Από τον Παρθενώνα στον Βόλο: πόσες φορές κάναμε ιστορίες στον 67

ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΡΑ;;; ΠΕΡΝΩ ΜΕΤΑΝΙΑ ΣΑΝ ΑΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ;;; 🔥 ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ; ΠΡΩΤΑ ΕΤΟΣ ΣΤΟ ΣΠΟΡ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ! ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΡΑ ΑΛΛΑ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΤΑ ΣΥΝΘΕΜΑΤΑ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ! 💪🔴 ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ; ΣΑΝ ΝΑ ΜΠΗΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ! ΟΛΟΙ ΓΕΛΑΓΑΝ, ΟΛΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ — ΤΡΕΛΟ ΠΡΑΓΜΑ! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΚΛΗΡΕ! 😱 ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ ΟΜΑΔΑ — ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ!

αχ, αυτός ο Οκτώβρης του ’97 στην Λάρισα... και τώρα ξαναβλέπω στον νου μου εκείνο το γήπεδο σα σκοτεινό βουνό φτιαγμένο από ανθρώπινα κορμιά — σα στοίβα χόρτου κάποιας αποβάθρας όταν ξεφορτώνανε τις ντομάτες το πρωί. κι όμως εκείνες οι φορές που πήγαμε σαν στρατό κουρεμένοι στις υπόλοιπες ομάδες που είχανε μόνο τους πάγκους τους για σπίτι... ρε παιδιά στο Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ του 2005 η αστυνομία σήκωσε χέρια σαν κάτι τρελοί κηπουροί που ψάχνουν να βρουν εκείνον τον έναν τριαντάφυλλο ανάμεσα στα χόρτα — εμείς βγήκαμε εκεί σα να μας είχε γράψει η μοίρα πως ο μόνος δρόμος ήτανε μέσα από την πόλη, μέσα από τις γειτονιές όπου κάθε σπίτι είχε ένα κίτρινο φανό και μια σημαία μισοκρυμμένη στην μπογιά. θυμάμαι πόσο ζεστό είχε τον Οκτώβριο εκείνο το βράδυ σα να ‘χανε ανάψει όλα τα θερμαντικά του Πειραιά εκείνες τις ώρες που περιμέναμε τι θα γίνει — και μετά εκείνο το γκολ του Γιάννη, σα να άνοιξε μια χαραμάδα στον ουρανό να πέσει το πρώτο αστέρι πάνω στο γήπεδο. υπήρχε κάτι εκεί τις στιγμές που δεν ήτανε τυχαίο: ήταν σα να στέκονταν όλοι οι παλαιοί βάρδοι του Πειραιά ανάμεσα στους κόκκινους φακούς και τραγουδούσανε κάτι για τον καταραμένο τον χρόνο που τρώει τις μνήμες μας — κι όμως εμείς τις φτιάχναμε ξανά εκεί κάτω, μέρα τη μέρα, βραδιά τη βραδιά, σα να ήτανε η ομάδα μας το τελευταίο πλοίο πριν βουλιάξει η πόλη κι εμείς οι τελευταίοι ναυαγοί με τις σημαίες μας σαν ιστία αλύγιστων. κι όμως πότε έζησες εκείνο το σούσουρο στις κερκίδες του Ριζού when το πρώτο τσιγάρο κάπνιζαν οι βράχοι κι η θάλασσα έκανε ένα μόνιμο βουητό σα να μην μπορούσε πια να περιμένει την ομάδα μας; όλα εκεί ήταν ένα μοναδικό σώμα σα να κρατούσε κάποιος όλους εμάς από την πλάτη και μας έδινε κουράγιο να φωνάζουμε μέχρι να σπάσει η φωνή — όχι για κανέναν άλλον, για τον εαυτό μας σαν εκείνο το βράδυ που βγάλαμε ξανά τη σημαία και κάναμε τον γύρο σαν ζωντανή θάλασσα γύρω-γύρω από το γήπεδο κι όσοι μας είδαν είπαν πως ζήσαμε κάτι μεγαλύτερο από νίκη. σα ξεμένουμε οι γεροί κι αρχίζουμε ν’ αναπολούμε έτσι γίνονται όλα ξαφνικά ζωντανή ιστορία — το ίδιο κάτι μας κράτησε πάντα όρθιους σα βράχος σφηνωμένος στη θάλασσα όταν οι καταιγίδες ήρθαν φουσκωμένες από αδιαφορία. εγώ εκείνες τις νύχτες έβλεπα πως αυτή η ομάδα δεν ήτανε απλά μερικοί τρελοί στα έδρανα — ήτανε σα να κουβαλούσε στις φλέβες της όλη την πόλη μαζί με τα δικά της χρώματα, σα βγήκε από το εργοστάσιο της Σκλαβούνας εκείνης τις μέρες που κάτι ζεστό υπήρχε στον αέρα κι όχι μόνο ο καπνός των μηχανημάτων. πώς μπορείς να ξεχάσεις εκείνον τον καιρό που κάθε αγώνας ήτανε σα μάχη πρωταπριλίου που περνούσε μέσα από κάθε σπίτι του Πειραιά κι έκανε τους πάντες να νιώθουν πως έχουνε μια θέση σ’ εκείνη την ιστορία;

Πωπω ρε παιδιά, τώρα που αρχίσατε να ξεμυτίζετε αυτές οι αναμνήσεις σα βράχος στο μπουγάζι της θάλασσας... Στην εποχή εκείνη δε μιλούσαμε μόνο για την ομάδα σα μια ομάδα—μιλούσαμε για έναν τρόπο ζωής που είχε στήριγμα το εργοστάσιο, το λιμάνι, το γκρίζο σπίτι στο Ταμπούρια που ξεπετιόταν σαν κάστρο πάνω στη θάλασσα. Τότε βγάζαμε τους αντιπάλους από το γήπεδο σα ν’ αλλάζαμε χώρο στάθμευσης: έκαναν πως δεν καταλάβαιναν πως εκείνες τις ομάδες τις διέλυε η ζωή στον Πειραιά, όχι η τακτική του προπονητή. Στις σημερινές ομάδες βλέπεις κάτι ωραίο σίγουρα, αλλά λείπει εκείνο το αίμα που έτρεχε στις φλέβες των τότε ομάδων σα να είχανε πιει νερό από τον ίδιο βιότοπο που ποτίζει το λιμάνι. Θυμάστε πώς ήτανε τότε; Κάθε αγώνας σα να ανοιγότανε ένα νέο κεφάλαιο σε κάποιο βιβλίο φτιαγμένο από χαρτί εφημερίδας και κάποιες φορές τσακισμένο κουτί μπύρας. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που είναι οργανωμένες σα τυπογραφεία μεγάλων εκδόσεων—έχουνε σχεδιαγράμματα, analytics, δεκάδες πόρτες στις διοικήσεις τους. Εκείνα τα χρόνια όμως είχαμε κάτι πιο σπάνιο: ένα σύνολο ανθρώπων που πήρανε το γήπεδο σα μέρος της γειτονιάς τους. Στα έδρανα δε κάθονταν κάποιοι οπαδοί αυτοαποκαλούμενοι—κάθονταν γονείς που πήγαιναν τα παιδιά τους εκεί σα να πήγαιναν σινεμά, φίλοι από το ίδιο εργαστήριο, γέροι που κρατούσαν τις σημαίες σα ιερά αντικείμενα γιατί εκείνες είχανε σηκωθεί πάνω από τον Σκουραίικα ύστερα από κάποια νύχτα αγριεμένου κεχριμπαριού. Κι ακόμα ένα πράγμα: τότε η ομάδα είχε μέσα της όλους τους κατοίκους της περιοχής σα να μην υπήρχε διαχωριστική γραμμή μεταξύ γηπέδου και γειτονιάς. Στις σημερινές εποχές βλέπεις ομάδες με οργανωμένους οπαδούς βγαίνοντας από τον κόσμο των social media—κάτι σπουδαίο για τους αριθμούς, αλλά όταν ψάχνεις εκείνο το πνεύμα που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως συμμετέχουν σ’ ένα κίνημα μεγαλύτερο από όλα τα άλλα... εκεί λείπει το αίσθημα της κοινότητας που έκανε το γήπεδο σα μια μεγάλη οικογένεια κάτω από ένα μεγάλο ουρανό. Εκείνες τις ομάδες τις ένιωθες σα να προέρχονταν από το ίδιο μέρος όπου γεννήθηκαν—από το ίδιο αλάτι της θάλασσας, από τον ίδιο καπνό των καραβιών, από τις ίδιες ιστορίες που ψιθυρίζονταν στις παραλιακές ταβέρνες το βράδυ μετά τον αγώνα. Δεν λέω πως σήμερα δεν υπάρχουν σπουδαίες στιγμές—κάποιες ομάδες έχουνε δώσει απίστευτους αγώνες, μερικοί παίκτες έχουνε γίνει θρύλοι σα ζωντανά παραμύθια. Όμως εκείνες τις εποχές έχεις κάτι διαφορετικό: μια ομάδα που δεν ήτανε μόνο δεκαέξι άνθρωποι πάνω στο χόρτο, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σ’ όλη την Ελλάδα που ένιωθαν πως ήτανε μέρος μιας μεγάλης προσπάθειας. Σήμερα βλέπουμε ομάδες σα κάτι αποτελεσματικό—τις χρειαζόμαστε σαν τους καλλιτέχνες χρειάζονται το κοινό τους, αλλά εκείνες τις εποχές η ομάδα ήτανε κι εκείνη σα ένας καλλιτέχνης στον οποίο συμμετείχανε όλοι οι ίδιοι οι άνθρωποι σαν ζωντανό έργο τέχνης. Και παρεμπιπτόντως, όταν βλέπω σήμερα μια ομάδα σα αυτήν που είχε ο Ολυμπιακός εκείνα τα χρόνια... σκέφτομαι πως εκείνες οι σημαίες δεν κρατιούνταν μόνο ψηλά—κρατόνταν σα τμήματα μιας μεγάλης ιστορίας που συνεχίζεται ακόμα εκεί ψηλά πάνω από τη θάλασσα, κοιτώντας προς τον Παρθενώνα. Εκείνες οι ομάδες ήτανε σα φωτιές που δε σβήνουν ποτέ επειδή ανάβουν από την ίδια την πόλη που δεν ξεχνάει.

ρε φίλοι μου εδώ και τώρα — 🍺🍺🔥 ξέρετε πότε ανακάλυψα πως ο Πειραιάς είναι η μόνη πόλη στον κόσμο που όταν χάσει η ομάδα σου πίνεις τρεις σούβλες στη σειρά σαν κανείς δεν σου έδωσε ψωμί;;;; πριν δέκα χρόνια στις Πάτρες τύχαινε να δω μια μεγάλη βροχή και ένας Βολιώτης του Ολυμπιακού κρύφτηκε κάτω από μία ομπρέλα μου — εκείνος είχε μαζί του μια σημαία, εγώ ένα λουκάνικο γκρίλ και μαζί φωνάζαμε στους γύρω όλοι για την ιστορία των ’90🤣 αυτός μου είπε "ρε ρε παιδί μου, όταν χάσαμε εκείνον τον αγώνα στο Βόλο το 2006 χτύπησα τους τοίχους του σπιτιού μέχρι τρία βράδια αργότερα — κι όμως εκείνες τις μέρες η βροχή έκανε το λουκάνικο πιο νερόφιδο!" όμως ξέρετε τι ήταν η αλήθεια;; εκείνο το γκολ του Γιάννη εκείνο το βράδυ του 2005 δεν ήταν γκολ — ήταν η αστυνομία που μας έκανε μία μεγάλο "συγγνώμη" σαν νάτανε το παιδί της γειτονιάς που έφαγε ξύλο χωρίς λόγο! 😂😂🔴 τότε ντυνόμασταν σαν στρατιώτες去 Δημοτικό Σχολείο γιατί η ομάδα ήταν δικιά μας οικογένεια — σήμερα φοράνε οι άλλοι σουιτς σαν εκατομμυριούχοι και περιμένουνε τους αναλυτές να τους πουν ποιο γκολ έκαναν... εμείς εκείνες τις μέρες ξέραμε μόνο μία φράση: "κράτα μου την μπύρα, γιατί αυτή η νύχτα είναι δική μας!"