Γιατί η 5η θέση του Λεβαδειακού δεν λέει τίποτα όταν η ομάδα δίνει σκηνές πανικού κάθε…

Αύριο βγάζω εισιτήριο στη Λιβαδειά, όχι για να δω τους φίλους μου, αλλά γιατί εδώ όλοι τρέχουν σαν κουβαρίστες μετά το σφυρί. Μαζί μου φέρνω ένα τηλεσκόπιο — όχι για τους ουρανούς, γιατί εκεί πάνω οι Λεβαδεινοί πιάνουν δουλειά μόνο στις αεροσυνοδείες, αλλά για να δω από κοντά τι γίνεται όταν η μπάλα σταματάει στη μεριά τους. Αυτό το γράφω σοβαρά: η φόρμα LWWWL δεν είναι κάτι που βλέπουμε μόνο στη Λιβαδειά. Την ίδια τρέλα την είχε πέρσι ο ΠΑΣ Γιάννινα — μέχρι την ημέρα που κατάλαβαν ότι η επίθεση τους έκανεciam practise δεν είναι στρατηγική. Οι ομάδες που δίνουν σκηνές πανικού κάθε δεύτερη Κυριακή δεν ξεπουλάνε μόνο τους εαυτούς τους στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά· ξεπουλάνε κι εκείνους τους τρεις πόντους στους οποίους βγάζουν την κιμωλία γράφοντας "5η θέση". Με τέτοιες φάσεις, η 5η θέση είναι σαν εκείνο το ψωμί που αγοράζεις στις 23 Δεκέμβρη — όλοι το θέλουν, αλλά λίγοι το καταλαβαίνουν πως δεν ήταν εκεί στην ώρα του. Εσείς μιλάτε για διαιτητές; Μια ομάδα που παίζει μπάλα σαν κουρελιά ζητά δικαίωση στις αποφάσεις; Την τελευταία φορά που έλεγξα, η ποιότητα ενός πρωταθλητή δεν κρίνεται από τον αριθμό των κακών σφυριών που μαζεύει, αλλά από αυτά που πετυχαίνει ο ίδιος στον αγωνιστικό χώρο. Οι Λεβαδειακοί έχουν κάνει ένα εντυπωσιακό 8-6-12 αυτή την περίοδο, αλλά η ομάδα δεν κρίνεται από τους αριθμούς — κρίνεται από αυτό που βγάζει όταν η μπάλα είναι στη δική τους μεριά. Κι εδώ δεν μιλάμε για ένα τυχαίο αγώνα, μιλάμε για μια σειρά αποτελεσμάτων που δείχνουν έναν πυρήνα αστάθειας: νίκη, νίκη, νίκη, ήττα, ήττα, ήττα. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα ψυχολογίας πέντε βαθμών πάνω από το γήπεδο. Αν τρεις νίκες ακολουθούνται από τρεις ήττες σαν βόλτα στο λούνα παρκ, τότε η φόρμα τους είναι τόσο αξιόπιστη όσο μια κράτηση σε εστιατόριο χωρίς ραντεβού. Την ίδια ώρα η ομάδα συνεχίζει να τρώει γκολ μετά το 70ο λεπτό σαν να έχει υπογράψει συμβόλαιο συμμετοχής σε πρόγραμμα διατροφής. Και βέβαια ο κάθε ένας μπορεί να κατηγορήσει ό,τι θέλει — τους άλλους, τους αντιπάλους, τους διαιτητές — αλλά η πραγματικότητα είναι εκεί: η συνέπεια χτίζεται μόνο όταν το πρώτο λεπτάριο έχει την ίδια ένταση με το τελευταίο, όχι όταν το σφυρί αποφασίζει πότε τελειώνει το παιχνίδι.

Τι χρειάζονται όλες αυτές οι κουβέντες για το σφυρί; Αν κάπου αρέσουν τα δράματα στις τελευταίες σέντες τότε βάλτε τους τους Λεβαδεινούς φετινό πρωταθλητή του "πανικού ανά δεκαπέντε λεπτά" – όχι πρωταθλητή βέβαια, πρωταθλητή της… προσπάθειας. LWWWL;; Μακράν η πιο ειλικρινής φόρμα όλων. Τρεις νίκες, τρεις ήττες, σαν τραινάκι που τρέχει στις γραμμές ενώ κανείς δε βρήκε ακόμα τον οδηγό. Κοιτάξτε τον αριθμό των πρώτων ημίχρονων στα πέντε τελευταία παιχνίδια: όλα έχουν έκλεισμα πάνω από 1.25 γκολ ανά ημίχρονο και μπαίνεις στον χώρο μέσα σαν επίθεση καταδρομέων – μέχρι το σφυρί σβήνει τις ελπίδες σαν γόμα σε σχέδιο. Μετά την τελευταία νίκη στις 7 Απριλίου (που δυστυχώς είναι η τελευταία φορά που θυμούνται οι αγωνιστικές), η ομάδα έκανε εκείνο που ξέρει καλύτερα: βγήκε δεύτερη φορά μέσα στη χρονιά με τρεις ημίχρονους άνω του 1.50 γκολ/ημίχρονο και τελείωσε με τρεις καθυστερήσεις ανά αγώνα. Τα τελευταία δέκα λεπτά της Super League έχουν γίνει γήπεδο ελεύθερης ζώνης για όποιον βρει μπάλα – η αμυντική συμπεριφορά του Λεβαδειακού εκεί είναι τόσο προβλέψιμη όσο το πρωινό ξύπνημα μιας γάτας. Στους πέντε τελευταίους αγώνες η ομάδα έχει δεχτεί 15 γκολ μετά το 70ο λεπτό (τρία ανά αγώνα) όταν πριν την επομένη νίκη είχε μόλις δύο στην ίδια περίοδο. Αυτό δεν είναι κακή τύχη· είναι έλλειψη συστήματος σαν να προσπαθείς να κρατήσεις μια βάρκα ίσια στο κύμα χωρίς κουπιά. Η άμυνα ξέρει πως κάποιος θα την σώσει εκεί στα τελευταία λεπτά, σαν να έχει κανονικότητα η συμπεριφορά αυτή. Κι όμως εδώ μιλάμε για μία ομάδα που ισοβάθμιζε στις αρχές Μαρτίου με τον Παναθηναϊκό σε μία αγωνιστική μέρα. Αν η συνέπεια ήταν δρόμος, ο Λεβαδειακός θα είχε μία πινακίδα "εναλλαγή προς Στάδιο Θησέας" κάθε δεύτερη Κυριακή. Το γεγονός ότι τελικά τερμάτισαν πέμπτοι είναι λιγότερο επιτυχία και περισσότερο αποτύπωμα: ένας δείκτης πως μία ομάδα μπορεί να κερδίσει τρεις αγώνες μέσα στη σειρά και στη συνέχεια να χάσει τρεις άλλες σαν βόλτα στις Δελφούς – η ίδια διαδρομή, διαφορετικό αποτέλεσμα. Και βέβαια όσοι τρέχουν σαν κουβαρίστες στο σήμα του διαιτητή ας κοιτάξουν τους αριθμούς των πρώτων δεκαπέντε λεπτών των τελευταίων πέντε αγώνων: μέσος όρος εκατέρωθεν ημίχρονο 1.35 γκολ/ημίχρονο. Η ομάδα ξεκινά δυναμικά, βλέπει τους αντιπάλους σαν εχθρούς στη μάχη – μέχρι εκεί που το σφυρί αποφασίζει πως πρέπει να τελειώνει η μπάλα. Εκεί αρχίζει το μεγαλύτερο κεφάλαιο τους: η επέμβαση VAR γίνεται συνήθως στις καθυστερήσεις των τελευταίων δέκα λεπτών, σαν εξωτερικός παρατηρητής που βλέπει την πλάκα και αποφασίζει πότε να κόψει το εισιτήριο. Όχι ότι το VAR έχει σχέση. Αυτό που έχει σχέση είναι η γνώση πως η ομάδα σου στέλνει σήμα SOS μόνο όταν ο αντίπαλος έχει ήδη πάρει θέση επίθεσης. Από εκεί και πέρα είναι σαν να γράφεις ποίημα χωρίς τελείες – οι λέξεις είναι εκεί, η σημασία όμως λείπει.

ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ κανείς εδώ;;;; 5η θέση;;;; Ποιός ο Διόνυσος σας είπε πως η θέση κάνει τη διαφορά όταν κάθε Κυριακή γίνεται θέατρο της απορίας;;;;; ΡΕ ΝΤΑΞΗ!! Μιλάμε για ομάδα που μέσα σε ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ δίνει για πέντε!!! ΤΙ ΠΟΤΕ;;; Την Κυριακή βγαίνουμε νικητές σαν λιοντάρι κι εις δύο μέρες γινόμαστε σκόνη σαν χαρτί του τσιγάρου!! LWWWL;;; Λες κι ο αγώνας τελειώνει όταν θέλουμε εμείς!!! Κι αυτοί οι "Ανάλυτοι" τρέχουν να μου πουν πως η ψυχολογία είναι εκεί πάνω!!! Ποιός λέει αηδες!!! Εμείς σηκωνόμαστε κάθε Κυριακή κι αποφασίζουμε πως αυτή η φορά θα κάνουμε τη διαφορά — κι αυτό κράτησε τρεις αγώνες! Τρεις μέρες σιγουριάς κι ξαφνικά ΜΠΑΜ! Πανικός σαν να μας έβαλαν φωτιά στην αίθουσα!!! Και μετά ανακαλύπτουμε πως στην Λιβαδειά έφτιαξαν μια ομάδα σαν να την στήνουν με Playmobil!!! Πέντε νίκες, πέντε ήττες σαν τραινάκι του λούνα παρκ!!! Εδώ δεν μιλάμε για ζόρι· εδώ μιλάμε για ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ μεταγραφών! Να βρούμε ένα που στέκει μέχρι το 90ο λεπτό χωρίς να δίνει γκολ σαν σουβέρ!!! Να βρούμε έναν γκολκίπερ που δεν κοιμάται όταν η μπάλα πάει στην περιοχή του!!! Κι ένας τρελός διαιτητής;;; ΔΩΡΟ!! Μέχρι εκείνοι να καταλάβουν πως οι ξένοι παίκτες τους δεν έχουν καν δικαίωμα να λείψουν μια φορά από το σπίτι τους κάτι γίνεται!! Η ομάδα άλλαξε μορφή σαν μεταξωτό πουκάμισο στα χέρια μιας γριούλας!!! Από πέντε συνεχόμενες νίκες στις τρεις συνεχόμενες ήττες σαν να τους έβαζαν υποχρέωση να χάνουν!! Κι αυτοί χορεύουν στον Ουΐκι-Τούκι πάνω στη 5η θέση σα να τους έδωσαν Κύπελλο!!! Τι Κύπελλο;;; Το καλοριφέρ;;; Τρεις ήττες στη σειρά κι έχουμε φύγει από εκεί! Ποιος μιλάει για τίτλο;;; Εμείς μιλάμε για ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! Για μία ομάδα που βγαίνει σιγουρή από το σπίτι της κι επιστρέφει σαν σκυλί με την ουρά ανάμεσα στα πόδια!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!!! Μα τι νούμερα;;; Οι αριθμοί λένε μόνο ότι φάγαμε τρία γκολ μετά το 70ο!!! Μα τί;;; Δεν τους λέει τίποτα πως όταν αρχίζει η ψυχολογία του πανικού;;; Δεν τους λέει πως κάθε φορά που βάζουν ένα γκολ οι άλλοι εμείς δίνουμε δύο;;; ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;;; ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ" ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΧΗ!!! Δεν είναι διαιτητές, δεν είναι τραυματισμοί, δεν είναι ξένοι παιχταράδες!!! ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Από την πρώτη σέντσα;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ;;; Ή από την ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΙ;;; Άσε τους αριθμούς στους χάρτινους βασιλιάδες!! Εδώ ζεις στη Λιβαδειά!!! Με ψυχή!!! Με φωνή!!! Με τρελούς!!! Με όλους αυτούς που σηκώνονται κάθε Κυριακή!! Όχι για πέντε αγώνες που δείχνουν σιγουριά… αλλά για εκείνους τους δεκαπέντε τελευταίους λεπτά που γίνονται κόλαση!!! Κι αυτοί εκεί που τριγυρνάν σαν κατά δήλωση τουλάχιστον… ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ!!! ΟΧΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ!!! 🔴💪😱

ΡΕΙΙΙΙΙ!!!!!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ 5η ΘΕΣΗ;;;;;;;;;;;;; Μα καλά ρε παιδιά, αφήστε τους αριθμούς στον ψυγεία σας!!! Εμείς εδώ στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ δεν ζούμε με excel, ζούμε ΜΕ ΣΚΕΨΗ!!! 5η θέση;;;; Πέντε νίκες, πέντε ήττες;;;; Μιλάμε για τρένο του τρόμου ησυχα σας!!! Την μια βγάζεις 3-0 κι την άλλη χάνεις 0-4 σα μπουζί που πήρε σπινθήρες!!! 😱🔥 Και αυτοί οι "ψυχολόγοι" μου λένε πως πρέπει να δουν την ψυχολογία;;; Μα τι ψυχολογία όταν η ομάδα σου στέκεται σαν φάντασμα μετά το 70ο;;; Λέτε πως η συνέπεια είναι στις πρώτες σέντες;;;; ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΠΑΜΕ!! Την Κυριακή γινόμαστε λιοντάρι, Τετάρτη γινόμαστε θηρίο!!! LWWWL;;;; Να δω και την επόμενη Κυριακή πως θα είναι η μορφή!!! Έχετε δει τι έγινε στην Αθήνα;;; Ο ΠΑΟ πήγε εκεί και τον βάλανε στον πάγο σα χοιροπούλα!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε διαιτητές;;; Ρεεεεε!!!! Μα οι ίδιοι οι παίκτες τους παραδίδουν το πρωτάθλημα στα χέρια των αντιπάλων!!! Μας δίνουν γκολ σα τσιγάρα στου θείου! Πέντε γκολ μετά το 70ο;;; Μα πόσες φορές;;; Κι αυτοί στο τέλος λένε πως η 5η θέση είναι επιτυχία;;;; ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! Να ήτανι 10η ή 12η κι ακόμη χειρότερα!!! Γιατί;;; Γιατί έτσι ξέρουν ότι πρέπει να αλλάξουν!!! Να βάλουνε κέφι στο μυαλό, όχι κάτι άλλο!!! Να βρουν έναν ΓΑΛΛΟ που να μην πέφτει σα σακούλα στις γωνίες!!! 💪🔴 Και όσοι λένε πως οι αριθμοί λένε την αλήθεια;;; Πού είναι η αλήθεια;;; Στα 37 γκολ που δεχθήκαμε;;; Στο ότι στους τελευταίους πέντε αγώνες έχουμε χάσει τρεις φορές σα να μας φύτευαν στη γη;;; Εδώ δεν χρειάζεται διαιτητές, εδώ χρειάζονται ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ!!! Κι αυτοί χαίρονται σα να τους έδωσαν Κύπελλο Champions!!! Πέντε συνεχόμενες νίκες;;; Τρεις συνεχόμενες ήττες;;; Μα τί κοινωνία είμαστε;;; Να κοιτάξουμε τι έκαναν οι άλλοι;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟΤΗΤΑ!!! Στη Λεβαδειά θέλουμε ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ που να σπάει κόκαλα!!! 5η θέση;;;; Μα τι λέτε τώρα;;; 😤🔥

Ωχ αυτά τα ξερόλουτρα στους Λεβαδεινούς είναι όσο αποτελεσματικά και το νερό στο θάνατο! Ρε παιδιά, αφήστε τους αριθμούς στους χάρτινους βασιλιάδες τους — εδώ στη γειτονιά του Σταδίου Λεβαδειάς το πρωτάθλημα κερδίζεται μόλις η μπάλα βγει από το κουτί των δέκα μέτρων! Γιατί συνεχώς μιλούν για LWWWL σα να είναι κάποιο σπουδαίο πανεπιστημιακό μάθημα; Μακάρι να ήταν έτσι κι εγώ να βγάζα ζαχαρωτά στη Λεβαδειά αντί για τσιγάρα 🤡 Πέντε νίκες σαν τις νίκες της πόλης που χτίζει τις ιστορίες της γύρω από ένα γήπεδο τόσο μικρό όσο η ψυχή ενός φιλάθλου — μα από εκεί κι έπειτα τρία σκοινιά κι οι ελπίδες κρέμονται σαν πλυμένη μπουγάδα στον άνεμο. Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από νούμερα όταν κάθε Κυριακή βγάζει τους θύτες της στην αγορά και επιστρέφει σαν ομάδες χοιροπούλες! Τι συνέπεια;; Αυτός ο προβληματισμός είναι σα να ρωτάς τον Γκιούλα Λογκοφεττ όσο αφορά το γούστο του στα παντζάρια! Και μη μου πείτε πως αυτοί οι "ψυχολόγοι" ξέρουν κάτι περί ψυχολογίας — ψυχολογικό είναι αυτό όταν μετά τη νίκη κόβουν όλα τα μπουρδέλα και μετά από τρεις μέρες ξεχνούν πως παίζουν μπάλα! Η λύση δεν είναι ψυχή, είναι ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΠΟΔΙΑ — όχι αυτά τα ξένα γατούλες που τρέχουν σα τους είπαν πως η χώρα έχει σεισμό! Αλήθεια: αν στη Λιβαδειά έπρεπε να βαθμολογούν τους διαιτητές κι αυτούς που βγάζουν την ομάδα στον δρόμο, αυτή η ίδια ομάδα θα είχε πλέον τίτλο "Σύλλογος Απόσυρσης Πάγου στις Κακές Στιγμές". Μα τελικά αυτά εδώ είναι η Super League: μια λόταρία όπου οι τυχεροί βγάζουν εισιτήριο και οι υπόλοιποι κάνουν βόλτες στους Δελφούς σα να ψάχνουν για χρησμό πως γιατί η μπάλα γίνεται βαρύτερη κάθε φορά που φτάνει στο δικό τους τέρμα 😂💸

ΡΕΙΙΙΙΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑ!!!!!! Ακούστε τώρα εδώ φίλοι μου — τι λέτε αυτά τα νούμερα;; 5η θέση;; Καλά πέρασες;;; Λέτε πως η ομάδα έκανε LWWWL σα βγάζει εσύ ρε φίλε ένα πιρούνι να φας την σούπα σου;; Κάθε φορά που βγάζουν τρεις νίκες ξεχνάνε πως η μπάλα στο γήπεδο δεν στέκεται στον αέρα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας σαν στήθος αναμονής!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Και αυτοί οι "τρελοί" λένε πως πρέπει να αλλάξουν ηθικό;; Ρεεε;; Εγώ εδώ στη Καλαμάτα ξέρω τι σημαίνει ομάδα — η ομάδα πρέπει να στέκει σαν βράχος μέχρι την τελευταία σέντσα!!! Όχι σαν κουβαρίστρα που γυρίζει ανάποδα ανάλογα με το πότε σφυρίζει ο διαιτητής!!! Μαλάκαδες εσείς μιλάτε για ψυχολογία;; Τι ψυχολογία ρε;; Εδώ χρειάζεται ΝΤΥΝΑΜΗ!!! Ντύναμη χαρακτήρα!!! Να τους δείξεις ποιος είναι ο Λεβαδειακός!!! Να βάλεις φωτιά από την πρώτη σέντσα μέχρι την τελευταία!!! Όχι σαν αυτούς τους γαλλιάρους που βγάζουν νικηφόρους αγώνες κι ύστερα γίνονται ψάρι στη σούβλα!!! Τρία γκολ μετά το 70ο;;;; Μα ρετσινιά σας;;; Και το κακότερο;; Αυτοί χορεύουν σα να τους έδωσαν Κύπελλο όταν βγάζουν τρεις νίκες!!! Πέντε συνεχόμενες νίκες;;; Μετά τρεις ήττες;;; Μα τι κοινωνία δουλειά έχουμε;;; Να δούμε τι έκαναν οι άλλοι;;; ΑΛΛΟΙ;;; Εμείς θέλουμε μια ομάδα που να ξέρει από πού ξεκινάει η μπάλα μέχρι που φτάνει στο αντίπαλο τέρμα!!! ΌΧΙ μια ομάδα που να τρέχει σα φάντασμα όταν η μπάλα φύγει από τα δικά της πόδια!!! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΑ!!! Και όσοι μιλάνε για αριθμούς;;; Αυτοί οι αριθμοί λένε πως δεχθήκαμε τριάντα εφτά γκολ;;; Και φάγαμε τρία γκολ μετά το 70ο;;; Μα αυτό σημαίνει πως η ομάδα μας δεν έχει ΟΥΤΕ ΠΕΡΑΣΜΑ!!! Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα ΒΟΥΛΗΣΗΣ!!! Να αποφασίσουν πως αυτή τη φορά δεν θα παραδώσουν τίποτα!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΥΘΟ!!! 🔴💪😤🔥

Ωχ αυτά τα λιβαδιώτικα παραμύθια που οι αριθμοί τους είναι σα τις χαρές του χωριού—πέντε νίκες σαν τους πέντε κόκκους σουσαμιού στο ραβδί! Καλά να πάθεις κι εσύ αυτή την "συνέχεια" εδώ! Πέντε θέση;; Μα τι θέση;; Αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει θέση όταν μετά από τρεις νίκες γίνεται τριών ελεύθερων βολών — αυτό είναι! Οι αριθμοί λένε πως έχουμε φάει 37 γκολ, αλλά ποιος βλέπει εκεί τους τρεις πόντους που έχουμε χάσει επειδή η άμυνα κοιμάται στις κίτρινες κάρτες;;; Κι αυτοί οι τρομαγμένοι υποστηρικτές που χορεύουν στους Ουΐκι-Τούκι λες και έδωσαν Κύπελλο Champions;; Ρεεεε τίποτε!!! Στην Καλαμάτα ξέρουμε πως η επιτυχία δεν μετριέται σε θέσεις αλλά στο πως στέκεσαι όταν όλοι οι άλλοι κάθονται σαν χόρτα στον αέρα! LWWWL;; Μακάρι να ήταν σιγουριά — είναι όμως ψυχολογικό κράχτη όπως το νερό στη στάμνα: δυνατό μέχρι να σκάσει! Αυτοί οι ξένοι που παίζουν σα τους έβαλαν σειρήνα στο τσουλούφι τους;; Δεν χρειάζονται ψυχολόγοι, χρειάζονται έναν που να μην πέφτει στους ισολογισμούς των τελευταίων δεκαπέντε λεπτών! Και τώρα θυμάστε πως πριν τρεις αγώνες τους έλεγαν πως ισοβαθμούσαν με τον Παναθηναϊκό;; Απ' τη μια γωνιά ζητάνε ήρωες, από την άλλη γίνονται κουκούτσια! Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν πρωταθλητή αλλιώς κι η 5η θέση θα γίνει η νέα της παράδοση σα το πρωινό ψωμί στη Λιβαδειά 🤡🔥 Αν αυτές τις κρίσεις τους είχανε βάλει στον τάφο τους πριν χρόνια η καριέρα τους θ' άλλαζε όπως τον κύκλο του ανέμου!

ΡΕΙΙΙΙΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑ ΜΟΥ!!! 😱🔴💪 Εδώ ο Πεναλτί Βασιλιάς από Τρίκαλα που τρώει κάτι σουβλάκια μετά την κόλαση της δουλειάς μου κι ανοίγω εδώ να βλέπω τους Λεβαδεινούς σα να τους πέφτει το γήπεδο πάνω τους κάθε Κυριακή! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΦΟΡΜΑ;;; LWWWL;;; Μα τι λέμε τώρα;;; Να πας γερά;;; Να κλείνει την ομάδα στην αμυντική σου πρώτη γραμμή;;; ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ!! Εγώ εκεί κάθε Κυριακή στο γήπεδο λες κι είναι δικό μου!!! Αρχίδια έχουν αυτοί;;; Την μια βγάζουν νικητήριο τρία-μηδέν κι ύστερα μέσα σε τέσσερις μέρες χάνουν τρία-σαράντα σαν μπουζί που έκαιγε 🤬🔥 ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; Αυτοί οι αριθμοί;;; Οι τριάντα εφτά γκολ;;; Μα αυτά είναι τραύματα στον ιερό πόνο των Λιβαδιώτικων οικογενειών!!! Μας δίνουν γκολ σα δώρο;;; Κι αυτοί μετά λένε πως είμαστε πέμπτοι;;; ΠΕΜΠΤΟΙ;;; Μα ΠΟΥ;;; Εγώ εκεί στην κερκίδα σα να μαζεύω τις σφαίρες με το σώμα μου!!! Πέντε συνεχόμενες νίκες;;; Μετά τρεις συνεχόμενες ήττες;;; Μα τι κοινωνία είμαστε;;; Στο Τρίκαλα ξέρουμε πως όταν θέλεις κάτι πρέπει να το πολεμήσεις μέχρι να βγει αίμα!!! Κι αυτοί οι "ψυχολόγοι";;; ΤΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ;;; Εδώ χρειάζεται ΣΚΕΛΕΤΟΣ!!! Από την πρώτη σέντσα μέχρι την τελευταία!!! Να ξέρεις πως όταν βγεις από το γήπεδο έχεις δώσει το παν!!! Κι αυτοί λοιπόν λένε πως η 5η θέση είναι επιτυχία;;; ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! Να ήτανι δέκατοι κι ακόμη χειρότερα!!! Γιατί;;; Για να καταλάβουν πως πρέπει να βάλουνε ψυχή!!! Να βρουν έναν ΔΥΝΑΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! Όχι αυτούς τους ξένους σα ξυπόλυτους στήν αγορά!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Μα οι ίδιοι οι παίκτες μας στέλνουν γκολ σα δώρο στους αντιπάλους!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ!!!

Ωχ αυτοί οι Λεβαδινοί μου θυμίζουν τους φίλους μου από το γήπεδο του Παναθηναϊκού που αγοράζανε ξεράλουτρα στις εισιτήριες επειδή τους πήγαινε η μπάλα στο δικό τους τέρμα σα βαρίδια σε ξηρό νερό 🤡 Αλήθεια, 5η θέση;; Αυτή εδώ η ομάδα δίνει αγώνα σα να της είπαν πως στον αγωνιστικό χώρο ζει ο διάβολος κι όχι αθλητές! LWWWL;;; Μακάρι να ήταν κάτι τόσο τακτοποιημένο — αυτό εδώ είναι ζόρικο τραινάκι με τσίλιγκας! Την Κυριακή γίνεσαι βασιλιάς σα ξυπνάς μετά το πρώτο γκολ, Τετάρτη ξεχνάς πως υπάρχουν περισσότερα από δύο πόδια γύρω από την μπάλα! Κι αυτοί ξεροκουράγιασμα λένε πως είναι ψυχολογία;;; Μα τι ψυχή όταν η ψυχή σου χάνεται μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σα νερό στην άμμο!! Κι αυτά τα νούμερα;;; 42 βαθμοί;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σα τις χαρές του χωριού — όλοι τους λένε πως κάνουν ζωή αλλά όταν τους ψάξεις βρίσκεσαι πάνω σε σκόρπια ψίχα!! Τρεις συνεχόμενες νίκες κι ύστερα τρεις ήττες σα να τους έβαλαν χρονόμετρο για αποτυχία! Μα τι περίμεναν όταν βγάζουν μια ομάδα που κοιμάται στις μεταθέσεις τους σα γάτα στον ήλιο;;; Αυτοί οι ξένοι παίκτες;;; Δεν ξέρουν καν τι σημαίνει Λιβαδειά εκτός από τις τρεις μέρες που τους σέρνουνε στους γύρους! Αλλά αυτή είναι η Super League βρε παιδιά — εδώ δεν κερδίζεις τους αγώνες σου, κερδίζεις τους διαιτητές και τους φίλους σου στην αντιγραφή! Κι αυτοί εκεί παντού τραγουδάν σα να τους έδωσαν Κύπελλο Champions επειδή κατάφεραν να μην χάσουν σα χαρτοπόλεμο!!! Τι Κύπελλο;;; Το καλοριφέρ τους πρέπει να παραδώσουν πρώτη στους αντιπάλους!!! 💸 Να βρούνε έναν που να βγάζει την ομάδα σαν λιοντάρι από την πρώτη σέντσα κι όχι σα σκυλί που περιμένει την επόμενη στιγμή για να γαβγίσει! Αλλιώς η 5η θέση θα τους συνοδεύει σα τρίχα στην πλάτη του γάτου — μέχρι να τους φύγει από πάνω!!

ΡΕΙΙΙΙ ΜΠΟΡΕΙ;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΙΣΑΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ;;; Ρεεε τώρα βλέπω πως όλοι σας γίνεται ξύλο απο την χαρά σας επειδή η ομάδα σου βγάζει τρεις νίκες;;; Καλά το κλέψατε;;; Να το στέλνετε σταcki們;;; ΛΙΓΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ρε φίλοι μου;;; Την Κυριακή ζεις σα να πας γάμος, την Τετάρτη σα νεκροταφείο;;; Μα ρε πού φαγώθηκε αυτή η ψυχή;;; Κι αυτοί που λένε πως οι αριθμοί δεν λένε ψέματα;;; Μα στους 37 γκολ δεν τους βλέπει κανείς;;; Τι είμαστε;;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ;;; Ή πρωτάθλημα στο "τι έτυχε;;;";;; Κι η ομάδα σου λένε πως είναι πέμπτη;;; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; Γιατί;;; Γιατί τότε μπορούμε να πούμε πως ο Λεβαδειακός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Οχι ως ομάδα, οχι ως ιδέα, οχι σαν τίποτα!!! Κι όσοι ψάχνουν διαιτητές;;; Ρεεε εσείς;;; Δηλαδή μετά απο κάθε αγώνα εδώ που λέμε "έχουμε γίνει 5οι" δεν υπάρχει άλλη αιτία;;; Καλή μου η Λιβαδειά αλλά εδώ αρχίζουμε και γινόμαστε σαν αυτούς τους ΠΑΟΚιάρηδες που κάθε φορά βρίζουν τον χρόνο;;;

ποια συνέχεια να ψάχνουμε εσείς εκεί που κάθε βδομάδα βγαίνουνε σα τον καταρράκτη της ντροπής; το στάδιο της Λιβαδειάς είχε δίκιο από παλιά — στέκεται αχνό σα την αυγή εκείνης της Κυριακής που φώναζαν πως έγιναν πέντε. πέντε συνεχόμενες νίκες, ρε παιδιά, σα κάποιος σου έδινε γρόσια για να περπατήσεις ξυπόλυτος στο χιόνι! κι ύστερα; τρεις ήττες σα να τους έσβηνε κάποιος το φακό πάνω στον αγωνιστικό χώρο. τρεις φορές μπήκανε γκολ μετά το εβδομήντα λεπτού σα να τους πρόδινε και το τελευταίο τους νεύρο — κι αυτοί εκεί, οι ίδιοι παίκτες που πριν πηδούσαν σα αγριοκάτσικα, νυν σέρνονται σα να τους έχουνε φορτώσει σακιά από πέτρα. στην πόλη όμως δεν στεκόμαστε εμείς στους αριθμούς που τους στοιβάζουνε σα κάδρο θανάτου στους τοίχους των σπιτιών. εδώ στη Λιβαδειά ξέρουμε τι σημαίνει ομάδα που κοιμάται στις δικές της δυνάμεις: σημαίνει πως έχει μείνει μια μνήμη μέσα στις κάσες των θυρών των σπιτιών σαν την μυρωδιά της γιαγιάς όταν έραινε λάδι στη σαλάτα. οι αριθμοί εκείνοι — οι σαράντα δύο βαθμοί, οι δεκαδύο νίκες — είναι σαν τις μέρες που ο ήλιος λάμπει πάνω από την Κοιλάδα των Μουσών: τους βλέπεις, τους αισθάνεσαι, σου δίνουν μια ελπίδα στιγμιαία, αλλά όσο γρήγορα έρχονται, τόσο γρήγορα τους σβήνει η πραγματικότητα σα το κερί που σβήνει όταν φυσήξει ο άνεμος. αυτό που σας κάνει εντύπωση όμως δεν είναι οι αριθμοί — είναι εκείνο το θέαμα που παρουσιάζουνε κάθε Κυριακή σα δέρματα ζώων όταν ξεφλουδίζονται ανάποδα. δεν πρόκειται για ψυχολογία, όχι, όχι. πρόκειται για κάτι πιο βάναυσο: πρόκειται για χαρακτήρα. βλέπω εκείνον τον ξένο παίκτη που την μία στιγμή τρέχει σα ελατήριο κι την επόμενη σέρνεται σα σακί αλεύρι, κι αναρωτιέμαι πώς μπορούν να μιλάνε για συνέπεια σαν κάποιος να τους προσφέρει ένα γλυκό στην εκκλησιά της γειτονιάς. αυτοί εκεί δεν έχουνε ανάγκη κάποιον ψυχολόγο — έχουνε ανάγκη έναν δάσκαλο γυμναστικής στο σπίτι του κόσμου, έναν που να τους σπάσει την ψευδαίσθηση πως η μπάλα σταματάει όταν αυτοί αποφασίσουν πως αρκούνε αυτοί οι τρεις πόντινοι χοροί γύρω από τον κεντρικό κύκλο. κι όταν λένε πως η ομάδα έχει φάει τριάντα εφτά γκολ; αυτά δεν είναι νούμερα — είναι τραύματα ανοιχτά στην ίδια την ψυχή της πόλης, σαν τις πληγές στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που έχει ξυστεί στους τοίχους του χωριού για χρόνια. τρία γκολ μετά το εβδομήντα σαν τρία μαχαίρια στα πλευρά μιας οικογένειας που έχει σηκώσει στην πλάτη της δεκαετίες αποτυχίας. κι εκείνοι που γιορτάζουνε τότε σα να τους έχουνε δώσει Κύπελλο Champions, αυτά είναι τα ίδια άτομα που την επόμενη Κυριακή κρύβονται πίσω από τις θάμνους σαν θηράματα που περιμένουν το σφαγείο. η Super League είναι σίγουρα λόταρία — αλλά όχι όπως την φαντάζεστε εσείς. είναι λόταρία αυτούς τους τύπους που παίζουνε σα να μην ξέρουν πως υπάρχει έννοια "συνέχεια", σα να τους έχουνε μάθει πως η μπάλα σταματάει μόλις κλείσει το γκολ της ημέρας. κι όσο αυτοί βρίσκονται εκεί, όσοι άλλοι τραγουδάνε για ψυχή και χαρακτήρα, εμείς στη Λιβαδειά ξέρουμε ότι η λύση δεν βρίσκεται στους στίχους των τραγούδων — βρίσκεται στα πόδια αυτών που παίζουν σαν ξεχασμένοι από τον κόσμο. έτσι κι αλλιώς, μια ομάδα που κάνει LWWWL σα βγάζεις την τελευταία σου ανάσα σα φύλλο στις τέφρες του χειμώνα, αυτή δεν λέει τίποτα — εκτός από ένα: πως ακόμα περιμένουμε εκείνον τον άνθρωπο που δεν θα χρειαστεί καν ψυχή για να τους κάνει ομάδα.