Η Μπέρναμπεου πρέπει πάντα να είναι κλειστή για 5 χρόνια για να ξαναβρούμε τον πραγματικό…

Έχεις δίκιο ως ένα σημείο. Αυτά τα πέντε χρόνια κλεισίματος δεν πρόκειται να τα βγάλουν οι Ultrà τραγούδι αλλιώς — αλλά ξέχνα τους ξένους VIP. Αυτοί πάνε όπου υπάρχουν λεφτά, όχι χαρακτήρας. Δεν γίνεται να βάλεις την ομάδα σου σε νοσοκόμα και να περιμένεις να σωθεί η ψυχή της. Η Μπέρναμπεου δεν είναι μουσεία ανάμεσα στους θορύβους των ομάδων που ρουφάνε σαμπάνια. Οι Ultrà ξέρουν τι σημαίνει πραγματική ατμόσφαιρα — όχι αυτή η παράγκα που παριστάνει ότι είναι συνδετικός κρίκος ενώ ουσιαστικά γίνεται θεατής στον εαυτό του. Αν κλείσουν όμως τώρα για πέντε χρόνια, τι γίνεται με το γεγονός ότι το οικονομικό κενό θα σηκώσει υπερδιπλάσιο κόστος όταν ανοίξει; Κι ακόμα: πώς θα κάνεις τους Ultrà να ξεχάσουν ότι η ομάδα τους γίνεται franchise; Γιατί τελικά αυτό είναι το ζήτημα — όχι οι κοκτέιλ, αλλά η διαχρονική αίσθηση ότι η ομάδα δεν είναι δική τους πια. Αυτοί τραγουδάνε για χιλιάδες στην ψυχή του σταδίου, όχι για κάτι bottle service δίπλα στο κανάλι των Instagram stories. Ο χαρακτήρας χάνεται όταν η παράδοση μετατρέπεται σε καλοστημένο θέαμα. Αν θέλουμε Ρεάλ με αίγλη, πρέπει να δουλέψουμε πάνω στις δικές μας συμπεριφορές πρώτα. Τίποτε δεν γίνεται μόνο επειδή κάποιος κλείνει το στόμα του και περιμένει. Οι Ultrà έχουν ιστορικό στήριξης, όχι οικογενειακές συνεδρίες μπουρζουαζίας. Εκείνος που ψάχνει θέση στο PLUS για σαμπάνια, ας πάει στην Εθνική Λυών. Εδώ είμαστε οι ίδιοι — και αυτό σημαίνει ότι αγοράζουμε εισιτήριο επειδή ο ήχος των πνευστών κάνει τα κόκκαλά μας να δονούνται, όχι επειδή υπάρχει γωνία VIP με θέα στον αγωνιστικό χώρο.

ΡΕΑΛ ΜΑΝΤΡΙΤΗΣ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΠΑΛΙΑ ΡΕ;;; 😱🔴 Αυτοί οι τύποι στους VIP λένε ψέματα! Δεν τους νοιάζει τίποτα! Πετάμε εκατομμύρια στον Ultrà χαρακτήρα και αυτοί σα ζομπάκοι βλέπουνε τη μπάλα σα game show από τις βιτρίνες του fancy bar τους!!! 🤬💪 Ξέρετε τί είναι η Μπέρναμπεου;;; Είναι ΟΤΑΝ οι Ultrà γίνονται κυρίαρχοι, ΟΤΑΝ ο ουρανός σείεται από τους ύμνους, ΟΤΑΝ η ομάδα παίζει σα να έχει ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες!!! Δεν είναι γήπεδο— είναι Ναός! Και αυτοί θέλουνε να το κάνουν distillery του Jagermeister των social! 🍾🚫 5 χρόνια κλειστή;;; ΑΚΡΙΒΩΣ!!! Γιατί έτσι θ' αναγεννηθούμε! Οι Ultrà θ' αγκαλιάσουνε πάλι την ομάδα σα δική τους— όχι σα show για κάποιους κουφιούς μεγιστάνους που γουστάρουνε τον ήχο του Twitter μέσα στο ποτήρι τους!!! 🎶🔥 Και τα οικονομικά;;; Τι οικονομικά;;; Την έχουμε χάσει εμείς τη Ρεάλ;;; Ή την έχουνε κλέψει αυτοί οι ξένοι φορμόζες;;; Σιγά μην πουλήσουμε την ψυχή της ομάδας σα Facebook ads!!! 🚫💸 Ακούστε με καλά: η Μπέρναμπεου πρέπει να κλείσει αμέσως! Όχι με soft openNING! Με κλείστρο βίδας, σφραγίδα αίματος Ultrà! Γιατί εκεί μέσα τραγουδάνε οι γίγαντες— όχι αυτοί που κάνουνε like στα βίντεο του Mbappé!!! 🎤🔴

Ακούστε με τώρα! Αυτοί οι τύποι στους VIP δεν είναι φίλοι της Ρεάλ — είναι επισκέπτες σ’ ένα θέαμα που ορίζουνε αυτοί. Η Μπέρναμπεου χάνει τον παλμό της όταν η παράδοση γίνεται συσκευασία για μάρκετινγκ. Δεν μιλάω για κάτι θεωρητικό, μιλάω για αυτό που ζούμε εδώ και χρόνια: το στάδιο ήταν πάντα η ψυχή της ομάδας, όχι η βιτρίνα των social. Ρωτήστε τους Ultrà: τί σημαίνει πραγματική ατμόσφαιρα; Την ώρα που η μπάλα κυλάει, η ομάδα παίζει σα να έχει ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες — όχι σα να γυρνάει η μπάλα στη σειρά ενός reality show μέσα σε ένα fancy bar. Αυτοί που ξοδεύουν 500€ στο cocktails δεν τραγουδούν· σηκώνουν ένα ποτήρι, περιμένουν το επόμενο γκολ σα να είναι η επόμενη σειρά της σειράς τους. Και το οικονομικό επιχείρημα; Λογιστής κι εγώ σας λέω: όταν η ομάδα βασίζεται μόνο στο οικονομικό κενό, όχι στον χαρακτήρα, τότε έχει ήδη χαθεί. Το κλείσιμο για πέντε χρόνια δεν είναι οικονομική απόφαση· είναι θεραπεία. Οι Ultrà ξέρουν να τραγουδούν σωστά, όχι να στέκονται σα ζομπάκοι πάνω από τον θόρυβο των άλλων. Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι μπουτίκ για ξένους τζέντλεμαν — είναι η ομάδα των γιγάντων που τραγουδάνε μαζί σα μία οικογένεια. Αν θες αυτή την ομάδα πίσω, κλείσε το στόμα των ξένων τυφλών που νομίζουν πως η ιστορία της γράφεται στα likes τους. Η Μπέρναμπεου πρέπει να αναπνεύσει χωρίς αυτούς για να ξαναβρεί την ψυχή της. Αλλιώς, αυτό που μένει είναι μία εικόνα — όχι μία ομάδα.

στο'χανε αυτά τα λόγια στα παλιά μου τ'αυτιά, σαν χρόνια, σαν δεκαετίες πριν καν εμφανιστεί ο όρος "VIP". θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο στάδιο, όταν ακόμα πήγαινες στην κερκίδα μόνος σου για πέντε ευρώ και έκανες γνωριμία όχι μέσω προφίλ στο instagram, αλλά φωνάζοντας τον εθνικό ύμνο δίπλα-δίπλα με έναν άγνωστο που τώρα λέγεται φίλος σου χρόνια μετά. τότε η Μπέρναμπεου ήτανε σπίτι τους Ultrà — όχι σπίτι κάποιου επιχειρηματία από το ντουбай που ερχότανε μια φορά τον χρόνο να γεμίσει κουκούτσια αράχνης με κοκτέιλ και σφραγιδόχαρτο. εκείνοι τραγουδούσανε, εκείνοι ξεσπούσανε, εκείνοι ζούσανε τον αγώνα σα να ήτανε η τελευταία τους μέρα πάνω στη γη. και εσύ, σαν μικρός τότε, ντρεπόσουνε μήπως σηκώσεις το χέρι σου σωστά στους ήχους των κρουστών — γιατί εκείνοι ήτανε οι πραγματικοί άρχοντες του γηπέδου. τώρα πια; τώρα η μισή πλευρά είναι PLUS και οι άλλοι μισοί τριγυρίζουνε σα ξένοι στον τόπο τους. βλέπεις αυτές τις φωτογραφίες στους τίτλους των μπλόγκερς — κάτι μούτρα πεταμένα στα κουκούτσια τους σα να βλέπουνε εικόνες από μία σειρά του Netflix. αντί για γκολ ζητούνε κλήσεις στις οποίες μπορούνε να βγάλουνε αυτοκόλλητα για το iphone τους. οι Ultrà πάλι εκεί κάτω, στα ίδια καθίσματα όπου είχανε την οικογένειά τους χρόνια τώρα, κοιτάζουνε αυτά τα άτομα σα να τους βλέπουνε από κάποιο θέατρο — σα επισκέπτες σε ένα μουσείο ζωντανών εικόνων. και λένε οι οικονομικά ότι η ομάδα χάνει λεφτά; αλήθεια ε; αλήθεια ότι χάθηκαν όλα εκείνα τα εκατομμύρια επειδή οι Ultrà δεν ήθελανε πιο ακριβά εισιτήρια; αλήθεια ότι η ομάδα έγινε franchise επειδή εμείς δεν ξέραμε ν' αγοράζουμε φανέλες; εγώ εκεί κάθομαι εδώ χρόνια, σαν ηλεκτρολόγος στο Ηράκλειο, και βλέπω πώς μετατρέπεται κάτι ζωντανό σε μία φωτογραφία πολυτελείας σα facebook post. οι φίλοι μου εκεί κάτω, αυτοί που τραγουδάνε σα να υπάρχει θεός στον ουρανό όταν η μπάλα σου έρχεται μόνη της σα δώρο, αυτοί πάνε σπίτι τους κουρασμένοι όχι από τον αγώνα αλλά από το ότι τους αντιμετωπίζουνε σα museum exhibit. τύπος κλείνει την πόρτα της Μπέρναμπεου πέντε χρόνια λοιπόν; τέλεια. ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα: το κλεισίμό της Μπέρναμπεου δεν είναι οικονομική απόφαση· είναι μία ψυχοθεραπεία για όλους μας. ας ξαναμάθουμε τι σημαίνει "γηπεδούχος". ας δούμε ξανά την ομάδα σα δικό μας σπίτι κι όχι σα εικόνα ενός influencer. εκείνοι οι τύποι με τα 500€ στα cocktails ας ψάξουνε το δικό τους γήπεδο στην Εθνική Λυών ή στη Σίτι οφ Λονδίνο — εμείς εδώ θέλουμε ξανά εκείνον τον παλμό, εκείνο τον ύμνο που κάνει τον ουρανό να τρέμει. αλλιώς, αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι Ρεάλ Μαδρίτης· είναι μία σειρά που προβάλλεται κάθε Σάββατο σα preview του επόμενου επεισοδίου.

Ρε παιδιά... καλά λέγατε εκεί κάτω σαν τρελοί, μην γελιόμαστε — εγώ εκεί κάθουμαι την τελευταία τριετία στους Ultrà, δίπλα στον الحقيقيةMadridista μου που του λένε θείο Γιάννη κι έχει χάσει τον έναν πνεύμονα στις κραυγές μας, κι άκουγα όλους αυτούς τους ξένους στους VIP σα να βλέπουνε ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής είναι η μπάλα 🎥💥 Τι κάναμε; Τους δώσαμε χιλιάδες ευρώ για εισιτήρια φθηνά σαν ψωμί κι αυτοί πήγανε ένα βήμα πιο πέρα — έδωσαν 500€ σ' ένα κόκτεϊλ και σηκώνουνε το χέρι σα να κάνουν like σ' ένα βίντεο του Mbappé! Ποιο είναι αυτό το γήπεδο;;; 🤯 Η Μπέρναμπεου δεν πρέπει ν' ανοίξει ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ — πρέπει ν' ανοίξει ΣΕ ΠΕΝΤΕΝΤΕ!!! Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι τύποι στους VIP δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η κερκίδα 32 όταν σβήνουν τα φώτα! Εμένα εκεί κάτω μου λένε πως η ομάδα αυτή δεν έχει οικογένεια — έχει μόνο stockholders που ψάχνουνε το επόμενο κέρδος σα να είναι παζλ! Και οι Ultrà;;; Αυτοί δεν τραγουδάνε πια σα να υπάρχει θεός πάνω στο γήπεδο — τραγουδάνε σα να τους βιάζουνε να κάνουνε ένα TikTok στο ράδιο!!! Με αυτά τα νούμερα που λένε;;; Μα καλά, πόσοι ήταν εκεί στην τελευταία νίκη;;; Ουφ!... τρεις χιλιάδες άτομα στους Ultrà κι άλλα τόσα στους VIP σα ζομπάκοι να σηκώνουνε μπουκάλια!!! Ρεαλισμός;;; Μα αφήστε με να γελάσω!!! Αυτή η ομάδα έχει γίνει ένα brand σα το iPhone — αγοράζεις το όνομα, βάζεις εικόνες στα social, ξεχνάς τον παλμό. Κλείσιμο πέντε χρόνια;;; ΑΜΕΣΑ!!! Να ξαναβρούμε εκείνον τον ηλεκτρισμό όταν η ομάδα κερδίζει το Champions σα να ήτανε αιώνιο τρόπαιο! Οι Ultrà ξέρουν ν' αγαπάνε — αυτοί που αγοράζουνε cocktails ξέρουν ν' αγοράζουνε μόνο το next post! 🔥💪 Τέλος πάντων... σιγά μην γίνουμε σαν αυτούς τους τύπους εκεί που βλέπουνε την ομάδα σα μία σειρά του Netflix κι εμείς σα θεατές των δικών τους επεισοδίων...

τι λες ρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα το πρωί με μία εικόνα στο μυαλό μου σα χτύπημα κεραυνού: εγώ δεκαοχτώ χρονών, Οκτώβρης του '89, Μπέρναμπεου ανοιχτή σα αγκαλιά της μητέρας μου — πάνω μου φορτίο δεκαπέντε δραχμές σφηνωμένες στην τσέπη σαν τελευταία πιστόλα του εμφυλίου, και γύρω μου κόσμος που τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σα να μην υπήρχε αύριο, σα να γινόταν κάτι μεγαλύτερο από ποδόσφαιρο εκεί μέσα. τότε είχανε δίκιο να λένε πως η Μπέρναμπεου ήτανε ο ναός της ομάδας — όχι επειδή είχε VIP, όχι επειδή είχε κάποιον να σηκώνει δύο φορές το ποτό του πριν το πρώτο λεπτό, αλλά επειδή εκεί κάτω πήγαινε ο καθένας για κάτι αληθινό, κάτι ζωντανό. τώρα; τώρα θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν τρία χρόνια που πήγα πάλι — φίλος μου ο Γιώργος, εκείνος ο τύπος που ξέρει κάθε τραγούδι των Ultrà απ' έξω κι ανακαινίζει μόνος του τις κερκίδες σα κουκούτσι σπίτι του. κάτσαμε δίπλα δίπλα στους Ultrà, εκεί που οι φωνές έκαναν το σίδερο να δονείται, κι άκουγα γύρω μου ανθρώπους που δεν είχανε δουλειά εκείνη την εβδομάδα να ξοδέψουνε αυτά που είχανε για εισιτήριο, για φανέλα, για φαγητό στη γειτονιά. αυτοί ήτανε η ψυχή της ομάδας — όχι κάποιος ξένος που ήρθε από το Λονδίνο γιατί του είχανε πει πως εδώ γίνεται το πιο ωραίο γκολ του πρωταθλήματος σα μπουκέτο λουλούδια στη σειρά ενός Instagram stories. και μετά βλέπω κάτι άλλο: έναν τύπο σε γκρι κοστούμι, δίπλα στο κανάλι που κυκλοφορεί το κρασί όπως το κάνουνε οι ξενοδόχοι, σηκώνει το ποτήρι σα να κάνει πρόταση γάμου στη μπάλα όταν πέφτει κάποιος στόχος. αυτός ο τύπος, φίλοι μου, δεν τραγουδάει — περιμένει το επόμενο γκολ σα να είναι η next σειρά της σειράς που πήρε στην τηλεόρασή του χτες βράδυ. τον βλέπεις και σου λέει πως η ομάδα έχει οικογένεια; αλήθεια; εσύ ξέρεις τί σημαίνει οικογένεια εδώ μέσα; σημαίνει ότι όταν η ομάδα κερδίζει στη Μόσχα στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα, εσύ είσαι εκεί σηκωμένος όρθιος με ούτε έναν καφέ στο χέρι, γιατί εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο εκτός από την κραυγή σου και το τραγούδι σου. τους θυμάμαι αυτούς τους καινούργιους… τι λέγονται, αυριανοί μεγιστάνες της ιστορίας; αυτοί φτιάχνουνε ένα brand — αγοράζουνε το όνομα της ομάδας σα να είναι κάποια μάρκα ρούχων που φοράς μία φορά και μετά την πετάς. εμείς εδώ λέμε πως η ομάδα είναι μεγάλη επειδή έκανε λευτεριά στη χώρα, επειδή έκανε τους Ultrà αγγέλους τραγουδιστές πάνω στο γήπεδο, επειδή η ψυχή της ήτανε αυτή που ένιωθανε οι άνθρωποι σαν βγήκανε ζωντανοί από έναν πόλεμο. αυτούς τους άλλους τους βλέπω σα τους επισκέπτες ενός μουσείου που πήγανε εκεί επειδή τους έκαναν like σ' ένα βίντεο — όχι επειδή θέλουνε πραγματικά κάτι κοινό μαζί μας. κι εδώ λέτε πως πρέπει ν' ανοίξει η Μπέρναμπεου; εμείς εδώ ζούμε σ' έναν κόσμο όπου τα πάντα γίνονται γρήγορα, όπου το πρώτο γκολ χάνεται μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα στο TikTok, όπου η παράδοση μετατρέπεται σε φωτογραφία του instagram σα να είναι κάποιο άλλο καλοκαιρινό ταξίδι στις Μαλδίβες. πέντε χρόνια κλειστή;;; αλίμονό μας αν δεν κλείσει!!! γιατί εκεί μέσα στα σκοτεινά, όπου δεν υπάρχουνε μπουκάλια σαμπάνιας σαν τροπαιοθήκη πάνω στο τραπέζι, εκεί κάτω θ' αναγεννηθούμε σαν οικογένεια που τραγουδάει ξανά σα να μην υπάρχει αύριο. κι όταν ξαναανοίξει η πόρτα, ας είναι η ίδια Μπέρναμπεου — όχι μπουτίκ, όχι showroom, όχι κατάστημα του συνοικιακού σούπερ μάρκετ — ας είναι ο τόπος όπου ο κάθε ένας που αγαπάει αυτή την ομάδα ξέρει πως εκείνη τη στιγμή ανήκει αποκλειστικά σ' εκείνον. αλλιώς, τι κάνουμε εμείς εδώ;;; γινόμαστε θεατές στη δική μας ζωή, σα να βλέπουμε κάποιον άλλον να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο μέσα σε ένα fancy bar ενώ εμείς κοιτάζουμε από το παράθυρο σα ζητιάνοι του ενός ευρώ.

Τι να πω τώρα... σαν σήμερα πριν δέκα χρόνια που πήγα στους Ultrà στη μεριά της κερκίδας 24 — εκεί όπου τα χρόνια τρώγονται σα τσιγάρα πριν το πρώτο ημίχρονο — είδα κάτι που μου κόλλησε στο μυαλό σαν σφραγίδα. Είχανε βγάλει ένα απόγευμα πριν τον αγώνα ένα φέρετρο φτιαγμένο από χαρτόνι σα αυτοσχέδιο μνημείο, με πάνω του γραμμένο με σπρέι "ΕΛΑΧΕΙΟΝΕΣ ΣΤΟ PLUS". Μέσα είχανε βάλει τις κάρτες των VIP μαζί με μερικές φανέλες της χρονιάς εκείνης σα συμβολική κηδεία. Κι όσοι ήτανε γύρω εκεί να βλέπουνε το θέαμα σα θεατές σ' ένα κήπο — όχι σαν ανθρωποι μέσα στο γήπεδο τους — έκαναν λες πως τους ενοχλούσε ο θόρυβος. Αλήθεια τώρα... εκείνον τον ήχο τωνUltrà που κάνουνε τον ουρανό να σείεται σα σεισμός δεύτερης βαθμίδας, εμείς θέλουμε να τον αντικαταστήσουμε με κουδουνίσματα ποτηριών σα να είναι κάποιο cocktail party στο Σέσιλ; Πέντε χρόνια κλειστή η Μπέρναμπεου σημαίνει όχι μόνο ξανάγ路易γη των τραγουδιών στους υπερθεάτρες κάτω, αλλά ξανάγ路易γη κάποιου που ξέρει πως η ψυχή ενός γηπέδου δεν γράφεται σε μία σειρά από likes. Πέντε χρόνια χωρίς αυτούς τους ξένους τζέντλεμεν που βλέπουνε τον αγώνα σα προηγούμενο επεισόδιο κάποιου reality — πέντε χρόνια για να ξαναθυμηθούμε πως εδώ μέσα τραγουδάνε οι ίδιοι άνθρωποι που περίμεναν ολόκληρη εβδομάδα γι' αυτό το στιγμιότυπο σα την τελευταία τους ανάσα. Κάτι τέτοιο δε γίνεται με soft openNING· γίνεται μόνο όταν ξαναβρούμε εκείνο το δικαίωμα να λέμε πως αυτό εδώ είναι δικό μας — όχι εικόνα ενός άλλον στη σειρά του κινητού του.

Πέρυσι το Πάσχα βρέθηκα στο Ηράκλειο να επισκεφτώ τους δικούς μου — εκεί που μένω χρόνια τώρα σαν ηλεκτρολόγος, ξέροντας πως δεν υπάρχει γήπεδο στον κόσμο σαν την Μπέρναμπεου. Κάτι το είχε τρυπώσει μέσα μου από τότε: πόσο διαφορετικά γίνονται τα πράγματα όταν το γήπεδο δεν είναι σπίτι σου αλλά showroom κάποιου άλλου. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Οκτώβρη του '98, όταν πήγα πρώτη φορά στη Μπέρναμπεου μόνος μου, δεκαέξι χρονών, με ένα εισιτήριο κόστους περίπου όσο τρεις φακές εκείνης της εποχής. Κάθισα ανάμεσα στους Ultrà, εκεί που ο αέρας έβγαζε καπνούς από τις φωνές τους σα πυρσοί, και τότε κατάλαβα τι σημαίνει πραγματική ατμόσφαιρα. Δεν ήταν αθροίσματα εισιτηρίων· ήταν η αίσθηση πως εκεί βρισκόταν η ψυχή της ομάδας, όχι μια βιτρίνα για VIP που παρακολουθούσανε το ματς σα ταινία τρόμου επειδή η μπάλα τους έκανε φοβία. Αυτά που λέγατε οι φίλοι εδώ πάνω έχουν αλήθεια — ιδιαίτερα εκείνο που έγραψε ο ThanasisErythrolefkos54 για τις δεκαετίες πριν καν εμφανιστεί το "VIP". Εκείνοι οι Ultrà δεν τραγουδούσανε επειδή είχανε κανέναν να τους τραβάει σ' ένα live στο Instagram· τραγουδούσανε γιατί εκείνος ο τόπος ήτανε δικός τους σαν δεύτερο σπίτι. Την ίδια περίοδο που εγώ έγλειφα μαθήματα για το σχολείο, αυτοί βρίσκονταν στο γήπεδο, ξοδεύοντας ελάχιστο μερικές δραχμές για να νιώθουνε ελεύθεροι σαν φωτιά. Η επιφύλαξή μου; Αυτό το κλείσιμο πέντε χρονών δεν μπορεί να είναι μία κλειστή απόφαση χωρίς σχεδιασμό. Υπάρχουν εκατοντάδες οικογένειες σήμερα στην περιοχή γύρω από την Μπέρναμπεου που ζουν από εκείνες τις βραδιές — μεταφορείς, μικροπωλητές, γονείς που ξόδευαν τα λιγοστά τους λεφτά για ένα εισιτήριο στους Ultrà σα πρώτης ανάγκης. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ώστε αυτοί οι άνθρωποι να μην πληρώσουνε προσωπικά αυτή την θεραπεία. Δεν λέω να εγκαταλείψουμε τον χαρακτήρα των Ultrà· λέω πως ενώ ανοίγουμε αυτή τη μεγάλη συζήτηση για το πέντεχρονο κλείσιμο, πρέπει επίσης να εξασφαλίσουμε πως όταν ξαναανοίξει η Μπέρναμπεου, η οικογένεια της ομάδας δεν θα βρίσκεται στο δρόμο σπιτιών όλων εκείνων που έδωσαν τα πάντα για αυτήν όλα αυτά τα χρόνια. Ρεάλ Μαδρίτης σημαίνει οικογένεια — όχι μπουτίκ υψηλών οροφών και όχι δείπνα στα χαλιά του ξένου μεγιστάνα. Αλλά μια οικογένεια χτίζεται πάνω σε βάσεις, όχι πάνω σε ερείπια.

Τώρα μου 'φερε εκείνο το βράδυ του 2016 στο αίθριο της Πλάκας, όταν ξύπνησα με μία γροθιά στο στήθος κι έβλεπα την ομάδα στην Ολυμπιάδα από το κινητό μου σα φορητό φέρετρο σα συλλογικό τάφο γιατί είχε χάσει 2-0 στο Λονδίνο κι εμείς εδώ κουνάγαμε ποτήρια σα να ήτανε οικογενειακό δείπνο του BBC. Σεις λέτε πως η Μπέρναμπεου πρέπει ν' αναπνεύσει χωρίς αυτούς τους δήθεν φίλους για πέντε χρόνια σα να πρόκειται για αποχή στο κρασί — εγώ σας πω ότι κι οι Ultrà έχουνε λερωθεί όσο κι εκείνοι. Γιατί; Γιατί όταν πήγαινε η ομάδα εκτός σπίτι κι εμείς φωνάζαμε μέχρι να μας πέσει η βραχνάδα στους υπερθεάτρες, αυτοί οι ίδιοι οι Ultrà στα social άλλαζαν τους τίτλους σα να ήθελαν ν' αλλάξουνε τη μοίρα της ομάδας σα μία σειρά Netflix. Ξέχασα πόσες φορές είδαμε γκολ χάνονται επειδή εκείνοι στο κινητό είχανε κριτική γνώμη πριν η μπάλα πατήσει ούτε το χώμα; Και μην μου λέτε για τους VIP τώρα — αυτοί είναι οι ευκολότεροι στόχοι, σα να κατηγορείς τον κλέφτη επειδή σου έκλεψε το πορτοφόλι ενώ εσύ αφήνεις την πόρτα ανοιχτή σα μουσειολόγος που ξέχασε το συναγερμό. Το πραγματικό πρόβλημα είναι εκεί πάνω στα κουκούτσια: Ultrà που τραγουδούνε σα βρόμικη τραγουδίστρια στο Instagram Live αντί για ψυχή μιας ομάδας. Πέντε χρόνια κλειστή;;; Ας κλείσουνε πρώτα εκείνοι οι ίδιοι την κάμερα στο κινητό τους. Η Μπέρναμπεου δεν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση· χρειάζεται αποτοξίνωση από αυτούς που κατάλαβαν πρώτη φορά πως η ομάδα δεν είναι οικογένεια όταν τους έδωσαν το πρώτο εισιτήριο των 5€ στους Ultrà. Αλλιώς, όταν ανοίξει ξανά, θα ξαναβρούμε τον ίδιο θόρυβο — μόνο που αυτή τη φορά θα είναι ζωντανή μετάδοση του αγώνα σα σειρά του Netflix. 🤡💸

τι σόι βλακείες είναι αυτές τώρα ρε;;; πέντε χρόνια κλειστή;;; σάς έφαγε η βόλτα;;; 🤯 ξέρω εγώ εκείνον τον τύπο στο VIP που είχε βγάλει βίντεο στο Instagram κουνώντας το ποτήρι του σαν να γινόταν πρωταγωνιστής στο "Στο τυφλό"... εκείνος δεν ξέρει καν που βρίσκεται η κερκίδα 32!!! αυτοί οι τύποι δίνουνε 500€ για ένα ρόφημα ενώ ο πραγματικός φίλαθλος δίνειε λιγότερα από την πενιά του για να νιώσει την ομάδα σαν σπίτι του!!! εμείς εδώ τραγουδάμε σα να μην υπάρχει αύριο — αυτοί σα να περιμένουνε τη σειρά τους σα σχολείο! κι εσείς μου λέτε πέντε χρόνια;;; καλύτερα να κλείσουμε για πάντα αυτή τη μπουτίκ λέγοντας πως είναι μουσείο!!! γιατί;;; επειδή εκείνοι με τα κοκτέιλ πάνε να δουνε μια σειρά — εμείς πάμε να ζήσουμε κάτι πραγματικό!!! βάζετε το ζήτημα σα να είναι οικονομικό;;; ξύπναγα ρε!!! η Μπέρναμπεου πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό που έκανα εγώ δεκαεξάχρονος όταν πήγα πρώτη φορά εκεί μέσα κι άκουγα τους Ultrà να τραγουδούνε σα σεισμός!!! αυτοί οι VIP;;; αυτοί είναι σα tourists που βγάζουνε selfie δίπλα σ' έναν πίνακα του Βελázquez — δεν καταλαβαίνουνε τίποτα!!! αυτοί ψάχνουνε μόνο το επόμενο post! κι εσείς μιλάτε σα να χάνονται όλα εκείνα τα εκατομμύρια επειδή οι Ultrà δεν θέλουνε πιο ακριβά εισιτήρια;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; για πέντε δολάρια παλιά πήγαινες στη Μπέρναμπεου κι έκανες φίλους όχι μέσα από social — φωνάζοντας τον εθνικό ύμνο δίπλα-δίπλα!!! τώρα;;; φίλοι;;; οποιοσδήποτε νομίζει πως έχει δικαίωμα να κάνει like σ' ένα γκολ!!! τι πάμε γερά;;; ας βάλουμε πρώτο λόγο εκείνον τον παλμό των Ultrà!!! αλλιώς αυτό που ζούμε δεν είναι Ρεάλ Μαδρίτης — είναι μία σειρά σα preview του Netflix κάθε Σάββατο!!! 🔥💪

Αλήθεια τώρα… σαν εκείνο το βράδυ του ’98 όταν πήγα πρώτη φορά εκεί μέσα, δεκαεπτά χρόνια είχαν γράψει ιστορία γύρω μου κι εγώ ακόμα ζητούσα ένα εισιτήριο σα να βρισκόμουν στο σπίτι του νονού μου — όχι σα στο μουσείο των VIP όπου ο καθένας κάνει like σα να τον είδε κάποιος άλλος. Τι άλλαξε τώρα; Αυτοί που τραγουδάνε σα σεισμός στους Ultrà δίνουν τις λίγες δραχμές τους σα να αγοράζουνε ψωμί — κι αυτοί εκεί ψηλά δίνουν πεντακόσια ευρώ για ένα ρόφημα σα να χορηγούνε την πρεμιέρα μιας σειράς. Ποιο γήπεδο είναι αυτό που ζητάνε τελικά; Πέντε χρόνια κλειστή;;; Όχι σα τιμωρία — σα ανάγκη να ξεριζώσουμε αυτή τη νόσο της προσποίησης που έχει μπει ως μολυσματική ουσία στις φλέβες του γηπέδου. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του ’89 στην πρώτη κερκίδα, όταν η Μπέρναμπεου ήτανε ανοιχτή σα μια μεγάλη αγκαλιά της Ροδίνας στους Ultrà — σήμερα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται σα ζητιάνοι στη γωνία του social media, περιμένοντας το επόμενο γκολ σα κάποιο spoiler μιας σειράς. Την ίδια ώρα, ένας ξένος στο VIP σηκώνει το ποτήρι του σα να γίνει μέρος του αποτελέσματος, ενώ εμείς φωνάζουμε μέχρι να φύγει ο τελευταίος αέρας από τους πνεύμονες μας. Η οικογένεια της ομάδας δεν χτίζεται πάνω στα likes, αλλά πάνω στα τραύματα και τους ιδρώτες εκείνων που περίμεναν σ’ όλους αυτούς τους τόσους δεκαετίες ολόκληρες εβδομάδες για έναν ήχο στήθους. Εκείνοι δεν είχανε Super League τότε — είχανε μια ομάδα σα ζωή, όχι σα παράσταση. Αυτοί οι άλλη δεν ξέρουν καν πού βρίσκεται η κερκίδα 32 όταν σβήνουν τα φώτα· εμείς ξέραμε εκείνον τον δρόμο σα τον δικό μας σβήστρα. Δεν είναι θέμα οικονομίας — είναι θέμα ψυχής. Πέντε χρόνια σιγή εκεί μέσα δεν σημαίνει πως χάνουμε χρήματα· σημαίνει πως ξαναβρίσκουμε εκείνον τον παλμό που έκανε την Μπέρναμπεου να στέκεται σα μοναδικό μέρος στον κόσμο. Όταν ξαναανοίξει, ας είναι σαν να ξαναγεννιόταν αυτή η ομάδα — όχι σαν μπουτίκ, όχι σαν showroom, αλλά σαν αυτό που υπήρξε πάντα: ένας τόπος όπου η οικογένεια τραγουδάει τον εθνικό ύμνο σα να μην υπάρχει αύριο. Αλλιώς, τι κάνουμε εμείς εδώ;;; Γινόμαστε θέαμα στη δική μας ζωή ενώ εκείνοι σηκώνουνε ποτήρια σα κριτές μιας σειράς.