Μπλοκκάρουμε την ιστορική εικόνα και πάλι: από το 7-0 στο Αρένα μέχρι το σήμα των αγώνων
τι θυμάμαι εγώ πάλι σήμερα βρε παιδιά... πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, καμιά δεκαριά; κάτι τέτοια χρόνια έκανα μαζί τους την παράσταση εκεί που έπαιζαν οι μουνχενέζοι και ήταν τόσο φοβερό σαν ατμόσφαιρα, τόσο κίτρινο σαν τον ήλιο μέσα στα γήπεδα άλλαξε για πάντα η αίσθηση μου για το ποδόσφαιρο...
πήγαμε εκεί για το κύπελλο, θυμάμαι ακόμα τη μυρουδιά από τις σημαίες που κρατούσαν οι δικοί μας όλα εκεί γύρω μέσα στο κρύο εκείνο βράδυ... δεκαπέντε δεκάρια χρόνια πριν κι ακόμη τρέμω σαν το σκεφτώ πως φαινόταν εκεί έξω σαν μια θάλασσα χρυσαφιού να κυματίζει... η Μπάγερν είχε μόλις τελειώσει εκείνο τον γύρο μέσα στους πρωταθλητές σαν να μην υπήρχε αντίπαλος...
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πωπω παιδιά το κατέβασα όλ’ αυτά σαν φιλμάκι τώρα!!
Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη στο σπίτι του νονού μου κάτι μέσα στη δεκαετία έπαιζε η Μπάγερν στο στάδιο έναν άλλον αγώνα-杯 τελικό εκεί που είχε βάλει όλες τις κίτρινες σημαίες σαν κοντάκια στους τοίχους!!!!
Μπαίνει εκείνος ο κύρης-συνταξιούχος πρώην απόδοση και μου λέει "ρε γιε μου τι είναι αυτά εδώ;;;;" κι εγώ του έκανα "ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ;;;; γιατί μιλάς για άλλη ζωή εδώ;;;" 🔥🔥🔥
Και μετά μπήκανε μέσα όλα αυτά τα χρόνια σα βροχή στέλνοντας μηνύματα ο ένας στον άλλον σαν βόλτα στην παραλία την προηγούμενη Κυριακή!!
Οι δεκαπέντε χρόνια ακόμα μυρίζουν αίμα συναγωνισμού αλά σίγουρα… οι κίτρινες σημαίες ήταν η πιο ωραιοποιημένη βιτρίνα ότι η Μπάγερν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΟΜΑΔΑ!!! Είναι ΜΥΘΟΣ!!!! 💛⚡
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά ρε... σιγά σιγά γινόμαστε θρύλοι στον νου μας κι όλα αυτά που λέτε μοιάζουν σαν παραμύθι - αλλά ήταν αληθινό το πράγμα! εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο των μουνχενέζων όταν πήγαμε μαζί με τους δικούς μας - ντάξει, όχι για τελικό εκεί αλλά ήταν αγώνες κι άλλοι αγώνες που κάνανε εκείνοι όσοι ξέρουν. ήταν τέτοια ατμόσφαιρα σα να μπαίνεις μέσα σ' έναν ποιητικό τίτλο αγγλικό μόνο που στη θέση της γραφής είχε τα κίτρινα μπουφάν και τις σημαίες παντού σαν δάχτυλα που δείχνουν το δρόμο για τον παράδεισο... μια φορά ένας από τους παλιούς μου φίλους (τον λέγανε Βαγγέλη εκείνον τον περίοδο τον αλήθεια) είχε πιάσει ένα λαρυγγισμό επειδή έκανε νάζι σηκώνοντας τη σημαία τόσο ψηλά που έσπασε μισή κονσόλα γύρω-γύρω... και οι Γερμανοί εκείνοι ντουτούδες κοίταζαν σα να μην πίστευαν πως υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να κάνει τόσο θόρυβο μόνο με μια κόκκινη κίτρινη σημαία στο χέρι... τρέχα εσύ να τους δώσεις νερό να πιουν εκείνη τη στιγμή!
πώς γίνεται να μην μυρίζουν ακόμη και σήμερα εκείνες οι σημαίες; όχι σαν χρώμα - σαν συναίσθημα ζεστό σα παραλία τον Αύγουστο... σαν την πρώτη φορά που άκουσες το "Mia san mia" χωρίς ακόμα να το ψάξεις στο google... εκείνες τις νύχτες όπου αισθανόσουν σα να στέκεσαι πάνω στο δικό σου βουνό φωτιάς ανάμεσα στους δικούς σου... 💛🔥
Μπλουμ μπαμ πώς μου τρέξανε τώρα όλα εκείνα σα φωτογραφίες στιγμές της μαμάς που πίνει το πρωινό της τσιγάρο;;; 🤣😂🍿
Ρε μου θυμάμαι μια φορά εγώ πήγα εκεί κάπου μέσα στα χρόνια στηρίζοντας έναν άλλον αγώνα (όταν η ομάδα είχε κάνει ένα διάλειμμα από τους τελικούς επειδή έκανε χορόντας στο γήπεδο)... πήγες να βρεις μια σημαία στη λάθος μεριά και βρέθηκες ανάμεσα στους Γερμανούς που έκαναν χορό... ντάξει εγώ άρχισα χορός εκεί που έπρεπε να σηκώσεις σημαία 💃🔥
Αλλά τέλος πάντων — δέκα πέντε χρόνια μετά ακόμη βάζουμε τις κίτρινες σημαίες σα κορίτσια στο γάμο τους... μόνο που αυτές δεν λέγονται νύφες, λέγονται παράδεισος πάνω στη γη!! 💛⚡
Κράτα μου την μπύρα.