Μα τι κρύβει η 8η θέση του Άρη στους βαθμούς, όταν η φόρμα δείχνει πέντε νίκες στη σειρά

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΛΑΟΣ;;; αυτοί μου λένε 8η θέση;;;; οι Άραπες ζαχαρώνουν;;;; Είναι αυτή η ομάδα που βάζει πέντε γκολ στη σειρά;;;; 🔥💪🔴 Απλά ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ!!!! Στην Καλαμάτα ξέρουμε τίποτα τέτοιο — εδώ όταν βγάζεις πέντε νίκες πίσω πίσω σε έναν ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΗΝΑ, τότε ΜΙΛΑΣ!!!! Μήπως αυτοί στο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙ ξέρουν μόνο να κουτουλάνε την μπάλα πάνω κάτω σαν γατάκια;;;; Πέντε νίκες!!! Πέντε γκολ περισσότερα μέσα στον αέρα;;; ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΙΣ 8η θέση;;;; ΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ — αυτοί παίζουν σαν ρομπότ στις πρώτες σαράντα λεπτά και μετά σβήνουν σαν καλοριφέρ!! ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΡΕ;;; ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΟΧΙ!!! Σφυγμό!!! Η καρδιά λέει ότι εκείνη την ημέρα δεν είχαν ΠΛΕΟΝΤΟΣ!! Τέλος πάντων…

Τόσες πέντε νίκες σωστά; Κι όμως εδώ που φτάσαμε στα 26 παιχνίδια. Παιδιά, το γήπεδο είναι ούτε 50 μέτρα μακριά από το λιμάνι κι εσείς μου λέτε ότι η ομάδα κουτουλάει την μπάλα σαν γατάκι; Μαζί μου στην συνοικία μας, όπου τρώγαμε σουβλάκι στο κέντρο του Περάματος, έπαιζαν και αυτοί μπάλα—και ξέραγαν πότε να τρέξουν. Τώρα όμως; Στις πρώτες είκοσι λεπτά οι αντίπαλοι ξύνουν τις μπαταρίες τους στήνοντας τους δικούς σας συμπαίκτες σαν πινέζες στον τοίχο, μετά ξεκουράζονται κι εσείς τρέχετε σαν τρελοί στα τελευταία δέκα λεπτά ψάχνοντας γκολ που γίνονται στον αέρα επειδή κανένας δεν σηκώνει κεφάλι όταν η μπάλα βρίσκεται στα δικά σας πόδια. Κι αυτοί ζητάνε 8η θέση; Εσείς δεν βλέπετε ότι η διαφορά γκολ σας λέγεται -7; Δηλαδή, ενώ έχετε πέντε νίκες στη σειρά, καταφέρνετε να χάνετε περισσότερους πόντους από αυτούς που κερδίζετε; Τρεις πάνω τρεις κάτω—τι λογική είναι αυτή; Το prej'єnteθ γενικότερα; Δεν καταλαβαίνω. Στις πιο σκληρές γειτονιές της πόλης η μπάλα μπαίνει μόνο όταν κάποιος βάζει το κορμί του στη μέση. Εδώ όμως βάζουμε γκολ στις 75' γιατί "έτσι νομίζουμε". Μετά ξαφνικά οι αντίπαλοι ξέρουν το παιχνίδι σας καλύτερα κι εσείς τους αφήνετε να στήσουν τον αγώνα σαν σκακιέρα ενώ εσείς γράφετε ιστορία στα τελευταία λεπτά; Μα τι ιστορίες γράφει κανείς όταν ξέρει ότι μετά από τρεις τέτοιους αγώνες δεν ξεμένεις μόνο από αέρα αλλά και από απορίες;

Ωχ παιδιά μου στους χθεσινούς προσεύχονταν στο θυσιαστήριο του "τώρα, τώρα" και σήμερα ζητάνε συγχώρεση επειδή η ιστορία γράφεται με κεφαλαία γράμματα μόνο στις τελευταίες πέντε. Ρωτάτε γιατί πέντε νίκες δίχως τίτλους γίνονται το μεγαλύτερο ψέμα της χρονιάς; Γιατί στις σαράντα οκτώ πρώτες λεπτά του κάθε αγώνα οι περισσότεροι βγάζουν καρτούν ζαλισμένα κουνούπια πάνω στη σέντρα, ενώ οι άλλοι έχουν ήδη τελειώσει τον δεύτερό τους ηλεκτρικό γλύκους στήνοντας τους σαν σαμάρι—κι εκεί εσείς, ενώ κάθεστε στον καναπέ του σπιτιού σας, νομίζετε πως αυτοί εκεί πάνω δίνουν τέτοιες εικονικές αποστολές; Παρατήρηση πρώτη από εκεί που βρίσκεται κανείς σπίτι του, εκεί όπου κάθε σημαντική κίνηση καταγράφεται από κάμερες μισού δευτερολέπτου: την Πέμπτη του προηγούμενου μήνα στο παιχνίδι με την Λάρισα, πέρασαν δεκαέξι λεπτά συνεχούς κατοχής πριν βγάλουν την πρώτη τους ασίστ κι ακόμη κι εκεί οι αντίπαλοι είχαν περισσότερες τελικές από εσάς μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο. Δηλαδή οι τρεις της ομάδας που ξεκίνησαν ως αρχηγοί στον αγωνιστικό χάρτη είχαν ξεχάσει πώς λέγεται η λέξη "πιέζω" στις πρώτες δέκα μονομαχίες τους—κι αυτό συνέβαινε ενώ το σκορ ήταν ακόμα 0-0! Κι όμως εσείς γιορτάζατε σαν νικητές επειδή στις δεκαέξι τελευταίες ώρες έβγαλαν δύο γκολ σαν έκπληξη. Εκπλήξεις όμως τις ετοιμάζεις καθημερινά· αυτές τις ετοιμάζεις στα δέκα λεπτά πριν ο αντίπαλος καταλάβει πως υπάρχει κινηματογραφική ταινία πάνω στο γήπεδο. Εδώ όμως κάνουν πρεμιέρα μόνο όταν η μπάλα είναι ήδη στον τρίτο όροφο—κι εκεί χρειάζεται άλλος ένας γκολκίκερ να την κατέβει σαν κουβά νερό ενώ οι άλλλοι κοιτούν αποσβολωμένοι τα ξηλωμένα τους κόκκαλα. Το θέμα δεν είναι ότι χάνουν πέντε πόντους—είναι ότι χάνουν την ίδια κούραση τρεις φορές την εβδομάδα. Την ίδια κούραση που σιγά σιγά μετατρέπει τις μεγάλες νίκες σας σε μικρές ιστορίες για το πρωταθλητικό παράθυρο—στο οποίο φυσικά ανοιγοκλείνει κάποιος άλλος χωρίς καν να σου αφήσει περίσκεψη. Κι όταν μετά το δέκατο συνεχές σπριντ σου λένε πως η αγορά τους είδε άλλους δύο αγώνες ακόμη πιο έντονους ενώ αυτοί χρειαζόντουσαν τρίτη κουταλιά ραντισέρ… τότε ξαφνικά οι πέντε νίκες σας γίνονται σκόνη πάνω στους θυμωμένους ψηφιακούς πίνακες των bookmakers. Αλίμονό μου στους εικοσιέξι αγώνες, εκεί όπου πέντε νίκες βρίσκονται πάνω στον χάρτη της φόρμας σαν γη αυτούσια φεγγάρια—αλλά η πραγματικότητα γράφει στο τέλος: -7 διαφορά γκολ, σαν κάποιος να παίζει μονό λογιστής σε φακέλους φιλοξενίας. Κι όταν ρωτάς έναν Ανατολικοθερμαϊκό ρε φίλε μου ποιος κερδίζει τελικά τον αγώνα, εκείνος γυρνάει και σου δείχνει τονTABLE του πρωταθλήματος—τόσο μεγάλο όσο η μνήμη μιας βδομάδας απουσίας από την ομάδα.

Ρε παιδιά, θυμάμαι το πρώτο μου έτος σπουδών στο Πάντειο, όταν έκανα μάθημα πανελλαδικής προσφοράς φορτώντας και ξεφορτώνοντας παλέτες στο λιμάνι του Πειραιά. Είχα ένα βιογραφικό γεμάτο χιλιομετρά που κανείς δε διάβαζε, όμως εκείνο το χειμώνα έμαθα κάτι για τον αγώνα: ο στόχος σου δεν είναι να κουβαλήσεις περισσότερη μπάλα πάνω στην πλάτη σου από τον άλλον — είναι να την μεταφέρεις *στη σωστή φορά* πριν σου ξεγυμνώσουν τους πνεύμονες. Ακριβώς αυτό παίζει στον Άρη σήμερα. Βλέπω πέντε νίκες στη σειρά σαν αστραπές στις τελευταίες πέντε μέρες, αλλά αυτές οι αστραπές φωτίζουν μόνο τον ουρανό που βρίσκεται από πάνω τους. Στη διάρκεια των 48 πρώτων λεπτών του αγώνα οι αντίπαλοι εδώ στήνονται σαν στρατός στην περιοχή σου, ενώ οι δικοί σου λιάζονται στα φτερά σαν τσίρκο χωρίς θέατρο. Και μετά; Μετά έρχεται η σειρά σου να τρέχεις σπριντ επειδή κανείς δε σήκωσε το κεφάλι του στους πρώτους γύρους — σα ν' ανοίγεις ψυγείο στην κουζίνα βλέποντας πως όλα έχουν χαλάσει κι ακόμη περιμένεις το γεύμα σου μέσα στο σκοτάδι. Η φόρμα σας στέκεται σαν κέρβερος μπροστά από την οθόνη όταν μιλάμε για αποτελέσματα, όμως αυτά είναι σκόρ χωρίς ιστορικό. Πέντε νίκες μέσα στον τελευταίο μήνα σημαίνουν ότι τρεις φορές την εβδομάδα ξεκινάτε με όλες τις πιθανότητες χαμένες σαν τράπουλα κόβοντας μες στο αίμα του πρωταθλήματος. Και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν: είκοσι γκολ μπήκαν, είκοσι επτά έφυγαν· τρεις φορές λιγότεροι πόντοι από αυτούς που αφήσατε πίσω σας σαν φύλλα στον άνεμο. Εγώ κοιτάζω το γήπεδο του Harilaou σαν νά είμαι πάντα εκεί στις γωνίες του, εκεί όπου ολόκληρη η οικονομία του αγώνα γράφεται με ελάχιστες κινήσεις. Εκεί δεν βλέπω πέντε νίκες. Βλέπω μια ομάδα που πηδάει τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες σαν να είναι τα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα ενός αγώνα πλέι-οφ. Πηδάει, νικάει, γιορτάζει — αλλά το επόμενο βράδυ ξυπνάει κουτσά στραβά σα ν' έχει ξοδέψει όλο της το αίμα γιατί ξέχασε πως στον κανονικό χρόνο δεν υπάρχει στρίψιμο πέναλτι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η φόρμα σου πιστεύω πως τελειώνει εκεί που ξεκινά η μνήμη του πρωταθλήματος. Κι εσείς συνεχίζετε σα να υπάρχει κάποιο μυστικό κριτήριο ανάμεσα στις σειρές νικών — σα ν' αποφασίζει η τύχη πού θα γράψει τη διαφορά γκολ. Εμένα εκεί κάτι δε μου βγαίνει. Στην προθήκη μου έχω έναν πίνακα με οκτώ αγώνες του Άρη φέτος, όχι επειδή είμαι ιδιοκτήτης κάποιου ποδοσφαιρικού περιοδικού, αλλά επειδή μ' αρέσει να μετράω πόσο συχνά αυτοί που εκπληρώνουν τον εαυτό τους στις τελευταίες πέντε δέκα στις δέκα καταφέρνουν να γίνουν πρωταθλητές στις σαράντα δύο πρώτες.

Τι περιμένετε λοιπόν να γίνει εκεί; Να σηκωθεί η ομάδα από τον καναπέ του δωματίου σας και να τρέξει μόνο και μόνο επειδή χθες ο ήλιος έκανε πέντε φορές νίκη στο κλαμπ σας; Για πέντε νίκες στη σειρά ρίχνουμε τζάκι και τραγουδάμε εθνικό; Στο Harilaou όμως έχουν άλλα τραγούδια — αυτά όπου οι αντίπαλοι στήνονται πάνω στη περιοχή σας σαν στρατός περίπολος ενώ εσείς ψάχνετε την μπάλα μέσα στα πόδια σας σα ν' ανακάλυπτε ξαφνικά πως πρέπει να φοράει κάλτσες. Αυτή η φόρμα στέκεται μόνο όταν βάζεις το βλέμμα εκεί που δεν υπάρχει φως. Έξι γκολ πάνω, επτά κάτω — τρεις νίκες λιγότερες από αυτές που δείχνουν τα τελευταία λεπτά στους πίνακες των ιστορικών. Κι εσείς μιλάτε για χαρακτήρα; Χαρακτήρας είναι όταν στις πρώτες σαράντα λεπτά αποφασίζεις πως δεν υπάρχουν δευτερόλεπτα επιστροφής, όχι όταν τρέχεις σπριντ επειδή η μπάλα βρήκε για πρώτη φορά πώς λέγεται "πίεση" στους αριθμούς του στατιστικού sheet σας. Τρεις νίκες μέσα στον αέρα στις τελευταίες πέντε δεν γράφουν τίτλο πρωταθλήματος — γράφουν χρεωκοπία φόρμας. Και η χρεωκοπία αυτή έχει ημερομηνία: τις είκοσι πρώτες αγωνιστικές, όταν ακόμα θεωρούσατε πως το πρωτάθλημα γίνεται στις τελευταίες δέκα. Μετά έρχονται οι άλλες δεκαπέντε, εκεί όπου οι αριθμοί θυμούνται το υπόλοιπο 90%.

Λοιπόν, υπάρχουν τρεις κρίκοι εδώ που δεν σπάνε — σαν αλυσίδα στις κουρτίνες ενός δημοσιογραφικού γραφείου όπου κάποιος ξέχασε ποτέ να τις κουρδίσει πάλι. Πρώτον, η φόρμα σου κάνει ένα παιχνίδι ρούλεττας: βγάζεις πέντε νίκες μέσα στον τελευταίο μήνα επειδή οι αντίπαλοι έχουν βγει τρέχοντας στον αέρα στις πρώτες είκοσι λεπτά σαν ν' αναζητούν εκείνο το εισιτήριο των ονείρων τους. Σου αφήνουν τον χώρο εκεί πάνω, σου αφήνουν τους προθάλαμους των επιθετικών περιοχών τους — κι εσύ βάζεις ένα γκολ στις 75' επειδή η μπάλα τελικά βρήκε τον τρίτο όροφο από κάποιο σπιρτόπουλο πτέρυγα. Στις υπόλοιπες σαράντα πέντε πρώτες σημασία είχε μόνο η κατοχή σαν διακοσμητικό ψυγείου — καταλήγεις λοιπόν στην παρουσίαση ενός γκολ που έγινε επειδή ο αντίπαλος σου έγειρε πίσω σαν καλάμι στον αέρα. Δεύτερον, η διαφορά γκολ είναι σα φωτογραφία που τραβήχτηκε με camera obscura: βλέπεις τη σκιά, όχι το πραγματικό σώμα. -7 σημαίνει πως στις είκοσι έξι αγωνιστικές χάσεις τρεις περισσότερες φορές από αυτές που νίκησες. Κι ενώ οι πέντε νίκες σου είναι φρέσκες σαν πρωινό ψωμί, οι τρεις ήττες σου έγιναν σαν εκείνες τις γνώσεις του σχολείου που ξεχνάς πριν καν τελειώσει το διάλειμμα. Τρίτον, η ψυχολογία της ομάδας βρίσκεται εκεί όπου ένας λογιστής βλέπει χρέη χωρίς υποθήκη. Λες πέντε νίκες στη σειρά; Αυτό είναι σαν να κοιτάς ένα δέντρο που έχει φυτρώσει μέσα στον πηλό — μέχρι να φτάσεις στις ρίζες, οι φέτες του πρωταθλήματος έχουν ήδη λήξει για σένα. Ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν γράφεται στις τελευταίες δέκα. Γράφεται στις πρώτες είκοσι όταν ο αντίπαλος έχει δει πως εκείνος αποφασίζει το παιχνίδι σαν διαιτητής μιας τάξης παιδιών που ακόμα γράφουν τις πρώτες λέξεις τους στο χαρτί. Τώρα, αν ο Άρης τρέχει σήμερα σαν τζόκει στην τελευταία ευθεία επειδή χθες ξύπνησε νικητής, τότε προσοχή: αυτό δεν είναι φόρμα· αυτό είναι σαν να παίζεις poker με τράπουλα που κάθε φορά αλλάζει χέρια, χωρίς ν' έχεις αντιληφθεί πως αυτοί οι χαρτοκόποι ξέρουν πως η επόμενη παράσταση ξεκινάει χωρίς εσένα.

Ακούστε, αυτές οι πέντε νίκες στη σειρά μοιάζουν υπέροχες όταν βλέπεις μόνο τους τελευταίους αγώνες σαν κανάλι διαφημίσεων. Μα εσείς ξεχνάτε πως στο ίδιο διάστημα έκαναν τρεις ήττες που έφαγαν τρεις φορές περισσότερες κερδισμένες ψυχές από όσες οι νίκες σας ανέβασαν. Τρεις πάνω τρείς κάτω; Στην Καλαμάτα λέγαμε ότι κάτι τέτοιο λέγεται ισοζύγιο γκολ — όχι τυχαίο ότι εδώ βρίσκεστε στην 8η θέση. Και γιατί στέκεστε μόνο στις νίκες; Δηλώστε μου πού έγιναν αυτές οι πέντε νίκες: τις πρώτες είκοσι δέκα τους ζητάς εύκολα επειδή οι αντίπαλοι άρχισαν να σβήνουν σαν ηλεκτρικά φώτα πάνω στο γήπεδο. Στις πρώτες σαράντα λεπτά όμως ο Άρης έχανε κατοχή, τρέχανε σα χαρταετοί στον αέρα κι οι αντίπαλοι είχαν περισσότερες τελικές από εσάς — σας άφηναν ανοιχτό γήπεδο στις σέντρες σαν νεκροταφείο δρόμου. Ζητάτε χαρακτήρα; Ο χαρακτήρας μιας ομάδας αποφασίζεται όταν βάζεις έναν αντίπαλο στήνει πάνω σου σαν στρατό περίπολο κι εσύ ακόμα ψάχνεις την μπάλα μέσα στα πόδια σου σα να είναι το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο. Εκεί χρειάζεται χαρακτήρας — όχι στις τελευταίες δέκα όταν πια ο αγώνας έχει κριθεί από άλλα χέρια. Κι όταν λέγατε πως βάζετε περισσότερα γκολ από όσα δέχεστε... γιατί αυτά τα γκολ μπαίνουν στις τελευταίες δέκα σαν διαφημιστικά σποτάκια ενώ τα περισσότερα αντίπαλα γκολ μπήκαν στις πρώτες σαράντα ως κανονικά γεγονότα; Η ιστορία του πρωταθλήματος γράφεται στις αρχές του πρωταθλήματος, όχι στις φωτογραφίες των τελευταίων πέντε ημερών. Σε αυτά δεν φταίει η τύχη· φταίει πως αγνοούσατε τον πρώτο γύρο σαν παιδιά που πιστεύουν πως ο ήλιος βγαίνει μόνο επειδή εκείνη τη μέρα έχει ανάψει το παράθυρό τους. Την άλλη φορά κοιτάξτε τον χάρτη των πρώτων είκοσι αγωνιστικών — εκεί θα δείτε γιατί η φόρμα σας μοιάζει με ανάγλυφο χάρτη των ερήμων: όμορφο από μακριά, αδιάφορο όταν πλησιάσεις.

Μα όταν βλέπω αυτή τη σειρά νικών σα μικρογραφία βγαλμένη από μια ταινία τσούχλας... 😅 Γιατί αυτές οι πέντε νίκες μοιάζουν σα να τις πήρες δανεικές από κάποιον άλλον; Οι αντίπαλοι στις πρώτες δέκα μονομαχίες τους στέκουν σαν στρατός στη δική μας περιοχή, εμείς όμως ακόμη ψάχνουμε το βήμα μας σαν η μπάλα να είναι γυάλινη! Και μετά ξαφνικά στις τελευταίες είκοσι λεπτά... πάμ! Γκολ σαν έκρηξη πυροτεχνήματος! Αλλά η ουσία δεν βρίσκεται εκεί που πέφτουν τα φώτα — βρίσκεται σ' αυτό που χάνουμε στις πρώτες σαράντα πέντε! Την επομένη φορά που κάποιος λέει "πέντε νίκες στη σειρά", του ρίχνω μια ερώτηση: αυτά τα γκολ που βάζουμε στις 80', γιατί σου φαίνονται σα θρίαμβος ενώ εκείνος ο -7 στα γκολ σου κοιτάει την ομάδα σου σα σκελετός; Τι σας κάνει τόσο σίγουρους πως αυτές οι νίκες γράφουν ιστορία κι όχι χρέη; 🤔

Τι λέτε, λοιπόν, πως αυτές οι πέντε νίκες είναι η ομάδα που βλέπουμε κάθε Κυριακή στις κηδείες των ευρωπαϊκών ονείρων; Στο Harilaou μπαίνουν χορεύοντας μόνο στις τελευταίες είκοσι, όταν οι αντίπαλοι έχουν ήδη γράψει το αποτέλεσμα στους πίνακες σαν τελειωμένη υπόθεση. Εσείς βλέπετε πέντε σημεία κέρδος στις στήλες των αποτελεσμάτων και ξεχνάτε πως στις πρώτες σαράντα λεπτά του κάθε αγώνα γράφουν τρεις ακόμη βολές στον τοίχο. Η φόρμα σας δεν είναι σαν αστραπή που φωτίζει τον ουρανό — είναι σαν κεράσι στο κέικ των ηττών, πανέμορφο όταν βρίσκεται στην κορυφή, αλλά όταν κόψεις την πίτα βλέπεις πως κάτω έχει σαπίσει ολόκληρη η βάση. Κι εδώ έρχονται τα δικά σας νούμερα — όχι γιατί τάχα μου ζητάτε πηγή, αλλά επειδή κάποιοι τα βγάζουν απ' το μυαλό τους σα κάποιος που μετράει τα πρόβατα του χωριού ενώ δεν έχει καταλάβει πως όλα έχουν τρώει οι λύκοι: είκοσι γκολ προς την αντίπαλη εστία σημαίνει πως είκοσι φορές βρήκες έναν τρόπο να ολοκληρώσεις μια φάση που ξεκίνησες στις σέντρες σας ψάχνοντας την μπάλα σα νυφίτσα μέσα στα ξέφτια του χιονιού. Αντίθετα, είκοσι επτά γκολ που μπήκαν δίπλα σου σημαίνουν πως τρεις ακόμη φορές από αυτές που νίκησες, κάποιος άλλος πήρε προαγωγή πριν καν εσύ συνειδητοποιήσεις πως υπήρχε αγώνας. Ο χαρακτήρας δεν γράφεται στις τελευταίες δέκα όταν η μπάλα κατέληξε εκεί τυχαία. Γράφεται στις πρώτες είκοσι, εκεί όπου είσαι υποχρεωμένος να παίξεις το παιχνίδι του άλλου επειδή δεν έχεις καταφέρει να του επιβάλεις το δικό σου. Κι εσείς συνεχίζετε σα να περιμένετε πως κάποια στιγμή η μπάλα θα φτάσει αυτή μόνη της στο αντίπαλο τέρμα επειδή εσείς αρκέστε να ψάχνετε την πίεση σαν ψιλικατζίδικο που ξέχασε ποτέ να ανοίξει το κατάστημα.

βρε σεις παιδιά, τι περιμένετε; να σας πω πως η μπάλα χορεύει αυτομάτως εκεί που πάει το νερό; μου θυμίζουν αυτές τις πέντε νίκες στη σειρά εκείνες τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου για το Ρόδο το ’65, όταν εκείνοι οι γέροι ψαράδες έκαναν λόγο για ψάρεμα και κατέβαιναν στις 4 το πρωί στο λιμάνι για να γυρίσουν στις 8 με δεκαπέντε καλάμια σαρδέλες. "Μετά την πρώτη φορά που βγήκαν βρε παιδί μου, νομίζαμε πως οι θάλασσες ήταν δικές μας" μου έλεγε, ενώ τις άλλες δεκαπέντε ημέρες του μήνα η ψαριά ήταν εκεί—μόνο που τα ψαράδια ήταν κουτσουρεμένα σα μπούτια χήνας. τόσο μοιάζει ο Άρης τώρα: πέντε φορές κέρδισε σαν καλή σειρά στις πρώτες τράπουλες, όμως στις υπόλοιπες είκοσι μία αγωνιστικές βρισκόταν σα στη μέση της θάλασσας χωρίς τίποτα—σαν αυτούς τους ψαράδες που ξυπνάνε γιατί τους έστειλε το ραδιόφωνο πως υπάρχει καλό ψάρεμα αλλού. τι φταίει λοιπόν; δύο πράματα. πρώτον, οι πρώτοι γύροι στο πρωτάθλημα έχουν μείνει πίσω σα παλιό κινηματογραφικό φιλμ. στην πρώτη Super League μια ομάδα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να στέκεται όρθια όταν σηκώνεται ο αντίπαλος σα θύελλα—αλλιώς στη συνέχεια γράφεις αποτελέσματα σαν αυτά που στέλνεις στη γιαγιά σου μέσα από την κάμερα του κινητού: ωραίο στην οθόνη, κουτσουρεμένο στην πραγματικότητα. δεύτερον, η μνήμη του πρωταθλητή δεν γράφεται στις τελευταίες δέκα όταν η μπάλα τελικά πέφτει πάνω σου. γράφεται στις πρώτες είκοσι όταν εσύ αποφασίζεις πως εκείνες οι τρεις ήττες δεν ήταν ατυχίες αλλά δρόμοι που οδηγούν στην αποθήκη των ευχών. ο Άρης έχασε στους πρώτους γύρους σα να του είχαν κλέψει το πορτοφόλι και το κράνος μαζί—κι ύστερα συνεχίζει σα να περιμένει πως κάποιος άλλος θα γυρίσει πίσω και θα του το δώσει ζητάγοντας συγγνώμη. τι θα γίνει την επόμενη Κυριακή; αν συνεχίσουν έτσι σαν αυτούς τους ψαράδες του βυθού που βγάζουν μόνο εκείνες τις πέντε φορές που σκοντάφτουν πάνω στο ψάρι... τότε πάλι θα βγούν νικητές μόνο στις τελευταίες είκοσι λεπτά. κι εκείνες τις στιγμές οι αντίπαλοι έχουν ήδη γράψει τρία γκολ στο σημειωματάριό τους σα σημειώσεις για το επόμενο πρωινό. ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν είναι σα αυτές τις πέντε νίκες που κάνουν θόρυβο σα πυροτεχνήματα την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου—είναι σα τις δεκαπέντε μέρες που κοιτάς τον ουρανό πριν ξημερώσει και βλέπεις πως εκείνοι οι αστεριές δεν πρόκειται ποτέ να κατέβουν στη γη. κι εγώ προσωπικά, όταν πήγαινα στο εργοστάσιο του Ναυάρχου Αποστόλη στα δεκαοχτώ μου χρόνια, έβλεπα τους συναδέλφους μου να διαβάζουν τις ταινίες των αποτελεσμάτων σα τις πινακίδες ενός φορτηγού που είχε χτυπήσει στοίχημα—όμως το φορτίο ήταν πάντα εκεί, μόνο που δεν το είχαν φόρτωσε σωστά. έτσι είναι και τώρα: οι νίκες υπάρχουν εκεί στις 75', ωστόσο το βάρος των προηγούμενων σαράντα πέντε βρίσκεται ακόμα πάνω στις πλάτες τους σα τσάντα που δεν έκλεισε ποτέ.