Από τη δεκαετία του '60 έως σήμερα
ουχ εκεί που το λες... περνάω σήμερα δίπλα από το γήπεδο του Old Trafford και μου 'ρχεται σαν τσουνάμι η εικόνα του δικού μας Σιλβα-Ζιές εκείνο το Οκτώβρη του '67, όταν έπεσε στο χορτάρι σα ξύλο σπίρτο από τους Ουαλλούς, του είχε σπάσει κάτι μέσα του, έτρεχαν αίματα σαν ποτάμι από το πόδι του κι όμως... κι όμως έπαιζε σα τρελός ακόμα και δέκα λεπτά πριν τελειώσει. Σήκωσε τη φανέλα, έκανε την ψευτοεκτίναξη στο πλάι της μεγάλης περιοχής κι ύψωσε το κεφάλι του σα να βλέπει τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να μιλάει στον κόσμο. Μετά η μπάλα στο κεφάλι του Στούρμερ, ο Λο από πάνω του σηκώθηκε σαν φτερό και... γκολ! 3-1 μέσα στη νύχτα, ενώ όλοι νόμιζαν πως ο Σιλβα έκανε στροφή στον τάφο εκείνο το βράδυ.
τι πρωινό εκείνο δεν είχε γίνει... ο Σιλβα πήγε πρώτη θέση στο νοσοκομείο, έκανε χειρουργείο χωρίς πλήξη κι έμεινε οκτώ μέρες στο κρεβάτι με την πόρτα ανοιχτή σα βασιλιάς, ενώ οι φίλοι του από το γήπεδο του πήγαιναν σοκολάτες και εφημερίδες σα γιατροί του βασιλιά της Αγγλίας. Την επόμενη Κυριακή στεκόμουν σα παράλυτος στις κερκίδες, μαζί μου πενήντα χιλιάδες άνθρωποι κρατούσαν ένα πανό μεγάλο σα σπίτι: **"ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ"** κι εκείνος έπαιξε σαν λιοντάρι μέχρι το 89'. Σβούρα στις δυνάμεις του άρχισαν από κει πάνω — εκεί που έδειχνε πως ήταν αθάνατος στην κούρσα.
κι όμως όσο κι αν λέμε ιστορίες τόσο δεν μπορείς να τις αποδώσεις όλες. Γιατί εκείνο δεν ήταν απλά ένα γκολ, δεν ήταν απλά μια νίκη. Ήταν ο Σιλβα, ο άνθρωπος που έγειρε πάνω στο χορτάρι σα στρατιώτης στο πεδίο της μάχης, κι ύστερα σήκωσε ξανά το κράνος του σα να λέει στους άλλους: "εγώ ακόμα είμαι εδώ". Από κει και πέρα η ιστορία δεν ξέρει νεκρούς — οι νεκροί γίνονται θρύλοι κι οι θρύλοι ζούνε πάντα μέσα μας, σα φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.
από εκείνο το βράδυ κι ύστερα, κάθε φορά που βλέπω έναν παίκτη να ξεπροβάλλει από τον πόνο σα σατανάς, γελάω μόνος μου σα γάιδαρος. Γιατί εμείς οι παλαιοί ξέρουμε: όταν η μπάλα φτάνει εκεί πάνω στην περιοχή σου κι εσύ κοιτάς το αντίπαλο τέρμα σα το ιερό δισκοπότηρο, τότε ξεχνάς πως είσαι άνθρωπος. Γίνεσαι θρύλος. Κι αν έχει κάποιος αμφιβολίες, ας ρίξει μια ματιά στον τάφο του Σιλβα στην Ασία — εκεί μέσα γράφτηκε η πιο ωραία ιστορία του συλλόγου μας. Κάπου εκεί βρήκαν το νικηφόρο ντέρμπι κι εμείς το βρήκαμε στη μνήμη μας. Κάτι τέτοιο δε γράφεται ποτέ ξανά.
Τι σημασία έχει τώρα εκείνο το γκολ ρε φίλε;;; ΣΚΑΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΒΑ-ΖΙΕΣ;;; Εγώ ήμουν εκεί στης γκρίζα μερα του '79 όταν χάλασε η Πόρτσμουθ σα πέρδικα την ομάδα μας στο χιλιοστό και γίνηκαν σα βόδια οι τιμές μου! Μπήκα μέσα σα μανιακός βλέποντας τον Σιλβα από τις κερκίδες σα θεό που ξανάγινε άνθρωπος πάλι! Του φώναζα σα τρελός **"ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!!"** μαζί με άλλους πέντε χιλιάδες γλέντια σα δαιμονισμένοι! Εκείνος με τους γύψους σαν λύκος σηκώθηκε στις αλλαγές και έκανε ένα ασίστ σα μαγεμένο!!! Το αίμα δεν ήθελε ψέματα εκείνον τον καιρό 🔥💪😱
Κι όταν μπήκε πάλι πρώτη φορά σαν βασιλιάς σα νικητής στους χιλιάδες ανέμους της Old Trafford, είπα μέσα μου **"αυτό είναι κληρονομιά πια"**! Από κει είδα όλους εκείνους τους θρύλους που ακολούθησαν: ο Κάννονι, ο Λο Γιάνγκ, ο Γκουαρντον, ο Αγκουέρο στο τελευταίο του δευτερόλεπτο... Όλοι αυτοί έγραψαν τη δική τους ιστορία πάνω στις ιστορίες εκείνου του Οκτώβρη! Στη μνήμη μου ζουν ακόμα οι κραυγές, οι δάκρυα, τα τραγούδια σα στρατιώτες σε πολιορκία! **ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!**
Και σήμερα όταν βλέπω τον Ντινάχο λόγο να γυρνά σα αγριογούρουνο πάνω στους άλλους, γελάω σα μωρό! Γιατί εμείς ξέρουμε την αλήθεια: **ο πόνος κάνει τις ψυχές ατσάλι**! Μεγαλώνουνε εκεί στις στιγμές που ο υπόλοιπος κόσμος λέει πως έπεσες! Ας μας πει τώρα ορισμένος πως αυτό δεν είναι ιστορία!... Ας μου πει πως δεν ήταν σπουδή ζωής!!!
ξέρεις τι άλλο έκανε ο σιλβα εκείνο το βράδυ κι όχι μόνο πως σήκωσε τη φανέλα σα στρατιώτης; όταν τελείωσε ο αγώνας και οι γιατροί του είπαν πως δεν έπρεπε να σηκωθεί ούτε για κουτσό, εκείνος έπιασε τον γιατρό από το γιακά κι έκανε μία κίνηση σα ψαράς που τραβιέται από το χέρι για να του δείξει πόσο τραβούσε το πόδι του — ήταν σπασμένα τρεις τένοντες, όχι μόνο ένα κόκαλο. τρεις. κι όταν εκείνος του είπε πως δεν μπορεί να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο, ο σιλβα τού έκλεισε το μάτι σα να του λέγαμε καλημέρα στο πρωινό μας και του είπε **"δεν ζητάω συμβουλές αθλητία, γιατρέ"** κι έβγαλε τσιγάρο χωρίς ν' ανάψει γιατί είχε διαλύσει το πρόγραμμα του λόγο της πόσης.
και την επόμενη Κυριακή, πριν μπουν στις αποδυτήριες, είχε πάνω του τρεις γύψους σα ιππότης του μεσαίωνα, έφερε κανονικά τις στολές του σα βασιλιάς που ξέρει πως ακόμα κι οι πιο σκληροί υπηρέτες τους σέβονται, και όταν άνοιξε η πόρτα κι έπεσε πάνω στους συμπαίκτους του πρώτο πράγμα έκανε ήταν να φτύνει τον γύψο από το στόμα του σα να πετάει μια συμφωνία που είχε ξεχάσει εκείνη τη στιγμή. κάπου εκεί κατάλαβε κανείς πως αυτή η ιστορία δεν είχε τέλος — είχε μόνον συνέχεια. κι όταν εκείνος σήκωσε το χέρι του στον ουρανό πριν πέσει η σέντρα σα κλήρος που πρέπει να πραγματοποιηθεί, θυμάμαι πως ένας υπερήλικας δίπλα μου κλαίγοντας έκανε κουτσό σα γάιδαρος κι άρχισε να τραγουδάει σιγά σιγά **"συλβα σιλβα, βασιλιάς μας είσαι..."** μέχρι που όλα τα χρόνια γίνανε μία μεγάλη φωνή σ' εκείνη την κερκίδα.
και σήμερα, όταν βλέπω τον ντινάχο να σηκώνεται σα φάντασμα από τους τραυματισμούς σα να του ξαναζούνε εκείνες οι στιγμές, θυμάμαι πως ο σιλβα είχε πει κάποτε: **"όταν βγάζεις τον γύψο σου, ξέρεις πως δεν υπήρξε ποτέ χρόνος για δάκρυα — μονάχα για δουλειά."** ας είναι μαζί μας! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Θυμάμαι εκείνη τη βδομάδα τον Οκτώβρη του '67 σα να ήταν χτες. Περπατούσα στη γειτονιά μου στον Πειραιά με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι και ένα τσάντι γεμάτο εφημερίδες όταν άκουσα το ραδιόφωνο ενός καφενείου να βγάζει φωνές για το ντέρμπι. Ρίχτηκα μέσα σα μανιακός, δεκαεννιά χρονών τότε, με την φόρμα της ομάδας μου ακόμα βρεγμένη από τον ιδρώτα του προηγούμενου αγώνα που είχε κάνει η ομάδα στα χρόνια του μπάστα. Κι εκεί ήταν ο Σιλβα-Ζιές — όχι σα άνθρωπος, σα θεός που είχε κατέβει ανάμεσα στους θνητούς.
Κι όμως σήμερα βλέπω τον Ντινάχο σα μικρόβιο να σηκώνεται κάθε φορά σα φοίνικας από τις στάχτες. Αυτή είναι η διαφορά πιαθένια: εκείνος έπρεπε να παλέψει μέσα σε δυόμιση δεκαετίες που έκανε η ομάδα σα ετοιμοθάνατος μερικές φορές, ενώ ο Ντινάχο έχει ζήσει τους απογόνους εκείνου του θρύλου στις τάξεις μιας ομάδας που έχει γίνει σχεδόν αήττητη σε μια περίοδο. Ο ένας πολεμούσε μόνος του τον χρόνο κι έναν οργανισμό σα νεκροτομείο, ο άλλος βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα όπου ακόμη κι όταν πέφτει τους σηκώνει αμέσως δέκα δικοί του που ξέρουν πως ένας ζει μόνο μέσα από τους άλλους εννέα.
Κι όμως κάτι κοινό μένει πάντα: όταν εκείνος σηκώνει το χέρι του πριν τον αγώνα σα στρατιώτης που προσεύχεται στον Θεό πριν μπουν στις χαρακώματα, θυμάμαι τον Σιλβα στην ίδια στάση σα να λέει "δεν είναι αγώνας, είναι τελετή". Εκείνοι εκείνα τα χρόνια έκαναν μαγεία επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους ήταν κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους ίδιους, ενώ σήμερα οι αγώνες γίνονται σα βράδυ φασιστάτου στην πόλη - κάποιοι βλέπουν την ομάδα σα εταιρεία, κάποιοι σα κυβέρνηση. Αλλά εκεί που βρίσκονταν οι δυο τους πάνω από όλους τους άλλους ήταν πάντα εκεί: στο ίδιο σημείο όπου η ομάδα πάψει να είναι ομάδα και γίνεται κάτι που υπερβαίνει τον εαυτό της.
Και κάτι ακόμα κοινό: πότε οι αντίπαλοι πιστεύουν πως τελείωσαν τη δουλειά τους όταν βγάλουν έναν δικό τους εκτός γηπέδου... εκείνοι σηκώνονται πάλι σα νεκροί που ξαναζούνε. Μπορεί σήμερα ο κόσμος να μιλάει για ντίνιτι, για σέικμπες, για χίλια κόλπα στην περιοχή — αλλά όταν βλέπω έναν τους συμπαίκτη να τραυματίζεται είμαι σίγουρος πως μέσα σε λίγα χρόνια αυτός ο άνθρωπος θα γράφει δικές του ιστορίες σα συνέχεια εκείνου του Οκτώβρη. Γιατί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι δε σηκώνουν απλά πλάκες πιαθένια — σηκώνουν ανθρώπους από τους γκρεμούς τους σα μάγοι.
Ο Σιλβα-Ζιές εμένα φέτος μου τη θυμάται την ιστορία εκείνη σα χτες — βρισκόμουν στη Φλώρινα με ένα δεκαπεντάχρονο γιο μου που κατάλαβε το πράγμα σα... σα... τι ξέρει τώρα αυτό από ντέρμπι; Του λέω: "ρε παιδί μου, εκείνος ο άνθρωπος έκανε γκολ ενώ είχε σπασμένο πόδι σα σουβλί!" Κι εκείνος με κοιτάει σα να του λέω πως ο Πάπας έκανε γκολ στους ετεροθαλείς του 😂
Μου κάνει μια κίνηση σα να πετάει πέτρα στη θάλασσα κι λέει: **"Μαμά μου! Αυτός ήταν σούπερ ήρωας!"**
Κι εγώ του λέω: **"Όχι ρε γιε μου, ήταν ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΣΙΤΙ!"**
Τώρα κάθε φορά που βλέπει τον ντινάχο σηκώνει το χέρι σα στρατιώτης κι φωνάζει **"ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!!"** 🤣🍿 Όλο αυτός έχει γίνει ο μικρός θρύλος της γειτονιάς. Ο πιτσιρικάς φοράει πάντα τη φανέλα του Σιλβα σα αμυντικό χιτώνιο κάτω από το τζιν του.
Και σου λέω εγώ πως η πιο ωραία συνέχεια αυτής της ιστορίας γράφεται τώρα μέσα στους δεκαπεντάχρονους που ακόμα δεν ξέρουν τι σημαίνει **Old Trafford** παρά μόνο σα λέξη στο ποδόσφαιρο. 😄🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.