μπάλα από δω κι από κει σα να παίζουν σκάκι — κι εγώ θέλω να στοιχηματίσω πως μέσα σε δεκαπέντε λεπτά θα βγάλουν τον Μαρσιάλ άλλες τρεις φορές σα διαφήμιση μπουγιουρντί! 🤡💸

@StatistikaGuru202 μωρέ εκεί που μιλάς σα να έχουνε κρύψει η Σέβιλλη ένα κουμπί στις κάλτσες τους που όποτε πιέζουν βγάζει γκολ... Την τελευταία φορά που πήγα Εργοτέλη - Νίκη Βόλου, στις καθυστερήσεις του δεύτερου ημίχρονου έχασα τρεις φορές το τρέμουλο στην κάρτα επειδή ο τερματοφύλακας έκανε μπάλα τον έναν σέντρα μετά τον άλλον σα να διαβάζει χάρτη άστρα. Την επόμενη φορά που βλέπω αυτούς τους τρεις στο γήπεδο ν' ανασηκώνουν τους ώμους σα να λένε "τι λες ρε φίλε, εγώ είμαι από δω", βγάζω το κινητό και βάζω στοιχηματισμό στις τελευταίες πέντε λεπτά — γιατί έτσι πιάνεται κι αυτό σαν όλα τα άλλα: στο ξερό και στο νερό μαζί σου λέω.

Μα τι χρειάζεται ρε φίλοι μου, αυτά είναι σα να βλέπεις τον Γιώργο Βασσάλο να σου ζητάει κανονίτσα στον ουρανό επειδή σκόραρε στις καθυστερήσεις της Κύπρου! Την προηγούμενη βδομάδα στη Πάτρα πήγαμε σπίτι ενός φίλου που είχε ξεμείνει από τσίπουρο στις καθυστερήσεις του αγώνα Εθνικός - Παναιγιάλειος κι εκείνη η μπάλα έμοιαζε σα να είχε κλείσει κυκλικό δρόμο μέσα στο κουτί των σπιτικών πορτοκαλιών 🤣🍿 κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ

@OFIFatsa αυτοί οι τερματοφύλακες τι κάνουν τελικά; Σήμερα εγώ είδα στη Λάρισα ένα γκολ στις 93' και ο τερματοφύλακας είχε σηκωμένα τα χέρια στον αέρα σα να νίκησε η ομάδα του ποδόσφαιρο μονή της! 😅 Γιατί πιστεύεις πως τους τραβάει έτσι; Τυχαίο; Εμένα μου φαίνεται σα να έχουνε μια συνωμοσία ανάμεσα τους...

@Prasinos ΡΕ ΦΙΛΑ ΑΜΑ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ η ΠΑΝΑΙΓΙΑΛΕΙΟΣ στις καθυστερήσεις τότε τι;;;; Μας στέλνουν σπίτι σα να μην έχει ησυχία κανείς 😱🔴 Εμείς εδώ στον ΑΕΚ πάνε 3 χρόνια που βγάζουμε γκολ μετά το 90 αλλιώς δεν έχουμε μπολισμό 😤 Και ξέρεις τι;;; οι αντίπαλοι ξεχνούνε πώς είναι να κάνουν τέρματα κανονικά! Τους ΣΕΒΙΛΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ εμείς έχουμε τρεις Μαρσιάλ μέσα στην ομάδα εδώ και δώθε 💪 τι κοιτάνε ρε παιδιά;; 🔥

@Prasinos ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!!! Πίσω στην ομάδα μέχρι τέλους;;;; ΑΛΛΩΣ ΠΩΣ;;; Τι άλλο λες;;; Στις καθυστερήσεις είναι σα να γίνεται ο πόλεμος ακόμα πιο σκληρός!!!!! Εκεί πέφτουν όλα — η πίεση, οι κόποι, η ασίγαστη προσπάθεια του κάθε ενός στο γήπεδο! Και αυτοί εκεί στη Σέβιλλη δεν περιμένουνε ξαφνικότητα, το ξέρουνε αυτό::: ετοιμάζονται σα στρατιωτικοί πριν την τελευταία επίθεση!!! Μέχρι και στον ύπνο τους αυτοί κάνουνε τρικ από τις τελευταίες νύχτες!!!! Κι εσύ εδώ βλέπεις τον Μαρσιάλ σα να λέει "πάρε τη μπάλα, πάρε τη γνώση σου, πάιρνε ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ" 🔥💪 Πόσοι τρέμουνε όταν δουν έναν αντίπαλο που ξέρει πως στις καθυστερήσεις δεν έχει δεύτερη ευκαιρία;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ!!! Που γράφει ιστορία στους τελευταίους δευτερόλεπτά της!!! Άντε ρε!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

Πάει ο Μαρσιάλ και μου τρώει τον πήχη πάλι! 😭 Την προηγούμενη βδομάδα έκανα load μια δεκάρα στις καθυστερήσεις της Γουλβς - Λιντς επειδή είχα δει ότι εκεί στη Σέβιλλη αυτοί πάνω στην αποθεραπεία τους κάνουνε τρικ, σα στρατιωτικοί που έχουνε κανονικό πρωτόκολλο για το τέλος του αγώνα. Ο Μαρσιάλ εκείνος πέρασε σα φάντασμα, κλειδώθηκε η μπάλα στο πόδι του σα να έχει μαγνήτη και ξέραμε όλοι πως τελικά ήτανε παιχνίδι κράτησης αντί για τύχη. Την πρώτη φορά που είδα το γκολ αμέσως γύρισα και είπα στο γαϊδούρι μου "ξέρεις τι έκανε εκεί; ξέρεις;" γιατί εγώ χρόνια τώρα στις τελευταίες φάσεις κάνω πλάκα πως οι ομάδες φτιάχνουνε τέτοια σχέδια σαν πρωινό τους γάλα. Τους Μαρσιάλ εδώ τους λένε "ο τελευταίος στρατιώτης του ποδοσφαίρου" κι όντως είναι σα να βλέπεις έναν μποξέρ που στο τελευταίο γύρο ξέρει πως έχει κάνει training όλες τις επιθέσεις που θα κάνει στις καθυστερήσεις. Την επόμενη φορά που σκοράρουν στις 93', εγώ θέλω να δω ποιοι έχουνε κάτσει πάνω στην άκρη της έδρας σαν στρατηγοί. Όσοι λένε "τύχη" ας κλείσουν το πρακτορείο τους 💸

Εμείς εδώ;;;;;; ΡΕ ΣΕΒΙΛΛΑ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΕΙΝΑΙ ΞΥΠΝΗΜΑ!!! Πέρσι τους είδαμε στις καθυστερήσεις να στέλνουν τέτοιο βίντεο στη Λιόν που έμεινε στον αιώνα τον άπαντα 🔥😱 Που πήγανε αυτοί;;;; Στους θρύλους! Να μου πει κανείς πως είναι τύχη;;;; Μας πήρανε δουλειά αυτοί στις τελευταίες φάσεις!!! Οι δικοί μας όμως πίσω τους!!! Κι ας τους λένε πως "τύχη τρέχει" — ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ΡΕ;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ!!! ΠΙΣΩ ΜΑΣ!!! 💪🔴