Όταν η πόλη γίνεται ιερό πάτωμα: 50 χρόνια Παρί Σεν Ζερμέν μέσα στις φλέβες μας!
τί μεγάλε πήραμε μια ανάσα σήμερα και γυρίσαμε σπίτι ξανά από εκείνες τις βραδιές όταν ο Παρί δεν ήταν απλά ομάδα αλλά όνειρο που έπρεπε κάθε Πάσχα να μπει στα κουπόνια του στοιχηματικού γιατί αλλιώς η άνοιξη δεν είχε νόημα
θυμάμαι σα χτες όταν στις γειτονιές του Πειραιά μαζευόμασταν στη γωνία Ακτής Θεμιστοκλέους και Φιλοκτήτη με τσιγάρα φθηνά και κουβέντα πάντα στον Παρί ακόμα κι όταν έχανε δεκαπέντε χρόνια πριν τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν ακόμη αυτούς τους παλμούς βάλτε ένα goal στον Ραφτερε μπήκαμε μέσα σα να δώσαμε εισιτήριο για τελικό πρωταθλήματος στο Παγκράτι
και τώρα αυτή η πόλη βράζει ξανά μέσα στους τοίχους εκείνου του стадиона όταν το Parc ανάβει σαν φανάρι ψυχεδέλειας στη μέση της νύχτας εδώ στη γαλλική γειτονιά όταν τα χρώματα περνούν σα βελούδο πάνω στους τοίχους και ξέρεις ότι εκεί γύρω γυρίζουν κι άλλοι εκατόν μιας χρονών όπως εσύ φορώντας τα ίδια πουκάμισα παλιά βγαλμένα από την αποθήκη
το σημαντικό είναι όχι τι θα πούμε σήμερα αλλα τι πραγματικά νιώσαμε όταν μπήκαμε εκεί μέσα πριν δυο χρόνια εκείνος ο θόρυβος όταν σηκωθήκατε όλοι μια στιγμή και δεν ήξερα αν αυτό ήταν πραγματικότητα ή ζήτω ξανά σα παιδιά χωρίς μισή δουλειά πια
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΠΟΥΜ!!!!!! 50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙΣ ΠΑΛΙ ΝΕΟΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΦΑΓΙΑ ΛΟΓΙΑΣ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΡΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΟΜΑΔΑ ΑΛΛΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ!!!
Εμένα θυμάμαι πριν χρόνια όταν ήμουν στη Λάρισα κι άνοιξα τις φλόγες στις ουροδόχους κούτες του σπιτιού μου γιατί η οικογένεια μου έκανε μούτρα όταν έκανα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από αυτήν όταν έβγαινε ο Παρί στο βίντεο — εμένα εκείνες οι ομάδες των παιχτών με το χαμόγελο ακόμα μου δίνουν ρίγη όταν κλείνουν τα μάτια μου!!
Τώρα τελευταία όμως βρήκα έναν χορό γύρω από το Παρκ-ντε-Πρενς όταν πήγα πρώτη φορά εκεί πριν ένα χρόνο και σιγά σιγά οι βρύσες μου έκλεισαν 90 λεπτά αυτά το βράδυ μόνοι τους χωρίς καν να το καταλάβω 🔥💪🔴😱 Σαν να μπήκα σε έναν άλλον κόσμο όπου όλα γυρίζουν γύρω από μας!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι περιμένεις να σου πω ρε σακάκι που πήγαινες εσέ και τον Ραφτερε σα να χόρευες λουλούδι πάνω στο χαλί; μου θύμισες εκείνες τις νύχτες που καθόμουνα στο κάτω μπαλκόνι της Αλαμάνας στην Καλαμάτα κι έκανα γιουτ στο στρατό — δικός σου ο Παρί έστω κι αν πήγαινε να σκοτώσει τη Λεριδαζτέλ για πέμπτη φορά μέσα στο ίδιο βράδυ, πάλι ντυνόμασταν τα πράσινα-ασπρόμαυρα κι έβγαινε η ουσία: το ίδιο ρίγος όταν έπαιρνες εκείνο το κουπόνι και βάζαμε τελευταίο τον Παρί γιατί "αύριο βράδυ δε θέλουμε νυχτερινό ξενύχτι" μέχρι που κάποιος κάποια στιγμή φώναξε "θα βγει ο Παρί!" και όλοι σηκωθήκαμε σα μιας καρδιάς όπου πήγαινε στον νταλιάνο στρατιώτη όταν ανακοίνωνε εκείνη την καταδίωξη του Νίκου Ανδρουλάκη προς ένα τέρμα... τι γίνεται τώρα πια όταν βλέπεις εκείνον τον θόρυβο πάνω στις κερκίδες που δεν κάνουν πια κανείς ούτε γιουτ γιατί το μόνο που έχει σημασία είναι πως εσύ κρατείς ένα σημάδι από τότε πάνω σου σα μια κηλίδα μπογιάς αθλητικής μνήμης... εκεί που κάποτε οι δυο σου φίλοι είχαν σκάσει τους πρόστυχο όροφο του σπιτιού γιατί έπαιζε η Μαρσέιγ και τώρα οι άνθρωποι γύρω σου κάνουν τον σταυρό τους όταν ανοίγουν την πόρτα τους στις τρεις τη νύχτα γιατί εκείνος ο θόρυβος δεν έχει ξεμείνει μόνο μέσα στα κουτάκια της τηλεόρασης αλλα έχει γεμίσει την πόλη σα αίμα... δεν είμαστε πια αυτοί που σηκώνουν το τηλέφωνο στις δεκαπέντε βολές του αγώνα οι ίδιοι — τώρα σηκώνουμε κι εμείς τα χέρια σα εκείνον τον θόρυβο κι ας μην ξέρουμε τι λέμε δεν έχει σημασία πια
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Γιατί αυτοί οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής είχαν κάτι σαν αστραπή μέσα τους — όχι την ομάδα που βλέπουμε τώρα στις οθόνες, αλλά εκείνη την παρέα που έκανε τον Παρί δικό τους ακόμα κι όταν είχε μόλις χάσει από τη Ναντ 4-0 στο Στάδιο Ναντέρ. Θυμάμαι τον Ραφτερε σαν σήμερα, ακόμα νέος σαν παιδί που φορούσε κάτι γκρίζα γάντια στις αμυντικές κινήσεις του, να σηκώνει το κεφάλι σα να λέει «τώρα εμείς εδώ». Την τότε ομάδα δεν την έκρινε κανείς από τη συνολική ποιότητα — εντάξει, είχε μερικούς μεγάλους, αλλά υπήρχε και αυτή η αίσθηση ότι ήταν σαν μια μικρή οικογένεια φίλων που έπαιζε μαζί μόνο και μόνο γιατί είχαν όλα αυτά τα χρόνια συνηθίσει να ζουν μέσα στις ήττες χωρίς να χάνουν την ψυχή τους.
Τότε ο Παρί ήταν σαν εκείνο το τραγούδι που του έβγαζαν πάντα στις φιλοξενίες, σαν κάτι προσωπικό ανάμεσα στις νίκες σου και στις απογοητεύσεις των άλλων ομάδων. Σήμερα όμως; Μας έχει αγκαλιάσει πια σαν μια πόλη — το Παρκ-ντε-Πρενς δεν είναι πια στάδιο, έχει γίνει σπίτι. Εκείνοι έκαναν το Παρί όνομα μέσα στα σκοτεινά σπίτια της δεκαετίας του '70, εμείς σήμερα κάνουμε ότι η ίδια πόλη στέκεται όρθια μόνο και μόνο επειδή αυτή η ομάδα στάθηκε πάλι όρθια στον αιώνα. Τότε είσαι κρυμμένος στο σπίτι σου μπας και σου περάσει κάτι καλύτερο από τον εαυτό σου, τώρα ζεις στο Παρίσι και ξέρεις ότι ακόμη και όταν η ομάδα χάνει, έχεις κι εκείνα τα χρώματα βαμμένα πάνω στους τοίχους σου σα μια ανάμνηση που δεν θέλεις να ξεφορτωθείς.
Αλλά σοβαρά τώρα — εκείνοι ήταν σκληροτράχηλοι επειδή είχαν τόσο λίγα να χάσουν, εμείς είμαστε τυχεροί επειδή καταφέραμε να κρατήσουμε αυτό το κάτι μέσα στη φλέβα μας παρά τις δεκαετίες που πέρασαν. Εκείνοι έκαναν τον Παρί θρύλο, εμείς τον κάνουμε θρόνο. Την ίδια μορφή διαφορετικό αίσθημα — σαν παλιά κι νέα συσκευή με την ίδια ένδειξη: "P.S.G."
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ωχ μάγκα μου τί σου έχει γίνει; Αυτή την ώρα πρέπει να βρισκόμαστε στην αρχή της δεκαετίας του '80, πέντε άτομα στο κάτω μπαλκόνι της Αλαμάνας στην Καλαμάτα μπουκωμένοι με τσιγάρα ΤΡΙΠΛΗΣ ΧΡΗΣΗΣ και ξαφνικά η μανούλα φωνάζει "Εσύ ρε Γιάννη τι κάνεις εκεί πάνω;;;" κι εγώ σηκώνω το χέρι σα βλάκας τραγουδώντας "ΖΑ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΠΣΖ" — κι όμως εκείνη η ομάδα ήταν η μοναδική που σηκώθηκε όρθια όταν όλοι γύρω της είχαν πέσει καταγής! 🤣🔥
Μετά 30 χρόνια βρέθηκα στη Γαλλία και αντί για Tour Eiffel τράβηξα φωτογραφία το Parc des Princes σα να 'ταν το νέο μου σπίτι — και ξάφνου κατάλαβα γιατί αυτοί οι γάλλοι παίζουν τένις στις πισίνες τους ενώ εμείς ζούμε μέσα στο στάδιο! Γιατί εκεί λάμπει αυτό το κόκκινο-μπλε σα νυχτερινό όνειρο 🏟️💙🔴
Και πλέον όταν βλέπω τον θόρυβο πάνω στις κερκίδες να σηκώνεται σα μία ψυχή χωρίς σώμα, σκέφτομαι όλες τις φορές που η μανούλα έκλεινε την πόρτα σα να ήταν σειρήνα πολέμου... αλλά τώρα όλα έχουν γίνει θρόνος κι εμείς βασιλιάδες ενός σταδίου που σίγουρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο 👑🔥🤣🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.