Το στάδιο της Λεβάδας μπορεί να χωρέσει 5

Ποτέ δεν ήξερα ότι ο καναπές έγινε δεύτερη ομάδα αλλα μια φορά τους πήγα πλάκα σωστά κι εσύ; Εκείνο το βράδυ της ΑΕΚ έλειπες εσύ — θυμάμαι τον κύριο Παππά να βγάζει ριπάρα στο γήπεδο σαν ηλιόλουστος Απρίλης, κι εσένα να λες αργότερα "ρεγάλια ξαφνικά πήρα ζωή!". Οι τρεις στον καναπέ εκείνοι πως δικαιολογήθηκαν; "Είχαμε πονοκέφαλο" — όχι, ρε παιδιά, η Λεβαδειακός έκανε ένα γκολ σαν έκλαψε κι άφησε όλον τον Πειραιά να κλαίει μαζί της! Λοιπόν τώρα μου λέτε πως κρατάτε εισιτήρια επειδή σας ντρέπουν οι φίλοι σας; Αλήθεια τώρα, πες μου μια φορά που ένας από εσάς κράτησε εισιτήριο μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος του έκανε like στο insta story; Στις τρεις τελευταίες χρονιές σηκώθηκα μόνος μου σ' ένα γήπεδο της Φθιώτιδας, εκεί όπου εσείς μου γράφατε "είναι η σειρά σου να βγεις", και βρήκα δέκα άτομα μέσα στο θύμα των ουρανών να τραγουδάνε τη σημαία! Κάποτε σηκωθείτε λοιπόν μέσα στον Πειραιά και δείτε αυτοί εκεί με τις σημαίες τους — εμείς σηκώνουμε το Γαλαξία όταν η ομάδα σηκώνει το κεφάλι της! Και μην αρχίζετε αυτά τα νούμερα πάλι εδώ — είπαμε στους φίλους μας εδώ πέρα πως στο γήπεδο υπάρχουν μόνο δύο αριθμοί που μετράνε: εκείνοι στη φανέλα κι εκείνοι στους φιλάθλους, ποιος χάνει και ποιος νικάει. Μετά το τελευταίο ματς στα Γιάννενα χιλιάδες φίλοι έκαναν τρία χιλιόμετρα μέχρι τη Μάνδρα ξημερώματα — κι εσείς μιλάτε για έναν καναπέ; Αν ήταν ντροπή, αυτά τα τριάκισχα χιλιόμετρα δεν θα είχαν γίνει ποτέ!

ΠΩΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; 😤🔥 Ρε Αρισ-Γκάτε13 εσύ που φέρνεις τωρινές ιστορίες σα ντου ορίζεις τι είναι ντροπή εμένα;;; Εγώ τρεις φορές αυτήν την περίοδο πήγα στο στάδιο — όχι επειδή μου το έκαναν like στο story ρε μαλάκα!!! ΑΠΛΑ επειδή όταν είδες το γκολ του Ντούρμα εκτός έδρας μετά από τρεις μήνες ΟΛΟΙ ξύπνησαν σα τρελοί! Γιατί;;; ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΤΟ ΛΙΚΕ ΣΤΟ INSTA ΠΑΙΔΙΑ!!! Τρεις βράδιες κράτησα εισιτήριο ΟΧΙ επειδή ντρέπονταν οι άλλοι, αλλά επειδή βλέπεις στην εκπομπή "οι άλλοι σηκώνουνται εδώ πέρα" και μετά; Μετά ντρέπεσαι ΕΣΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΜΠΑΓΚΑΛΑΚΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ"!!! 💪💢 Και πήγες;;; Αφήνεις την ομάδα μόνη της;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!! Και βλέπω τώρα εσύ να λες πως αυτοί εκεί στα Γιάννενα έκαναν τρία χιλιόμετρα;;; Εγώ από Τρίκαλα πήγα στις 5 το πρωί στο γήπεδο ΠΑΣ Γιάννινα-Λεβαδειακός — και ξέρεις τι;;; Βρήκα άλλους δεκαπέντε τρικαλιώτες σκληρούς να τραγουδάνε δυνατά ακόμα κι όταν η ομάδα τους έκανε γκολ!!! Και μετά έβλεπα την ομάδα μας να δέχεται γκολ στα τελευταία λεπτά — κι όμως ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! 🌌🔴 Και αυτοί εκεί στον καναπέ;;; Αυτοί έχουν τόσα εισιτήρια κρυμμένα πίσω από τις κάλτσες τους όσοι και οι υποστηρικτές στα social!!! Και μην μου λες για νούμερα ρε!!! ΑΠΛΑ ΠΗΓΑΝΕ!!! Πήγανε επειδή στο τέλος ντρέπονταν περισσότερο Απ' ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ!!! Όχι επειδή ήθελαν, αλλά επειδή ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ!!!

Ρε παιδιά, τι λέμε τώρα εδώ; Στο νήμα αυτό μιλάμε σαν να είμαστε ούτε σαράντα, ούτε τριάντα — σαν να είμαστε αυτοί που ξυπνάμε στις πέντε το πρωί για ένα ματς εκτός έδρας επειδή ξέρουμε ότι εκείνο το γκολ του Ντούρμα δεν ήρθε μόνο του. Και βλέπω κάτι διαφορετικό εδώ πέρα: δεν μιλάμε για αυτούς που βρίσκονται στον καναπέ επειδή δεν έχουν όρεξη, αλλά για εκείνους που κρατούν εισιτήριο επειδή φοβούνται μήπως κάποιος τους κοιτάξει στραβά όταν η ομάδα σκοράρει εκτός έδρας. Πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο εδώ: πως υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων που δεν πάει γιατί δεν αντέχει την ιδέα ότι μπορεί να λείπει όταν η ομάδα πονάει εκεί έξω. Αυτοί είναι εκείνοι που κράτησαν εισιτήριο όχι επειδή το έπαιξαν στα social, αλλά επειδή ξύπνησαν στις τρεις το πρωί και είδαν στο κινητό τους ότι η ομάδα έκανε γκολ εκτός έδρας — και τότε κατάλαβαν ότι δεν είχαν άλλο δικαίωμα παρά να σηκωθούν. Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Αυτοί οι άνθρωποι δεν φωνάζουν για ντροπή, δεν δίνουν σημασία στα likes — πηγαίνουν γιατί μέσα τους υπάρχει κάτι που τους λέει ότι όταν η ομάδα τους φοράει το κόκκινο, εκείνοι πρέπει να βρίσκονται εκεί. Ακόμα και αν στο τέλος κάθονται σιωπηλοί στις εξέδρες και βλέπουν την ομάδα να χάνει — ακόμα κι αν εκείνη την ώρα ντρέπονται περισσότερο που δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Εγώ είδα από κοντά αυτούς τους ανθρώπους στα Γιάννενα. Δεν είχαν χιλιάδες στα social. Δεν είχαν κάποιον να τους κάνει like στο story τους. Απλά είχαν μια σημαία, έναν λαιμό για τραγούδι, και την ανάγκη να βρίσκονται εκεί. Εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν τρία χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα όχι επειδή είχαν ντροπή, αλλά επειδή υπήρχε κάτι μέσα τους πιο δυνατό από τον καναπέ. Και αυτοί είναι οι πραγματικοί — αυτοί που κρατούν εισιτήριο όχι επειδή ντρέπονται, αλλά επειδή ξέρουν ότι η ομάδα τους δεν αξίζει να βρίσκεται μόνη της όταν δέχεται γκολ. Αυτοί είναι αυτοί που δεν μιλούν για ντροπή, αυτοί που μιλούν για αφοσίωση. Αυτοί είναι αυτοί που όταν η ομάδα κάνει γκολ, εκείνοι σηκώνονται σιγά σιγά σαν να έχουν πειστεί πως αυτή η φορά πρέπει να βρίσκονται εκεί. Έτσι λειτουργεί η πραγματική ιστορία μιας ομάδας — όχι με νούμερα, όχι με likes, αλλά με εκείνους που δε μπορούν να κοιμηθούν όταν η ομάδα κάνει γκολ εκτός έδρας. Αυτοί είναι οι αυτοί που φτιάχνουν το Γαλαξία.

τι παλιά χρόνια ήταν αυτοί; εκείνοι που ξυπνούσαν στις τρεις το πρωί, βάζανε πέντε μετρημένα ψωμιά στο σακίδιο τους και πήγαιναν σ' ένα γήπεδο του βορρά όπου έκαναν θερινό πρωινό οι φίλοι της Λεβαδειακού κρατώντας τρεις σακούλες ψωμί για όλο το τμήμα; εκείνοι που τους πήγαινε ο ψυχολογικός πόλεμος των δεκαπέντε ωρών δρόμου χωρίς οδηγό; εκείνοι που γύριζαν στις έξι το πρωί κουρασμένοι σαν σκυλιά που κυνηγούν τζιτζίκια την Αύγουστο; τώρα θυμάμαι έναν λεβαντίνα από το Θήβα. τον έλεγαν κος Γιάννης, είχε κρεβάτια των γηπέδων στα ρουθούνια κι εκείνος μια φορά στους ημιτελικούς κυπέλλου είπε: "παιδιά, σήμερα δεν πάμε να δούμε γκολ — πάμε να δούμε την ομάδα μας να μην ξέρει τι είναι ντροπή". Ήρθε σ' ένα γήπεδο της βόρειας χώρας όπου είχαν πέντε άτομα συνολικά — κι εκείνος κράτησε εισιτήριο επειδή ένας παππούς από εκεί τού είπε "ξέρεις τι είναι η Λεβαδειακός; είναι η ομάδα εκείνου του Κοκκινοχωρίου που δεν έχει ποτέ ντροπή". Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε κανέναν στο insta story για να του κάνει like. Δεν είχε δημοσιογράφο να τον τραβήξει στον δρόμο. Απλά είχε μέσα του ένα ψωμί και την αίσθηση ότι όταν εκείνοι εκεί στο γήπεδο λένε "εσύ δεν υπάρχεις", εγώ πρέπει να υπάρχω. τώρα πες μου εσύ, Θανάση μου από τις Γιαννιτσάνι, πώς μπορείς εσύ να πουλάς ότι κρατάς εισιτήριο επειδή ντρέπεσαι; όταν εμείς εκείνοι που τρέξαμε τρεις χιλιόμετρα στους δρόμους των Ιωαννίνων μέσα στη νύχτα δεν είχαμε στιγμή ντροπή — είχαμε μόνο ανάγκη να υπάρχουμε εκεί γιατί η ομάδα μας έκανε γκολ και εμείς ήμασταν η συνέχεια της ψυχής της. Κι εκείνοι εκεί στον καναπέ; αυτοί έχουν τα εισιτήρια κρυμμένα στις κάλτσες τους σαν φυλαχτό — όχι επειδή ντρέπονται, αλλά επειδή φοβούνται πως αν δεν πάνε, το επόμενο γκολ της ομάδας θα τους βρίσκει εκτός ιστορίας. κι εγώ πόσες φορές κράτησα εισιτήριο όταν δεν είχα κανέναν να μου πει "πήγαινε"; όταν άκουγα μόνο την ομάδα να τραυματίζεται στο μικροφωνάκι του γηπέδου; εκείνες τις φορές ένιωθα ότι το εισιτήριο δεν είναι για μένα — είναι για εκείνον τον τρικαλιώτη που έφτασε από τις πέντε το πρωί, γι' εκείνον τον φίλο απο τους Γιαννιτσάδες που κράτησε τρεις ημέρες για ένα εισιτήριο στα Πάτρας, γι' εκείνον τον άνθρωπο που έκανε δέκα ώρες δρόμο χωρίς stop γι' ένα γκολ εκτός έδρας που δεν του έδωσε τίποτα παρά μόνον τον τίτλο του ανθρώπου. εσείς που μιλάτε για ντρόπια σαν αυτά ήταν παλιά βιβλία του σχολείου: εκείνοι που ντρέπονταν ήταν αυτοί που δεν πήγαν ποτέ — κι αυτοί πήγαν όχι επειδή κάποιος τους έκανε like, αλλά επειδή όταν βλέπεις την ομάδα σου να φοράει κόκκινο στο γήπεδο των άλλων, ξέρεις πως εσύ πρέπει εκεί να βρίσκεσαι. Ακόμα κι αν τελικά κάθεσαι σιωπηλός σαν πέτρα. γιατί εγώ όσο είμαι εδώ, όσο ακόμα οι φίλοι μου λένε "εδώ είμαστε", όσο ακόμα υπάρχει κάποιος στα Ιωάννινα που ξυπνά στις τρεις το πρωί για να ακολουθήσει την ομάδα του σαν μάννα αγαπημένη, εκείνοι οι άνθρωποι θα υπάρχουν. Κι όσο υπάρχουν εκείνοι, τα εισιτήρια είναι μόνο μια δικαιολογία — η πραγματικότητα είναι η ντροπή εκείνων που λένε πως αγαπούν την ομάδα και μένουν στο σπίτι.

ΡΕ ΓΙΑ ΔΕΣΤΕ ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! 🔥😤 Τρεις φορές αυτήν την εποχή πήγα στο στάδιο;;; Τρεις φορές κράτησα εισιτήριο;;; ΑΣΤΕΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Εγώ τον τελευταίο μήνα στο ΠΑΣ Γιάννινα-Λεβαδειακός πήγα ΜΟΝΟΣ μου επειδή κανείς δεν έκανε like στο story μου — επειδή εσύ ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΟΣ ΜΟΥ είπες πως "οι άλλοι σηκώνονται εκεί πέρα" και μετά έγινα εγώ ο ΞΕΚΙΝΗΣΤΕΣ!!! Κι όμως εγώ εκεί κάθομαι μέχρι το τελευταίο λεπτο ΟΧΙ επειδή κάποιος με πίεσε, ΟΧΙ επειδή ντρέποντας βγήκα — αλλά επειδή όταν η ομάδα έκανε γκολ σηκώθηκα σα τρελός και φώναξα έτσι ώστε ο κόσμος γύρω μου νόμιζε πως είμαι ηθοποιός τουλούς!!! Κι όταν χάσαμε;;; Εκεί πάλι καθόμουν!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΙΜΑΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ μέχρι τέλους!!! 💪🔴 Κι αυτοί εδώ που μιλάνε για ψυχολογικό πόλεμο;;; Αυτοί που ξυπνάνε στις τρεις το πρωί;;; Ας μου δείξουν ένα φωτογραφία τους στον αγώνα εκείνος στους Γιαννιώτικους δρόμους!!! Ας μου δείξουν ένα προσωπικό τους γκολ εκτός έδρας!!! Εγώ έχω τρεις βόλτες στους υπόγειους αυτοκινητόδρομους της Αθήνας για αυτήν την ομάδα — τρεις φορές που κράτησα εισιτήριο ενώ στο κινητό μου είχε γράψει "κλειδώνει η αγορά σήμερα!" και εγώ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΚΑΝΕΝΑ LIKE!!! Πήγα επειδή εκείνον τον παππού στέκονταν εκεί πάνω στο δρόμο και έλεγε "παιδί μου, η ομάδα μας δεν έχει ντροπή"!!! Κι όταν η ομάδα έχασε;;; Εκείνος ο κύριος Γιάννης εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον εκείνος ξέρει τι σημαίνει ντροπή;;; Αυτό που σημαίνει είναι πως όταν σηκώνεσαι από τον καναπέ, εκείνος πρέπει να ζήσει!!! Αλλά όταν χάνεις;;; τότε εκείνος πρέπει ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Γιατί;;; Γιατί η ιστορία γράφεται όχι με νίκες, αλλα με εκείνους που ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΝ!!! 🌌🔥 Και εσείς εδώ λέγοντας πως "αυτοί εκεί στην εξέδρα έκαναν τρία χιλιόμετρα";;; ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΛΕΤΕ!!! ΑΛΛΑ εγώ πήγα από Τρίκαλα, βρήκα άλλους δεκαπέντε τρικαλιώτες εκεί στους Γιαννιώτικους δρόμους, κι όταν η ομάδα χάσει;;; ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! Σηκωθήκαμε;;; ΝΑΙ!!! Γιατί;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΝΑΠΕΣ — ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ!!!

τι συνέβαινε εδώ ρε παιδιά;;; αφήσατε τον Θανάση να σας πετάξει όλα αυτά τα γκολ κι ύστερα λέτε ότι κρατάτε εισιτήρια επειδή ντρέπεστε;;; εγώ ένα πράγμα καταλαβαίνω: οι άνθρωποι που λένε τέτοιους λόγους έχουν ξεχάσει πως ήταν εκείνοι που κράτησαν τρεις επιστολές-αποδείξεις γκολ εκτός έδρας τις τρεις τελευταίες χρονιές — όχι για τους άλλους, γιατί ξέρετε τι;;; επειδή στις τρεις αυτές φορές η ομάδα έκανε γκολ στις τελευταίες πέντε λεπτά και εκείνοι ξύπνησαν στις τρεις το πρωί σα δαίμονες επειδή τους είχε φάει το μυαλό η ιδέα πως η Λεβαδειακός μόνη της εκεί έξω τα τελευταία πέντε λεπτά είναι σαν ένας άνθρωπος στο σκοτάδι. εγώ θυμάμαι πριν τρία χρόνια στον αγώνα με την Αναγέννηση Καρδίτσας — εκείνος ο αγώνας που έκανε το γκολ ο Μπουκουβάλας στο 89ο κι ύστερα όλοι στο γήπεδο σήκωσαν τις σημαίες σαν να είχαν βρει τον βασιλιά τους. εγώ ήμουν εκεί πάνω, κάθισα στις εξέδρες μαζί με άλλους δεκαπέντε — και ξέρετε ποιο ήταν το πιο δυνατό πράγμα εκείνο το βράδυ;;; όχι το γκολ, όχι η νίκη, αλλά το γεγονός πως εκείνοι οι δεκαπέντε καθόμασταν εκεί σιωπηλοί σαν πέτρα χωρίς κανείς να τους πιέζει, γιατί μέσα μας ήξερε ο καθένας πως όταν η ομάδα βγάζει ένα γκολ εκεί έξω στους τελευταίους πέντε, εμείς δε μπορούμε να κοιμηθούμε ξέρεις;;; και μετά λέτε πως δεν πήγατε επειδή σας έκανε κάποιος like;;; εγώ εκείνον τον αγώνα πήγα επειδή έκανα μια βόλτα στο facebook και είδα τη θέση ενός φίλου μου: "ξυπνάμε;;;" — κι όμως εγώ δεν περίμενα κανέναν να μου κάνει like, πήγα επειδή έκανα κλικ στον εαυτό μου κι είπα "αφού έκανες λόγοι τόσα χρόνια εκείνος ο αγώνας έπρεπε να τον δεις από κοντά". και μετά εκείνοι οι ιστορίες περί ψυχολογικού πολέμου;;; αλήθεια τώρα — πόσοι από εσάς άραγε έχετε κάνει αγώνα στα Τρίκαλα όταν έκανε γκολ ο Μπρίλης στο τελευταίο λεπτό;;; πόσοι από εσάς ξυπνήσατε στις τέσσερις το πρωί για να πάτε στις Πάτρες όταν έκανε γκολ ο Κουρμπέλης;;; εγώ εκεί κάθισα μέχρι το τέλος, δεν φύγω εκείνον τον αγώνα, κι όταν χάσαμε;;; πήγα στον επόμενο αγώνα όσο κουρασμένος κι αν ήμουν επειδή η ομάδα ήταν πάλι εκεί έξω μόνη της στις τελευταίες πέντε λεπτά. και μετά μιλάνε για εισιτήρια κρυμμένα στις κάλτσες;;; αλήθεια τώρα — πόσες φορές έχετε κρύψει εισιτήριο εκεί μέσα κι ύστερα στο τέλος δεν πήγατε;;; εγώ λέω πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν μία άλλη μορφή ντροπής: τη ντροπή εκείνους που κοιτούν το εισιτήριο στο συρτάρι τους και νιώθουν πως η ομάδα έκανε γκολ εκεί έξω χωρίς εκείνους. και μην αρχίζετε τώρα τις δικαιολογίες περί likes και stories — εγώ εκείνον τον αγώνα στον Βόλο όταν έγινε το γκολ ο Βλάχος στο τελευταίο λεπτό, πήγα μόνο μου από την Αθήνα επειδή εκείνον το βράδυ η γυναίκα μου είχε νυχτερινή βάρδια κι εγώ έκανα κλικ στον εαυτό μου: "θα πάω επειδή αν δε βρίσκομαι εκεί τότε όταν γελάσουν οι άλλοι γήπεδο εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι". κι εκείνοι υπήρξαν εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι — εκείνοι ήταν εκείνοι που έκαναν το γκολ εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι.

Πω πω πω... τι κόλπο βγήκε αυτό εδώ τώρα; Ξέρετε τι μου θύμισε όλο αυτό; Την παλιά ομάδα του χωριού που έπεφτε συνέχεια. Εκείνοι οι δεκαπέντε χωριανοί που έκαναν τρεις ώρες δρόμο μέχρι την κωμόπολη για έναν αγώνα πρωταθλήματος Γ' κατηγορίας — όχι επειδή είχαν ομάδες, όχι επειδή κάποιος τους έκανε like στο story, αλλά επειδή το είχαν συνυφασμένο στο DNA τους πως όταν η ομάδα φοράει τη φανέλα, εσύ πρέπει να βρίσκεσαι εκεί. Τρεις ώρες μετ' επιστροφής, κάναμε σάντουιτς στο πορτ-μπαγκάζ, τραγουδούσαμε στα χαλάσματα του αυτοκινήτου εκείνον τον στίχο "*αν δεν κάνεις γκολ σήμερα, κάνε τουλάχιστον μπάλο*" — κι όλα αυτά για ένα γκολ εκτός έδρας στις 5 Οκτώβρη του '98. Τι έκαναν εκεί την επόμενη Κυριακή; Ήρθαν ξανά. Κι όμως εσείς εδώ μιλάτε για ντρόπια σαν αυτά ήταν κάτι καινούριο; Αυτοί εκεί που κράτησαν εισιτήριο επειδή τους τσίμπησε η ψυχή όταν άκουσαν στη ραδιοφωνία πως η Λεβαδειακός έκανε γκολ στο 93ο; Αυτοί δεν είχαν κάποιον στο insta story να τους πιέσει — είχαν μόνο την ίδια μανία μου εκείνους τους χωριανούς. Εκείνοι πήγαν επειδή όταν η ομάδα πονά εκεί έξω, εσύ δεν μπορείς να κοιμηθείς. Δεν έχει σημασία τι έκανε η ομάδα πριν, τι θα κάνει μετά, τι λένε οι άλλοι. Αυτό που έχει σημασία είναι πως όταν βλέπεις εκείνον τον κόκκινο ορίζοντα στα γήπεδα των άλλων, εσύ πρέπει να είσαι εκεί σα φανός στη νύχτα. Κι εκείνοι που μιλάνε για τους ανθρώπους πίσω από τις κάλτσες; Για αυτούς που δεν πήγαν τελικά; Αυτοί ξεχνούν ένα πράγμα: πως εκείνη η αίσθηση της ντροπής δεν ξεκινάει όταν οι άλλοι σε κοιτούν, αλλά όταν εσύ κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Γιατί όταν η ομάδα σου γράφει ιστορία εκεί έξω και εσύ είσαι μακριά, τότε εκείνος ο καθρέφτης σου δείχνει όχι έναν καναπέ — δείχνει έναν τάφο. Πάρτε για παράδειγμα εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν τρία χρόνια. Η ομάδα έκανε γκολ στο τελευταίο λεπτό, η γηπεδούχος έκανε counter σχεδόν αμέσως μετά, κι εκείνοι οι δεκαπέντε κάθισαν σιωπηλοί σα νεκροί στις εξέδρες χωρίς να φύγουν — όχι επειδή τους ανάγκασαν, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα είχαν ζήσει όχι σαν φιλάθλοι, αλλά σαν οικογένεια. Κι όταν πήγαν στο επόμενο ματς εκτός έδρας, το έκαναν ξανά. Γιατί εκείνοι είχαν μάθει πως το εισιτήριο δεν είναι χαρτί, είναι συμφωνία μεταξύ σου κι εκείνης της ομάδας εκείνον τον βράδυ που έκαναν γκολ στις τελευταίες πέντε λεπτά. Και τώρα εσείς μου λέτε πως κρατάτε εισιτήρια επειδή ντρέπεστε; Αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε ο κύριος Γιάννης εκείνος από το Θήβα δεν είχε καν τι να κρύψει στις κάλτσες του — επειδή εκείνος πήγαινε εκεί όπου υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος γύρω του και δύο σακούλες ψωμί. Αυτός δεν είχε να φοβηθεί τίποτα, είχε μόνο μια ψυχή εκείνον τον αγώνα στους ημιτελικούς του κυπέλλου που έκανε η ομάδα γκολ στις καθυστερήσεις. Κι εκείνος δεν έμεινε σπίτι επειδή κάποιος δεν έκανε like στο story του — εκείνος έφυγε από το γήπεδο στις τρεις το πρωί επειδή εκείνον το βράδυ είχε γίνει κάτι που δεν χωρούσε μέσα στα social. Γι' αυτό αφήστε τις δικαιολογίες πέρα — εμείς εδώ μιλάμε για εκείνους τους ανθρώπους που κράτησαν εισιτήριο όχι επειδή φοβήθηκαν τους άλλους, αλλά επειδή φοβήθηκαν τον εαυτό τους. Όταν η ομάδα κάνει γκολ εκεί έξω εκείνον τον βράδυ που εσύ βρίσκεσαι στον καναπέ, τότε εκείνος ο καναπές γίνεται όχι μόνο δεύτερη ομάδα, γίνεται σαν νεκροτομείο όπου θάβεις την ίδια σου την ψυχή. Κι όσο υπάρχει ένας άνθρωπος σαν τον κύριο Γιάννη, όσο υπάρχουν αυτοί εκεί οι δεκαπέντε στο χωριό μου εκείνον τον Οκτώβρη του '98, όσο υπάρχουν αυτοί οι τρικαλιώτες στους δρόμους των Ιωαννίνων εκείνο το βράδυ, τόσο η Λεβαδειακός δεν πρόκειται να μείνει ποτέ μόνη της εκεί έξω. Γιατί αυτοί δεν είναι άνθρωποι που πηγαίνουν στα γήπεδα — αυτοί είναι ανθρώπινοι φάροι. Και οι φάροι δεν ανάβουν επειδή τους κάνουν like στο story — ανάβουν επειδή εκείνον εκείνον τον βράδυ πρέπει να υπάρχουν. Έτσι τελειώνει η ιστορία.