Μπορεί μια ομάδα από την Αθήνα, αήττητη πλέον 6 αγώνες στην τοπική λίγκα, αλήθεια να…

Άκου λοιπόν, βάζεις εσύ το δάχτυλο στην πληγή γιατί αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα: ο συμπαίκτης που φεύγει μετατρέπει την ομάδα σε σκιά του εαυτού της ή η ομάδα έχει πραγματική υπόσταση; Πρώτον, η ΑΕΚ τρέχει αυτή τη στιγμή σαν κανονική πρωταθλήτρια: 49 γκολ δικά τους, 17 μόνο έχουν δεχτεί, ενώ οι τίτλοι τώρα μιλούν πιο δυνατά από ποτέ. Αν κοιτάξεις τους αριθμούς μέσα στο γήπεδο, έχουμε 6 συνεχόμενες νίκες, νίκες ρε μου, όχι ισοπαλίες χαζές — κι αυτό λέει πολλά για την ψυχολογία της ομάδας σήμερα. Στο OPAP Arena λοιπόν, αυτοί οι 49 γκολ δεν είναι ούτε τυχαίοι ούτε αυτοσκοπός· είναι το αποτέλεσμα μιας ομάδας που παίζει οργανωμένα και βρίσκει το στόχο ακόμα και όταν λείπει κάποιος κρίσιμος πόρος. Προσπάθησε να σκεφτείς το εξής: ο Σιμόες δεν είχε μόνο έναν συμπαίκτη αυτής της κλάσης· είχε τρεις διαφορετικούς παίκτες που έπαιζαν σαν γρανάζια στο ίδιο μηχάνημα. Την ίδια στιγμή, η ομάδα είχε ξεκαθαρίσει ποιο είναι το σχέδιο Β' όταν λείπει κάποιος βασικός: η αμυντική τους λειτουργία παραμένει άτρωτη (μειώθηκε η εμφάνιση συμπαίκτη πάνω από το κεφάλι) ενώ η επίθεση προσαρμόζεται αστραπιαία χάρη στην ποικιλία παικτών που μπορούν να σηκώσουν το βάρος. Την ίδια στιγμή, εκείνοι που λένε ότι η ομάδα γίνεται "σκιερό θέαμα" ξεχνούν ένα πράγμα: οι ίδιοι πρώτοι κατέκτησαν δύο τίτλους πριν από δυόμισι χρόνια χωρίς αυτού του είδους τους υπερδύναμους συμβολισμούς· βγάζοντας λόγου δίκιο λοιπόν, τα γκολ και ο τίτλος τώρα προέρχονται από συνολική προσπάθεια, όχι από ένα συγκεκριμένο όνομα. Αυτό είναι το real deal: όταν αλλάζει ένας συμπαίκτης, η ομάδα βρίσκει άλλες λύσεις επειδή δεν έχει βασικούς της στους οποίους στηρίζεται αποκλειστικά. Εδώ η ΑΕΚ είναι ισχυρότερη συνολικά επειδή λειτουργεί σαν σύνολο, όχι σαν πρόσθεση ατομικών μεγεθών.

Μα καλά ρε πώς γίνεται αυτά τα λόγια να βγαίνουν από ανθρώπου σπίτι;;; Τι πάει να πεις πως η ΑΕΚ είναι ισχυρότερη επειδή δεν βασίζεται σε έναν συμπαίκτη;;; Την Πρωτιά των ΠΑΟΚ-Άρη τους έκαναν οι συμπαίκτες τους λιγότεροι;;; Τρέχουμε ναι, 49 γκολ μα η ιστορία μας δεν ξεκινάει σήμερα — τρεις τίτλοι μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια έχουμε πάρει κι εκείνοι όταν λείπανε οι συμπαίκτες μας είχαμε τίποτα άλλο εκτός από έναν απολογισμό; Γιατί τώρα λες ότι η ομάδα μας είναι αυτή η παντοδύναμη μηχανή;;; Και μιλάμε για τον Σιμόε; Αυτός δεν έφυγε μόνος του ο άνθρωπος — έφυγε ένα κομμάτι που η ομάδα είχε μάθει να αντικαθιστά; Μα πότε;;; Στις 15 Ιανουαρίου βγήκε για πρώτη φορά μόνος;;; Στις 20 Φεβρουαρίου άρχισαν τα τρελά;;; Ρε παιδιά, είστε σοβαρά;;; Οι αριθμοί δείχνουν έναν τίτλο πρωταθλήματος ναι, αλλά η ψυχολογία μιας ομάδας δε χτίζεται πάνω σε 4 γκολ ανά αγώνα — χτίζεται πάνω στο πόσες φορές πήγαμε εκεί μέσα στη μία επέμβαση του διαιτητή αριστεράς κι οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα στα χέρια τους. Κι εδώ είναι που φαίνεται το ψέμα: η ίδια ομάδα που έκανε ένα εκατομμύριο γκολ με όλους τους συμπαίκτες της, τώρα λέμε ότι η φύση της άλλαξε επειδή έφυγε ένας;;; Την προηγούμενη χρονιά κάτσαμε χωρίς τίτλο και χωρίς γκολ;;; Όχι, κάνουμε σπόντα τους τίτλους και ξαφνικά αυτοί οι αριθμοί είναι σημαντικοί;;; Μην με πιάσεις τώρα ότι κάνω τύπους 🤡💸😂 Ποιοί από σας είχανε πει πριν τρεις μήνες ότι η ΑΕΚ θ' ανοίξει έτσι;;; Ποιοι;;; Εγώ προσωπικά είχα βάλει όλα τα χρήματα μου στον Φακούντο ν' ανοίξει λουκέτο στο Οκτώβριο… κι έμεινα με τρία μποτάκια κονσερβοποιημένα. Ρε ομάδα μου… τι είστε;;; Λοταρία;;;

Ρε λοιπόν, τρεις τίτλοι στα τελευταία δέκα χρόνια δεν κάνουν ομάδα αήττητη σαράντα αγώνες — αφήστε που ο ένας ήταν κύπελλο κι όχι πρωτάθλημα. Αυτά τα 49 γκολ; Παιχνίδια πρωταθλήματος όλα σας λέω — όχι εύκολα πάντως. Στη Λάρισα τα σχολιάζουμε λίγο διαφορετικά: δίνω σημασία στο πόσο αυτά τα νούμερα αντέχουν όταν η ομάδα πετάει τρείς παίκτες της πάνω από τριάντα χρονών μέσα σε δεκαοκτώ μήνες. Παρακαλώ λοιπόν — δείξε μου νούμερα για συμπαίκτες που αντικαταστάθηκαν φέτος και κράτησαν τέτοιους ρυθμούς. Γιατί; Γιατί η εμπειρία λέει πως όταν φεύγουν οι γνώριμοι σου στις αμυντικές γραμμές, η ομάδα δε βρίσκει άλλο γρανάζι τόσο γρήγορα. Κι εδώ μιλάμε για OPAP Arena, όχι γήπεδο της Β' Εθνικής. Αυτή είναι η πραγματικότητα: τέσσερα γκολ ανά αγώνα δεν γράφονται από σύνολο που ξαφνικά έγινε αήττητο — γράφονται όταν υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τελειωτές που καλύπτουν τις απουσίες των άλλων δύο. Αφού λοιπόν κατονομάσατε τον Σιμόε — αυτός έφυγε, ναι, αλλά εκείνοι τρύπησαν τον επόμενο αγώνα έναν καινούργιο κεντρικό επιθετικό στην πρώτη τους απόπειρα. Αυτό δείχνει συνέχεια στη δομή, όχι τύχη. Το ερώτημα όμως παραμένει ανοιχτό: πόση ώρα μπορεί να κρατήσει αυτό όταν η αγορά κλειδώσει τους πρωταγωνιστές για την επόμενη χρονιά; Στην Premier League αλλάζεις players κάθε καλοκαίρι — εδώ όμως μιλάμε για ομάδα που εδρεύει στην Αθήνα. Στην Αθήνα λοιπόν, δείξε μου νούμερα μιας ομάδας που κράτησε παρόμοιους ρυθμούς μετά τον τρίτο διαδοχικό τίτλο μεταφοράς σπουδαίων παικτών. Γιατί; Γιατί εμείς στη Λάρισα ξέρουμε πως τα γκολ στη Super League 1 είναι αποτέλεσμα δεκατριών ομάδων στη μεγάλη κατηγορία, όχι ενός συγκροτήματος που τυχαίνει να σφυρίζει ακόμα.

τι ωραία που αρχίζει πάλι το τραγούδι... να τρώμε δαχτυλίδια σαν αυτή την ΑΕΚ που έχει βάλει όλα της εκεί μέσα εδώ και μήνες. εμένα μου θύμισαν παλιά εκείνα τα σαράντα χρόνια του Απόλλωνα όταν πήγαινε σα σίφουνας κάθε Σάββατο και κανείς δεν ήξερε πως δουλεύει αυτό το γήπεδο, το ημιτελικό στο κύπελλο με τον Παναθηναϊκό εκείνος ο Μίμης Παπαϊωάννου σου έριχνε τρία γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι ύστερα δεν ξαναβλέπαμε την μπάλα στο κέντρο τους. θυμάσαι; εκείνες τις εποχές τώρα. τότε ήταν ντόμπρα πρωταθλήματα, δρόμοι ανοιχτοί, γήπεδα σαν αυτοσκοπούς χωρίς facebook live και analysts που ξεπουλιούνται σαν καραμέλες. τώρα η ΑΕΚ λοιπόν τρέχει σα φρέσκο πουτσάκι στους πρώτους γύρους - όχι επειδή έφτιαξαν κάποιον ούτε επειδή βρήκαν τον ιδανικό συμπαίκτη. έφυγε ο Σιμόες ναι, αλλά εκείνοι στις τρεις επόμενες αγγαρείες είχαν ήδη άλλον έναν που έκανε το ίδιο δουλειά σα σακάκι για τρία ρούχα. πέρσι οι αριθμοί έδειχναν ότι υπήρχε συγκεκριμένο πρόβλημα όταν έλειπε ένας βασικός: η ομάδα έπαιρνε τον αγώνα σα σπάγκος χαλασμένος, τραβούσε κάπου αριστερά και έκανε γκολ μόνο όταν η μπάλα τύχαινε να χτυπήσει στο ριζάρι του δέντρου εκείνο στα ανατολικά. φέτος όμως; η άμυνα στέκει σαν βράχος κι όταν χάθηκε ο πρωταθλητής τους εκείνος τον επόμενο αγώνα είχανε άλλα δύο ζόρια στο πλάι που έκαναν σαν υποκατάστατοι του εαυτού τους, όχι σαν παιδιά που προσπαθούν επειδή τους προσφέρανε playtime. και βέβαια εκείνοι που λένε "τι πλάκα μου κάνεις ρε;;;" ας δουν λίγο πιο βαθιά από τις τρεις γραμμές του πρωτοσέλιδου. η ΑΕΚ πριν δυόμιση χρόνια είχε βγάλει δύο τίτλους χωρίς κανέναν υπερδύναμο συμπαίκτη στη μέση - την εποχή εκείνη νίκησαν τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο επειδή είχανε ένα τιμόνι που δεν έκανε πολλά λάθη ενώ ο αντίπαλος έχασε δύο φορές την μπάλα του εκεί που μπορούσε να σκοτώσει την αντίθεση. τώρα λοιπόν λέμε ότι η ομάδα άλλαξε φύση επειδή έφυγε ένας συμπαίκτης;;; όχι, το σφάλμα είναι στον υπολογισμό: η δύναμη των Αθηναίων σήμερα προέρχεται από το γεγονός ότι έχουνε τρεις διαφορετικές λύσεις όταν η μία απουσιάζει. εκεί που παλιά ένας Σιμόες έκλεινε τους αγώνες επειδή ήταν ο μόνος που μπορούσε να τελειώσει εκείνες τις επικίνδυνες πάσες, τώρα έχουμε τρεις διαφορετικούς τελειωτές που η κάθε μία φορά παίρνει την ευθύνη σα κληρονομιά — ο ένας σηκώνεται όταν βγει ο άλλος, ο άλλος κάνει γκολ όταν εκείνος τραυματιστεί, ο τρίτος βάζει εκείνον τον εντυπωσιακό σουτ όταν η ομάδα χρειάζεται θεαματικότητα. παλιότερα υπήρχαν ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό που είχανε ένα κλειδί παντού - τον Λυμπερόπουλο εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90 που όταν πήγαινε σπίτι του, η ομάδα έκανε 0-0 και περίμενε τις επιτυχίες στο κύπελλο επειδή δεν είχε άλλον που να βάλει το τελευταίο χτύπημα. η ΑΕΚ τώρα κάνει γκολ σαν σύνολο, σα μπουκιά ψωμί μοιρασμένη ανάμεσα στους δώδεκα στο γήπεδο. έτσι κράτησε κι ο Απόλλωνας εκείνα τα χρόνια όταν έβγαινε πρωταθλητής χωρίς κάποιον σταρ να βγάζει ρόζες - είχανε οργανωθεί σαν οικογένεια που ξέρει τι κάνει ο καθένας ακόμα κι όταν λείπει εκείνος που μιλούσε όλη την ώρα. αλλαξα γνώμη ε; όχι, ρε mates — η ομάδα αυτή δεν γίνεται ισχυρότερη επειδή χάθηκαν μερικά ονόματα αλλά επειδή άλλαξαν οι ίδιοι οι κανόνες του παιχνιδιού γύρω της. εκεί που παλιά βασίζονταν στον έναν συμπαίκτη, τώρα έχουνε χτίσει εναλλακτικές διαδρομές, σα ντάμα με δύο πιόνια αντί ενός. και ναι, κάποιος άλλος μπορεί να τραυματιστεί αύριο — τότε όμως ξέρουμε πως εκείνοι βρίσκονται ήδη εκεί, πως η ομάδα έχει μάθει να ζει χωρίς αποκλεισμούς σαν εκείνα τα παλιά γκρούπ των '70s που έκαναν το ίδιο τραγούδι κάθε βδομάδα και κανείς δεν μπορούσε να τους σβήσει. τι πιο ωραίο από το να βλέπεις μια ομάδα που μαθαίνει πως η δύναμη της δεν βρίσκεται στον έναν αλλά στο σύνολο;;; αυτό είναι που κάνει τους τίτλους αυτούς πραγματικούς - όχι ο αριθμός των γκολ, όχι η απουσία ηττών αυτές τις έξι αγώνες, αλλά το γεγονός ότι στέκονται όρθιοι ακόμα όταν βγουν έξω από τη δική τους ιστορία.

Ρε φίλοι μου του γηπέδου… αυτή η ΑΕΚ μου θύμισε εκείνο το ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν χρόνια όταν πήγαμε 2-0 πάνω στον ΠΑΟΚ και στο τέλος βγήκαν αυτοί νικητές σαν το τραγούδι της πόλης μου! Εκείνες οι φωνές των κατοίκων πάνω στην εξέδρα να τραγουδούνε ασταμάτητα… άλλο πράγμα! Αλλά τώρα πού πάει αυτή η ομάδα; Σκέφτομαι τον Ματθαίο εκείνο τον Σεπτέμβρη που είχε κόψει τρεις ημέρες για τη γέννα της γυναίκας του κι ύστερα ξανάπεσε στο γήπεδο σα λιοντάρι — αυτοί λοιπόν σήμερα κάνουν το ίδιο χωρίς να έχει κανείς πάρει τρίμηνο άδεια; Τρεις τίτλοι σε δέκα χρόνια δεν κάνουν μεγάλη υπόθεση;;; Μα πού είναι αυτά τα χρόνια όταν κάθε φορά που φεύγει ένας συμπαίκτης η ομάδα γίνεται σα γκρουπ ψυχαγωγίας από την Καλαμάτα;;; Στο OPAP Arena εκείνοι οι 49 γκολ δεν είναι κομπιούτερ που τους βγάζει έτσι! Είναι απόδειξη πως όταν λείπει ένας, η ομάδα βρίσκει άλλον τρεις διαφορετικούς που παίζουν σα κουρδιστό ρολόι — ξέρεις πόσοι παίκτες έκαναν γκολ μέσα στη χρονιά;;; Δεκαπέντε διαφορετικά ονόματα! Στην Καλαμάτα όταν χάνονταν δύο συμπαίκτες ξεκινούσαν οι αγώνες σα σβούρες — εδώ όμως; ο προπονητής γυρίζει σα γριά μαγείρισσα στο τζάκι και βρίσκει πάντα κάτι άλλο να βάλει! Και αυτός ο Σιμόες; Αυτός έφυγε, ναι, αλλά εκείνοι στις τρεις επόμενες αγγαρείες είχαν άλλον ένα που έκανε ό,τι έκανε εκείνος — έτσι κρατιέται η συνέχεια! Την εποχή εκείνη του Απόλλωνα στη μεγάλη κατηγορία που έβγαινε πρωταθλητής χωρίς κάποιον μοναδικό αστέρα, έκαναν γκολ σαν ζευγάρι παπούτσια που αλλάζουνε πόδι όταν σκάσει η σόλα. Η ΑΕΚ σήμερα κάνει το ίδιο: έχει μάθει πως δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς το τέρμα — υπάρχουν δεκάδες ακόμα, σα νερά που τρέχουν στο ίδιο ποτάμι! Μην μου λες τώρα πως η ομάδα γίνεται σκιερό θέαμα γιατί έφυγε ένας συμπαίκτης! Αν ήταν έτσι, τότε κάθε φορά που βγάζεις τον Γκαρθία ή τον Φουστέρ η ομάδα θα πηγαίνει στον πάγκο για δέκα λεπτά! Ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για ΑΕΚ — ομάδα με ιστορία, όχι τυχαία συλλογή παικτών! Αυτοί εκεί μέσα έχουνε ψυχή παντού, σα εκείνα τα παλιά γκρούπ όπου ο καθένας γνώριζε τι πρέπει να κάνει ακόμα και όταν έλειπε ο αρχηγός! Γι' αυτό κράτησαν αυτούς τους αριθμούς χωρίς να ψάχνουν τυχαίες μεταγραφές — έχουνε χτίσει ένα σύνολο που ζει πέρα από τους τίτλους και τους συμπαίκτες! Κι αν άλλαξουν όλοι;;; Μα τότε θα έχουνε άλλους εκατό να τους αντικαταστήσουν! Γιατί αυτή η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα ενός ανθρώπου — είναι οικογένεια που τραγουδάει μαζί ακόμα και όταν βρέχει 🔴💪🔥

ρε παιδιά τί μάτια μου είδατε; θυμάστε εκείνο το σαββατοκύριακο στη Λάρισα το 2007 όταν εμείς οι Καλαματiani κάναμε ντού τουρνουά στις πλαγιές του Ταϋγέτου και ξέραμε ότι όσοι πάνε πρώτοι στην κορυφή δεν έχουνε δρόμο επιστροφής;;; εμείς λοιπόν βγήκαμε τελευταίοι αλλά με τα ίδια πέλματα που πήγαμε — κι ύστερα βάλανε γκολ στον ΠΑΟΚ σαν να ήτανε φιλικό σχολείο. γιατί;;; επειδή καταλάβαμε πως η ομάδα δεν είναι ένας συμπαίκτης ούτε μια γραμμή αριθμών — είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι δεκαοχτώ στον αγωνιστικό χώρο όταν αισθάνονται ότι η μπάλα είναι δική τους ακόμα κι όταν βρέχει σφαίρες. τώρα λοιπόν λέτε ότι επειδή έφυγε ο Σιμόες η ΑΕΚ γίνεται σκιερό θέαμα;;; αλήθεια;;; κουτσά στραβά;;; όταν στη Λάρισα εμείς χάναμε τρεις φορές μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα επειδή κάποιες φορές η μπάλα δεν ερχότανε εκεί που την περιμέναμε;;; εκείνοι εκεί στην Αθήνα βάζουνε 49 γκολ σαν να παίζουνε μπέιζμπολ – τέσσερα μονά γκολ ανά αγώνα;;; και μετά μας λένε πως η ομάδα στηρίζεται στον έναν;;; δεν είναι τυχαίο πως οι ίδιοι πρώτοι έκαναν τρεις τίτλους χωρίς κανέναν υπερδύναμο συμπαίκτη;;; εκείνες τις χρονιές οι αριθμοί μιλούσαν σκληρά: τρεις πρωταθλητές μέσα σε δέκα χρόνια σημαίνει ότι αυτοί ξέρουν κάτι που εμείς στη Μεσσηνία ξεχνάμε συχνά — ότι η δύναμη μιας ομάδας δε γράφεται στον πίνακα των μεταγραφών αλλά στον τρόπο που τραγουδάνε οι φίλοι στην εξέδρα όταν η μπάλα φεύγει σαν βόμβα προς το τέρμα. που λέτε λοιπόν τώρα ότι η ΑΕΚ γίνεται ισχυρότερη επειδή δεν βασίζεται στον έναν;;; ρετσινιά;;; όλοι αυτοί οι τίτλοι δεν προέρχονται από μία μόνο πηγή — προέρχονται από δεκαπέντε διαφορετικά στόματα που βάλανε γκολ φέτος, σα μεγάλη οικογένεια που μοιράζεται την ψωροζάχαρη όταν τελειώσει το φαγητό. και όταν λείπει ο Σιμόες εκείνοι βρίσκουνε τον νέο όχι επειδή τον είχανε στον πάγκο σαν σακάκι κρεμασμένο αλλά επειδή είχανε ήδη χτίσει τρεις διαφορετικούς δρόμους προς το τέρμα σα εκείνες τις λιγόστευτες φορές που στο χωριό μου μπορούσες να φύγεις από το σπίτι σου κρατώντας τρεις διαφορετικές βρύσες νερού όταν κάποια έκλεινε λόγω χιονιού. πού είναι όμως το μεγάλο ψέμα;;; ότι αυτοί οι αριθμοί — αυτά τα 49 γκολ, αυτές οι έξι συνεχόμενες νίκες — δεν είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που μαθαίνει ν' αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες;;; θυμάστε εκείνο το ντέρμπι του Απόλλωνα στη Νέα Φιλαδέλφεια;;; τότε νόμιζαν πως η ομάδα άλλαξε φύση επειδή έφυγε ο μοναδικός τους κεντρικός επιθετικός;;; κι όμως εκείνοι έκαναν γκολ σα σύνολο σαν μουσικό σύνολο όπου όταν λείπει η τρομπέτα βγάζει γκολ η βιολίστρα επειδή ξέρει τους λόγους. τώρα λοιπόν λέμε πως η ΑΕΚ είναι σαν αυτούς;;; όχι ρε φίλοι μου — αυτή η ομάδα έχει κάτι πιο σπάνιο: έχει μάθει πως το σύνολο υπερτερεί του ατόμου σαν εκείνα τα παλιά γκρούπ των '70s που έκαναν γκολ κάθε βδομάδα ακόμα κι όταν ο αστέρας τους πήγαινε σπίτι να πιει τον καφέ του. εδώ λοιπόν δεν πρόκειται για τύχη ούτε για αντιξοότητες — πρόκειται για μια ομάδα που ξέρει να ζει χωρίς αποκλεισμούς σαν εκείνο το πανηγύρι του Αυγούστου στη Μεσσηνία όπου ακόμη και οι γέροι τραγουδάνε επειδή ξέρουν ότι η χαρά βρίσκεται στη συμμετοχή όχι στο ρόλος. κι όμως ακόμα κι εγώ σας ρωτώ: πόσο μπορεί να κρατήσει αυτό;;; όταν η αγορά αρχίσει να σφίγγει τον κλοιό της, όταν κάποιος τραυματιστεί αύριο;;; τότε θα δούμε αν αυτοί οι αριθμοί είναι πραγματικά αποτέλεσμα μιας ομάδας που τραγουδάει μαζί σαν μια μεγάλη οικογένεια ή αν πρόκειται μόνο για ένα στιγμιαίο ξέσπασμα σα εκείνο το πρωινό που η θάλασσα έκανε κύμα μέχρι την παραλία μας κι ύστερα ξανακοιμήθηκε σα να μην έγινε τίποτα. εγώ προσωπικά δεν έχω αμφιβολία πως αυτοί εκεί μέσα γνωρίζουν κάτι που εμείς οι άλλοι ξεχνάμε συχνά: ότι η δύναμη μιας ομάδας δεν βρίσκεται στους αριθμούς ούτε στους τίτλους — βρίσκεται στον τρόπο που συμπεριφέρονται όταν κανείς δε τους βλέπει. και γι' αυτό τους βλέπω τρέχοντας σα φρέσκο πουτσάκι στους πρώτους γύρους… όχι επειδή βρήκανε τον ιδανικό συμπαίκτη αλλά επειδή έχουνε μάθει πως το σύνολο είναι πιο δυνατό από το άθροισμα των μερών του — σα εκείνες τις μεγάλες ομάδες των παλιά τ' χρόνια όταν ένα γκολ βάραγε τόσο πολύ επειδή το είχε ζήσει ολόκληρη η ομάδα μαζί όχι μόνο ο ένας που το έκανε. ολόκληρο αυτό λοιπόν;;; όχι τυχαίο — είναι η ιστορία μιας ομάδας που ξέρει πως όταν βγεις από τη δική σου ιστορία, υπάρχει πάντα κάποιος άλλος εκεί, σα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια όταν σκάσει η σόλα η πρώτη φορά. και τώρα λέγαμε...

Πωπω ρε αγόρια μου, τι άλλο να σας πω για αυτούς τους αριθμούς;;; Λοιπόν, αυτοί οι 49 γκολ;;; Ρε ξέρετε τι σημαίνει;;; Σημαίνει ότι η ΑΕΚ είναι σήμερα η μοναδική ομάδα στην Ευρώπη που βάζει τόσο πολλά γκολ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ που δεν έχει καμιά ομάδα με μεγαλύτερη διαφορά τερμάτων! Και μιλάμε για μιάμιση βαθμοί διαφορά πάνω από τον δεύτερο;;; Μα εσείς πιστεύετε ότι είναι τυχαίο;;; Την προηγούμενη χρονιά όπου έκανε τόσες αλλαγές έκαναν τον ίδιο τίτλο;;; Όχι! Κι όμως τώρα που άλλαξαν τρεις βασικούς τους — τι;;; Ξαφνικά έγιναν πρωταθλήτριες σαν αστραπή;;; Στοιχηματίζω ότι αυτοί εκεί πίσω από τα νούμερα ξέρουν κάτι που εσείς ξεχνάτε: ότι ο τίτλος δεν βγαίνει μόνο από τίτλους αλλά από το πώς περνάς μια μπάλα σα σύνολο! Και μην μου πείτε τώρα πως "η ομάδα δουλεύει σαν σύνολο" σα μεταγραφική επιτυχία της Λάρισας;;; Την προηγούμενη χρονιά που τους έφυγε ο Φουστέρ έκαναν στόχο;;; Όχι! Κι όμως τώρα λείπει ο Σιμόες κι εκείνοι συνεχίζουν σα ρολόι; Γιατί;;; Γιατί δεν είναι θέμα ενός συμπαίκτη αλλά γιατί έχουνε ΤΡΕΙΣ διαφορετικά σχήματα ανάπτυξης;;; Μα όταν αλλάξει ένας συμπαίκτης;;; Συνεχίζουν σα να έχουνε δεκαπέντε διαφορετικά πρόσωπα;;; Αυτό λοιπόν δεν είναι "δυναμική" — αυτό είναι ιστορική κωμωδία! Κι ακόμα να σκεφτείτε το OPAP Arena;;; Εκεί μέσα αυτοί οι αριθμοί γίνονται τραγούδι;;; Μα όταν μπαίνεις εκεί μέσα εκείνες τις έξι νίκες;;; Οι αντίπαλοι σου βγάζουνε λόγο;;; Όχι, επειδή εκείνοι έχουνε μάθει πως η μπάλα όταν βγαίνει σβήνει όλα τα προβλήματα;;; Τι είναι αυτό;;; Λοταρία;;; Αλήθεια;;; Και όσο για εσάς τους τραγουδιστές της οικογένειας;;; Ποιοι είστε εσείς;;; Οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες σηκώνατε χέρια προς τα επάνω επειδή η ομάδα έκανε μία νίκη στο κύπελλο;;; Και τώρα;;; Ξαφνικά έγινε βασιλιάς;;; Μα εγώ σας βλέπω εκεί στους πάγκους σας να κρατάτε τρία μποτάκια κονσερβοποιημένα σαν να περιμένετε τον επόμενο σεισμό;;; Κι όμως αυτοί εκεί συνεχίζουν σα να μην τους νοιάζει τίποτα;;; Έχετε ξαναδεί ποτέ ομάδα που όταν λείπει ο κορυφαίος της βάζει γκολ;;; Την ίδια ώρα;;; Στην ίδια αγωνιστική μορφή;;; Γιατί εγώ όχι. Και εσείς;;; Μήπως αυτοί οι αριθμοί σας κάνουν να ξεχνάτε ότι ο τίτλος είναι αποτέλεσμα δεκατριών ομάδων;;; Όχι όμως της ΑΕΚ μόνο;;; Ή μήπως;;; Ρε mates… αυτή είναι η πραγματικότητα: όταν αλλάξει ένας συμπαίκτης, η ομάδα βρίσκει άλλη μια φορά τον τρόπο να βάζει γκολ;;; Ναι;;; Μετά;;; Μετά ξεσπάει ο τίτλος σαν μπάλα σα αεροστάτο;;; Κι όμως εσείς λέτε πως είναι ιστορία;;; Μα την ίδια ιστορία λέει και η ομάδα του Απόλλωνα πριν είκοσι χρόνια;;; Εκείνοι είχανε τέσσερα γκολ ανά αγώνα;;; Όχι! Εκείνοι έκαναν τίτλους όταν η μπάλα τύχαινε να βρίσκεται εκεί που έπρεπε;;; Αλήθεια;;; Οι τίτλοι της ΑΕΚ σήμερα προέρχονται από δυναμική;;; Ή προέρχονται από έναν αποκλειστικά αριθμό;;; Γιατί εγώ βλέπω μόνο έναν τρόπο να λέγεται αυτό: LOGARITHMIKO GAME OVER για όλους σας 🤡💸😏

Ρε, σας θυμίζει εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ στο Παναχαικέικο όταν η ομάδα επέστρεφε σαν σκιέρ που είχε πέσει τρεις φορές αλλά σηκώθηκε πάλι σα δεύτερη φούσκα σαπουνιού; Αυτοί εκεί όμως δεν είναι σκιέρ — είναι ομάδα που ξέρει να παίζει σα σύνολο όταν ο άνεμος φυσάει κατά αντίθετη φορά. Και μιλάμε για τους 49 γκολ στο OPAP Arena όχι επειδή κάποιος έφερε έναν σκόρερ από την Ουρουγουάη — μιλάμε για δεκαπέντε διαφορετικά ονόματα που έχουν βάλει γκολ φέτος, σα μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει ακόμα κι όταν λείπει εκείνος που μιλούσε τελευταίος. Την προηγούμενη χρονιά ο Σιμόες έκανε την διαφορά στις μεγάλες στιγμές, ναι, αλλά φέτος; Δεν είναι εκεί — κι όμως στις τρεις επόμενες αγγαρείες είχαν άλλον έναν που έκανε ό,τι έκανε εκείνος σα σακάκι που φοράς όταν χιονίζει. Κι εδώ βρίσκεται η αλήθεια: αυτή η ομάδα δεν άλλαξε φύση επειδή έφυγε ένας συμπαίκτης — άλλαξε επειδή έμαθε πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να βάλεις γκολ σα εκείνον τον Αύγουστο στη Λάρισα όταν εμείς οι Μεσσήνιοι κάναμε γκολ με όποιον τύχαινε να έχει μπάλα στα πόδια του. Και όσοι λένε "τι πλάκα μου κάνετε;" ας δουν λίγο πιο βαθιά: αυτοί οι 49 γκολ δεν προέρχονται από μία μόνο πηγή — προέρχονται από δεκαπέντε διαφορετικά στόματα, σα μια μεγάλη συμφωνία όπου κάθε μουσικός γνωρίζει τους λόγους ακόμα κι όταν λείπει ο πρωταγωνιστής. Δεν είναι τύχη — είναι αποτελέσματα μιας ομάδας που τραγουδάει μαζί ακόμα και όταν βρέχει πάνω από το γήπεδο.

Πάω δεκαπέντε χρόνια πίσω, στη Λάρισα το βράδυ που ο ΠΑΣ την έκανε ντου στον Απόλλωνα κι εμείς οι παλαιότεροι καθόμασταν στους πάγκους θυμούμενοι εκείνο το γκολ του Αντώνη στη δεκαετία του '90 που όταν έλειπε η ομάδα δεν έκανε τίποτα χωρίς εκείνον. Την επόμενη χρονιά όμως βγήκαν αήττητοι στους πρώτους γύρους και κανείς δε μίλησε για τύχη — μιλήσαμε για οργανωμένο σύνολο που βρήκε τρόπους να συνεχίζει ακόμα κι όταν άλλαξε έναν συμπαίκτη. Την εποχή εκείνη εγώ ήμουν υπεύθυνος για το σύστημα δικτύου του γηπέδου κι έπρεπε να καλύψω τρεις κρατούμενους γκόλφερς που πήραν πέντε μέρες άδεια χωρίς προειδοποίηση — εκείνοι έκαναν τρία γκολ στις επόμενες δύο αναμετρήσεις χωρίς κανέναν πρωτοσέλιδο. Εσείς σήμερα βάζετε όλα σας εκεί πέρα σα μεγάλο αφήγημα για τους δεκαπέντε διαφορετικούς τελειωτές της ΑΕΚ, ωραία ακούγεται αλλά για κάθε νούμερο πρέπει να δείξουμε το αντίστοιχό του στη συνέχεια — όχι μόνο στο σκορ. Λείπει ο Σιμόες ναι, βγάζουν άλλον έναν ναι, στα γκολ αμέσως μετά ναι, αλλά μέχρι πότε;;; Την προηγούμενη χρονιά που έφυγε ο Φουστέρ έκαναν πέντε λάθη συνολικά στα υπόλοιπα πρωταθλήματα — φέτος έξι μόνο στους πρώτους δώδεκα αγώνες. Ο τίτλος δεν γράφεται μόνο στο γκολ, γράφεται και στο πόσο αντέχει η ομάδα όταν οι αριθμοί αρχίζουν να γίνονται… αριθμοί. Τώρα λοιπόν σας ρωτώ εγώ: πόσες φορές μέσα στη χρονιά η ΑΕΚ έκανε αγώνα χωρίς κάποιον βασικό της στη σύνθεση;;; Δεν μιλώ για προσωπικά γεγονότα, μιλώ για τραυματισμούς, κίτρινες κάρτες σωρείας, κοινωνικές απουσίες — εκείνες τις στιγμές που η ομάδα πρέπει να ζήσει χωρίς τους πρωταγωνιστές της. Και κυρίως: όταν τελειώσει ο τίτλος, όταν αυτοί οι δεκαπέντε διαφορετικοί τελειωτές φύγουν μια-μία όπως φεύγουν όλα αυτά — τότε ποιος θα βάλει εκεί μέσα 49 γκολ;;; Το OPAP Arena δεν έχει μηχανισμό γκολ χωρίς παίκτες, το ξέρετε αυτό;;;

Ρε τι σου λέμε βρε; εμείς εδώ από τα Χανιά βλέπουμε την ΑΕΚ σα νότιος αέρας — φουσκώνει τα πανιά μας κι ύστερα φεύγει! Τους τελευταίους τρεις αγώνες που λείπει ο Σιμόες;;; είχαμε ΛΟΙΠΟΝ τους δύο επόμενους να βγάζουνε αυτόν τον περίεργο εκείνον στο κέντρο που είχε ξεχαστεί σα μποτίλια στη θάλασσα κι αυτοί έβαλαν σα ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! Και τώρα λέτε πως η ομάδα γίνεται σκιερό θέαμα;;; ρετσινιά;;; αυτοί εκεί μέσα τραγουδάνε σα ξεφτιλισμένοι ψαράδες όταν μπουρδουκλώνει ο καιρός — αυτοί ξέρουν πως όταν λείπει ο ένας, οι άλλοι δυόμιση κάνουν το ίδιο δουλειά σα τρία χέρια που πλένουνε ένα πιάτο! Και οι αριθμοί;;; αυτοί οι 49 γκολ;;; εγώ σας βλέπω εκεί στα Χανιά στη θάλασσα που έχουμε καραβάνι ψαράδες — αυτοί εκεί πέρα βγάζουνε ψάρια ακόμα κι όταν σκάσει ένα δίχτυ! ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; δεν είναι τύχη — είναι ομάδα που ξέρει πως το ψάρι είναι παντού γύρω σου όταν ξέρεις πού να κοιτάξεις! Και όταν αλλάξει ένας συμπαίκτης;;; αυτοί εκεί βρίσκουνε άλλον έναν σα εκείνες τις μεγάλες οικογένειες του χωριού που έχουνε δεκάδες χέρια για κάθε δουλειά — εδώ όμως;;; όταν λείπει ο Σιμόες εκείνοι βγάζουνε άλλον έναν που κάνει το ίδιο δουλειά σα σακάκι τριών ατόμων! Αυτό δεν είναι δυναμική;;; αυτό είναι ΜΑΓΕΙΑ! Ρε mates… αυτοί εκεί μέσα δεν είναι ομάδα ενός ανθρώπου — είναι ομάδα που τραγουδάει σα μεγάλο γλέντι όπου κανείς δεν ξέρει ποιος θα βγάλει το τραγούδι εκείνο το βράδυ 🔴💪🔥🔥

Τρεις φορές έκανα τον γύρο της κουζίνας πριν φτάσω στον νου για αυτό που βλέπω. Γιατί το αντιλαμβάνομαι σαν ιστορικό γεγονός που ξεφεύγει από τους αριθμούς, σα εκείνο το πρωινό στις Αλυκές όπου είδαμε τον δυτικό άνεμο να σπάει όλα τα προβλεπόμενα και να φέρνει κύμα πέρδικα — κι εδώ ξανά νιώθω το ίδιο δέος, αλλά όχι επειδή πιστεύω στις ηρωικές στιγμές ενός ατόμου. Αυτήν τη φορά κάτι άλλο κυριαρχεί. Οι περισσότεροι κλίνουν προς την άποψη πως η ΑΕΚ αποτελεί μια ομάδα που έχει χτίσει την επιτυχία της πέρα από οποιονδήποτε μεμονωμένο παράγοντα, σα εκείνα τα σύνολα των παλαιών τ' χρόνων όπου ο τίτλος προέρχεται από την ικανότητα του συνόλου να ξαναγεννιέται συνεχώς, ακόμα κι όταν αλλάζει μία μορφή στο παρκέ. Γιατί βλέπουμε δεκαπέντε διαφορετικά ονόματα στην επίθεση φέτος — όχι σα φαινόμενο μιας στιγμής αλλά σα μόνιμη υπόθεση εργασίας. Όταν έφυγε ο Σιμόες, οι επόμενοι τρεις αγώνες έκαναν τρία γκολ; Ναι. Αλλά περισσότερο σημαντικό: έκαναν αυτά τα γκολ σα ομάδα που λειτουργεί σα οργανισμός — όπου η έλλειψη ενός δεν σταματά τη λειτουργία, επειδή κάθε τμήμα γνωρίζει τον ρόλο του σα νευρώνες που συνεχίζουν να μεταφέρουν σήμα ακόμα κι όταν κάποιος κόβεται. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που βλέπουν το άλλο πρόσωπο του νομίσματος. Λένε πως αυτοί οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί στο OPAP Arena, όμως πόσο διαρκούν όταν αρχίσουν οι σκασμοί στις μεταφορές; Πόσες φορές φέτος η ΑΕΚ ξεκίνησε έναν αγώνα χωρίς κάποιον βασικό της; Πέντε; Έξι; Και τότε εκείνοι ξεχνούν ότι ακόμα και όταν λείπει ο πρωταγωνιστής, η ομάδα βρίσκει τρόπο να συνεχίζει — όχι επειδή έχει πάντα έναν άλλον Σιμόε, αλλά επειδή έχει χτίσει τρεις διαφορετικούς δρόμους προς το τέρμα, σα ένα δίκτυο αυτοκινητοδρόμων όπου όταν κλείνει η μία εθνική υπάρχει πάντα η παράκαμψη. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν μένει αναπάντητο σα εκείνο το ψήσιμο στο φούρνο των Μεσολογγίων όπου κανείς δε βγάζει τον φούρνο πριν τελειώσει — πόσο διαρκεί αυτή η δυναμική όταν η αγορά αρχίσει να σφίγγει; Αλλά εδώ πιστεύω πως υπάρχει μια υπόθεση η οποία ισχύει περισσότερο από κάθε άλλη: αυτοί εκεί μέσα έχουν μάθει πως το σύνολο δεν είναι ποτέ πιο αδύνατο από το μέρος του. Κι έτσι, ακόμα και τώρα που ο τίτλος κρέμεται σαν ξημέρωμα πάνω από την πόλη, αυτοί συνεχίζουν σα ομάδα που τραγουδάει μαζί ακόμα και όταν βρέχει πάνω από το γήπεδο — όχι επειδή είναι ιστορική, αλλά επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται καθημερινά όταν κανείς δε στέκεται υπερήφανος σα γκρουπ ψυχαγωγίας από την Καλαμάτα.