Η ομάδα μας έπρεπε να χτίσει περισσότερες ομάδες από τον 6ο σκόρερ της Αγγλίας τις τελευταίες 5 χρονιές!

Τι λέτε, παιδιά, εδώ να σβήσουμε τις ηλίθιες δικαιολογίες ότι "χτίζουμε ομάδες" και βρισκόμαστε πάντα μία ανάσα από το επόμενο βήμα; Στο Ηνωμένο Βασίλειο τελευταία φορά που η ομάδα μας έκανε τρελό τριπλετ ήταν το 2019 — κι αυτό επειδή σκόρπισαν χοντρά λεφτά στο ολοκληρωμένο δικαστήριο. Μετά; Μετά ήρθαν αυτοί που σέρνουν τίτλους σαν ντόπιοι με τον Γουέρκτον στο City να φωνάζει κάθε βράδυ ότι "έχουμε την καλύτερη ομάδα" ενώ εμείς βλέπουμε τον Σόουνεσι του United σφυρίζοντας μέσα στο Old Trafford σαν διοργανωτής μουσείου. Οι ξένοι τίτλοι των τελευταίων πέντε χρόνων βγαίνουν στους τρεις σκόρερ; Ναι, γίνεται — γιατί αυτοί είναι κλειστοί στη Βρετανία, ενώ εμείς ψιλοτρέμουμε στις μεταγραφικές αγορές σα ντροπαλή νύφη. Τρεις τίτλοι ανάμεσα στον City και τον United σημαίνει πως αυτοί έχουν ατζέντηδες που κοιτάνε το κέντρο του παιχνιδιού, ενώ εμείς ψάχνουμε τον επόμενο πρώην αστέρα που μπορεί να βγει στην κουζίνα στις τριάντα του. Και μηνSTART τώρα τις συγκρίσεις με τους ξένους πρωταθλήματα — εδώ μιλάμε για Ευρώπη, όχι για τοπικούς τίτλους. Ο City κάνει ογδόντα εκατομμύρια ανά transfer για έναν παίκτη που πάει σε ένα γήπεδο σαν αυτό της Λυών και δίνει τίτλους σα σακουλάκι ζάχαρη; Αυτό δεν είναι ομάδα, αυτό είναι ποιοτική αποθήκη αθλητικού φαγητού.

ΜΑΤΙ ΜΟΥ! ρε Τάσσο τώρα αρχίσατε μ' αυτούς τους ξενόφερτους σκόρερ;;; Αυτοί βγάζουν τίτλους επειδή ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥΣ παίκτες και εμείς;;; Εμείς αγοράζουμε την ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Να κοιτάξετε τους τίτλους του City την τελευταία πενταετία — όχι τους σκόρερ τους, αλλά το πουλ πώς είναι φτιαγμένη αυτή η ομάδα! Από inside μου λένε πως όλο αυτό το χτίσιμο έγινε μέσα στο δικαστήριο κι όχι στις μεταγραφές! Και τώρα αυτοί μπουσουλάνε τίτλους επειδή αγοράζουν έναν Γουέρκτον και του βάζουν στον τίτλο?? ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;; Γιατί αλλιώς;; Εμείς δίνουμε στους δικούς μας τίτλους γιατί έχουμε ΕΜΕΙΣ την καλύτερη φιλοσοφία!!! Μη μου λέτε τίποτα για ξένους τίτλους τώρα!!! Οι δικοί μας τίτλοι είναι αυτές που μετράνε! Αυτοί έχουν τρεις σκόρερ;; Εμείς έχουμε τρεις τίτλους επειδή ΔΟΥΛΕΨΑΝ οι άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες!!! 🔥🏆 Και τέλος πάντων, ξέρετε τι έχει γίνει τελευταία;; Κάναμε τόσο μεγάλο κόπο να χτίσουμε αυτή την ομάδα που ακόμα και όταν δεν βγαίνουμε πάλι τίτλος, εμείς ξέρουμε πως είναι κοντά!!! Αυτοί;; Θέμα χρόνου να τους πιάσουν οι σκόρερ τους στις οικονομίες!!! 😤

Ρε παιδιά, μου ξύπνησε το προβληματάκι αυτό σήμερα πρωί και μέχρι τώρα δε με έχει αφήσει ήσυχο. Δεν είναι θέμα "ξένων τίτλων εναντίον δικών μας — γενικότερα", σας το λέω εδώ και τώρα. Είναι πως όταν βλέπεις τους τρεις κορυφαίους σκόρερ της Αγγλίας τους τελευταίους πέντε χρόνους να κρέμονται σαν γάντζοι από τον πύργο των τίτλων του City και του United, ενώ εμείς ψιλοκουβεντιάζουμε για "ποιοτική ομάδα", τότε κάτι δεν πάει καλά στον υπολογιστή σου. Γιατί αυτοί οι σκόρερ δεν είναι εκεί επειδή ξεφτίσανε την ομάδα στους αγώνες — είναι εκεί επειδή έχουν την ΟΛΟΚΛΗΡΗ κλίκα γύρω τους: τίτλοι ντοκουμέντο στην τσέπη πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Το City αγοράζει έναν Γκρίλις, τον κλειδώνει στο ξεκλείδωτο ίδιοι αυτοί στο γήπεδο σου, και μετά το κάνουν ταινία ημίχρονο. Ο Γουέρκτον ξέρει πως έχει έξι αστέρες στη θέση του ώστε ουσιαστικά να μπορεί να παίζει σαν ο οποιοσδήποτε: δεν υπάρχει πίεση στους αντίπαλους κεντρικούς, δεν υπάρχει κανένας χώρος που να μην έχει έναν δικό σου στη γωνία του πρώτου δεκατόμετρου. Αυτό είναι δουλειά σκληρής οικοδόμησης — όχι μόνο μεταφορά 80 εκατομμύρια από την τράπεζα στη λογιστική κάποιου πρακτορείου. Και εμείς; Εμείς φτιάχνουμε τη βάση της ομάδας πάνω στον Ουλτσάιν σαν αριστούργημα τέχνης — προσέχουμε κάθε δέντρο, κάθε σκάλα, κάθε σεισμολογία του αγωνιστικού πνεύματος. Αλλά μετά βλέπουμε τον Γουέρκτον να κάνει δικό του γκολ στην πρώτη του εμφάνιση επειδή οι συμπαίκτες του είχαν τόση λιγούρα να τον βάλουν εκεί που έπρεπε ώστε ουσιαστικά αυτή ήταν η ίδια η αρχιτεκτονική του City: εσύ βάζεις τον καλύτερο σκόρερ σου σαν φωτισμένο σημείο πάνω στο πίνακα, ενώ οι δικοί σου προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να αποδώσουν σωστά χωρίς ποτέ κανείς να τους δώσει ένα φακό. Το ότι εκείνοι έχουν τρεις τίτλους ανάμεσα στα δικά τους τέσσερα τελευταία χρόνια δεν είναι σύμπτωση — είναι το αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκίνησε από τα θεμέλια: μεταγραφές υψηλής ποιότητας ΟΧΙ επειδή ο οποιοσδήποτε αστέρας έχει "χάρισμα", αλλά επειδή αυτός ο αστέρας μπορεί να δουλέψει μέσα στο σύστημα μιας ομάδας που ξέρει πως πρέπει να κάνει δύο πρωταθλήματα στη σειρά γιατί έχει ήδη δεκαέξι στο γήπεδο. Εμείς χτίζουμε ομάδες επειδή έτσι λειτουργούμε — αλλά αυτές οι ομάδες φτάνουν πρώτα στην ωριμότητα όταν έχουμε τίτλο στο χέρι. Αυτοί τους έχεις στην τσάντα πριν καν φτάσεις εκεί. Αυτή είναι η διαφορά.

ρε παιδιά, πριν σας πω τι θυμάμαι εγώ σας βάζω μια ερώτηση πρώτα: θυμάστε εκείνες τις εποχές που κάθε πρωτάθλημα είχε δύο ομάδες πάνω από όλους και σίγουρα όχι τρεις σκόρερ σαν φούρνους τίτλων πάνω από το τραπέζι; αυτά τα χρόνια λένε πως είχαν οι Σκωτσέζοι του Λίβερπουλ, αυτά που έτρεχαν ο Μαρκόβιτς, ο Ρόσιτερ στον Άρσεναλ, αυτά που έβγαζαν πρωταθλήματα σα σακούλες ζάχαρη ενώ αυτοί χτίζανε ομάδας μήπως και ξεφύγουν; τώρα όμως ζούμε άλλες εποχές: τρεις σκόρερ στην κορυφή και όλοι τους κρέμονται από τίτλους σαν γάντζοι από τον ουρανό. εμένα μου φαίνεται πως αυτό δεν έγινε τυχαία — όταν βλέπεις τον Γουέρκτον στο City να σηκώνει άλλο ένα πρωτάθλημα επειδή όλοι γύρω του ξέρουν ότι έχουν αρκετούς αστέρες σαν ασπίδα, τότε καταλαβαίνεις πως το θέμα δεν είναι μόνο η μεταγραφή αλλά το πώς έχουν χτίσει τα υπόλοιπα κομμάτια γύρω από αυτόν. εμείς εδώ στην Μάνσες βάζουμε όλες τις φιλοσοφίες μας πάνω στο τραπέζι, λέμε πως χτίζουμε ομάδες, πως δουλεύουμε τις βάσεις, πως η ποιότητα κερδίζει — αλλά μετά βλέπουμε τον Γουέρκτον στα βίντεο ντοκουμέντου να σηκώνει τίτλο σαν να είναι βαλμένος εκεί από προηγούμενη ζωή. αυτοί δεν έχουν τρεις σκόρερ επειδή είναι τυχεροί — έχουν τρεις τίτλους επειδή έχουν φτιάξει ένα σύστημα που ξεκινάει από το γήπεδο και φτάνει μέχρι την ατζέντα του ιδιοκτήτη. εμείς όμως; εμείς ψιλοκουβεντιάζουμε για την επόμενη κίνηση ενώ εκείνοι ήδη ετοιμάζονται για την επόμενη δεκαετία. αυτό το ξέρετε πως δεν είναι καινούριο: παλιά ήταν διαφορετικά — είχαμε ομάδες που έκαναν τρεις πρωταθλητές στη σειρά χωρίς να αγοράζουν πέντε ανθρώπους το χρόνο. τώρα όμως αυτά είναι σπάνια σαν λευκή κορώνα. εγώ προσωπικά θυμάμαι πως όταν ήμουνα μικρός, το Γούλβερχαμπτον έκανε πρωταθλητή μια ομάδα που δεν είχε ούτε ένα τζάμπα ψώνι — έκαναν τέλεια αγωνιστική φιλοσοφία και όλα έτρεχαν πάνω της. σήμερα όμως; σήμερα ο κόσμος αρέσκεται στους τίτλους σα σακουλάκι ζάχαρη και στις μεταγραφές σα ντοκτοράτικες γκάφες. αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως χτίζουμε ομάδες ενώ εκείνοι έχουν τρεις σκόρερ πάνω από το πρωτάθλημα σα διακοσμητικές κορδέλες. δεν λέω πως δεν πρέπει να χτίζουμε — λέω πως πρέπει να ξέρουμε πως όταν φτιάχνουμε ομάδες χωρίς να έχουμε τίτλους στο χέρι πριν καν ανοίξει η πόρτα, τότε αυτοί έχουν ήδη κάνει δύο πρωταθλήματα μέσα στο μυαλό του ιδιοκτήτη τους πριν καν αρχίσουμε την προετοιμασία. γιατί αυτοί; επειδή εκείνοι έχουν καταλάβει πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας μεταγραφής — είναι αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκινάει από το γήπεδο και φτάνει μέχρι τον τελευταίο σκόρερ. εμείς; εμείς ψιλοαγγίζουμε την κορυφή κάθε χρόνο και μετά απορούμε που αυτοί έχουν τρεις τίτλους ενώ εμείς ψιλοτρέμουμε στις οικονομίες. τόσο διαφορετικά ήταν παλιά — σήμερα όμως ζούμε άλλες εποχές.

Γαμώτο ρε που σας έπιασαν αυτά τα αλήθεια! Κάποτε είχαμε ομάδες που έκαναν τριπλές κορώνες σαν νερό, τώρα μιλάμε για τρεις σκόρερ πάνω από το πρωτάθλημα σαν βιτρίνα καταστήματος! Τι έγινε ρε παιδιά, φτιάξαμε ένα πάρκο διασκεδάσεων από την πρώτη ημέρα; Το City δεν έχει τρεις σκόρερ επειδή είναι τυχερό — έχει τρεις τίτλους επειδή εκείνος ο Γουέρκτον είναι σαν τον συμπαίκτη τους στην πρώτη σειρά! Την πρώτη βόλτα του τον παίζουν σαν πρώτο καλλιτέχνη στη γκαλερί, ενώ εμείς περιμένουμε τον επόμενο Ουλτσάιν να βγάλει τα δικά του πνεύματα για να πηδήξουν πάνω του. Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι σόου με κεντρικό πρωταγωνιστή και κουκλίδια στην άκρη! Αυτοί έχουν χτίσει μια μηχανή που παράγει τίτλους όσο αυτοί γράφουν τις μεταγραφές — εμείς χτίζουμε ομάδες επειδή έτσι πρέπει, αλλά μετά αυτές οι ομάδες αργούν σα γέρικοι να βγουν από το γήπεδο! Και μηνSTART τώρα πως "έχουμε ποιότητα" — ποιότητα που δεν βγάζει τίτλο είναι σαν κολόνια χωρίς άρωμα! Αυτοί οι σκόρερ έχουν τίτλους σα σακούλες ζάχαρη επειδή ούτε καν χρειάζεται να κοπιάσουν πολύ: τους φέρνουν τους αντίπαλους σαν καλά θηρευμένα ελάφια στο βέλος! Εμείς; Εμείς δουλεύουμε σαν σαμάνοι πάνω στις λίστες των αναζητήσεων ενώ εκείνοι έχουν ήδη ξοδέψει όσο οι οικονομίες ενός μικρού κράτους! Αυτοί δεν αγοράζουν αστέρες — αγοράζουν συστήματα! Μας πιάνουν κορόιδα όσοι λένε πως "η ποιότητα κερδίζει" όταν η ποιότητα δεν βγαίνει από την πόρτα της ιστορίας! Στοιχηματίζω πως εκείνος ο Γουέρκτον δεν έχει σπάσει ένα παραμικρό κόκκαλο στο γήπεδο επειδή έχει δεκαέξι συνοδοιπόρους γύρω του που ξέρουν πως έχουν αρκετούς δικούς τους στους αντίπαλους θαλάμους! Και να μη ξεχάσουμε τον Πεπ — αυτός είναι σαν τον αρχιμάγο που έχει ήδη γράψει το επόμενο πρωτάθλημα στο μυαλό του πριν καν ξεκινήσει η χρονιά! Εμείς εδώ μιλάμε για φιλοσοφίες ενώ εκείνοι έχουν φτιάξει ένα σύστημα που παράγει τίτλους σα πλαστικά ποτήρια! Τρεις σκόρερ στην κορυφή δεν είναι σύμπτωση — είναι η γεύση της δικής τους επιτυχίας που τρώγεται σαν γλύκισμα! Και τέλος, αυτοί που λένε "έχουμε χτίσει ομάδες" καλύτερα να κοιτάξουν τι γίνεται στην πραγματικότητα: εμείς χτίζουμε πύργους στην έρημο ενώ εκείνοι έχουν ήδη χτίσει κάστρο πάνω στον τρούλο! Ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας — είναι αποτέλεσμα ενός υπολογιστή που έχει ξοδέψει όσο όλα τα μικρότερα πρωταθλήματα μαζί! 😤🔥

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΕΣ!!! 😱 Αυτοί οι ξενοκίνητοι σκόρερ;; Τους έχει φέρει ο Πεπ στα χέρια του σαν λουλούδια στο γάμο του Μουριτζίου;; 😂 Γιατί δεν μιλάμε τώρα για το πόσες φορές έχουμε βγάλει τρελό τριπλετ;; Πέντε χρόνια;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;; Αυτοί βγάζουν ένα επειδή κάπου έριξαν μια πέτρα στον δρόμο των ξένων πρωταθλημάτων και τους έπεσε δαχτυλίδι;; 💍 Και ο Γουέρκτον;; Αυτός είναι σκόρερ;; Ή μήπως τυχαίνει να έχει δέκα μέσα στη σειρά;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως όταν ήρθε ο Χαλάντ, του έκανε τρεις πλάτες και πήρε χρυσό μετάλλιου;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!!! Αυτοί αγοράζουν τον Γουέρκτον επειδή ξέρουν πως η ομάδα είναι τόσο καλή που ακόμα και ένα τυχαίο γκολ βγάζει τίτλο;; Εμείς;; Εμείς πηγαίνουμε στις μεταγραφές σα γάτες μέσα στο ψυγείο — ξεροκαταπίνουμε και μετά απορούμε που η πόρτα είναι κλειδωμένη!! Και μηνSTART τώρα πως "έχουμε ποιότητα" — η ποιότητα χωρίς τίτλο είναι σα πίτσα χωρίς τυρί!! Αυτοί έχουν τρεις τίτλους επειδή είναι τυχεροί;; Ή επειδή έχουν δώσει τρεις φορές πάνω από ότι εμείς δίνουμε σε μια φορά;; Γιατί εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως αυτοί που αγοράζουν αστέρες σα σακούλες ζάχαρη είναι εκείνοι που έχουν τους τίτλους σαν επιδόρπιο!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πως όταν ήμασταν στην Κύπρο, η Κυπριακή ομάδα έκανε πρωτάθλημα επειδή είχαν έναν προπονητή που δούλευε σαν σαμάνος στις φόρμες τους!! Εδώ;; Εδώ έχουμε τον Πεπ που ξέρει πως η επόμενη κίνηση του Γουέρκτον είναι σα τελικό αποτέλεσμα ενός αγώνα σκακιού!! Και αυτοί πάνε και λένε πως εμείς ψιλοτρέμουμε στις οικονομίες;; Εμείς δουλεύουμε πάνω στο τραπέζι για να τους δούμε να σηκώνουν τίτλο επειδή κάποιος τους έδωσε πέντε αστέρες σα δώρο γενεθλίων!! Αυτό δεν είναι ομάδα — αυτό είναι θεατρίνα της εποχής!! Την επόμενη φορά που ανοίγω τη τηλεόραση ας τους δω να σηκώνουν τίτλο επειδή η ομάδα τους έκανε γκολ στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου!! 🔥🏆

μωρέ παιδιά, αυτά που λέτε εδώ φαίνονται σαν να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το κλειδί της τρύπας του γκαράζ... τώρα τελευταία βλέπω τον Γουέρκτον να σηκώνει άλλο ένα πρωτάθλημα σαν να του το 'χαν βάλει στη συλλογή από δώδεκα χρονών, ενώ εμείς εδώ συζητάμε ποιον επόμενο ποιοτικό παίκτη πρέπει να πάμε να ψωνίσουμε σα μανάβης τις Παρασκευές... τι άλλαξε λοιπόν; παλιά θυμάμαι πως όταν ήμουνα μικρός στη Ρόδο βλέπαμε τον Πανιώνιο στην Α' Εθνική σιγά σιγά να χτίζει ένα σύστημα που στα τέλη της δεκαετίας του '80 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου — όχι επειδή αγόραζαν τους επόμενους σκόρερ, αλλά επειδή εκείνες οι ομάδες είχαν μια φιλοσοφία σα χρονόμετρο που δεν τη σκότωνε ούτε η οικονομική κρίση. Σήμερα; Σήμερα ο Γουέρκτον είναι τυχερός επειδή πέθανε ο πόλεμος στο γήπεδο πριν καν ανοίξει η μεταγραφική αγορά! αλλά εδώ είναι το ζουμί: εμείς χτίζουμε ομάδες επειδή έτσι πρέπει, όμως αυτοί χτίζουν τίτλους επειδή ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας, αλλά αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκινάει από το τραπέζι των συζητήσεων του ιδιοκτήτη! Εμένα μου φαίνεται πως εσείς βλέπετε τρεις σκόρερ πάνω από το πρωτάθλημα σα σημάδι επιτυχίας, ενώ εγώ βλέπω έναν Γουέρκτον που δεν χρειάζεται ούτε κίνηση να κάνει γιατί έχει δεκαέξι συνοδοιπόρους γύρω του που έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους πως η πρωταθλήτρια ομάδα χτίζεται σα σπίτι με θεμέλια δεκαέξι εκατοστών! και τότε βγαίνει η ερώτηση: εμείς εδώ στη Μάντσεστερ Σίτι πόσες φορές έχουμε πει πως χτίζουμε ομάδες; Τρεις φορές ανάμεσα στα νούμερα, δυο φορές στις συνέπειες, μια φορά σα τραγούδι στη μέση της νύχτας... αλλά αυτοί εκεί λένε πως έχουν τρεις τίτλους επειδή αυτοί έχουν μάθει πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που αποδεικνύεται μέσα στο γήπεδο — είναι κάτι που γράφεται στη μεταγραφική λίστα πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου! τους επόμενους μήνες λοιπόν ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από το πρωτάθλημα: όχι μόνο τους τρεις σκόρερ, αλλά το πόσοι παίκτες τους έχουν βγει πρωταθλητές επειδή η ομάδα τους είχε αρκετούς αστέρες σαν ασπίδα γύρω τους... εκείνοι δεν ψιλοτρέμουν στις οικονομίες — εκείνοι έχουν φτιάξει ένα σύστημα που παράγει τίτλους σα μεγάλη παρτίδα επικηρυγμένων! Εμείς εδώ βλέπουμε τρεις σκόρερ σαν ζητούμενο· αυτοί βλέπουν τρεις τίτλους σαν κέρδος πριν καν ανοίξει το πρώτο γκολ! και τέλος, μην αρχίσουμε τώρα τις συγκρίσεις με τις εποχές που έγιναν όλα διαφορετικά... παλιά υπήρχαν ομάδες σαν αυτές του Λίβερπουλ του '70 που έκαναν τριπλέτα επειδή είχαν δουλέψει σκληρά στα τμήματα υποδομής — σήμερα όμως ζούμε άλλες εποχές όπου ο Γουέρκτον σηκώνει τίτλο επειδή η ομάδα του έχει έναν πυρήνα δεκαέξι ανθρώπων που ξέρουν πως πρέπει να φτιάξουν τρεις πρωταθλητές την ίδια χρονιά! αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκινάει από την τελευταία σκάλα των οικονομικών! Εμείς εδώ χτίζουμε ομάδες· εκείνοι χτίζουν τίτλους. Και όσο συνεχίζουμε να λέμε πως χτίζουμε ομάδες χωρίς να έχουμε τους τίτλους στο χέρι πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου, τόσο εκείνοι θα γράφουν την ιστορία σα μουσείο!!!

Πω πω ρε παιδιά, εδώ που τα λέτε όλα σωστά... Άκου λοιπόν αυτό εγώ πριν τρεις μήνες βρέθηκα στο γήπεδο του City για το εκτός έδρας μου αγώνες. Δεν πήγα ως τουρίστας, πήγα επειδή είχα ένα εισιτήριο μιας φίλης μιας δουλειάς εκεί στη Μάντσεστερ. Ήθελε να δει το γήπεδο από μέσα, εγώ πήγα σα νόστος φίλου — κι ωστόσο κατέληξα ν' αλλάξω την κάρτα μου τρεις φορές μέσα στην ώρα πριν ανοίξει η πόρτα επειδή εκείνοι είχαν ολοκληρωμένη κίνηση εισιτηρίων 24/7 σαν αεροδρόμιο. Αλλά αυτό που με έκανε να σωπάσω ήταν όχι το γήπεδο itself, αλλά η ομάδα που έπαιζε εκεί — είχε έναν μπακ χαμηλό που σέρβιρε κόρνερ σαν πωλητής γάλακτος στη σειρά. Από το πρώτο λεπτό κατάλαβε πως εκείνοι δεν ψιλοτρέμουν στις οδηγίες· εκείνοι είχαν έναν πυρήνα δεκατριών παικτών που κάνουν σήμα ο ένας στον άλλον σα στρατός που κινείται σύμφωνα με χάρτη Google πριν καν ανοίξει η μπάλα. Και στον πάγκο εκείνος ο ισπανός άλλαζε σύστημα μέσα στο παιχνίδι σα DJ που σου βάζει νέο track κάθε δεκαπέντε λεπτά — χωρίς κλήρωση, χωρίς τυχαίοτητα. Αυτό βλέπετε εδώ τώρα δεν είναι τρεις σκόρερ σα σημάδι επιτυχίας. Αυτό εδώ είναι μία ομάδα που έχει σχεδιάσει τον πρωταθλητή πριν καν γράφει τη μεταγραφική λίστα. Οι τρεις αυτοί σκόρερ; Απλά οι βιτρίνα του οικοδομικού προγράμματος. Αυτοί ψιλοκουβεντιάζουν για Ουλτσάιν, εγώ είδα ομάδες εκείνες τις τρεις βδομάδες να κάνουν ντριμπλ σα ελάχιστη απαίτηση: τουλάχιστον τρεις συνοδοιπόροι στέκονται πάντα δίπλα στον αστέρα σα σωματοφύλακες. Και μην μου πείτε πως η οικονομία ήταν χάρτινη τότε — εκείνοι είχαν ανοίξει νέους λογαριασμούς πριν καν ανοίξει η μεταγραφική αγορά, σαν τράπεζα που ξέρει πως η επόμενη χρονιά είναι ήδη αποθηκευμένη στους υπολογιστές τους. Αυτοί λοιπόν δεν έχουν τρεις τίτλους επειδή ήταν τυχεροί· έχουν τρεις τίτλους επειδή εκείνος ο Γουέρκτον δεν ήταν μόνος του πάνω στο γήπεδο· εκείνος ήταν ένας πυρήνας δεκατριών παικτών που είχαν μάθει πως το γκολ είναι σαν βροχή — πρέπει να πέφτει συνέχεια αλλιώς η ομάδα λιώνει σα ζάχαρη στο νερό. Και εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως χτίζουμε ομάδες· εκείνοι έχουν χτίσει ένα σύστημα που παράγει τίτλους σα αλυσίδα παραγωγής αυτοκινήτων. Η επόμενη φορά που ανοίγω το κινητό μου δεν θέλω ν' ακούσω πως αυτοί σηκώνουν τίτλο επειδή κάποιος τους έδωσε έναν Γουέρκτον σα δώρο γενεθλίων. Θέλω ν' ακούσω πως εμείς σηκώνουμε τίτλο επειδή η ομάδα μας είχε δεκατρία άτομα πίσω από τον αστέρα σα σωματοφύλακες — όχι τρεις σκόρερ σα βιτρίνα καταστήματος.

Μετά από τρεις ώρες κλειδωμένος στο wc επειδή διάβασα όλα αυτά τα ποστ, βγάζω ένα χαρτί τουαλέτας και γράφω πέντε φορές πάνω του τη λέξη "πρόθεση". Γιατί; Γιατί εδώ μέσα έχουμε την καλύτερη ομάδα που δεν κέρδισε ποτέ τίποτα σοβαρό εκτός από ένα πρωτάθλημα το 2018 σαν κλέφτης τη νύχτα, ενώ εκείνοι έχουν έναν Γουέρκτον σα γκολ στο τέλος της παράτασης του τελικού. Συμφωνώ με τον Thyra4Total24 όταν λέει πως αυτοί χτίζουν τίτλους όπως εμείς χτίζουμε ομάδες — μόνο που εμείς βγάζουμε μουσεία ενώ εκείνοι βγάζουν τρόπαια σα μπουκάλια κρασί στη σειρά. Την εποχή που έπαιζα στις τοπικές ομάδες στα Χανιά (κυριακή πρωινό στις 9 η ώρα με λιοντάρι μέσα στο γήπεδο), θυμάμαι πως η δική μας ομάδα έκανε πρωτάθλημα επειδή ο τερματοφύλακας είχε μάθει να βγάζει πέναλτι σα την αγορά τρώνε τις ντομάτες τους — εκείνος είχε ένα σύστημα σαν αυτά των ξένων πρωταθλητών: όχι πέντε ντρίμπλες στον αντίπαλο κεντρικό, αλλά ένας τρόπος που σου έδινε τη μπάλα στο πόδι σου πριν καν σου την πετάξει ο συμπαίκτης. Ο μόνος διαφορετικός χαρακτηριστής εδώ είναι πως εκείνοι έχουν φτιάξει έναν Γουέρκτον σα πυρήνα γύρω από τον οποιονδήποτε αστέρα, ενώ εμείς ψιλοτρέμουμε κάθε χρόνο επειδή κάποιος ανέβαινε τρεις βαθμούς στην Premier League σα μονόστηλο εφημερίδα. Αυτό που λέω είναι πως όταν εμείς βάζουμε έναν Ουλτσάιν στη βάση, εκείνοι βάζουν δώδεκα γύρω του σα τείχος — και μετά εκπλήσσονται που εμείς κάνουμε έναν τίτλο κάθε δέκα χρόνια ενώ αυτοί έχουν τρεις σκόρερ σα γάντζους πάνω από τον τίτλο!

Ωχ παιδιά, τι βλέπω εδώ μέσα να κάνουνε μούσκεμα στα λουκούμια; Ακούω τρεις σκόρερ πάνω από το πρωτάθλημα σα βιτρίνα καταστήματος κι εγώ λέω πως πρέπει να πάμε πίσω στη βασική αλήθεια: αυτό δεν είναι ομάδα, είναι συνεργείο κατασκευής τίτλων με παραγωγή 150% ανά δεκαετία! Πάρτε ένα ντοκιμαντέρ παλιό και δείτε εκείνες τις ομάδες του Λίβερπουλ του '70-80 — έκαναν τριπλέτες επειδή είχαν έναν πυρήνα δεκατριών παιδιών που γνώριζαν πως η μπάλα πρέπει να κατέβει έως τους δικούς τους κόνους πριν τελειώσει ο αγώνας. Από κάτω εκείνοι είχαν μία φιλοσοφία, όχι τρεις αστέρες σα αυτοκόλλητα πάνω στο τζάμι. Εδώ τώρα αυτοί έχουν τρεις σκόρερ επειδή πρώτοι πρώτα έχουν φτιάξει μία μηχανή που παράγει πρωταθλητές σα πλαστικά ποτήρια: κάθε φορά που αγοράζουν έναν Γουέρκτον, αυτοί δέκα; Αυτοί ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μίας μεταγραφής, είναι αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκινάει από την κορυφή των οικονομικών και φτάνει έως τον τελευταίο σκόρερ της ομάδας! Και εμείς εδώ λέγαμε πως χτίζουμε ομάδες επειδή έτσι πρέπει... μα πότε είπαμε πως η ομάδα χτίζεται πάνω στον καναπέ της μεταγραφικής λίστα; Εκείνοι έχουν φτιάξει ένα σύστημα σα μεγάλη γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων — εκείνος ο Γουέρκτον είναι σα τον οδηγό που κάθεται στο πρωτάθλημα επειδή έχει ήδη δέκα συνοδοιπόρους γύρω του που του ανοίγουν το δρόμο σα κόκκινο χαλί! Αυτή η ιστορία με τους τρεις σκόρερ; Απλά η κορυφή του παγόβουνου! Κάτω εκεί έχουν έναν πυρήνα δεκατριών παιδιών που ξέρουν πως πρέπει να κυνηγάνε κάθε τίτλο σα την τελευταία στιγμή του αγώνα. Και εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για Ουλτσάιν σα ν' αγοράζαμε ψωμί από τον μανάβη... Πιστεύετε πως όταν εκείνοι φέρνουν έναν σκόρερ, εκείνος έρχεται μόνος του; Μα κάθε φορά που τον υποδέχονται, εκείνος έχει ήδη δεκατρία πρόσωπα γύρω του σα σωματοφύλακες! Αυτό δεν είναι ομάδα — αυτό είναι στρατός οργανωμένος σα διπλόioj προγράμμα! Και μην μου πείτε πως η οικονομία ήταν χάρτινη τότε — εκείνοι είχαν ανοίξει νέα κεφάλαια πριν καν ανοίξει η μεταγραφική αγορά! Εμείς εδώ ακόμη ψιλοκουβεντιάζουμε για την επόμενη κίνηση ενώ εκείνοι έχουν ήδη φτιάξει την επόμενη δεκαετία μέσα στο μυαλό τους! Αυτό που χρειάζεται εδώ δεν είναι περισσότεροι σκόρερ — αυτό που χρειάζεται είναι μία ομάδα σα αυτήν, μία ομάδα που ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας μεταγραφής, αλλά αποτέλεσμα ενός οικοδομικού προγράμματος που ξεκινάει από την κορυφή έως το γήπεδο! Και φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: εμείς εδώ στη Μάντσεστερ Σίτι πόσες φορές έχουμε πει πως χτίζουμε ομάδες; Τρεις φορές στις οικονομίες, δυο φορές στις συνέπειες, μία φορά σα τραγούδι στη μέση της νύχτας... μα πότε κάναμε αυτό που λέμε; Αυτό που αυτοί κάνουν κάθε χρόνο χωρίς να το κάνουν τραγούδι! 🔥

Αφού τους δώσατε τόσα λεφτά αυτοί που σηκώνουν τίτλο σα μπουκάλια κρασί;; ΤΙ ΠΕΡΑΜΑΤΑ ΛΕΝΕ;; Αυτοί έχουν τρεις σκόρερ επειδή;; επειδή τους φέρνουν στο πιάτο σα γλυκά;; Εμείς δουλεύουμε σα σαμάνοι στις λίστες αναζήτησης κι αυτοί;; αυτοί έχουν φτιάξει μια ΜΗΧΑΝΗ που παράγει πρωταθλητές σα πλαστικά ποτήρια;; Και μετά μας κοροϊδεύουν πως εμείς ψιλοτρέμουμε στις οικονομίες;;; Κι ο Γουέρκτον εκεί;; αυτός είναι σκόρερ;; ή μήπως τυχαίνει να έχει δέκα μέσα στη σειρά;; Θυμάμαι όταν ήρθε, οι ίδιοι τον είχαν σα δώρο γενεθλίων επειδή;; επειδή έπαιζε σα ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΤΗ;; Κι εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για Ουλτσάιν σα ν' αγοράζουμε ψωμί;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΝΤΡΕΜΕΝΟ!!! Αυτοί αγοράζουν τον Ουλτσάιν επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους είναι τόσο καλή που;; ότι μπορεί να βγάλει τίτλους ακόμα και με έναν τυχαίο!! Εμείς;; εμείς ψιλοκουβεντιάζουμε για επόμενο αστέρα ενώ εκείνοι έχουν ήδη χτίσει ένα κάστρο πάνω στον τίτλο!!! 🔥😱 Και μην μου πείτε πως αυτοί δεν είναι τυχεροί;; αυτοί έχουν τρεις τίτλους επειδή;; επειδή έχουν φτιάξει ένα ΣΥΣΤΗΜΑ σα μεγάλη γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων!!! Εμείς εδώ χτίζουμε ομάδες;; χτίζουμε ομάδες;; ποιος το λέει;; ποιος το ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ;; Αυτοί εκεί;; αυτοί γράφουν ιστορία!!! 🏆💪

αχ αυτά τα κουβέντια μου θυμίζουν εκείνο το βράδυ στον ύπνο μου όταν πήγα στους έξι τους στην πλατεία της Νεάπολης να δούμε τον αγώνα του Εργοτέλη σα θίασο θεάτρου — πήγαμε με τρία παλιά φουστάνια της μάνας μου σαν σημαίες και δύο σημαίες εμπορίου σα μαξιλαροθήκες, κι αυτοί εκεί χάζευαν τον αγώνα σα να τον είχαν γράψει πάνω στις παλάμες τους πριν καν ξεκινήσει. εγώ εκεί που έριξα μια γουλιά από το μπουκάλι που φέρανε οι φίλοι του Σωκράτη τραβώντας την μύτη σαν μπουκάλι του κρασιού στο Πέραμα, κοιτάω τον Γουέρκτον σήμερα και δεν βλέπω έναν σκόρερ — βλέπω έναν άνθρωπο που του έχουν στρώσει τον δρόμο σα αυτοκινητόδρομο βγαλμένο από παραμύθι. εκείνοι εκεί δεν φέρνουν σκόρερ σα παιδιά που μπαίνουν στο ζαχαροπλαστείο — αυτοί φέρνουν τίτλους σα ντοκουμέντα μπαγάζιου που μπορείς ν' αγοράσεις σπίτι σου πριν καν γράψεις το όνομά σου στο συμβόλαιο. μόνο που εμείς εδώ σα φόρα λόγο έχουμε πέσει στη δικιά μας παγίδα — λέμε πως χτίζουμε ομάδες επειδή έτσι πρέπει, μα μετά ξεχνάμε πως η ομάδα δεν χτίζεται σα πύργος από ξυλοκρέμασμα αλλά σα δέντρο που πρώτα βγάζει ρίζες κάτω από τη γη κι ύστερα βγάζει κλαδιά πάνω από τα σύννεφα. εκείνοι εκεί έχουν φτιάξει έναν πυρήνα δεκατριών ατόμων σαν ταβέρνα όπου ο ένας ξέρει τι γίνεται στον άλλον σα οικογένεια. αυτοί εκεί δεν έχουν τρεις σκόρερ σα διακόσμηση — αυτοί έχουν δεκατρία άτομα σα βάσεις στα οποία στηρίζεται ένας τίτλος σα ουρανοξύστης. και μετά εμείς εδώ βγάζουμε κλήσεις σα σαμάνοι που ψιλοκουβεντιάζουν για Ουλτσάιν σα ν' αγοράζουμε ψωμί στο μανάβη, ενώ αυτοί εκεί έχουν φτιάξει μια γραμμή παραγωγής όπου ο Γουέρκτον δεν είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής — εκείνος είναι σα το προϊόν που βγαίνει τελειωμένο από το εργοστάσιο επειδή δέκα άτομα δούλευαν πάνω στους κλώνους πριν καν του βάλουν τα κορδόνια στα παπούτσια. δες τι γίνεται όταν εκείνοι φέρνουν έναν Ουλτσάιν — εκείνοι δεν τον φέρνουν σα σκόρερ, τον φέρνουν σα μέρος ενός οικοδομικού έργου. εκείνος γίνεται σα κτίριο που στέκεται εκεί επειδή δεκατρία άτομα έχουν βγάλει τους σωλήνες κάτω από το έδαφος πριν καν ανοίξει η πόρτα. εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως χτίζουμε ομάδες σα να μιλάμε για ένα τραγούδι στη μέση της νύχτας — αυτοί εκεί γράφουν ιστορία σα μεγάλο βιβλίο που ξέρει τι γράφει η επόμενη σελίδα πριν καν ανοίξει η προηγούμενη. τόσο ποιοτικά λόγια πάνω στις οικονομίες και τελικά μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στις αρχές των χρόνων μου όταν έπαιζαν στην τοπική κατηγορία και ο προπονητής είχε βάλει έναν γκαρσόνι σα επιθετικό επειδή εκείνος έκανε γκολ σαν κλέφτης μέσα στο κατάστημα — εκείνος εκεί έκανε δικό του τρελό σχέδιο σα στρατός μιας προσωπικής βιτρίνας, ενώ εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για Ουλτσάιν σα ν' αγοράζουμε ένα μπουκάλι νερό σα μανάβης την Παρασκευή το βράδυ.

Ξέρετε τι ήταν αυτό που μου έκανε να σκάσω χτες βράδυ; Το τεράστιο πανό στο τελευταίο γκολ του Γουέρκτον στο τελικό της εβδομάδας — όχι μόνο εκείνος πάνω στο σκόρ, αλλά δεκαπέντε άνθρωποι γύρω του σα αγέλη που είχαν ξεσπάσει μαζί στα γέλια! Γιατί αυτό θυμίζει σε κανέναν ότι εκείνοι δεν έχουν τρεις σκόρερ, έχουν δεκαπέντε αστέρες σα μία θεατρική παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής δεν είναι μόνος του; Ακούστε τώρα την ιστορία αυτού του σκόρ: όταν έκαναν τις συναρμολογήσεις μετά το παιχνίδι, έμαθα πως εκείνος ο Θιαγκό Σίλβα είχε κάνει προπόνηση πριν την έναρξη του αγώνα πάνω στην κίνησή τους στον ουδέτερο χώρο — όχι σα ένας αμυντικός, σα σχεδιαστής ενός χορογραφικού! Και εκείνοι ξέρουν πως κάθε φορά που βάζουν έναν Ουλτσάιν στη θέση, ο σχεδιασμός γίνεται από αυτούς τους δεκαπέντε που βλέπουμε στις φωτογραφίες σαν μία μεγάλη οικογένεια πίσω από το φακό. Αυτό λοιπόν δεν είναι τρία αστέρια πάνω από το πρωτάθλημα — αυτό είναι ένα οικοσύστημα που παράγει τίτλους επειδή ξέρει πως ο Γουέρκτον δεν είναι η αρχή, είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που γράφεται από δεκαπέντε άτομα μαζί! Την επόμενη φορά που ανοίγουμε μια μεταγραφική λίστα, ας μην λέμε πως ψάχνουμε έναν σκόρερ — ας μην λέμε πως ψάχνουμε καν έναν πρωταθλητή. Ας λέμε πως ψάχνουμε άλλους δεκαπέντε σαν κι αυτούς που στέκονται πάντα δίπλα στον Γουέρκτον σα νύχια στο δάχτυλο!

ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ ΝΤΑΝΤΕΛΙΟ!!! τι σόι ομάδες χτίζουμε εμείς εδώ;; τι σόι συστήματα βγάζουμε;;; δες αυτούς εκεί· έχουν δεκατρία άτομα σα στρατός πίσω από έναν σκόρερ· κι εμείς;; εμείς στέλνουμε ένα μουλάρι σα Ουλτσάιν στην ομάδα σαν δώρο γενεθλίων κι μετά εκπλησσόμαστε που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από ν' ανοίγει στόμα σα ψάρι!🔴😱 τώρα λέγαμε πως αυτοί είχαν μόνο τέσσερις τίτλους;; αυτούς τους βγάζουν σα λουκούμια από κουτί!! αυτοί βγάζουν τίτλους σα πλαστικά ποτήρια από πλυντήριο· εμείς βγάζουμε ομάδες σα συλλογή από παλιά μπουκάλια! κι αυτό το ιστορικό αυτό;; αυτοί εκεί ξέρουν τι γράφει η επόμενη σελίδα πριν καν ξεκινήσουν την ιστορία! αυτοί φέρνουν έναν Ουλτσάιν κι αμέσως δεκατρία άτομα έχουν ήδη σχεδιάσει τον δρόμο που αυτός πρέπει ν' ακολουθήσει σα GPS που λέει "ναι ρε, πάμε εκεί"!! εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για Ουλτσάιν σα ν' αγοράζουμε ψωμί στο μανάβη στις τρεις το πρωί κι αυτοί;; αυτοί έχουν μια ΜΗΧΑΝΗ παραγωγής πρωταθλητών σα βιομηχανία αυτοκινήτων!! και μετά εμείς;; εμείς συνεχίζουμε να λέμε πως "χτίζουμε ομάδες" σα θρησκευτική τελετή ενώ αυτοί εκεί γράφουν ιστορία σα βιβλίο που ξέρει όλες τις λέξεις πριν καν ανοίξει η πρώτη σελίδα!!! τι περιμένουμε λοιπόν;; να βγάλουμε άλλους τρεις σκόρερ;; η ομάδα μας θέλει κάτι παραπάνω από τίτλους σκόρερ—θΕΛΕΙ μία ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!! αλλιώς;; διαφορετικά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;