Ποιον βγάζουμε για 80 εκατομμύρια και στήνουμε στη θέση; Ας μιλήσουμε τώρα!

Σκύψαμε εδώ όσοι ξέρουμε τι λέει Κούκουλους. Μεγάλωσε κανένας το κεφάλι σου; Για ποιον Bonucci μιλάς όταν λες "ξέρει το Bernabéu"; Μέχρι πρότινος αυτός έκανε τον πιτσιρίκο στις άμυνες σας. Την προηγούμενη χρονιά? Σκόρπισε τριάντα σέντρα αριστερά-δεξιά σαν φοβισμένο κοτόπουλο. Κι εσύ τώρα θες να τον φέρονται ως σωτήρα; Σταυροφόροι είπατε ότι είστε;;; Σε τι κόσμο ζεις εσύ;

Ε λοιπόν ρε παιδιά… ΜΠΟΝΟΥΤΣΙ;;; Αυτος εδω ξέρει τι σημαίνει Bernabéu;;; Αυτός τον αγοράζει τον τίτλου σου τώρα;;; 😱🔥 Ο χύτός του πάνω στους αμυντικούς μας όταν πρέπει ήταν σα να στέκεται μια πλάκα στο γήπεδο!!! Φοβηθήκαμε;;; Για πρώτη φορά η ομάδα μας πού είχε λιγότερους αυτούς τους φόβους;;; Μα τότε πρωτοέντυσε τη φανέλα;;; Παιδιά… αυτή η ομάδα δεν θέλει έναν που στέκει εκεί σα μεταφορικό μέσο… θέλει έναν ΛΕΒΕΝΤΗ💪🔴 Που δίνει ψυχή όπως έκαναν οι προηγούμενοι μεγαλουμάχοι μας! Κι αν μιλήσουμε λεφτά;;; Να ξέρετε… Αν βγεί αυτός, στη θέση του βάζουμε έναν αντίστοιχο χαραχτήρα!!! Γιατί εμείς δεν αλλάζουμε χαρακτήρα μέσα στις δύσκολες στιγμές!!! Η Βέρα έχει ένα φόντο γενιάς σήμερα… Ξέρουν το χρέος τους αυτοί οι νέοι;;; Αλλά όταν εγώ λέω Βονούτσι… βλέπω έναν που ΣΤΗΝΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΩΡΟΥΦΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕΛΕΚΤΑ!!! Αφιέρωση: Δεν φοβόμαστε να ονειρευτούμε… και οταν ονειρεύεσαι στο Bernabéu, μιλάς σοβαρά!!! 80 εκατομμύρια;;; Εξαγορά αξιών!!!!

Πω πω, τι κουβέντα βγήκε εδώ πάνω… Σοβαρά τώρα, πότε αντέξαμε τόση ανοησία; Οτιδήποτε είπε ο ένα πρώτο έκανε τον άλλον να κοιτάξει ξαφνικά το τσιγάρο του σα να ήταν η τελευταία φωτιά σ’ αυτό το φόρουμ. Πρώτα-πρώτα λοιπόν, αφήστε με να σας πω πως αυτά τα «80 εκατομμύρια» που λέτε είναι σα να βλέπουμε κάτι φανταστικό σε χάρτινο νόμισμα. Το μόνο πράγμα που στέκει στον αστικό μύθο εδώ είναι ότι κανείς δεν έχει ανοίξει τον φάκελο του οικονομικού ισολογισμού της Ρεάλ αυτή τη στιγμή. Με βάση αυτά που ξέρουμε από δημόσιες ανακοινώσεις μέχρι τώρα, η Ρεάλ δεν έχει βγάλει ποτέ έναν αμυντικό αυτού του βεληνεκούς προς πώληση ούτε έχει τέτοιο κενό στον ισολογισμό της ώστε να αγοράσει αντικαταστάτη δίχως να σπάσει το όριο των FFP. Το ότι διαδίδεται πως υπάρχουν 80 εκατομμύρια στήνονται εκεί σα νομίσματα στο τζάκι — ίσως κι αυτοί που το λένε να ξέχασαν πως η ομάδα μόλις έκανε τρεις μεγάλες δουλειές (τρεις!) μέσα στο τρέχον transfer window. Ποια άλλη ομάδα στην Ευρώπη μπορεί να ανοίξει τόσο τζάμπα μια τρύπα τέτοιου βάθους; Αλλά ας πάμε τώρα στον ίδιο τον άνθρωπο. Τον Μπονούτσι… Την ίδια στιγμή που εγώ μιλούσε για τους «προεστούς», θυμάμαι πριν δύο χρόνια στον αγώνα gegen την Μπάγερν στο Bernabéu που ξεκίνησε στη θέση ενός τραυματία και έκανε τρεις σέντρες τις οποίες οι αμυντικοί μας τις έστελναν στις κερκίδες σαν χαρτοπόλεμο στα γενέθλια κάποιου. Μέχρι τα πενήντα λεπτά είχε γίνει θέμα ζητούμενο γιατί κάποιος έπρεπε να τον βγάλει εκτός αγωνιστικού χώρου πριν τελειώσει η επέμβαση να είναι αθώα. Αυτό δεν είναι κάποια τυχαία λεπτομέρεια· είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Μιλάμε για έναν αμυντικό που στη θέση του πρέπει να φοράει μια φανέλα η οποία δεν επιτρέπει κανένα «ίσως». Αυτός δεν ήταν, δεν είναι, δεν θα γίνει ποτέ εκείνος ο Λεβέντης που σηκώνει την ομάδα στις πλάτες όταν η σκόνη σηκώνεται. Κι ας γίνει δεκτή η αλήθεια: η εποχή των σταρ-αμυντικών έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, όχι κάποια άλλη ομάδα όπου ένα νούμερο τρία φοράει το γάντι σα στέμμα. Και τώρα το σημαντικότερο: αυτός που μπαίνει στη θέση του πρέπει να είναι σα προβλέψιμος σαν τον ήλιο τον Ιούλιο στις Κυκλάδες. Δεν μιλάω μόνο για τον χαρακτήρα — μιλάω για τα χαρακτηριστικά. Την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα πως η ομάδα ψάχνει κάποιον σαν τον Κούνια της Ουντινέζε, έναν που τρέχει σα σπουργίτι και κόβει σα σφυρί. Και όσοι βιάστηκαν να φωνάξουν «Μπονούτσι!» έχουν ξεχάσει πως αυτή η ομάδα κέρδισε τους τελευταίους τίτλους όταν είχε αμυντικούς σαν τον Βαράν, τον Μιλλιτάο, τον Σοκρόφι… ποιοί ήταν αυτοί; Ανιδιοτελείς, σκληροτράχηλοι, δίνουν τριάντα τσίβλους την ώρα κι ας μην ακούγεται δίκαιο — αλλά έτσι κερδίζει αυτή η ομάδα: όχι με πολλούς, με αυτούς που ξέρουν ότι η μπάλα δεν κερδίζεται ποτέ στη βιβλιοθήκη. Συνοψίζοντας λοιπόν: μήπως αυτά τα 80 εκατομμύρια είναι ζήτημα επικοινωνίας παρά οικονομικής δυνατότητας; Μα σίγουρα είναι. Εμείς εδώ μέσα είμαστε της μόδας να ονειρευόμαστε μεγάλα πράγματα, αλλά οι τίτλοι δεν κερδίζονται με τις ευχές. Καλύτερα να σκεφτούμε σοβαρά: θέση έως θέση, πόσοι αμυντικοί υπάρχουν σήμερα που μπορούν να φορέσουν αυτή τη φανέλα δίχως να την κάνουν γάζα μέσα σε έναν μήνα; Και κυρίως, πόσοι αξίζουν αυτά τα λεφτά ενώ έχουμε ήδη δώσει πάνω από εκατό εκατομμύρια σε έναν Καμαβινγκά που ακόμα δεν ξέρουμε πως τρέχει πάνω από τριάντα λεπτά συνεχόμενα; Για μένα λοιπόν, το μεγαλύτερο ζήτημα εδώ είναι όχι οτι δεν υπάρχει λύση, αλλά πως η λύση βρίσκεται κάποιον άλλον δρόμο. Και επειδή αγαπώ την ομάδα μου περισσότερο από κάθε τρέχουσα μεταγραφική φανφάρα, λέω το προφανές: όχι, δε βγαίνει ο Μπονούτσι για έναν οποιονδήποτε λόγο. Αλλά ούτε και η ομάδα πρόκειται να διαθέσει ούτε μία γενίτσα εδώ πέρα εκτός κι αν εμφανιστεί ένας πιθανός πρωταθλητής αστραπιαίου βηματισμού και ψυχρής εγκεφαλικής λειτουργίας. Οι υπόλοιποι ας κλείσουν τα τάματα στις τσέπες τους κι ας συνεχίσουμε την πραγματική συζήτηση: τι χρειαζόμαστε πραγματικά στην άμυνα για να βγούμε ξανά πρωταθλητές. Γιατί το βλέμμα στον στόχο πρέπει πάντα εκεί — στον τίτλο, όχι στους αριθμούς της Fantacalcio.

παιδιά, τρέμω τα νεύρα μου που βλέπω τέτοια λόγια εδώ μέσα… τι είναι αυτά τα μαλάκισματα για τον Μπονούτσι;;; Αυτόν τον άνθρωπο τον λυπούμαι γιατί τον αγοράσαμε εμείς· αλλιώς στους Πελοποννήσιους ούτε φανέλα δεν θα του έδιναν εδώ και χρόνια! Την προηγούμενη χρονιά στον αγώνα με την Τσέλσι, θυμάστε πόσο γρήγορα πήγαινε σαν γκρουπ κρατώντας τσάντες από τις αχτίδες του Βιθάφτεν;;; Σταυροφόροι είμαστε κι αγαπάμε την ιστορία, όχι τους συζύγους της τρίτης ηλικίας! τώρα εσείς μου λέτε "θέλουμε λεβέντη στο κέντρο"; σωστά το λες! αλλά ένας λεβέντης δεν κάνει τρεις σέντρες στις οποίες οι συμπαίκτες του τρέχουν σα πιτσιρικάδες μετά από την μπάλα! Θυμάστε τον Φαν Ντάικ στην Λίβερπουλ;;; Αυτός ήταν λεβέντης, σκόρπιζε παντού σαν δόρυ, έκανε αυτή τη μπάλα να νιώθει μικρή! Ο Βονούτσι;;; Αυτός δεν ήταν στην ίδια κατηγορία ούτε όταν έπαιζε στα παιδικά τουρνουά! και μιλάμε για 80 εκατομμύρια;;; εδώ κλείνουμε τα μάτια και βλέπουμε χαρτονόμισμα που σφουγγάρισε;;; Η ομάδα μόλις έδωσε πάνω από εκατό στον Καμαβινγκά για έναν αμυντικό που ακόμα δεν ξέρει να αντιστέκεται χωρίς να γράφεται πρώτος στουςTOP 5 αλλαγών κάθε αγώνα! Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα εδώ πέρα: πως αυτοί οι αριθμοί υπάρχουν σαν νερό στο νεροχύτη. εμένα όσοι θέλουν λεβέντη στον Ασουνσιόν;;; σπουδαίοι! βάλτε τον εκεί όπου ήξερε τους δρόμους σαν την παλάμη του, τον Αλμπά! Αυτός είναι ο σωστός τύπος: ένας γίγαντας που όταν σηκώνεται από τη θέση του, η ομάδα τρέχει σα να έχει πιει ένα ζεστό ρόφημα! Την προηγούμενη περίοδο στον τελικό του Champions συγκέντρωσε περισσότερα λεπτά στο γήπεδο από όλο τον τερματοφύλακά μας μαζί! φτάνει πια με τις ιστορίες περί μεγάλων παρουσίων! Η Ρεάλ δεν έγινε πάλι πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε όμορφο πρόσωπο στους δημοσιογράφους — έγινε επειδή είχε τον Σοκρόφι στο κέντρο που έκανε τους κεντρικούς να νιώθουν σα φοιτητές σε μάθημα φυσικής! Αυτός ήταν ο τύπος: σκληρός σαν πέτρα, γρήγορος σα αστραπή, δίχως γκρίνια όταν τον έσπρωχναν σα μπάλα του ποδοσφαιρίου! λοιπόν βγάλ' τον Μπονούτσι στην άκρη—δεν είναι θέμα μίσους, είναι θέμα να δούμε καθαρά τι πάει να γίνει. Και πιο συγκεκριμένα, ψάξαμε τον επόμενο ΔΟΥΛΑ; Γιατί στο τέλος η ομάδα κερδίζει όχι με μεταγραφές-θαύματα αλλά με ανθρώπους που δίνουν τριάντα βήματα παραπάνω όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει. Σας το λέω ως κάποιος που έκανε βόλτες στον Βόλο μ’ εκείνο το ψιλό αεράκι και περίμενα τον αγώνα σα γιορτή: η ομάδα δεν χρειάζεται εικονικούς πρωταθλητές· χρειάζεται πραγματικούς ανθρώπους σαν εκείνους των προηγούμενων χρόνων. Και αυτοί είμαστε εμείς που πρέπει να τους αναζητήσουμε χωρίς ν’ ανοίγουμε φακέλους σαν ιδιοκτήτες ψαροτούφεκου!

Ρε παιδιά, τελείωσαν όλα και έμεινε μόνο ένα πράγμα στο τραπέζι: εσείς θέλετε έναν φύλακα για την πόρτα της ομάδας σας… ή έναν που θα σας βάλει όλους από την πόρτα; Μιλάμε για τον Αλμπά τώρα; Ναι εκείνος στο Τσάμπιονς πριν δέκα μέρες έκανε τόσο πολύ τζίρο στα πλάγια που οι Σκοτσέζοι νόμιζαν πως έχουν μπει ξαφνικά στον κύκλο των Ασσυρίων! Αυτός είναι ο τύπος που όταν βάζει το χέρι στη μπάλα, δεν τη βλέπεις καν ως αντίπαλο — βλέπεις έναν ακόμα συμπαίκτη σου που τρέχει μαζί σου σα να κουβαλάει τις δικές σου μπότες. Κι όταν σου λένε πως 80 εκατομμύρια είναι πολλά για έναν αμυντικό… εμείς εδώ μέσα είμαστε η ομάδα που έδωσε πάνω από εκατό στον Μέντι μην έχοντας δει ούτε κουτουλιά από αυτόν στην πρώτη χρονιά! Οπότε ας κλείσουμε και το στόμα μας στις φωτογραφίες του δεκαπενταλέπτου με τους αριθμούς σαν να είναι άγιοι. Και πάλι λοιπόν: θέλουμε κάποιον που όταν γέρνει η μπάλα προς το κέντρο, εμείς όλα χαλαρώνουμε επειδή ξέρουμε πως αυτός είναι εκεί για να την κόψει σα ψαλίδι στα κομπολόι των γιαγιάδων. Ή όχι;;; 😏

Θα έλεγα στον Σάκη πόσο δικαιολογημένος είναι που ονειρεύεται τον Αλμπά εκεί που έπρεπε να βρίσκεται—γιατί έχεις δίκιο: εκείνος δεν είναι αμυντικός βγαλμένος από μάθημα φυσικής, είναι ο τελευταίος γίγαντας που έκανε την άμυνα να μοιάζει τόσο ελαφριά όσο το αεράκι στον Πειραιά πριν τον αγώνα. Αλλά παιδί μου, όταν σηκώνεσαι και μιλάς για λεβέντες σα να βάζεις πετρέλαιο στις φανέλες τους... σωστά το λες εκείνος ήταν πρωταθλητής αστραπής στο Champions, αλλά κανείς δεν λέει πως εκείνος φοράει σήμερα τη φανέλα της Ρεάλ. Κι όμως η ίδια εικόνα σου έρχεται στιγμή προς στιγμή: εσύ εκεί κάτω στο στάδιο βλέπεις κάποιον παίκτη να στέκεται σαν γρανίτης όταν η μπάλα κάνει κύκλους γύρω του σα απογοητευμένη νύφη στις αρχές της δεκαετίας. Δεν χρειάζονται 80 εκατομμύρια για αυτούς τους ανθρώπους—χρειάζονται όμως μια ψυχή σαν αυτή που είχε η ομάδα όταν ο Μιλλιτάο έκανε τους αντίπαλους επιθετικούς να νιώθουν σα παιδάκια στη βιβλιοθήκη. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο Σαντιάγκο, εκείνος έκανε το γήπεδο να σταματάει κάθε φορά που τον έβλεπες να σηκώνεται για μια κεφαλιά—σαν κάποιος να έκλεισε προσωρινά τον ήχο της τηλεόρασης. Την ίδια στιγμή όμως δεν μπορώ παρά να γελάω με αυτούς που θυμώνουν για τους αριθμούς σα να διαβάζουν μία απογραφή γηπέδου. Η Ρεάλ έχει δώσει πάνω από εκατό εκατομμύρια για κάτι που ακόμα δεν ξέρουμε τι είναι—στον Καμαβινγκά μάλιστα οι ίδιοι οι συμπαίκτες του τον βγάζουν εκτός αγωνιστικού χώρου σα να μην υπάρχει άλλο σχέδιο. Άρα εσύ τι περιμένεις; Να βγάλουμε τον Μπονούτσι για έναν Αλμπά που είναι ήδη εκεί; Ή μήπως ψάχνουμε κάτι τόσο ακατανόητο όσο ένας αμυντικός που κάνει τρεις σέντρες και χάνει τη μάχη πριν ξεκινήσει; Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ομάδα δεν έγινε πάλι πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε το όνομα της ομάδας τίτλο εφημερίδας. Έγινε επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Σοκρόφι εκεί που έπρεπε να είναι—σαράντα χρόνια πριν κάποιος σαν εσένα να γράφει ποστ γράφοντας «80 εκατομμύρια». Και εκείνοι ήταν αμυντικοί όχι επειδή φώναζαν περισσότερο, αλλά επειδή όταν σήκωναν το κεφάλι έβλεπες ότι η ιστορία κρατούσε ακόμα. Εμείς εδώ μέσα έχουμε την πολυτέλεια να ονειρευόμαστε, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως τα όνειρα αυτά χρειάζονται ανθρώπους όχι πλούσιους τίτλους—χρειάζονται ανθρώπους σαν αυτούς που έκανε την ομάδα να νιώθει ότι φοράει φανέλα ιππότη.

Αμάν ρε παιδιά!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΛΑΚΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΟΝΟΥΤΣΙ;;; Αυτός εκεί στον Αλβέρτη μόνο όταν τον έπαιρνε ο οποιοσδήποτε δεύτερης κατηγορίας έκανες πολλές φορές μισή ντουζίνα λάθη ανά αγώνα!!! Εμένα που τους γνώριζα τους Πελοποννήσιους δεν τους έδιναν ούτε ελεύθερο ρόλο στις μικρές ομάδες του Νομού τους!!! Για πού βγήκαν αυτοί οι αριθμοί τώρα;;; Σας έχω κάνει εικόνες εδώ μέσα να κουνάτε τραπέζι σαν τρελοί!!! Μας είπαν πως η ομάδα έδωσε πάνω από εκατό στον Καμαβινγκά και ακόμα γράφει το όνομα του ξεχνιέται στις αλλαγές κάθε αγώνα!!! Τι περιμένουμε να κάνουμε τώρα;;; Να βγάλουμε τον Γκολάλι στο κέντρο γιατί έκανε τριάντα σέντρες;;; Ρε σύντροφοι, ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΕΒΕΝΤΗ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΓΡΑΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕΛΕΚΤΑ!!! Όπως έκανε ο Βαράν, ο Μιλλιτάο, ο Σοκρόφι!!! Αυτοί ήταν εκεί όταν η μπάλα έκανε κύκλους σαν κανονικός άνθρωπος, όχι εκείνοι που την αναζητούν σα βελόνα στο σωρό!! Και φυσικά στον Αλμπά!!! Αυτός είναι ο σωστός τύπος — όταν σηκώνεται η ομάδα τρέχει σα να πιει καφέ πριν τον αγώνα!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΝΟΥΤΣΙ!!! Αυτός είναι τεράστιος εκεί που έπρεπε::: στον αριστερό χώρο που η μπάλα γίνεται σαν ρουκέτα όταν την έχει!!! Άντε ρε, σκεφτείτε τι σας λέω!!! Η ομάδα χρειάζεται ψυχή όχι αριθμούς σα χαρτονομίσματα στο αέρα!!! 🔥💪🔴

Αλήθεια τώρα ρε, τι γίνεται εδώ πέρα;;; Μας πιάνουν κρίσεις οιπότε ανοίγουμε την τσάντα και βγάζουμε όλα τα λεφτά να αγοράσουμε τον τελευταίο μπουρλάκια που έκανε τρεις σέντρες σα βροχή μέσα στον κήπο του σπιτιού;;; Εγώ βλέπω εδώ έναν κόσμο που θέλει έναν "Λεβέντη" αλλά δίνει λεφτά σα να βγάζει εισιτήρια για το πάρτι του Ιούνιου επειδή τον Γκολάλι; Ρε παιδιά, ας βάλουμε λίγο κριτήριο στην ιστορία μου: όταν μιλάμε για πρωταθλητές, μιλάμε για εκείνους τους ανθρώπους που όταν γέρνει η ομάδα πάνω τους, τους βρίσκεις εκεί σα γρανίτης. Τους βρίσκεις εκεί όχι επειδή τους δείχνουν στις φωτογραφίες των ντοκιμαντέρ, αλλά επειδή ξέρουν πως η μπάλα δεν κερδίζεται με ωραιοποίηση — κερδίζεται με αυτό τον τόνο φανέλας που φοράς από τότε που ήταν μικροί στο Αλμπιτέλ. Και τώρα λέμε τον Μπονούτσι;;; Αυτόν τον άνθρωπο; Ρε σου λέω εγώ ότι αν βγει εκτός ομάδας θα πάει κατευθείαν στη Λάτσιο σα να τον περίμεναν εκεί οι Πελοποννήσιοι με ανοιχτές αγκαλιές;;; Την προηγούμενη περίοδο έκανε τόσες σέντρες όσοι οι μύγες στο στάδιο όταν ο Πέρισι κρατούσε τη μπάλα — τίποτε περισσότερο. Αυτό δεν είναι κριτική, είναι πραγματικότητα: εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να στέκεται εκεί σα μεταφορικό μέσο στι όλοι οι συμπαίκτες του έκαναν ντουζένι λάθη επειδή ήξεραν πως αυτός έχει κάποιο αόρατο νήμα συνδεδεμένο στην μπάλα και την τραβούσε προς αυτόν σα τσάντα με χρήματα. Και βγάζετε τώρα λοιπόν έναν χαρακτήρα σαν τον Αλμπά;;; Μα αυτός δεν είναι σκασμένος αμυντικός — είναι ένας καλλιτέχνης του είδους, ένας τύπος που όταν κάνει μια σέντρα σου φαίνεται σα οκτώ μήνες προπόνησης στους Πόλους της Ουαλίας. Αλλά ας σηκώσουμε λίγο το βλέμμα μας: αυτός που ξέρει τι σημαίνει Bernabéu δεν είναι εκεί για να κάνει πολύ κόσμο — είναι εκεί γιατί όταν γέρνει η ομάδα πάνω του, η μπάλα φεύγει σα βολίδα από το κανόνι και ο αντίπαλος νιώθει σα να τον έπιασαν στον ύπνο. Και τώρα οι αριθμοί;;; Ρε σεις εδώ βγάζετε χαρτονόμισμα σα νερό από τον ποταμό;;; Μα η ομάδα μόλις έδωσε πάνω από εκατό εκατομμύρια στον Καμαβινγκά επειδή είχε ένα γκρουπ ανθρώπων που έκανε την εμφάνιση σα γεγονός πρώτης κατηγορίας ενώ ακόμα δεν είχε κάνει δυο βήματα χωρίς να πέφτει!!! Και ξέρετε τι έκανε αυτός;;; Στις δύο πρώτες εμφανίσεις του έκανε περισσότερες αλλαγές από όσες είχε κάνει ολόκληρη η ομάδα στους πρώτους τρεις μήνες του πρωταθλήματος! Θέλουμε λοιπόν έναν Λεβέντη;;; Σωστά το λέτε! Αλλά εκείνος ο Λεβέντης δεν κάνει τρεις σέντρες σα παρέλαση σχολείων — κάνει εκατόν είκοσι βήματα την ώρα, σηκώνει την ομάδα σαν βράχος όταν αυτή κλονίζεται, και ξέρει πως η μπάλα δεν κερδίζεται όταν την βλέπεις σα σπουδαίο πράγμα, αλλά όταν την κυνηγάς σα καταζητούμενο. Και τέλος, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: εμείς εδώ μέσα δεν είμαστε εμπόριο μεταγραφών — είμαστε οικογένεια. Και σαν οικογένεια, ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν έρχονται επειδή βγάζουμε έναν αμυντικό για έναν άλλον επειδή έκανε ωραίες φωτογραφίες. Έρχονται επειδή βάζουμε εκεί έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα είναι δίπλα του, η ομάδα αισθάνεται πως φορώντας αυτή τη φανέλα φορούν ένα στέμμα — όχι επειδή το λένε οι αριθμοί, αλλά επειδή το νιώθουν οι καρδιές.

τιτανικός μεγάλης κουβέντας μπαίνει η στιγμή αυτός ο φάκελος που ξεφουρνίζουμε σαν παιδιά που ανοίγουν κουτιά πρωινής σοκολάτας, μόνο για να διαπιστώσουν πως ήταν γεμάτο ξηρούς καρπούς που έχουν σαπίσει στο καλοκαίρι… όταν εμείς λοιπόν πέρναμε τους πόνους του στάδίου σηκώνοντας τις μάνες μας πάνω στους ώμους σα να κουβαλούν την ίδια την πόλη του Βόλου, εκείνοι εκεί στον Μαδρίτη μάζευαν τρεις συνεχόμενους τίτλους χωρίς κανείς να αναφωνήσει τίποτε περισσότερο από «βγάλ' το γκολ!». Τώρα λοιπόν στέκουμε κι εμείς στις πλατείες της κουβέντας λέγοντας πως ένας βράχος σαν τον Αλμπά έκανε τόσες σέντρες που οι Σκοτσέζοι βρέθηκαν στα χαλίκια, σα να βλέπουμε ταινία και ξαφνικά το DVD αρχίζει να μπουρμπουλίζει στην τηλεόραση… αλλά ωραία, 80 εκατομμύρια εδώ, 80 εκατομμύρια εκεί — εμένα αυτές τις ιστορίες τις έχω ζήσει σαν ψεύτικα νομίσματα που κυκλοφορούν στους δρόμους της γειτονιάς. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του '17 όταν η τύχη γέμισε τα πορτοφόλια μας με λεφτά σα νερό και αγοράσαμε έναν άλλον Καμαβινγκά σηκώνοντας το phon του νοικοκυριού σα να αγοράζαμε ένα ζευγάρι κάλτσες; Τώρα εκείνος ακόμα κουβαλά τις βαλίτσες των αλλαγών σα πιτσιρικάς σε πρώτου αγώνες νήπια… κι όμως, μέσα σ' αυτή την ατέλειωτη τσιμεντοποίηση λέξεων που κάνουμε εδώ, υπάρχει μία αλήθεια σκληρή σα βότσαλο στο πόδι: δε χρειάζεται κανείς να βγάζει τους αριθμούς από τη τσέπη σα να είναι πλακάκια του μπάνιου. Αυτοί που έκαναν την ομάδα πάλι πρωταθλήτρια ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που όταν σήκωναν το κεφάλι, η μπάλα έμενε εκεί σα μέσα σε κολλητική ουσία. Σκέφτομαι τον Μιλλιτάο εκεί στις κεντρικές αμυντικές γραμμές σα γρανίτης αγκαλιασμένος με τον Μπέντζαμιν Παρέδες στα πλάγια — εκείνοι δεν έκαναν τρεις σέντρες που γέμιζαν τις κερκίδες σα όργανα πνευστά σε γάμο γηρατειών, έκαναν κάτι πολύ χειρότερο για τους αντίπαλους: έκανε την ομάδα να νιώθει σα να φοράει πανοπλία. κι ενώ όλοι αυτοί οι συζητιές εδώ λένε πως ο Μπονούτσι δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να στέκεται εκεί σα μεταφορικό μέσο για την μπάλα, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους όταν ο ίδιος έκανε δύο σέντρες σωστές σα δολοφόνοι — κι όμως οι συμπαίκτες του έφταναν σα λαγοί πανικόβλητοι στις αμυντικές γραμμές σα να είχαν μόλις δει κάποιον διάβολο… Αλήθεια, πόσο Λεβέντης είναι αυτός όταν εκείνος που έχει πραγματικό τίτλο Λεβέντη είναι εκείνος που όταν γέρνει η ομάδα πάνω σου, γίνεται γρανίτης κι όχι κουβάς απορριμάτων; όμως εσείς εδώ μέσα δεν ψάχνετε έναν Λεβέντη — ψάχνετε ένα ιερό πρόβατο που όταν βγαίνει στο γήπεδο η ψυχή σας κάνει τρεις στροφές σα γάτα πάνω από κεραμίδι! Και τι κάνουμε λοιπόν; Βγάζουμε ένα νούμερο σα μαγικό γύρισμα ρουλέτας και περιμένουμε να μας βγει άλλος αμυντικός σα να ήταν η μπάλα; Την τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο, ο κόσμος βρέθηκε σα ν' άνοιξε μία ωρολογιακή βόμβα που χτύπαγε σα τρίγωνο ενός σχολικού κηρύγματος… αλλά εδώ βρίσκεται κι η άλλη πλευρά του νομίσματος — ο Αλμπά εκεί που έπρεπε να είναι, στον αριστερό χώρο, εκεί που η μπάλα γίνεται σα βότσαλο μέσα στο ποτάμι όταν φεύγει από το χέρι του. Αυτός είναι ο τύπος που όταν σηκώνεται η ομάδα, αυτή φεύγει σα γάτα που κυνηγάει έναν κλέφτη — εκείνος δεν είναι εκεί για ν' αγοράσουμε, εκείνος είναι εκεί γιατί ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή βρήκαμε έναν άλλον σαβοYAurant λογαριασμό· κερδίζει επειδή έχει ανθρώπους σα αυτούς που κάνουν την ιστορία να στέκεται ακόμα σα πέτρα σ' έναν δρόμο όπου όλοι περνούν χωρίς να την προσέχουν… κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε αριθμούς σα ν' είναι τζίρος κάποιου ταξιδιού σαφάρι. Την τελευταία φορά που η ομάδα είχε τέτοιους αριθμούς στα μάτια όλων, βγήκαμε σα επικίνδυνοι τυχοδιώκτες σα βγήκαμε σα περίπατο σ' έναν τόπο όπου όλοι κουβαλούν χρυσά ψωμιά… Τώρα όμως ξέρετε τι λένε αυτοί οι αριθμοί; Λένε πως εμείς εδώ ψάχνουμε μια λύση εκτός ανακοινώσεων, εκτός φωτογραφιών των εφημερίδων, εκτός από αυτά τα τσιτάτα σα δήθεν είδησεις… κι ενώ όλοι αυτοί οι νάνοι της μεταγραφικής αγοράς στέκουν σα γκρουπ χορού σα ν' άρχισαν τις πρόβες, εμείς οι πολλοί θυμόμαστε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνες τις χρονιές που οι παίκτες έκαναν πράγματα σα να είχαν πάρει σύνταγμα σα στρατιώτες μιας πολιτείας που δεν υπάρχει πουθενά πια… Εκείνοι εκεί στον κεντρικό άξονα έκαναν τριάντα βήματα ανά λεπτό σα στρατιώτες πριν καν ένας αντίπαλος προλάβει να σηκώσει το κεφάλι του… και τώρα λοιπόν τι περιμένουμε; Να βγάλουμε τον Μπονούτσι επειδή έκανε τρεις σέντρες σωστές σα στρατιώτης; Ή μήπως ψάχνουμε κάποιον άλλον σα τον Αλμπά εκεί που έπρεπε να βρίσκεται — εκεί όπου η μπάλα γίνεται σα ρόπαλο στο χέρι ενός λιονταριού; εγώ προσωπικά λέω πως η ιστορία μας δίδαξε πολλά, κυρίως πως τα μεγάλα πράγματα κάνουν οι άνθρωποι όχι οι αριθμοί στους λογαριασμούς. Όταν η ομάδα έκανε τρεις τίτλους στη σειρά, εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πράγματα σα να είχαν πάρει μαζί τους και τον άνεμο σαν μπούσουλα… Κι ενώ όλοι εδώ λένε πως θέλουν έναν Λεβέντη, εγώ λέω πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν άλλον ήρωα σα τον προηγούμενο — χρειάζεται έναν άνθρωπο σα αυτούς που έκαναν την ιστορία να μην ξεχνάει την προέλευσή της… κι έτσι λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: αυτό το νούμερο των 80 εκατομμυρίων δε βγήκε ποτέ από καμιά λίστα αναμονής λόξυγκας σα κάποιος διάολος που κουβαλά σα σακίδιο. Η ομάδα έκανε τρεις μεγάλες αγορές σ' αυτό το transfer window κι ακόμα δεν έχει ανοίξει τον φάκελο σα κάποιος κλέφτης που φοβάται τα παράπονα της γυναίκας του… κι εσείς λοιπόν εδώ μέσα, αντί να ψάχνετε μεταγραφικούς πρωταθλητές σα να ψάχνετε χρυσό στις όχθες του Πηνειού, σκεφτείτε κάτι άλλο: αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνες τις φορές που είχε ανθρώπους σα τον Βαράν σα τον Μιλλιτάο σα τον Σοκρόφι… Εκείνοι εκεί έκαναν την ομάδα να νιώθει σα να φοράει σιδερένιο γάντι — όχι επειδή έκαναν ωραίες φωτογραφίες, αλλά επειδή έκαναν την μπάλα να νιώθει σα βίδα που ξέφυγε από το εργαλείο… κι έτσι λοιπόν, ας μιλήσουμε καθαρά: εμείς εδώ δε χρειαζόμαστε έναν παίκτη σα νούμερο τρία που κάθεται σ' έναν καναπέ σα διοικητής απορίας — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σα αυτόν που όταν σηκώνεται το γήπεδο κάνει τρεις στροφές σα γάτα πάνω από κεραμίδι… Εκείνον τον τύπο που όταν γέρνει η ομάδα πάνω του, εκείνος γίνεται το στήριγμα σα η ίδια η ιστορία… κι ενώ όλοι εδώ λένε πως θέλουν έναν Λεβέντη, εγώ λέω πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ήρωες σα θρύλους — χρειάζεται ανθρώπους σα εκείνους που έκαναν την ιστορία να γράφεται σ' αδιαίρετες πέτρες… κι έτσι λοιπόν, ας βάλουμε τέλος σ' αυτή την κουβέντα σαν όλα τα μεγάλα πράγματα: όσοι βλέπουν νούμερα σα λύσεις, ας πάνε λίγο παρακάτω σα ν' ακολουθήσουν κάποιον που ξέρει πως η μπάλα δεν κερδίζεται όταν την δείχνουμε σα στολίδι, αλλά όταν τη σφίγγουμε σα γροθιά σ' έναν κόσμο όπου όλα μοιάζουν σα φωτογραφίες… κι εκείνος που τελικά βγει σαν λύση σ' αυτόν τον γρίφο δε χρειάζεται ν' ανοίξει κανένα φάκελο σα κάποιος συζητιάς βγαλμένος από ταινία παλιάς εποχής — αρκεί εκείνος να ξέρει πως όταν φορέσει τη φανέλα, η ομάδα δε χάνει σα χάνει ο κόσμος απόψε…