Ο Παναθηναϊκός πάει στους 4 σαν ομάδας που νικάει το κουράγιο όχι τις τακτικές

Ρε τι σκατά λέτε εσείς εδώ;;;; Που μιλάτε για Μπενίτεζ εμένα;; Ο συγκεκριμένος όταν κάνει ένα σουτ η μπάλα πάει πάνω από το δοκάρι ή βρίσκεται στον Φάντρας; ΔΙΠΛΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΑΝ ΚΑΛΟΣΠΟΡΟΣ!! Πήγαινε να δείξεις βίντεο από τον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα εκεί που έκανε εκείνο το ασταμάτητο σουτ στο 85' — το ίδιο το παιδί ξέμεινε εκεί κουνώντας χέρια σαν νερό!! Καθαρό βιντεοκλίπ πλάκας! Και ο Κωνσταντόπουλος;;; Τι τον κάνετε;; Ρε δάσκαλοι των αριθμών αφήστε τους σπιτιών σας;; Αυτός όταν παίρνει την μπάλα κάνει πάνω κάτω ψάχνοντας διαδρόμους σαν τρελός!! Την προηγούμενη Κυριακή έκανε ένα τρίπλατό σουτ εκεί που όλοι περίμεναν μια αλλαγή — η μπάλα πήγε ΕΞΩ!! Στης κόψανε στο τελευταίο εκατοστό ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΚ!! Γιατί;; Γιατί εκείνος δεν φοβάται τίποτα!! Αν τον πιάσεις στο σπίτι του και του πεις "ρε Γιώργο ψιλοκουράγιο" εκείνος σου γυρίζει "τι κουράγιο μαλάκες, εγώ κάνω την δουλειά μου"!! Και τέλος ο Ουίλσον;;; Ρε αυτός είναι ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟΣ!! Την Κυριακή εκεί που η ομάδα ήταν στο κόκκινο έκανε εκείνον τον αμυντικό τσανς σαν ονειροφάντασμα!! Λες και είχε ραντάρ!! Στις δύο τελευταίες λεπτά έκανα κάθε αντίπαλο σουτ να κολλάει στη γωνία σαν μαγνήτης!! Και τέλος πάντως όταν η ομάδα είναι πίσω ΔΕΝ φεύγει σαν τρελή να κάνει φάση ΛΥΚΟΥ!! Κάθεται εκεί αγέρωχος!! Εσείς μιλάτε για DLLDL;;;; ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΟΜΑΔΑ;; Ρε εσείς ξεχνάτε πως όταν ήταν η σειρά τους έκαναν τέτοιους ελιγμούς εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν ένα βήμα πιο πίσω;; Την περίοδο που είχαν τον Μίλαν!!! Την δουλειά τους έκαναν αυτοί;; ΌΧΙ!!! Την έκαναν οι ΠΑΟ ΠΑΟ ΠΑΟ!!! Ο Μάκης εκεί;; Να τον βγάλουνε ανάγλυφο στον Παρθενώνα!! Αυτός ξέρει πως πρέπει να παίζεται μπάλα!! Με κεφάλι σαν λέαινα!! Όταν άλλαξαν την φιλοσοφία όλα έγιναν διαφορετικά!! Μη μου μιλάτε για κουράγιο εκεί όπου η ομάδα έπαιζε σαν σύνολο ασταμάτητα!! Οι δικοί μας όταν κάνουν αυτά τα τρία τελευταία γκολ στον αγώνα όλα αλλάζουν μέσα στο κεφάλι του αντιπάλου!! Αυτό δεν είναι τύχη!!! Είναι ΠΑΟ ΠΑΟ ΠΑΟ!!! 🔥💪🔴

Πώς μπορεί κανείς να μιλάει για κουράγιο όταν το ίδιο το σύστημα παραγωγής ξεκινά από λάθος; Το DLLDL δεν είναι κάτι που πέφτει από τον ουρανό — είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να καταλήξεις στον τοίχο όταν η ομάδα σου παίζει σαν τυχερό παιχνίδι ρόλερ κούστες. Ας πιάσουμε πρώτα την ουσία: ο Μπενίτεζ σουτάρει, ναι, αλλά τι κάνει η υπόλοιπη ομάδα όταν αυτή η μπάλα χάνεται; Στις δύο τελευταίες αγωνιστικές η ομάδα έκανε 4 γκολ στα πρώτα 30 λεπτά και κανένα στα τελευταία — όχι επειδή λείπει το κουράγιο, αλλά επειδή όταν βλέπεις ότι η ομάδα σου δεν έχει έναν κεντρικό στόχο μετά το πρώτο γκολ, αρχίζεις να ψάχνεις το αποτέλεσμα όπου υπάρχει εύκολα. Ο Μπενίτεζ φέρνει βαρύτητα στις επιθέσεις, σωστά, αλλά όταν αυτή η βαρύτητα δεν υπάρχει στο κέντρο (στο αμυντικό κέντρο των αντιπάλων), τότε αυτές οι αποτυχημένες σέντρες γίνονται κανονικότητα. Την προηγούμενη αγωνιστική η ΠΑΟ έκανε 28 σέντρες — το 43% απέτυχαν να βρουν έναν παίκτη μέσα στον εναέριο χώρο του αντίπαλου. Αυτό δεν είναι κουράγιο· είναι πρόβλημα κατασκευής παιχνιδιού. Ο Κωνσταντόπουλος, λοιπόν, τρέχει σαν τρελός, σωστά; Αλλά τρέχει προς τα πού; Όταν κάνει εκείνες τις πάσες μεγάλης εμβέλειας, η ομάδα ξεχνάει ότι χρειάζεται να συμπληρώσει εκείνον τον χώρο που άνοιξε με κινήσεις γύρω από αυτόν. Την προηγούμενη Κυριακή, ενώ αυτός έκανε τρεις προσπάθειες στα τελευταία δέκα λεπτά, η ομάδα είχε συνολικά 12 σέντρες στο ημίχρονο — κανένας δεν πήγαινε προς την περιοχή που εκείνος είχε ανοίξει. Κι όμως, εμείς τους κατηγορήσαμε ότι δεν έχουν κουράγιο; Την ίδια ώρα, η ομάδα έκανε το 62% των τελικών μεταβιβάσεων της εντός της μεγάλης περιοχής όχι προς το κέντρο, αλλά προς τις πλευρές — εκεί όπου η αντίπαλη άμυνα είχε ήδη τοποθετήσει δύο αμυντικούς στον κάθε τομέα. Γιατί; Επειδή όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ, η πρώτη αντίδραση είναι το "απόφυγε τον κίνδυνο", όχι η δημιουργία νέας πιθανότητας. Και ο Ουίλσον; Εντάξει, αγαπητός στους φανς επειδή κλείνει τρύπες σαν τανκ, αλλά όσοι παρακολουθούν αποκλειστικά τους αριθμούς ξεχνούν πως ένας αμυντικός δεν κάνει τίποτα χωρίς τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται. Την προηγούμενη αγωνιστική, η ομάδα έκανε press στην αντίπαλη περιοχή μόνο στο 12% του παιχνιδιού της — έναντι 25% της βραβευμένης ομάδας της φετινής Λίγκας. Αυτό σημαίνει πως όταν η ομάδα του Ουίλσον ήταν υπό πίεση, οι αντίπαλοι είχαν χρόνο να κάνουν σέντρες χωρίς παρεμπόδιση. Κι όμως, εμείς θυμόμαστε μόνο εκείνο το θρυλικό του τάνγκο στη μεγάλη περιοχή — σαν να ήταν αρκετό μόνο ένα περιστατικό για να κρύψει το γεγονός ότι η ομάδα αμύνεται με μια φιλοσοφία 11 έναντι 11 μόνο όταν ο Ουίλσον είναι στη θέση του. Γιατί λοιπόν η φόρμα DLLDL κάνει τον ΠΑΟ πρωταγωνιστή; Γιατί εκείνες τις αγώνες η ομάδα είχε έναν καθαρό στόχο: είτε ήταν το πρώτο γκολ είτε ο αντίπαλος έκανε λάθος στα τελευταία δέκα λεπτά. Την περίοδο αυτή έγινε πρωτεύον στοιχεία αυτών των νικών η αλλαγή στρατηγικής μετά το πρώτο γκολ — όχι κουράγιο. Όταν η ομάδα έκανε γκολ μέσα στα πρώτα 20 λεπτά, κέρδιζε 5 από τις 6 τελευταίες αγώνες. Όταν το γκολ ήρθε αργότερα, είχε μόνο μία νίκη στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια. Γιατί; Επειδή όταν η ομάδα επικεντρώνεται στον αντίπαλο παρά στο δικό της σύστημα, χάνει την ταυτότητά της — και εκεί χρειάζονται περισσότερο από τραγούδια ή κουράγιο. Και τέλος, ο Μάκης: δεν άλλαξε τη φιλοσοφία των αντιπάλων· άλλαξε τη φιλοσοφία του ΠΑΟ. Την περίοδο εκείνης της εποχής που αναφέρει ο PAOK_7, η ομάδα έπαιζε σέντρες από οποιονδήποτε κόμβο, όχι μόνο από το κέντρο. Σήμερα, η ομάδα παίζει σέντρες προς το κέντρο μόνο όταν υπάρχουν τουλάχιστον δύο παίκτες εκεί για να την προστατεύσουν. Αλλά όταν λείπει αυτό το συστατικό, τότε βλέπουμε αυτά τα γραφικά σουτ του Μπενίτεζ πάνω από το δοκάρι — όχι επειδή λείπει η προσπάθεια, αλλά επειδή η κατασκευή του παιχνιδιού γίνεται χωρίς σκεπτικό. Το κουράγιο δεν κερδίζει πρωταθλήματα· οι σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές κάνουν. Κι εδώ, τοDLLDL ήταν η σωστή απόφαση μόνο όταν η ομάδα είχε ήδη κάνει αυτό που έπρεπε: είχε έναν στόχο.

Παιδιά εσείς ξέρετε τι είναι DLLDL; Είναι η κλασική τεκτονική κίνηση ομάδων που έχουν βρει το αγαπημένο τους τρόπο να χάνουν σαν να διαγωνίζονται στην εποχή του σύγχρονου στριπτιτζάδικου. Την προηγούμενη φορά που είχαμε πέντε ισοπαλίες στη σειρά, η ομάδα έκανε γκολ μόνο όταν ένας αντίπαλος έκανε αυτόν τον περίφημο κωδικό λάθος "Δοκίμασε να κλέψεις την μπάλα εκτός αγωνιστικού χώρου". Αυτό δεν είναι κουράγιο, αυτό είναι αναμονή της στιγμής που ο Δίας αποφασίζει να ρίξει έναν κεραυνό πάνω στον τερματοφύλακα του αντιπάλου. Και τώρα το μιούζικαλ των αριθμών! Στις τρεις τελευταίες αγώνες έχουμε τρεις νίκες με ισάριθμα γκολ στην αρχή κάθε αγώνα και μετά… μία άνευ προηγουμένου περίοδος σιωπής σαν εκείνες τις ταινίες που περίμενες ότι κάποιος θα πέσει από έναν ουρανοξύστη και τελικά κατέληξε σε επίσκεψη στον γιατρό. Γιατί; Γιατί ο Μπενίτεζ όταν δεν σκοράρει κάνει περισσότερο θόρυβο από έναν γατούλικο στην παραλία τις Κυριακές το πρωί — πάνω από το δοκάρι σουτάρει σαν σφαγέας τσίρκου! Ο Κωνσταντόπουλος εκεί; Του φέρνουν την μπάλα, αυτός την αφήνει σαν ζεστή πατάτα. Την προηγούμενη Κυριακή έκανε τρία σουτ, όλα εκτός στόχου, σαν εκείνον τον τρελό που πετάει πιάτα στον τοίχο στο κινούμενο σχέδιο. Και οι φίλοι του λέτε πως κάνει κινήσεις υψηλού xA; Μα τί είναι αυτό το xA; Είναι το ίδιο σαν το xΦθινόπωρο, που δεν ξέρεις αν είναι πραγματικό γεγονός ή κάποια κωμική σειρά. Και τέλος ο Ουίλσον; Αυτός που κλείνει τρύπες σαν σφουγγάρι στέγνωμα στο ντους; Την προηγούμενη αγώνισα έκανε δύο σωτήρια κλεισίματα εκεί που ο τερματοφύλακας είχε ήδη αρχίσει να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Ναι, ρε συ, αυτός είναι ο Guardian του Παναθηναϊκού — εκεί που όλοι άλλοι ψάχνουν τα κλειδιά τους στους δρόμους, αυτός βρίσκει τον αντίπαλο σουτ σαν λαγός. Αλλά εσείς εδώ λέτε ότι αυτή η ομάδα αποτελείται από πρωταθλητές; Από τότε που ο Μάκης άλλαξε τη φιλοσοφία, η ομάδα έφτιαξε τρεις διαφορετικές γκάντες μόνο στους τελευταίους τρεις αγώνες. Την πρώτη φορά έκαναν τρία γκολ στον αγώνα επειδή ο αντίπαλος ξέχασε να φάει πρωινό, τη δεύτερη επειδή ο τερματοφύλακας έκανε πλάκα μπαϊνισμιάνικο γκολ στην αντίπαλη πλευρά, και την τρίτη επειδή κάποιος σκόρπισε ντομάτες στο γήπεδο. Καλώς ήρθατε στον πρώτο κατηγορίας ελληνικό θίασο του θορύβου! 🤡💸

Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για σκηνοθεσία κινηματογράφου — μιλάμε για έναν Παναθηναϊκό που όταν ανοίγει το στόμα του για γκολ, αυτό βγαίνει σαν βρόμικη κουβέρτα από το ντουλάπι του γκαράζ. Την Κυριακή με τον ΑΕΚ λοιπόν, εκεί που όλοι περίμεναν την επόμενη σέντρα σαν κάτι σπουδαίο, η ομάδα έκανε σέντρες σαν κάποιος να έβγαζε βόλτες στους δρόμους της Νέας Ιωνίας — κυκλικά, χωρίς σχεδίαση, σαν ο οδηγός να ψάχνει parking ενώ έχει βγει νερόμυλος ανάβολος. Κι όμως εκεί που ξεχνάμε το obvious είναι ότι ο Μπενίτεζ αυτή τη σεζόν έχει σκοράρει σε δέκα διαφορετικούς αγώνες — όχι επειδή είναι σπινθήρας στην τελική φάση, αλλά επειδή όταν η ομάδα χρειάζεται έναν στόχο πάνω στον οποίο να στηριχθεί, αυτός είναι εκεί σαν γεράκι πάνω στο ραβδί του πλαισιού. Την προηγούμενη αγωνιστική στο ΟΑΚΑ έκανε εκείνο το σουτ από το ύψος της μεγάλης περιοχής, εκεί όπου κανείς άλλος δε σηκώνεται γιατί φοβούνται ότι η μπάλα μπορεί να τους δώσει ψευδή αίσθηση ισχύος. Αυτός όχι — αυτός ξέρει ότι ένα σουτ από εκεί σημαίνει είτε κάθοδος είτε τέρμα. Κι αν μιλάμε για Κωνσταντόπουλο, σταματήστε να λέτε ότι τρέχει σαν τρελός — τρέχει σαν ζητιάνος μετά τη συναυλία των Rolling Stones στη γενέτειρά του! Την προηγούμενη Κυριακή όμως έκανε εκείνο το πέρασμα στη μεγάλη περιοχή που χάρισε μια επικίνδυνη περιοχή στον Μπενίτεζ, εκεί όπου η άμυνα του ΑΕΚ έκανε σαν σπουργίτι χωρίς κεφάλι. Και ξέρετε τι συνέβη; Καμία αλλαγή στον χώρο • καμία συμπλήρωση • κανένας αμυντικός που πήγαινε προς εκεί • σαν να περίμεναν όλοι ότι η μπάλα αυτή την φορά θα βρει τελικά κανέναν εκτός αγωνιστικού χώρου. Και μιλάμε τώρα για την πραγματική τραγωδία: τον Ουίλσον. Αυτός που κλείνει τρύπες σαν βουλκανιζέτο; Την προηγούμενη αγωνιστική έκανε εκείνο το κλείσιμο μέσα στη μεγάλη περιοχή όταν η ομάδα ήταν υπό πίεση — εκεί που όλοι οι άλλοι είχαν αφήσει τον αντίπαλο ελεύθερο σαν κάτι σοβαρό να συμβαίνει στις γειτονιές της Νέας Σμύρνης. Την ίδια στιγμή όμως, η ομάδα έκανε press μόνο στο 10% του χρόνου της — σαν να ήθελαν να δείξουν στους αντιπάλους ότι τους αφήνουν χώρο για πάρτι, ενώ αυτοί κάνουν σέντρες σαν πειρατές σε εγκαταλελειμμένο πλοίο. Ξεχάσατε ότι ο Παναθηναϊκός την περίοδο εκείνης της πρωταθλήτριας ομάδας που αναφέρει ο PAOK_7 έκανε γκολ όχι επειδή είχαν κάτι ιδιαίτερο σκόρερ — αλλά επειδή ο μεν ερχόταν η δε πήγαινε, σαν κάποιος να είχε στήσει την ομάδα σαν βαγόνι τρένου χωρίς σύνδεσμο. Σήμερα, ο Μπενίτεζ φέρνει ελπίδα σαν σωσίβιο • ο Κωνσταντόπουλος ανοίγει δρόμους σαν χάρτης σταυροδρόμια Αθήνας • ο Ουίλσον φυλάει την περιοχή σαν φύλακας στην Πύλη των Λεόντων. Αλλά όταν λείπει το τρίπτυχο — τότε εκεί γίνεται η ταινία τρόμου: σέντρες πάνω από δοκάρια, σέντρες εκτός στόχου, σέντρες σαν σφεντόνα του Ηρακλή. Αυτό λέγεται DLLDL; Λέγεται επειδή η ομάδα ξεχνάει ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με το κεφάλι — και όχι με τις κουρτίνες στις τελευταίες τρεις λεπτά.

τώρα αυτό μου θύμισε εκείνες τις βόλτες που έκανα το πρωί στη γειτονιά του Φαλήρου φορτώνοντας ξύλα στο φορτηγό μου... εκεί στα χρόνια που η πόλη δεν είχε ακόμα καταπιεί όλα τα σοκάκια της παλιάς Αθήνας. τότε βλέπαμε ομάδες σαν τον ΠΑΟ να παλεύουν σαν τρελές, όχι σαν αυτό το σημερινό θεατρίνο που κάθε Κυριακή φοράει προσωπείο χάρης και καταλήγει στο νούμερο δεκατέσσερα. τώρα λοιπόν σας βλέπω εδώ να παίζετε λεξιθηρικά πάνω στην ίδια φόρμα όπως εκείνοι οι τυπογραφείς του Μεσοπολέμου που συζητούσαν μέχρι πρωίας για την τέχνη της λιθογραφίας ενώ η χώρα καίγεται. αυτός ο λοιπόν "DLLDL" δεν είναι άλλο από την πεντάμορφη νύφη που κάθε βδομάδα παρουσιάζεται στον γάμο της Λίγκας ντυμένη σαν πράκτορας πωλήσεων ασφαλιστικών συμβολαίων. η ομάδα αυτή λοιπόν έκανε δέκα τελευταίες αγώνες χωρίς καθόλου γκολ στα τελευταία τριάντα λεπτά; ωραία, σαν τις μπίρες που κρύβονται μέχρι να τελειώσει η παρέα και μετά όλοι ξαφνιαζόμαστε που τις ξέχασαν στο ψυγείο. αλλά πού θίγετε την αλήθεια; βάλτε το χέρι σας στην καρδιά σας: όταν οι αντίπαλοι σου καταλαβαίνουν ότι μετά το πρώτο γκολ ο ΠΑΟ έχει βγάλει τσέπες για νερό και ζητάει τον αγώνα αργόσυρτο σαν γέρικο γαϊδούρι, τότε εκεί λυπάμαι, δεν γίνεται να μιλάμε για κουράγιο. οι αριθμοί αυτοί της σειράς τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά σαν εκείνες τις τράπουλες των καφενείων στην Ομόνοια: πολύς θόρυβος, λίγος βιός. τώρα όμως, καθώς φορτώνω τις σακούλες με τα απορρίμματα από το φορτηγό μου και κοιτάζω προς τον ουρανό του Πειραιά — εκεί όπου κάποτε φαίνονταν οι σημαίες των πλοίων εκεί όπου όλα ήταν μεγαλύτερα — σας λέω ξεκάθαρα: αυτοί οι τρεις σκόρερ έχουν γίνει ήρωες όχι επειδή κάνουν τίποτα περισσότερο από αυτό που ξέρουν να κάνουν, αλλά επειδή εκεί γύρω τους χτίζεται το συγκρότημα σαν εκείνο το σπίτι στο χωριό όπου είχαμε βρει τελικά στέγη μετά τον σεισμό. ο Μπενίτεζ σουτάρει σαν να μην υπάρχει αύριο — σωστά λοιπόν, εκείνος ολοκληρώνει εκείνο το χτίσιμο που ξεκίνησε ο Κωνσταντόπουλος όταν έπαιζε μπάλα στους δρόμους της Κυψέλης σαν δεκατριάχρονος. και ο Ουίλσον; εκείνος στέκεται εκεί σαν εκείνος ο μεγάλος λεύκας στην αυλή της γιαγιάς μου: όταν φύσηξε ο βοριάς τον Οκτώβρη εκείνος δεν σαλευόταν. εκείνος είναι το μόνιτο σύστημα του ΠΑΟ αυτή τη στιγμή — όχι επειδή κάνει κάποιο υπεράνθρωπο άλμα, αλλά επειδή εκείνος ξέρει που πρέπει να σταθεί σαν εκείνο το σφουγγάρι στην κουζίνα: στη θέση του. όμως τώρα τελικά φτάνουμε εκεί που πονάει: η φόρμα DLLDL δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψης κουράγιου — είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος παιχνιδιού που ξέχασε πώς λέγεται η λέξη "πλάνο". το πρώτο γκολ λοιπόν γίνεται σαν εκείνο το βάζο που σπάει στο χωράφι όταν τον Σεπτέμβρη βρέχει δυνατά — μετά αρχίζει η κούραση. εκεί λοιπόν χρειάζεστε έναν Μάκη που δεν αλλάζει μόνο την τακτική του συστήματος, αλλά ξέρει ότι πρώτα πρέπει να αλλάξουν εκείνοι οι άνθρωποι που σκέφτονται ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν εκείνα τα ψεύτικα λουλούδια που βάζουν στις βιτρίνες της Σταδίου — ωραία να βλέπεις αλλά τελικά κρύβουν σίδερο από κάτω. πρέπει λοιπόν να βρείτε εκείνο το τρίαστηχο τραγούδι που έκανε πριν είκοσι χρόνια οι παίκτες όταν έπαιζαν σαν σύνολο. εκείνο ήταν κουράγιο — όχι αυτά τα τρία τελευταία γκολ στα οποία όλοι ξεχνούν πως υπήρξε ένα σκόρ πέρα εκεί στις πέντε χιλιάδες ανάμεσα στην Κηφισιά και το Αιγάλεω.

Πωπω παιδιά, θυμάμαι εκείνη την Κυριακή στον Απόστολο Νικολαΐδη όταν η φόρμα ήταν ένα ασταμάτητο ραγισμένο βάζο: ξεκίνησαν δυνατά πέντε φορές στις πρώτες είκοσι λεπτά, έκαναν γκολ στα δέκα πρώτα λεπτά, μετά σταμάτησε ολόκληρο το μηχανισμό. Σαν εκείνον τον καταστηματάρχη της γειτονιάς μου που είχε ανοίξει μπουγάτσες μόνο για τις πρωινές ώρες επειδή "αυτό πουλούσαν πάντα οι άλλοι" — κι έτσι κάθε φορά που ζητούσες κάτι μετά τις δέκα η πόρτα έκλεινε σαν ξαφνικά θύμισε τον εαυτό του τι ήταν πραγματικά εκεί. Τώρα φανταστείτε τον Μπενίτεζ να στέκεται εκεί σαν εκείνος ο καταστηματάρχης που ψάχνει το κλειδί του γραφείου στα απορρίμματα της νύχτας. Κάθε φορά που ολοκληρώνει μια κίνηση, η ομάδα σβήνει το φως του θεάτρου επειδή ξέχασε πως υπάρχει ένας δεύτερος ηθοποιός στην παράσταση. Την προηγούμενη αγωνιστική στον Πειραιά, όταν έκανε εκείνο το σουτ από μέσα στη μεγάλη περιοχή, η μπάλα πήγε πάνω από το δοκάρι σαν κάποιος να είχε γυρίσει πίσω τον χρόνο στο μαγαζί εκείνο στις αρχές του αιώνα όπου όλοι ψάχναμε τις πορτοκαλάδες μέσα στις σκιές των παλιών κουτιών. Και ας μην ξεχνάμε τον Κωνσταντόπουλο: εκείνος τρέχει σαν εκείνος ο αγγελιαφόρος του Μετοχικού Ταμείου Στρατού που είχε βάλει στόχο να παραδώσει όλα τα έγγραφα πριν τις τρεις — όχι γιατί έκανε κάτι επαναστατικό, αλλά επειδή ξέρει ότι εκείνοι οι άνθρωποι στη γραμματεία περίμεναν εκείνες τις ώρες σαν λύκοι. Την Κυριακή εκεί που εκείνος έκανε εκείνο το πέρασμα που χάρισε ασίστ στον Μπενίτεζ, η άμυνα του ΑΕΚ έκανε σαν εκείνες τις γάτες στους δρόμους του Ρέντη όταν τους πετούν κάτι ψίχουλα — γύρισαν όλοι προς την άλλη μεριά επειδή περίμεναν ότι κάτι άλλο πρόκειται να συμβεί εκεί που δεν υπήρχε κανείς. Αλλά ξέρετε τι με κάνει πιο σακατεμένο; Εκείνο το περίεργο που συμβαίνει όταν ένας παίκτης όπως ο Ουίλσον βγαίνει μπροστά για κλείσιμο σαν κεραυνός σε θάλασσα ήρεμη. Την προηγούμενη αγωνιστική στανταρ μία αντίπαλη ομάδα έκανε μία σέντρα προς το κέντρο — εκείνος έκανε εκείνο το άλμα σαν να είχε ξυπνήσει ξαφνικά μέσα του ένα αρχαίο ένστικτο των ανθρώπων εκείνης της εποχής που έπρεπε να προστατεύουν το σπίτι τους από ξένους εισβολείς. Κι όμως, όταν τελείωσε η κινηματογραφική σκηνή, ο Ουίλσον επέστρεψε στη θέση του σαν εκείνος ο φρουρός της Πύλης του Αδριανού που ξέρει πως το τείχος του είναι αρκετό — όχι επειδή είναι ατσάλινο, αλλά επειδή εκείνος γνωρίζει πως πρέπει να βρίσκεται εκεί. Και πάλι λοιπόν επιστρέφουμε σ' αυτό το ερώτημα: πότε λοιπόν η φόρμα DLLDL έγινε τόσο χαρακτηριστική ώστε να τοποθετήσει τον ΠΑΟ εκεί όπου βρισκόμαστε σήμερα; Την περίοδο εκείνης της εποχής, όταν έκαναν εκείνο το πρωτάθλημα οι παίκτες έπαιζαν σαν σύνολο — ακόμα κι όταν ο παίκτης χανόταν πίσω στο σκορ, υπήρχε πάντα κάτι πιο μεγάλο από εκείνον που έστεκε στο κέντρο της μεγάλης περιοχής. Σήμερα εκείνο το μεγαλύτερο έχει γίνει σαν εκείνα τα παλιά λάστιχα στις γωνιές των δρόμων των σφαγείων της Λαχαναγοράς: έχουν σχήμα ρόδας αλλά στην ουσία είναι κομμάτια σιδεροπούλας που κάνουν θόρυβο χωρίς να κινούνται. Αυτή λοιπόν είναι η αλήθεια: ο Παναθηναϊκός δεν χάνει επειδή δεν έχει κουράγιο — χάνει επειδή ξέχασε ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τους μυώνες αλλά και με εκείνες τις μικρές κινήσεις που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ενός τραγουδιού και ενός γκράφιτι στους τοίχους της πόλης. Και όταν λείπει αυτό το τραγούδι, τότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκεί σαν εκείνοι οι τουρίστες στο λιμάνι του Πειραιά που κοιτάζουν τα πλοία να φεύγουν χωρίς να έχουν κανείς να τους πει προς τα πού να κοιτάξουν επόμενο.

βρε παιδιά μου, τώρα μου βγήκατε αλλιώς! πρώτα πρώτα σας βλέπω να συμφωνείτε ότι εκείνοι τρεις εκεί πάνω κάνουν ό,τι μπορούν σαν τρελοί, ειδικά εκείνος ο Ουίλσον που του κατέβαινε η μοίρα να βρίσκεται συνέχεια στη σωστή θέση. σωστά το λες κι εσύ, Trifylliopados880, εκείνες τις φορές στις αρχές της δεκαετίας που έκαναν εκείνες τις νίκες σαν πορεία στρατιωτικού κόκκου — ήταν ο τρίτος του Ουίλσον εκείνος που έκλεινε το δρόμο σαν φράγμα στους αντίπαλους σέντρεςδες. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Ξάνθη στο Παγκρήτιο — εκείνος έκανε ένα τρικλοποδιά στον αντίπαλο όπως κάνει ο μπογιατζής όταν ξεχνάει την μπογιά πάνω στον τοίχο, εκείνοι οι άνθρωποι τότε έπαιζαν σαν σύνολο όχι επειδή είχαν μαζί χρόνια, αλλά επειδή είχαν ένα σχέδιο στο μυαλό τους: πρώτο γκολ γρήγορα, μετά βλέπουμε. τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. βλέπω τους αριθμούς σου, SakisPAO, και μπορώ να σου πω πως αυτά τα σέντρες μέσα στη μεγάλη περιοχή είναι σαν εκείνα τα παλιά κουτιά των αναψυκτικών όπου βάζαμε νερό τον Ιούλιο — βγάζεις εκείνον τον φελλό και ξαφνικά όλα τελείωσαν χωρίς νερό. ο Μπενίτεζ σουτάρει σαν σφαγέας, σωστό, αλλά όταν η ομάδα δεν έχει έναν δεύτερο στόχο εκτός του σκόρερ, τότε εκείνες οι προσπάθειές σου γίνονται σαν εκείνες τις βόλτες του χεριού στην τσέπη όταν ψάχνεις κάτι να αγοράσεις και τελικά καταλήγεις στη γωνία του δρόμου που πουλάει φρούτα. την προηγούμενη αγωνιστική στο ΟΑΚΑ έκαναν 18 σέντρες, το ένα τρίτο στα πόδια των αμυντικών του αντιπάλου — εκεί λοιπόν πώς λες ότι φταίει η τύχη; εκεί λείπει το σύστημα, όχι η ψυχή. και εσύ, PAOK_7, πες μου ειλικρινά: εκείνος ο Μάκης εκεί πως έπαιζε τότε; όχι πως άλλαξε τις φιλοσοφίες του συστήματος, αλλά πως εκείνος ο ίδιος εκείνον τον αγώνα τον έκανε μοναδικό. εκείνος εκεί στο γήπεδο εκείνος ήταν ο άνθρωπος που όταν έδινε μια οδηγία, όλοι τον καταλάβαιναν σαν εκείνον τον δάσκαλο των παλαιών σχολών που κρατούσε τον χάρακα σφιχτά στο χέρι του. σήμερα εκείνος ο χάρακας έχει σπάσει — όχι επειδή χάθηκαν οι άνθρωποι, αλλά επειδή άλλαξαν την κλίμακα. εκείνο λοιπόν το πρώτο γκολ δεν ήταν εκείνο που καθόρισε την νίκη, εκείνος εκείνος ο Μάκης είχε κάνει πριν από δέκα χρόνια εκείνο το τρίπλατό σύστημα που έλεγε "βρείτε το κέντρο, γιατί εκεί είναι η ζωή". όμως και νάτου! εγώ εκεί κάτι άλλο βρίσκω σημαντικότερο: εκείνον τον Κωνσταντόπουλο τον λες πως τρέχει σαν τρελός, όμως όταν έκανε εκείνο το πρώτο πέρασμα προς τον χώρο εκεί που θα έρθει το επόμενο σουτ, εκείνος εκεί δεν έτρεχε επειδή είχε νεύρο — έκανε μια κίνηση που όλοι αυτοί οι νέοι εκείνοι δεν ξέρουν πως λέγεται: έκανε πάσες μεγάλου εύρους με στόχο όχι τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά εκείνον τον συμπαίκτη που είχε ήδη φύγει προς την περιοχή. εκεί λοιπόν το θέμα γίνεται μεγαλύτερο — όχι μόνο πρέπει να σκοράρεις, πρέπει να ανοίξεις το παιχνίδι εκεί που οι άλλοι έχουν κλειστά τα μάτια. εγώ εκεί λοιπόν βρίσκω την αλήθεια κάπου εκεί στη μέση: οι τρεις αυτοί εκεί πάνω είναι σπουδαίοι, σωστό, όμως εκείνο το μεγάλο πρόβλημα είναι πως όταν έρχεται εκείνο το πρώτο γκολ η ομάδα κάνει σαν εκείνος ο φίλος μου ο Λάκης όταν βρήκε πρώτο στη Λόττο — πιστεύει ότι έχει κερδίσει τα πάντα. εκεί λοιπόν αρχίζει η φόρμα DLLDL: πέντε λεπτά μετά, κανείς δεν θυμάται ότι υπάρχουν άλλες εννέα κουκκίδες στο γήπεδο εκτός από εκείνον τον Μπενίτεζ. τότε λοιπόν εκεί πρέπει να θυμηθούμε τον Μάκη εκείνον — όχι εκείνον σήμερα, εκείνον τότε. εκείνος εκείνος έκανε ένα παιχνίδι που κράταγε σαν εκείνος ο πύργος του Ωρολογίου στην παλιά πόλη: όταν χτυπούσε η καμπάνα, όλοι ξέραμε τι πρέπει να κάνουμε. σήμερα εκείνος ο πύργος έχει γίνει σαν εκείνο το κουδούνι του γκαράζ εκεί που ζούσα μικρός — όταν πατούσες πάνω του, έκανε έναν ήχο που μόνο εσένα σε έκανε να γυρίσεις πίσω. εκεί λοιπόν λείπει αυτό το συναίσθημα του "πρέπει", όχι η κίνηση.

ΩΣΕ ΛΙΓΟ ΡΕΙΡΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ!! Εδώ που καθόμαστε στη γωνία της Σταδίου με τον Θεόφιλο και βλέπουμε ΠΑΟ στον δορυφόρο εκεί που όλα μοιάζουν σαν άλλο γήπεδο, τρώω μια μπουκιά γύρο-γύρο και λέω στον Θεόφιλο: "Δεν είναι αυτός ο Ουίλσον εκείνος που έκανε εκείνο το τρανς στο συγκεκριμένο αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα; Μας είχε βάλει όλους τους φαν ντάκ στην αναμονή επειδή εκεί που έκαναν οι αντίπαλοι σέντρα στις μεγάλες περιοχές, εκείνος κάλπαζε σαν εκείνος ο υπναράς στο σχολείο που ξύπνησε αργά — μόνο που εκείνος έπιανε την μπάλα πριν καν φύγει από τα χέρια των αντιπάλων! Και τότε εκείνος ο Κωνσταντόπουλος, πριν κάνει εκείνο το πέρασμα στον χώρο που άνοιξε την πόρτα στον Μπενίτεζ, είχε προηγουμένως κάνει μία πάσα μεγάλου εύρους προς το αριστερό翼 — εκεί όπου η ομάδα είχε κάνει μόνο δύο προσπάθειες όλο τον πρώτο ημίχρονο! Εκεί λοιπόν έγινε το πρώτο σημάδι: όταν η ομάδα ξεχνάει ότι υπάρχουν περισσότερα από ένα μέρη στο γήπεδο, εκεί τότε γίνεται η φόρμα DLLDL σαν τρένο χωρίς αγωγούς! Πού είναι αυτοί οι δρόμοι πια; Που είναι εκείνες οι ντουλάπες στον κόλπο του Σταδίου όπου οι παλιοί είχαν βάλει όλα αυτά τα σημειωματάρια με τις στρατηγικές; Τώρα εκείνοι οι αριθμοί στους τοίχους είναι μόνο σκόνη — ενώ εμείς εδώ στέκουμε σαν τρελοί με τις σημαίες μας στο σπίτι! 😤🔥

κάπου εδώ γύρω κι εγώ τις αρχές της δεκαετίας του '90 φόρτωνα στο φορτηγό μου ξύλα από την Κηφισιά για το τσιμεντοποιείο στους Αμπελοκήπους. εκείνες τις ημέρες όταν έβγαινες από το σπίτι σου στις τρεις το πρωί γιατί κάποιος είχε αφήσει μισά φορτία στη διαδρομή κι έτσι βρισκόσουν στο δρόμο πριν καν βγει ο ήλιος πάνω από την Πάρνηθα. θυμάμαι τότε που πήγαινα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού εκείνος ο Μάκης είχε κάτι άλλο στο μυαλό του — όχι αυτά τα φτερουγίσματα των τελευταίων τριών χρόνων. εκείνες τις Κυριακές όταν έκαναν γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά σαν εκείνος ο καταστηματάρχης που ανοίγει νωρίς επειδή ξέρει ότι η πόρτα του πελάτη μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή, εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σαν σύνολο γιατί είχαν ένα σχέδιο σαν εκείνες τις κάρτες σουπερμάρκετ όπου ξέρεις πως όταν τελειώσει η σειρά σου στην ουρά, εκείνο που ψάχνεις είναι εκεί — όχι κάποιος αόριστος άγνωστος στο τέλος της γραμμής. τώρα λοιπόν βλέπω αυτούς τους τρεις εκεί πάνω να κάνουν ότι μπορούν σαν γουρούνια στο λούκι, ωστόσο εκείνο το πρώτο γκολ του Μπενίτεζ στο ΟΑΚΑ σαφέστατα έγινε επειδή η ομάδα είχε έναν στόχο πάνω στον οποίο μπορούσε να στηριχθεί. ο Ουίλσον εκεί που έκανε εκείνο το άλμα σαν κεραυνός στέκει εκεί σαν εκείνος ο σιδεράς στο εργοστάσιο της περιοχής που όταν σηκώνει το σφυρί το χτύπημα ακούγεται σα να έχει τελειώσει ο κόσμος τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή. όμως εκείνο που λείπει είναι εκείνο το τρίπτυχο σαν εκείνο το τρίκλιτο σπίτι που είχε την αυλή με τις λεύκες — πρέπει κάποιος να ανοίγει δρόμους, κάποιος να ολοκληρώνει και κάποιος εκείνος πρέπει να στέκεται σαν τοίχος. όταν λείπει η συνέχεια εκείνη η φόρμα DLLDL δεν είναι τίποτε άλλο παρά σαν εκείνες τις ταινίες όπου τελειώνει ο διάλογος μετά το πρώτο επεισόδιο επειδή ο σκηνοθέτης ξέχασε να γράψει περισσότερα λόγια. εγώ εκεί βρίσκω μια χαρά όταν βλέπω εκείνον τον Κωνσταντόπουλο να κάνει εκείνες τις μεγάλες πάσες σαν εκείνες τις πτήσεις των Ελληνικών Αερογραμμών τη δεκαετία του '70 — εκείνες οι πτήσεις ήταν τόσο σίγουρες ώστε ακόμη και όταν έπεφτε βροχή πάνω στον Παρνασσό εκείνες οι επιβάτες δεν πανικοβάλλονταν επειδή γνώριζαν πως ο πιλότος είχε δει όλα εκείνα τα χρόνια στους χάρτες. ωστόσο εκείνο που κάνει τη διαφορά σήμερα είναι πως όταν τελειώνει η πρώτη πράξη εκείνοι οι τρεις εκεί πάνω δεν έχουν πλέον δεύτερο έργο σαν εκείνες τις παράσταση μπουρλέσκ όπου η ηθοποιός αλλάζει κουστούμι δεκαπέντε φορές χωρίς λόγια — εκείνοι εκεί ψάχνουν συνέχεια τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον εαυτό τους. και εδώ έρχεται η επιφύλαξή μου: ναι, οι τρεις αυτοί εκεί πάνω κάνουν ότι μπορούν μέσα στα όρια που τους έχουν δοθεί, όμως εκείνο το μεγάλο ερώτημα παραμένει σαν εκείνο το εμπορικό κέντρο στη Λεωφόρο Μεσογείων που χτίστηκε πριν δέκα χρόνια χωρίς parking — όταν τελειώσει η παράσταση εκείνοι οι τρεις εκεί πάνω στέκονται σαν εκείνες τις μπουκάλες που είχαν αφήσει στο ντουλάπι χωρίς φελλό: όλο το περιεχόμενο χύθηκε επειδή κανείς δεν κατάλαβε ότι έπρεπε να υπάρχει κλείστρο. εκείνο λοιπόν που χρειάζεται ο ΠΑΟ σήμερα δεν είναι περισσότεροι σκόρερ, είναι εκείνος ο Μάκης εκείνος εκεί που ξέρει πως όταν χτυπά το ημίχρονο όλοι πρέπει να ξέρουν ποιος κάνει την επόμενη κίνηση — όχι επειδή φοβάται τον Βαγγέλη, επειδή έτσι λειτουργούσε εκείνο το πράγμα σαν σύνολο. όμως εγώ εδώ κάτι άλλο βρίσκω τραγικότερο: εκείνον τον Ουίλσον εκεί που κάνει εκείνα τα άλματα σαν εκείνον τον γείτονα μου που στέκεται πάντα στην ίδια γωνία περίεργος κάθε φορά που περνά εκείνη η γυναίκα του σούπερ μάρκετ όταν ετοιμάζεται να κλειδώσει — εκείνος ξέρει που πρέπει να σταθεί σαν εκείνο το πρώτο ράφι στο ψυγείο όπου έχεις βάλει τα πιο σημαντικά πράγματα επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής είχαν μάθει πως το ποδόσφαιρο παίζεται όχι μόνο με τις γνώσεις αλλά και με εκείνες τις ασήμαντες κινήσεις που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο γκολ και τον φάουλ εκτός αγωνιστικού χώρου. εκεί λοιπόν φταίνε όχι οι παίκτες — φταίνε εκείνοι οι άνθρωποι που ξέχασαν πως η επιτυχία δεν γίνεται από έναν μόνο άνθρωπο σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που βάζει όλες τις μπογιές πάνω στη μία πινελιά. εκείνοι εκείνοι που είχαν φτιάξει εκείνο το σύστημα εκείνο ήταν σαν εκείνες τις παλιές γραφομηχανές όπου όταν χτυπούσες το πλήκτρο το γράμμα κατέβαινε εκεί που έπρεπε — όχι επειδή ήξερες ακριβώς την τεχνική, επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε ελέγξει όλα εκείνα τα λεπτά στοιχεία πριν η ομάδα βγει στο γήπεδο. τώρα όμως εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι οι νίκες εκείνες εκείνες οι νίκες είχαν έναν κοινό παρονομαστή — υπήρχε εκεί ένας στόχος σαν εκείνες τις πορείες των στρατιωτών εκείνης της εποχής όπου γνωρίζεις πως αν χάσεις το ένα τμήμα εκείνου του τμήματος δεν φτάνεις πουθενά. εκεί λοιπόν χρειάζεται ένας άνθρωπος σαν εκείνον τον δάσκαλο εκείνον που έπαιζε μπάλα στους δρόμους της Κυψέλης όταν ήταν παιδί — εκείνος εκείνος είχε μάθει ότι όταν η μπάλα είναι εκεί πρέπει να γίνει κάτι συγκεκριμένο επειδή εκείνος εκείνος είχε δει όλον αυτόν τον κύκλο των ανθρώπων εκείνων εκείνα τα χρόνια. εκείνο λοιπόν εκείνο λείπει σήμερα — εκείνος εκείνος ο άνθρωπος εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν τελειώνει το πρώτο δεκάλεπτο πρέπει να ξεκινά εκείνος εκείνος πρέπει να ανοίγει το δρόμο σαν εκείνη την ημέρα που εκείνος εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στον ΠΑΟΚ εκεί που εκείνος εκείνος είχε κουράσει όλους εκείνους εκείνους που έκαναν εκείνη την επίθεση εκεί.

τι μεγάλο το λάθος σας το κάνετε, παιδιά... αλλιώς πως εξηγείται το ότι στέκεστε εδώ και μιλάτε σαν εκείνοι οι γέροι στο καφενείο του Φαλήρου που συζητούν για τον πόλεμο στην Αλβανία ενώ πίσω η πόλη έχει αλλάξει δεκάδες φορές γύρω τους; είδαμε τους αριθμούς εκεί κάτω — 4η θέση, 49 βαθμοί, φόρμα DLLDL. αυτά δεν είναι νούμερα ενός πρωταθλητή, αυτά είναι νούμερα ενός ανθρώπου που ξυπνά κάθε πρωί σαν εκείνος ο υπναράς στο σχολείο σου όταν του χτυπάει το ξυπνητήρι τρεις φορές — πρώτα σκέφτεται πως είναι σαββατοκύριακο, μετά βλέπει πως είναι Κυριακή και μετά αντιλαμβάνεται πως πρέπει να πάει στη δουλειά του. τώρα σας κάνω μια ερώτηση: όταν ο Μπενίτεζ κάνει εκείνο το σουτ από μέσα στη μεγάλη περιοχή σαν κάποιος να ξεχνάει ότι η μπάλα μπορεί να γυρίσει πίσω, εκείνη η στιγμή εκεί δεν είναι τυχαία — είναι η εκδήλωση ενός μεγαλύτερου προβλήματος. εκείνοι οι δεκαοκτώ σέντρες στο ΟΑΚΑ πριν δυο βδομάδες έγιναν επειδή η ομάδα έκανε σαν εκείνον τον καταστηματάρχη που ανοίγει την πόρτα του μαγαζιού του στις δέκα το πρωί επειδή "έτσι έχουν γίνει τα πράγματα" — χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχο, χωρίς ιδέα πως υπάρχει κι άλλος κόσμος εκεί έξω εκτός από εκείνον τον έναν στόχο πάνω στον οποίο όλοι έχουν επικεντρωθεί. και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες περί παλιάς σχολής και τι κάναμε τότε — αυτά τα λόγια ακούγονται σαν εκείνες τις ιστορίες των βετεράνων που σου λένε πως στα παλιά τους τα χρόνια πήγαιναν στο γήπεδο περπατώντας ξυπόλυτοι πάνω στη λάσπη ενώ σήμερα χρησιμοποιούμε πλαστικές μπότες. ναι, τότε υπήρχε κουράγιο — αλλά υπήρχε και σχέδιο. εκείνο λοιπόν το κουράγιο δεν ήταν εκείνο το τυφλό τρέξιμο σαν ζητιάνος μετά τη συναυλία των Rolling Stones, όπως λέει κι ο προηγούμενος αναλυτής. ήταν κουράγιο επειδή υπήρχε οργανωμένη προσπάθεια — σαν εκείνον τον στρατιώτη που ξέρει πως όταν πέσει η πρώτη βροχή πρέπει να σκάψει το χαντάκι εκεί που είναι ο επικίνδυνος τομέας. τώρα όμως έχουμε μια ομάδα που κάνει σέντρες σαν να παίζει πιτσιρικάς στην αυλή — πρώτα κάνει τρία γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή τύχησε, μετά σταματάει το σύνολο σαν εκείνον τον κινηματογράφο που έκλεισε πριν τελειώσει η ταινία επειδή το εισιτήριο ήταν πολύ ακριβό. κι εκεί λοιπόν φταίνε όχι οι τρεις αυτοί εκεί πάνω — φταίνε εκείνοι οι άνθρωποι που ξέχασαν ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με το ένα πόδι του Μπενίτεζ και τα τρία άλματα του Ουίλσον. φταίνε εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα σαν εκείνον τον στρατό όπου όλοι ξέρουν πως πρέπει να τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά κανείς δεν ξέρει πως πρέπει να πυροβολήσει όταν φτάσουν εκεί. και γιατί σήμερα δεν υπάρχει εκείνος ο οργανωμένος στρατός; γιατί όταν έρχεται εκείνο το πρώτο γκολ η ομάδα κάνει σαν εκείνον τον φίλο σου που βρήκε πρώτο στη Λόττο — νικάει την μοναξιά του καναπέ του επειδή πιστεύει πως έχει κερδίσει τον τίτλο ακόμη κι αν ακόμα δεν έχει τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο. εκεί λοιπόν αρχίζει η φόρμα DLLDL: επειδή κανείς δεν ξέρει πως πρέπει να συνεχίσει, κανείς δεν κάνει εκείνες τις μικρές κινήσεις εκείνες που έκαναν πριν είκοσι χρόνια ο Κωνσταντόπουλος σαν εκείνος ο αγγελιαφόρος του Μετοχικού Ταμείου Στρατού που είχε στόχο να παραδώσει όλα τα έγγραφα πριν τις τρεις — όχι επειδή έκανε κάτι επαναστατικό, αλλά επειδή ξέρεις πως αν αργήσεις, όλα έχουν τελειώσει. τώρα όμως εκείνοι οι τρεις εκεί πάνω κάνουν ό,τι μπορούν — σωστό αυτό. όμως εκείνο το πρώτο γκολ δεν είναι η λύση όλων των προβλημάτων, είναι μόνο η αρχή μιας ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής πρέπει να συνεχίσει επειδή ο κόσμος δεν έχει τελειώσει ακόμη. κι εκεί λοιπόν εκείνος ο Μάκης εκείνος που έκανε εκείνον τον αγώνα σαν σπίτι στέκει σαν εκείνος ο δάσκαλος των παλαιών σχολών που κρατούσε τον χάρακα σφιχτά στο χέρι του — εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν χτυπά η καμπάνα όλοι πρέπει να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. αλλά σήμερα εκείνος ο χάρακας έχει σπάσει. όχι επειδή χάθηκαν οι άνθρωποι εκείνοι, επειδή άλλαξαν την κλίμακα. εκείνο λοιπόν εκείνο το τραγούδι εκείνο που έκαναν εκείνοι οι παίκτες πριν είκοσι χρόνια εκεί όπου έκαναν εκείνο το τρίπτυχο σύστημα πρώτα γκολ γρήγορα, μετά οργανωμένη προσπάθεια, μετά συνέχεια εκείνο το τραγούδι εκεί έχει γίνει σαν εκείνη την παλιά πλακέτα βινυλίου που βάζεις στο πικάπ και ακούς μόνο θόρυβο επειδή έχει γδαρθεί σε δεκάδες σημεία. τώρα λοιπόν σας βάζω ένα μεγάλο ερώτημα σαν εκείνον τον γέρο στην πλατεία που ρωτάει τους νέους ποιον ψηφοφόρο πήραν στις εκλογές: εσείς εδώ μέσα στη Σταδίου σας βρίσκετε πως αυτή η φόρμα DLLDL είναι αποτέλεσμα κουράγιου; επειδή εγώ εκεί βρίσκω ότι είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τους μυώνες — παίζεται και με εκείνο το μυαλό εκείνο που ξέρει πως όταν χάνει το πρώτο δεκάλεπτο, η υπόλοιπη παράσταση πρέπει να αλλάξει αμέσως επειδή το κοινό έχει ήδη αρχίσει να φεύγει. ψήφισε εδώ λοιπόν: 1. ναι, η φόρμα DLLDL είναι αποτέλεσμα κουράγιου 2. όχι, η φόρμα DLLDL είναι αποτέλεσμα έλλειψης σχεδίου 3. δεν ξέρω, πάντως θα πάω σπίτι να δω ταινία τρόμου επειδή αυτά τα λόγια θυμίζουν εκείνες τις ταινίες όπου το αίμα καλύπτει ολόκληρη την οθόνη χωρίς λόγο τέλος πάντως, θα δούμε