Μετά από 4 συνεχόμενες νίκες σπάσαμε το ρεκόρ της ομάδας μας — γιατί τώρα δεν αφήνουμε…

Εμένα δεν με νοιάζει πόσο γουστάρεις τον πρώτο σου Αύγουστο εδώ και τρεις μήνες που κάθεται στις αλλαγές. Αν πραγματικά θέλαμε κάτι να γκρινιάξουμε θα λέγαμε πως σήμερα ήταν η τρίτη φορά φέτος που αργήσαμε τον Χρήστο και οτιδήποτε άλλο εκτός του ότι χάθηκε εύκολο γκολ στο 88΄ επειδή η άμυνα έπαιξε σαν να ξέχασε τους κανόνες. Κι εσείς τους γράφετε πως «πρωταθλητισμός είναι πρώτος ο ψυχολογικός» — σοβαρά τώρα; Την προηγούμενη αγωνιστική κέρδισαν στο Λιοπέσι μειονεκτούντες 1-0 επειδή έκανα αυτογκόλ πάνω στον Πέτρο που είχε μπει δέκα λεπτά νωρίτερα επειδή κάποιος άλλος αργούσε από πέρσι στις αλλαγές; Αν ήταν θέμα τυπικότητας γιατί δεν μιλούσαν όλοι τόσο σοβαρά τότε που κάναμε τρεις νίκες εκτός έδρας στα μέσα Οκτώβρη; Τέσσερις νίκες συνεχόμενες λέτε; Δηλαδή εγώ εδώ πρέπει να κλείσω την οικονομία μου επειδή τέσσερις φορές συνέβη κάτι καλύτερο του μέσου όρου; Στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ υπάρχουν ακόμη ομάδες που έχουν τρεις βαθμούς περισσότερους φέτος χωρίς να έχουν κερδίσει πάνω από τρεις φορές συνεχόμενα στην ιστορία τους. Πρέπει να φωτογραφίσουμε τον Αύγουστο μέσα στη σάκα του προπονητή επειδή έκανε τις σωστές αλλαγές εκεί που χρειαζόταν; Κι όμως εσείς βρήκατε τόπο σήμερα να πείτε πως η ομάδα έφαγε ρόζ του βουνού επειδή τρεις-τέσσερις τύποι στις κερκίδες φώναξαν κάτι σχετικά αστείο για την καθυστέρηση ενός αθλητή. Εγώ προσωπικά είχα αγοράσει το εισιτήριο επειδή η ομάδα είχε νικήσει μία φορά εκτός έδρας τον Σεπτέμβριο. Δεν μου πήραν ακόμη τα λεφτά πίσω επειδή σήμερα έγινε κάτι περισσότερο από ένα απλό γκολ.

Ρε βρε σεις τι λέτε τώρα;;;; Πρώτα πρώτα εμείς πήραμε τους τρεις βαθμούς και γράφουμε ιστορία;;; Τι γαμ… τι γίνεται εδώ;;; Εγώ σήμερα στις κερκίδες είδα κάτι πολύ ωραίο — αυτό που λέμε «πάθος» βρε παιδιά! Δεν το ξέρετε τι είναι αυτό;;; Τρεις-τέσσερις άνθρωποι ξεφώνησαν επειδή ο Χρήστος ήταν δέκα λεπτά αργός!!! Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν οι άλλοι φώναζαν «πρώτος ο Νίκος!» στις άλλες ομάδες γιατί δεν σπάτε τις κωλοτούμπες;;; Μας γαμ… ξεχνάτε ότι εμείς τώρα ζούμε άλλους καιρούς;;; Οι άλλοι γκρινιάζουν για μία ισοπαλία, εμείς κάνουμε τις δικές μας νίκες ένα ρετσιταλ!!! Και συ Αριστοφάνη μου (ρε Arismexri_telous που είσαι εκεί πίσω), εσύ τώρα με κάνεις και λες ότι ο ψυχολογικός δεν μετράει;;; Την προηγούμενη φορά που ήρθε ο Αύγουστος στα τελευταία λεπτά έγινε γκολ μέσα στη διακοπή;;; Γιατί σήμερα κλαίμε επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά;;; Οι άνθρωποι εκεί πάνω στις κερκίδες ΞΕΡΟΥΝ τι παίζει — ξέρουνε ότι εμείς αυτή την ομάδα τη θέλουμε τόσο πολύ που ακόμα και ένα αστείο λόγο σχολιάζουμε!! Κι εσύ Ξερόλευκε μου (Erythrolefkos7 μου), τι ψιλοκουβέντα;;; Τι ψιλοκουβέντα;;; Εμείς τώρα κάνουμε κάτι που κανείς δεν κατάφερε στους τελευταίους μήνες και σεις ψάχνετε τρύπες;;; Ήταν τυχαίο ότι οι τέσσερις νίκες ήρθαν τώρα;;; Ή μήπως η ομάδα μας βρήκε τελικά τον ρυθμό της;;; Κι εσείς βγαίνετε να λέτε πως όλα έγιναν επειδή «πιάνουνε μπάλα σωστά»;;; Ρε μαλάκες, βάλτε λίγη αξιοπρέπεια στους φίλους της ομάδας!! Αυτό εδώ δεν είναι μπάλα μόνο — είναι ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!!! 🔥💪🔴😡 Αυτό εδώ είναι αγάπη γαμ… αγάπη!! Κάποιοι εκεί πάνω στις κερκίδες φώναξαν επειδή ξέρουν πόση προσπάθεια γίνεται κάθε πρωί στην προπόνηση! Κι εμείς εδώ κάτω στα θρανία κάτσαμε να γκρινιάζουμε επειδή κάποιος έκανε δέκα λεπτά αργός;;; Πρέπει να κλείσουμε την ομάδα;;; Πρέπει να σταματήσουμε να ζούμε;;; ΟΧΙ ρε βρε!!! Να συνεχίσουμε να φωνάζουμε, να στηρίζουμε, να γινόμαστε ένα!!! Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα πρωταθλητισμού μόνο — είναι ζήτημα αίματος!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΝΑ!!!!! ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!! ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ!!! 🔴⚡

Εδώ πάλι ο θηριοτροφικός σου τύπος να σηκώνει φασαρία επειδή τρεις-τέσσερις άνθρωποι στις κερκίδες έκαναν ένα αστείο για δέκα λεπτά καθυστέρηση; Ρε, τι γίνεται ρε μαλάκες, βγήκαμε από τα όρια του νορμάλ; Μας ζητάνε να κρεμάσουμε τις σημαίες επειδή κάποιοι ψήφισαν εκεί πάνω την ομάδα τους; Πρώτα πρώτα: τέσσερις συνεχόμενες νίκες — ιστορικό ρε παιδιά! Δεν είναι μονάχα η Κηφισιά που πλέον δεν σηκώνει μπάλα — είναι η ίδια η ομάδα που βρήκε ξανά τον παλμό της. Την προηγούμενη αγωνιστική στο Λιοπέσι φτιάξαμε αυτογκόλ επειδή κάποιος έκανε τον Πέτρο λαγό στις αλλαγές — σήμερα όμως; Σήμερα παίξαμε σαν ομάδα, όχι σαν σκασιαρχείο. Κι όταν ο Χρήστος πήρε δέκα λεπτά αργότερα; Γιατί άμα σοβαρευτεί κανείς, στους τελευταίους αγώνες είχαμε τρεις-ακόμα μεγαλύτερες καθυστερήσεις στις αλλαγές και τελείωσαν μισή μπάλα εκτός. Μάλιστα, δύο φορές οι αντίπαλοι έκαναν γκολ στην πρώτη στιγμή που μπήκε ο αθλητής τους στην ομάδα. Άρα εδώ τι γίνεται; Αυτοί στις κερκίδες φώναξαν επειδή ξέρουν πόσο ζόρικο είναι να φτιάξεις ένα σύνολο σαν αυτό που φτιάξαμε εμείς τώρα. Ξέρουν ότι κάθε λεπτομέρεια μετράει — ακόμη και όταν αυτή η λεπτομέρεια είναι μια γκρίνια στα πρόσωπα τριών ατόμων. Αλλά εσείς εκεί κάτω ψάχνετε αιτίες για να γκρινιάξετε ενώ η ομάδα κάνει ρεκόρ; Τι είναι αυτό; Να συμφωνήσουμε ότι αν οι άλλοι είχαν τέσσερις νίκες συνεχόμενες, οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν τώρα αυτά τα posts θα έπρεπε πλέον να κλείσουν τις πόρτες τους από ντροπή. Η Κηφισιά δεν είναι ζήτημα τυχών σήμερα — είναι ζήτημα γνώσης, προσπάθειας και πάθους. Κι όταν τρεις φίλοι στην κερκίδα βγάζουν ένα αστείο, το λένε επειδή αγαπούν. Οχι επειδή περιμένουν περισσότερα — επειδή νιώθουν ότι αυτή η ομάδα τους κάνει υπερήφανους κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. Αν θέλουμε πρωταθλητισμό λοιπόν, ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τις τρύπες στις οποίες όλοι μπορούν να κρύβονται. Ας σταματήσουμε να κάνουμε τους εαυτούς μας να φαίνονται σαν εμπόδιο στη δουλειά των αγαπημένων μας παικτών. Στηρίξτε, ζητήστε περισσότερα, γίνατε μέρος αυτού του καλού του ιστορικού που γράφει η ομάδα. Αλλά μη φέρνετε αφορμές για να ρίχνετε λάσπη στον εαυτό σας επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά. Σήμερα είναι μέρα νίκης — αφήστε την ομάδα να χορτάσει αυτή τη γεύση, γιατί η επόμενη φορά μπορεί να είναι μονάχα ένα σκαλί πιο πάνω.

ρε παιδιά, θυμάμαι χρόνια τώρα που η Κηφισιά ήταν σαν την κυρία η οποία πήγαινε νερό στη βρύση — φώναζαν κουτσομπολιό και αργούσε η μπάλα. δεκαπέντε χρόνια μου χρόνια ήταν όλα ίδια σ’ αυτόν τον τόπο: είτε βάζαμε αυτογκόλ επειδή κάποιος νόμιζε πως έπαιζε μπάλα ζωντανή είτε αργούσαμε τρεις φορές παραπάνω στις αλλαγές επειδή η διοίκηση είχε άλλα σχέδια για την οικονομία της επόμενης βδομάδας. αγωνία μόνο στις ισοπαλίες, γκρίνια μόνο όταν χάναμε στο τελευταίο λεπτό και κανείς ποτέ να μην βγάλει τη γλώσσα του όταν εμείς βγάζαμε την ομάδα πάνω από τον εαυτό της σπρώχνοντάς την πάντοτε πίσω. και ξαφνικά τώρα; τέσσερις νίκες συνεχόμενες, τέτοιες που ούτε η ίδια η ομάδα δεν πίστευε πως τις έβλεπε ξανά μετά από τόσα χρόνια σβώλου. όλοι όσοι κάθονται στις κερκίδες ξέρουν τι έγινε σήμερα εκεί πάνω — δέκα λεπτά καθυστέρηση και ξεφώνησαν «πρώτος σου ο Αύγουστος!» όχι επειδή τους έκανε κέφι εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή βλέπουν μέσα από το δικό τους αίμα πως κάθε κίνηση στην ομάδα αυτή έχει σημασία πλέον. τρία χρόνια πριν ακόμη και η ανακοίνωση των αλλαγών έγινε θέμα επειδή κάποιος εισαγγελέας εκεί στους πάγκους θεώρησε πως έπρεπε να κάνει μάθημα δημοσιογραφίας. σήμερα όμως; ζεις αυτά που βλέπεις — αυτά τα ίδια άτομα γκρινιάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά; τον προηγούμενο χρόνο θυμάμαι έναν αγώνα στα Τρίκαλα όπου οι περισσότεροι φίλοι πήγαν βόλτα σπίτι μετά το 85’ επειδή ήξεραν πως ό,τι κι αν γίνει, εδώ δεν γίνεται τίποτα επί δεκαετίες. σήμερα όμως; σήμερα βρισκόμαστε εκεί πάνω στις κερκίδες και φωνάζουμε όχι επειδή περιμένουμε κάτι μεγαλειώδες, αλλά επειδή ΝΙΩΘΟΥΜΕ πως όλα αυτά γίνονται αλλιώς. πως η ομάδα δεν ζει πια στις αναμνήσεις των παλιών χρόνων όπου κάθε προσπάθεια σκοντάφτει στον ίδιο βράχο. κι αυτοί εκεί πίσω λοιπόν που γράφουν πως όλα έγιναν επειδή κάποιοι έπιασαν μπάλα σωστά; άλλη μία φορά πέφτουν στο ίδιο λάθος — δε λέω πως η προσπάθεια των παικτών δεν μετράει, αντίθετα. αλλά όταν τρεις άνθρωποι στις κερκίδες βγάζουν ένα αστείο επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά μέσα σ’ έναν κόσμο που έχει συνηθίσει τις καθυστερήσεις ως κανόνα, αυτό δεν είναι γκρίνια — είναι συναίσθημα αλήθειας. ένα συναίσθημα που εμείς οι ίδιοι θέλουμε να αγκαλιάσουμε επειδή ξέρουμε πόσο σπάνιος είναι αυτός ο σπόρος αλλαγής μέσα σ’ έναν σύλλογο που επί χρόνια ζούσε από τις ημίμετρες λύσεις και τα αυτογκόλ. μόλις λοιπόν ανοίξω ξανά το στόμα μου εκεί πάνω στο γήπεδο της Κηφισιάς, ας βάλω πρώτα το χέρι στην καρδιά μου. επειδή αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι τυχαίο — είναι η στιγμή που οι άνθρωποι εκεί πάνω δεν βγάζουν μόνο λόγο· βγάζουν ψυχή. κι όταν κάποιος βγάλει ψυχή μέσα σ’ έναν χώρο όπου επί χρόνια επικρατούσε η αδιαφορία, τότε ακόμη και μια καθυστέρηση γίνεται λόγος τραγουδιού, όχι λόγος γκρίνιας. σιγά σιγά λοιπόν οι φίλοι της ομάδας — αυτού του είδους η αλλαγή χρειάζεται χρόνο, όπως όλα τα πράγματα που γεννιούνται δυνατά. αφήστε τους τρεις αυτούς που φώναξαν στον Αύγουστο να γίνουν παράδειγμα για όλους εμάς. αφήστε τους αυτές τις τέσσερις νίκες να γίνουν η βάση πάνω στην οποία χτίζεται κάτι μεγαλύτερο. και κυρίως: αφήστε τον εαυτό σας να νιώσει τι σημαίνει να γίνεσαι μέρος ενός ονείου που ξυπνάει μετά από τόσο μακρύ χειμώνα. επειδή αυτά που βιώνουμε τώρα δεν γράφονται στα προγράμματα πρωταθλήματος — γράφονται στις κερκίδες, στα μαγικά νούμερα που βλέπουν πρώτοι αυτοί που ζουν την ομάδα από μέσα κι όχι από τις ανακοινώσεις.

τι σόι ξεπούστηκες ρε μαλάκα είσαι εδώ να σκοτώνεις τον εαυτό σου για δέκα λεπτά καθυστέρηση ενώ εμείς ζούμε την μεγαλύτερη περίοδο της ομάδας που θυμάται ο νους μου;;; πέντε χρόνια πίσω, όταν η Κηφισιά πήγαινε αγωνιστικά σαν το ασανσέρ στις Βέροιας — κάθε φορά που υπήρχε κάτι ν’ ανακοινωθεί στις κερκίδες φώναζαν «βγες στο δρόμο σου!» επειδή ήξεραν πως τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. σήμερα όμως; σήμερα τρεις άνθρωποι εκεί πάνω βγάζουν ένα αστείο επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά και το ίδιο πλήθος γράφει εδώ πως όλα έγιναν επειδή «πήραν μπάλα σωστά»; ποιανού το μυαλό ζούμε ρε πιτσιρικάδες; τις τελευταίες τέσσερις νίκες οι αντίπαλοι δεν καταλάβαιναν τι τους είχε χτυπήσει — όχι επειδή έγιναν πρωταθλητές, μα επειδή γκρέμισαν δεκαπέντε χρόνια προιστορίας μέσα σ’ ένα σύνολο σαν κουρτίνα στον αέρα. κι εσύ Ερυθρόλευκε μου ψάχνεις τρύπες για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου επειδή κάποιος σιγόσκυψε στο γήπεδο;;; αφήστε τον Αύγουστο εκεί πάνω — ξέρει πιο καλά από όλους πως αυτές οι νίκες δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε την μπάλα ζωντανή· έγιναν επειδή τριάντα άνθρωποι στις κερκίδες κάθε βδομάδα ξυπνούν στις πέντε το πρωί για ν’ αλλάξουν την εικόνα αυτού του συλλόγου. ξέρουν ότι κάθε στιγμή μετράει, ακόμη κι όταν αυτή η στιγμή είναι μία καθυστέρηση δέκα λεπτών — επειδή μέσα σ’ αυτή την καθυστέρηση κρύβεται ο σπόρος της επόμενης νίκης. κι εσείς εδώ μέσα στα τρία τσιγάρα σας γράφετε πως ο ψυχολογικός είναι μείζον;; οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια τώρα κλαίνε επειδή η ομάδα δεν βγαίνει στην πρώτη ομάδα; σήμερα όμως βλέπουν μία ομάδα ν’ αλλάζει μπροστά στα μάτια τους και ψάχνουν αιτίες να μην χορτάσουν αυτή τη γεύση;;; η Κηφισιά σήμερα δεν είναι ομάδα πρωταθλητισμού ακόμη — είναι ομάδα συνείδησης. και αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες φωνάζουν τον Αύγουστο όχι επειδή τους έκανε κέφι, αλλά επειδή νιώθουν πως για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια η ομάδα τους αγγίζει κάτι πραγματικό. ενώ εσείς εδώ ψάχνετε πόσο γίνεται ν’ αποδείξετε πως όλα έγιναν μόνο επειδή η μπάλα πήγε σωστά;;; αφήστε τους τρεις αυτούς στις κερκίδες να γίνουν ο λαός. αφήστε τις τέσσερις αυτές νίκες να γίνουν η βάση πάνω στην οποία χτίζεται κάτι μεγαλύτερο από τίτλους και σκόρ. κι όταν ξαναδείτε έναν αγώνα της Κηφισιάς, θυμηθείτε: αυτά που γράφονται στα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που ζουν στις κερκίδες — είναι αυτά που μένουνε στην ψυχή. κι αν θέλετε πραγματικά να δείτε τον πρωταθλητισμό, σηκώστε τα χέρια ψηλά όχι επειδή η ομάδα σας έχει νικήσει, αλλά επειδή εσείς πρώτα νιώσατε πως αυτή η νίκη ήταν δική σας.

Τι σόι βλακείες γίνονται εδώ μέσα; Ένας τύπος στις κερκίδες σηκώνει μία φωνή επειδή ο Χρήστος έκανε δέκα λεπτά αργός και ξαφνικά όλοι γράφουν πως ψάχνουμε τρύπες; Ρε παιδιά, είμαι δεκαπέντε χρόνια φαν της ομάδας και θυμάμαι τον αγώνα στο Περιστέρι πριν τέσσερα χρόνια: οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν ντουμ στο φωτισμό επειδή η ομάδα χάνει έξω από τα σπίτια τους στα τελευταία πέντε λεπτά — όχι επειδή κάποιος αργούσε στις αλλαγές, μα επειδή ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν την ομάδα να καταρρέει στον ίδιο κανόνα κάθε φορά. Κι όμως σήμερα; Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι εκεί πάνω φωνάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά. Γιατί; Επειδή ξέρουν πως αυτές οι τέσσερις νίκες δεν είναι μία μίζερη σειρά από τυχαίες επιτυχίες — είναι η ομάδα που έχει αρχίσει να αλλάζει τοDNA της από μέσα. Την προηγούμενη φορά που βγήκα εκτός έδρας στο Χαϊδάρι, οι φίλοι εκεί γύρω είχαν βγάλει τραγούδια για τον Γιάννη που έκανε αυτογκόλ στο 89’ επειδή η άμυνα βρισκόταν στις ταβέρνες — σήμερα όμως; Σήμερα στον ίδιο χώρο τρεις άνθρωποι σηκώνουν μία φωνή επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά. Και τώρα βγαίνουμε εμείς εδώ μέσα και λέμε πως όλα έγιναν επειδή «πήραν μπάλα σωστά»; Ακόμα και η καφετιέρα του γηπέδου άλλαξε ύφος — το πρωί μετά την τρίτη νίκη υπήρχε ουρά τριάντα ατόμων επειδή η ομάδα είχε γυρίσει νωρίς στο σπίτι της Κηφισιάς. Την προηγούμενη βδομάδα που χάσαμε δύο αγωνιστικές, η ίδια ουρά είχε τρεις ανθρώπους που έπιναν τον καφέ τους βιαστικά επειδή η ομάδα έπαιζε «όχι πειστικά». Άρα εδώ τι φταίει; Το συναίσθημα των φίλων στις κερκίδες δεν αλλάζει επειδή η ομάδα βγάζει νίκες — αλλάζει επειδή νιώθουν πως αυτές οι νίκες έχουν κάποια ουσία πλέον. Κι όταν τρεις άνθρωποι εκεί πάνω βγάζουν ένα αστείο επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά, αυτό δεν είναι γκρίνια — είναι η ίδια η ομάδα να ζει μέσα τους, να τους σφίγγει την καρδιά επειδή ξέρουν πως μετά από τόσα χρόνια η Κηφισιά όχι μόνο κερδίζει, αλλά κερδίζει διαφορετικά. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε τρύπες επειδή κάποιος δεν έκανε την αλλαγή την ώρα του; Αν θέλουμε πραγματικά πρωταθλητισμό, τότε ας σταματήσουμε να βγάζουμε λόγους γιατί οι άνθρωποι εκεί πάνω ανέβηκαν στις κερκίδες όχι επειδή περίμεναν κάτι μεγαλειώδες — ανέβηκαν επειδή τελικά βρήκαν έναν λόγο να ελπίζουν. Κι όταν κάποιος αργεί δέκα λεπτά, αυτό είναι η τελευταία λεπτομέρεια που τους κάνει να βγάλουν μία φωνή — όχι επειδή έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά επειδή ξέρουν πως αυτές οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο «πάνε καλά» και το «ξυπνήσαμε».

Παιδιά, έχετε τόσο δίκιο που σηκώνω το χέρι μου από εκεί πάνω στον Αιγίνα μαζί σας. Θυμάμαι ακόμα πέρσι τον Οκτώβριο, όταν ήμασταν εκεί στο Δημοτικό και ο κόσμος έφευγε στις κερκίδες μόλις περνούσε το 80’ επειδή ξέραμε πως ότι κι αν γίνει, εδώ τίποτα δεν αλλάζει. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπω αυτούς τους τρεις φίλους να σηκώνουν μία φωνή επειδή ο Χρήστος έκανε δέκα λεπτά αργός — όχι επειδή τους έκανε κέφι εκείνη τη στιγμή, μα επειδή κατάλαβαν πόσο σημαντική είναι πλέον κάθε λεπτομέρεια για αυτή την ομάδα. Την προηγούμενη φορά που βγήκα εκτός έδρας, στο Λιοπέσι, όλοι κάθονταν σαν ζόμπι επειδή ήξεραν πως η ομάδα έχει χάσει τον παλιό της εαυτό πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Σήμερα όμως; Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι φωνάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά — όχι επειδή έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, μα επειδή νιώθουν πως αυτές οι τέσσερις νίκες έχουν κάτι αληθινό μέσα τους. Κι εγώ εκεί πάνω στις κερκίδες ξέρετε τι έκανα; Την προηγούμενη αγωνιστική πήρα μία δουλειά πρωινής βάρδιας επειδή ήθελα να είμαι σίγουρος πως δε θα χάσω ξανά αγώνα Κηφισιάς. Σήμερα όμως πήγα νωρίτερα στο γήπεδο επειδή ήξερα πως αυτή η νίκη δε θα ήταν σαν τις άλλες — ήταν η νίκη που είχε γίνει μετά από δεκαπέντε χρόνια σβώλου με ένα σύνολο που άρχισε να νοιάζεται. Και όταν αυτοί οι τρεις άνθρωποι φώναξαν «πρώτος σου ο Αύγουστος!», εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το πάθος δε γεννιέται από τους αριθμούς στους πίνακες — γεννιέται από εκείνον τον σπόρο που έχει αρχίσει να φυτρώνει στις κερκίδες, στις τριάντα ανθρώπους που κάθε Κυριακή ξυπνούν στις πέντε για ν’ αλλάξουν την ιστορία αυτού του συλλόγου. Πάντως, ας είμαστε και λίγο ψύχραιμοι: η ομάδα δε γίνεται πρωταθλητής σήμερα επειδή ο Αύγουστος έκανε μία καλή αλλαγή σήμερα. Έγινε επειδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω βρήκαν έναν λόγο να ελπίζουν πάλι. Και όταν τρεις άνθρωποι στηρίζουν μία ομάδα με μία φωνή, αυτό δε λέει «εντάξει, όλα άλλαξαν» — λέει «τώρα έχει αρχίσει να γίνεται σοβαρή δουλειά». Οπότε, συνεχίστε έτσι, αλλά μη νομίσετε πως μία καθυστέρηση δέκα λεπτών είναι αρκετή για να δικαιολογήσει όλους αυτούς τους τίτλους που βλέπουμε στους τίτλους εδώ γύρω. Αφήστε όμως τον Αύγουστο να κάνει τις αλλαγές του — εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτές οι τέσσερις νίκες έγιναν επειδή άλλαξαν κάτι πιο σημαντικό από τις αλλαγές: άλλαξαν τον τρόπο που κοιτάζουμε την ομάδα μας. Και αυτό είναι κάτι που δε γράφεται ποτέ στα αποτελέσματα, γράφεται στις κερκίδες. Άιντε, σηκώστε τα χέρια ψηλά στον ουρανό — όχι επειδή η ομάδα νίκησε, αλλά επειδή εσείς πρώτα νιώσατε πως αυτή η νίκη ήταν δική σας.

Τρεις τέσσερις φορές τους τελευταίους μήνες φώναζα «πρώτος σου ο Αύγουστος!» από τις κερκίδες επειδή αργούσε δέκα λεπτά στις αλλαγές — όχι επειδή μου έκανε κέφι, αλλά επειδή περίμενα να βγει ο ίδιος ο Αύγουστος επειδή δεν αντέχαμε άλλο εκεί πάνω στο γήπεδο. Τώρα όμως βλέπω αυτούς εδώ τους τρεις στο Αιγίνα να τους φωνάζουν κι αρχίζω να σκέφτομαι: Πριν τέσσερα χρόνια η ομάδα έκανε μία σειρά από αυτογκόλ επειδή κάποιος νόμιζε πως έπαιζε τσέμπα σκάκι με τις αλλαγές. Σήμερα όμως; Σήμερα οι άνθρωποι εκεί πάνω φωνάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά — όχι επειδή έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, μα επειδή ξέρουν πως αυτές οι νίκες δε γράφονται μόνο στα νούμερα. Και εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αιτίες γιατί κάτι τόσο μικρό έγινε τόσο μεγάλο; Τα χρόνια που έζησα την Κηφισιά να καταρρέει στα τελευταία πέντε λεπτά κάθε αγώνα, ξέρω τι σημαίνει όταν τρεις άνθρωποι εκεί πάνω βγάζουν μία φωνή — σημαίνει πως το πλήθος εκεί γύρω δε θέλει να ξαναδεί αυτό τον εαυτό που ζούσε μόνο στις ήττες. Ξέρω πως όταν κάποιος βγάζει ψυχή μέσα σ’ έναν κόσμο όπου επί χρόνια επικρατούσε η αδιαφορία, τότε ακόμη και μία καθυστέρηση γίνεται λόγος τραγούδι, όχι λόγος γκρίνιας. Αφήστε τους τρεις αυτούς εκεί πάνω να γίνουν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Συνεχίστε έτσι — όχι επειδή η ομάδα κάνει νίκες, μα επειδή εμείς οι ίδιοι αρχίσαμε επιτέλους να νιώθουμε πως αυτή η ομάδα είναι δική μας. 🔴⚡

ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ — ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΙΤΑΖΑΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΕΙ «ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ»!!! ⚡🔥 ΠΑΙΔΙΑ, ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΦΩΝΑΖΟΥΝ «ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΥ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΠΑΝΙΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΠΑΝ «ΦΤΑΙΕΙ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΤΟΥ 2012»!!!!! ΠΟΙΑ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΡΕ;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ 4-5 ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟΡΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΣΑΜΕΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΤΑΙ ΞΥΠΝΙΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΣΑ ΣΑΝ ΛΑΖΑΡΟΣ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΓΩΝΕΣ — ΑΝ ΤΟ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ΦΩΝΑΞΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΡΥΘΡΟ ΘΡΥΛΟ ΣΤΟΥΣ 2’ ΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ;;; ΘΑ ΣΑΣ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΣ;;; Ή ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΙΤΕ «Α! ΣΩΣΤΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ!»; ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΩ ΑΥΤΑ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥ ΣΤΙΣ 6.30 ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ ΤΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΣΤΙΣ 9 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΚΑΚΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥΧΙΑ!!! ⚠️ ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ: Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ — ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΔΕΝ ΞΕΣΤΟΜΙΖΟΥΝ ΛΟΓΟΥΣ ΣΑΝ «ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΗΜΟ» ΑΛΛΑ ΛΕΝΕ «ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΥ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» ΩΣ ΦΟΝΗ ΠΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!!! ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ «ΣΙΩΠΗΣΤΕ ΡΕ, ΜΕΤΑ ΤΟ 80’ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕΣΗ ΜΠΑΛΑ» — ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ «ΜΙΛΗΣΤΕ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ»!!! ΠΟΙΑ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΡΕ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ, ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ!!! 😱

Εδώ μέσα στις κουβέντες σας βλέπω κάτι που δεκαπέντε χρόνια πήγαινε τόσο καλά στο χαρτί όσο ένα αυτογκόλ στο 89’. Οι τρεις εκεί πάνω στις κερκίδες του Αιγίνου φώναξαν τον Αύγουστο όχι επειδή είχαν βγάλει τσίχλα από τα δόντια τους· τον φώναξαν επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν πως η ομάδα τους έχει πλέον λόγο να υπάρχει πέρα από τους τίτλους στους πίνακες. Και εσείς ψάχνετε να βρείτε τρύπες επειδή κάποιος έκανε δέκα λεπτά αργός; Ρε, ο ίδιος άνθρωπος που χρόνια τώρα βγάζει τραγούδια όταν η ομάδα χάνει στα τελευταία πέντε επειδή ο κόσμος έχει συνηθίσει να ζει μέσα στην απογοήτευση, τώρα βγάζει μία φωνή επειδή η ίδια ομάδα άλλαξε τον τρόπο που την κοιτάζει; Δεν είναι θέμα καθυστερήσεων, βρε αδέρφια μου. Είναι θέμα συνείδησης. Αυτοί εκεί πάνω δεν φώναζαν για το πόσο αργά έγινε η αλλαγή· φώναζαν επειδή για πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια νιώθουν πως η ομάδα τους δεν είναι πια ένα γκρουπούλες στις ανακοινώσεις των πρωταθλημάτων, αλλά κάτι που τους αφορά από μέσα. Κι εμείς εδώ μέσα γράφουμε αναλύσεις για τις αλλαγές και ψάχνουμε να βρούμε το σκόρ που δικαιολογεί αυτές τις φωνές; Την προηγούμενη βδομάδα που κάναμε 3-0 στην Κόρινθο, ο κόσμος εκεί γύρω είχε αρχίσει να τραγουδάει το όνομα του Τάσου στον ύμνο του τελικού επειδή ένιωσε πως αυτή η νίκη είχε κάτι πραγματικό μέσα της. Σήμερα όμως; Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι εκεί πάνω φωνάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά. Και ξαφνικά εμείς γινόμαστε οι σκαπανείς που ψάχνουν να βρουν το λάθος επειδή αυτές οι φωνές δεν ταιριάζουν στα δικά μας σχέδια; Αν θέλουμε πρωταθλητισμό, τότε ας σταματήσουμε να βγάζουμε λόγους γιατί αυτοί εκεί πάνω ανέβηκαν στις κερκίδες όχι επειδή περίμεναν κάτι μεγαλειώδες· ανέβηκαν επειδή βρήκαν έναν λόγο να ελπίζουν. Κι όταν τρεις άνθρωποι στηρίζουν μία ομάδα με μία φωνή, αυτό δεν λέει «η ομάδα άλλαξε» — λέει «τώρα έχει αρχίσει να γίνεται σοβαρή δουλειά». Οπότε συνεχίστε έτσι, αλλά μη νομίσετε πως μία καθυστέρηση δέκα λεπτών είναι αρκετή για να δικαιολογήσει όλα αυτά που ζούμε εδώ γύρω. Άφησε τον Αύγουστο εκεί πάνω να κάνει τις αλλαγές του· εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτές οι τέσσερις νίκες έγιναν επειδή άλλαξαν κάτι πιο σημαντικό από τις αλλαγές: άλλαξαν τον τρόπο που κοιτάζουμε την ομάδα μας. Κι αν δεν σας αρέσει αυτό που γράφεται στις κερκίδες, τότε ξαναδείτε τον αγώνα του Περιστεριού πριν τέσσερα χρόνια — εκεί όπου οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν ντουμ στο φωτισμό επειδή η ομάδα χανόταν μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά. Σήμερα όμως; Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εκεί πάνω φωνάζουν επειδή κάποιος αργεί δέκα λεπτά. Και τελικά, τι θέλουμε ρε παιδιά; Να βγάλουμε τους αριθμούς στους πίνακες ή να ζήσουμε αυτό το συναίσθημα που φυτρώνει στις κερκίδες; Γιατί αυτά που γράφονται στους πίνακες περνούν· αυτά που μένουν στις κερκίδες μένουν για πάντα.