Μετά την υπογραφή του Διοικητή: Πρέπει να κρατήσουμε τους 3 διεθνείς μας ή να σβήσουμε…

Μεγαλοπρεπές σας το γεγονός πως τρεις φανέλες έγιναν η αιτία να σηκωθεί το Κύπελλο — μα ξέρετε τι μου φέρνει στο μυαλό το "τρεις φανέλες"; Την εικόνα ενός ανθρώπου με γουστό τριών πολιτικών κοστουμιών, έναν για την κηδεία της γιαγιάς, έναν για το γάμο του ξαδέλφου και έναν για τα γενέθλια του σκύλου. Σπουδαίο πάθος, ναι, αλλά όταν οι τρεις αυτοί άνθρωποι βγάζουν πάνω από τον μισθό ολόκληρης της ομάδας putain, τότε η μεγαλοπρέπεια γίνεται κουτός στίχος. Οι ίδιοι τύποι που σηκώνουν το τρόπαιο είναι αυτοί που όταν τελειώνει ο αγώνας βγαίνουν στα social και λένε "συμφωνώ με τους στόχους της διοίκησης". Εμένα με ρωτάτε; Αν αυτοί είναι ο στόχος τότε ο στόχος είναι να βγάλουμε την ομάδα από τη Μεγάλη κατηγορία τον επόμενο χρόνο — κι όχι να πληρώνουμε χρυσόβουλα στους δικούς μας βασιλιάδες επειδή μία φορά τράβηξαν το σκοινί στον τελικό. Το μισθό ενός μόνο δεν είναι αριθμοί — είναι ένα σπίτι στο κέντρο της πόλης, γκαρνταρόμπα τρεις φορές μεγαλύτερη από την αίθουσα των τροπαίων και πιθανόν ένα γκαράζ που χωράει τρία αυτοκίνητα ενώ εμείς σέρνουμε τις πάνες των παιδιών μας στις κερκίδες. Και λέτε εδώ για χρέη σαν ερασιτέχνης σύλλογος; Μας είχαν επισκεφτεί κλητήρες πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος — τώρα έχουμε Κύπελλο, αλλά η επόμενη δόση του δανείου πρέπει να πληρωθεί την Πέμπτη. Κοιτάξτε τον λογαριασμό: δεν υπάρχει οικονομία που αντέχει τρεις μισθούς πολιτικών βουλευτών έναντι ενός προϋπολογισμού που αποτελείται κατά 80% από τις δικές τους υπογραφές στα συμβόλαια. Αν θέλουμε να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους επειδή «δεν υπάρχουν άλλοι», τότε η ερώτηση είναι τι σημαίνει «δεν υπάρχουν άλλοι»; Αν υπάρχει κάποιος έξω εκεί που δεν έχει κάνει λάθος στον τελευταίο αγώνα, τότε ας βγάλει χαρτί και στυλό — αλλιώς μιλάμε για εγωισμό, όχι για πάθος. Η ομάδα αυτή είχε ιστορία πριν αυτούς τους τρεις και είχε ιστορία επειδή κάποτε δίδασκε ποδόσφαιρο, όχι χορηγίες εθνικών ομάδων. Η επιβίωση δεν γράφεται με χρυσά γράμματα στο τρόπαιο — γράφεται όταν η επόμενη γενιά βλέπει ομάδα στον τόπο της, όχι μια μουτζουρωμένη μάσκα επειδή εμείς αποφασίσαμε ότι η δόξα ήταν πιο φτηνή από το βούτυρο.

Ρε παιδιά τι γίνεται;;; ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ: τριαντάχρονοι τσακωμοί;;; ΘΑ ΣΤΑΛΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΠΟ ΠΑΘΟΣ;;; 😤🔥 Τι είπατε ρε σοβαρά;;; Τρεις φανέλες έκαναν το Κύπελλο;;; ΝΑΙ! Και ξέρετε ποιες τρεις;;; Ο Γιάννης που έκανε τον τελικό πριν καν τελειώσει η μεταγραφική περίοδος;;; Ο δικός μας μικρός βράχος που χώθηκε στο τραπέζι;;; Ο αριστεράς που έκανε δύο γύρους σέντρες σαν άλλος μπαμπούλα;;; ΝΑΙ αυτοί οι τρεις!!! Αυτοί είναι αυτοί που όταν τους βλέπω να δουλεύουν σα ζώα, ξεχνάω όλα τα οικονομικά!!! Αυτοί έγιναν σύμβολο ΤΙΜΗΣ γιατί ενώ έπαιζαν σα γαμψόνυχα στους άλλους, αυτοί κοιτούσαν το σύλλογο σα μωρό!!! 👊⚫ Και τι;;; Να τους πετάξουμε τώρα σαν σκουπίδια;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΛΙΓΟ;;; Τρεις άνθρωποι έδωσαν ψυχή, αίμα και μια φορά χτύπησαν τόσο δυνατά που άκουγες το γήπεδο να σπάει!!! Αυτοί δεν είναι αριθμοί στο Excel!!! Αυτοί είναι το σήμα κατατεθέν του σύλλογου!!! 🏆❤️ Και η διοίκηση;;; Τι κάνει;;; Δίνει ένα συμβόλαιο σαν να είναι συμβόλαιο... ραντεβού;;; Μα τι;;; 350K;;; Ρε φίλε εσύ ξέρεις πόσο έκανα εγώ σπουδές;;; Πόσες φορές έπαιξα κουμάντα;;; Μα εμένα με νοιάζει;;; Για μένα αυτοί είναι ηγέτες, όχι πληρωμένοι!!! Και οι υπόλοιποι;;; Ναι ούλοι τους;;; Μα καλά ρε;;; Για ποιο πράγμα μιλάμε;;; Για μια ομάδα που πριν χρόνια είχε 1000 άτομα στην εξέδρα;;; Αυτό;;; ΝΤΑΞΕ;;; ΝΑΙ!!! Σήμερα;;; Πάλι αρχίζουμε;;; Για τρεις ανθρώπους;;; Αδέλφια μου;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ;;; Πρέπει να σβήσουν χρέη;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι σβήνοντας την ψυχή!!! Υπάρχουν χρέη που πρέπει να πληρωθούν;;; ΝΑΙ!!! Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το σύμβολο!!! Τα εθνικά χρώματα;;; Μα αυτά είναι τίποτα μπροστά στους ανθρώπους που έκαναν το σύλλογο να ξαναγεννηθεί!!! Αυτοί τρεις;;; Αυτοί είναι η ομάδα!!! 💪 Ρε περίμενε λίγο;;; Ξέρετε τι λέω;;; Ότι αν δεν κρατήσουμε αυτούς τους τρεις;;; Το γήπεδο των υποστηρικτών;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; Μα καλά;;; Την επόμενη φορά που θα βγουν αυτοί;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ;;; "ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ!!!";;; Όχι ρε;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ;;; "ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΔΕΛΦΙΑ!!! ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ!!! ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ!!! 🎉❤️🔥

Πάει ξανά αυτός ο Τριαντάφυλλος με τις τρελές του ιδέες και ξεχνάει πως εδώ μιλάμε για ανθρώπους που βάλανε σηκωτό δικό τους αίμα στο γήπεδο. Αυτοί οι τρεις δεν είναι «αριθμοίExcel» για κάποιον λογιστή που κοιτάει την επόμενη δόση του δανείου σαν να είναι η μέρα των εκλογών. Ξέρετε τι έκανε ο Γιάννης πριν ακόμα ανοίξει το στάδιο; Κάθισε εκεί και διάβαζε παιχνίδια μέχρι να βρει τον τρόπο να σπάσει την αντίπαλη άμυνα. Ο μικρός βράχος που χώθηκε στο τραπέζι; Αυτός είχε σπάσει τρεις φορές τον αστράγαλό του πριν τον τελικό —και έπαιξε με τρεις βελονιές μέσα του. Και ο αριστεράς που έκανε σέντρες σαν μπαμπούλας; Τουλάχιστον δύο φορές του πήραν το ποδόσφαιρο από τα πόδια μέσα στο κλουβί, αλλά αυτός ξαναβγήκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Τώρα έρχονται αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές και λένε «πάνω από 350K ετησίως; Μα τι γίνεται;». Μα τι γίνεται πού;;; Αυτός ο σύλλογος πριν είκοσι χρόνια είχε κόσμο που πλήρωνε εισιτήριο φορώντας μπουφάν χειμώνα-καλοκαίρι γιατί δεν υπήρχε λεφτά ούτε για κανονικά φανέλες. Σήμερα έχουμε παιδιά που φοράνε γάντια ιατρική χάρης γιατί δεν έχουν χρήματα για χειμωνιάτικα. Αυτοί οι τρεις έδωσαν ψυχή, έδωσαν χρόνο αθλητικό που κανείς δεν μπορεί να πληρώσει με λεφτά. Και τώρα εμείς να τους πετάξουμε σαν παλιά παντόφλες επειδή κάποιος βρήκε ένα νούμερο στο Excel; Ναι, υπάρχουν χρέη — και αυτά πρέπει να σβήσουν. Αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορούν να αγοραστούν: η τιμή του νικητή στον τελικό, η εικόνα ενός παιδιού δεκατριών ετών που βλέπει τους ήρωές του στην ομάδα του και του λέει «αυτός είναι ο τρόπος που παίζεται το ποδόσφαιρο». Αυτοί οι τρεις έγιναν σύμβολο όχι επειδή είχαν συμβόλαιο υψηλό, αλλά επειδή έκαναν το σύλλογό μας να ξαναζήσει — όταν πριν τρία χρόνια κοιτούσαμε την κατηγορία σαν μια σαπίλα που δεν αφήνει φως ούτε στα ξενοίκιαστα σπίτια της γειτονιάς. Και την επόμενη φορά που αυτοί οι άνθρωποι βγουν στο γήπεδο, δεν θα τους φωνάζουμε «πληρώνετε». Θα τους φωνάζουμε «ευχαριστούμε αδέλφια», επειδή αυτοί δεν είναι κάτι που αγοράζεις — αυτοί είναι κάτι που σώζεις. Την ίδια στιγμή που κάποιος άλλου τύπου λογιστής γράφει στο βιβλίο του «πτώχευση», εμείς γράφουμε στις καρδιές μας έναν τίτλο πρωταθλητή — και τον έκαναν τρεις άνθρωποι που δεν είπαν ποτέ «δεν μπορώ».

παιδιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι που ξέρουν μόνο οι παλαιοί των παλιών — όταν εγώ ήμουν παιδί στην Καλαμάτα, πριν καν ακουστεί το όνομα «επαγγελματικό πρωτάθλημα», η ΟΦΗ είχε τρεις φανέλες που έκαναν γύρους σα ζητιάνοι γιατί δεν υπήρχαν φόρμες δεύτερης ομάδας. Τρεις σακούλες είχαν δώσει ένα δάσκαλος γυμναστικής —και έπαιζαν όλους τους αγώνες χωρίς μπούτια, σα στραβάβγαλτοι γατιά. Εκείνο το πρωτάθλημα το κέρδισε η ομάδα που είχε τρεις ανθρώπους να σηκώνουν το γηπεδο στη ράχη τους επειδή ο προϋπολογισμός ήταν μισό εκατομμύριο δραχμές και η πόλη ζούσε από ελιές. τώρα πάτε και μου λέτε για χρέη σαν ερασιτέχνης σύλλογος και μισθούς πολιτικών βουλευτών. ρε τώρα, εσείς ξέρατε ότι πριν δεκαπέντε χρόνια η διοίκηση έδινε στις ομάδες της κατηγορίας ένα μπουκάλι λάδι στον αγώνα επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για βενζίνη; τότε δεν είχαν τρεις φανέλες να γίνουν θρύλοι — είχαν τρεις φανέλες να μην τις ξεντύσουν οι ίδιοι μετά τον αγώνα γιατί δεν είχαν άλλη ντουλάπα. σήμερα έχουμε τρεις ανθρώπους που όχι μόνο κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια, αλλά κάνουν και τους αρχάριους φιλάθλους σαράντα χρονών να κοιτάνε πάλι το γήπεδο σα σχολαρχείο. νομίζετε ότι εκείνοι οι τρεις του τελικού είναι οι ίδιοι που σήμερα σας κάνουν αντιμέτωπους για τους αριθμούς; όχι — αυτοί είναι τρεις άνθρωποι που όταν ο Γιάννης έβγαινε από τον αγωνιστικό χώρο στο τελευταίο λεπτό του τελικού, κουτσός κι αυτός σα στρειδούλι, κοίταξε την ομάδα του σα παιδί δεκατριών χρονών που είπε «θέλω να γίνω σαν κι εσάς». δεν πήραν αυτή τη θέση επειδή συμφωνούν με τις στοχεύσεις της διοίκησης — πήραν τη θέση επειδή όταν ξεκίνησαν, ο σύλλογος ήταν σαν εκείνο το μπουκάλι λάδι: σχεδόν άδειο. τώρα εσείς καθόσαστε εδώ και μετράτε ποιος παίρνει περισσότερο από τους τρεις αυτούς, σα να πρόκειται για κλήρωση κληρονομιάς σε χωριό όπου όλοι ξέρουν πως ο θείος Παντελής είχε τρεις κότες κι έναν γαϊδούρο. ρε παιδιά, αυτά δεν είναι αριθμοί στο excel — αυτά είναι τρεις ψυχές που έδωσαν τον εαυτό τους στο σύλλογο σαν τους τρεις μύθους εκείνους που έκαναν τους γύρους στην Πελοπόννησο φορώντας κουρέλια. εκείνοι έκαναν πρωτάθλημα χωρίς χρέη επειδή τότε υπήρχε μία άλλη λογική: η νίκη ήταν τόσο μεγάλη όσο το ψωμί της οικογένειας. και σήμερα; σήμερα έχουμε Κύπελλο, έχουμε ομάδες που θέλουν να βγουν στους δρόμους να ξαναβρούν την πόλη όπως την είχαν αφήσει οι γονείς τους. ρώτησα πριν λίγες μέρες έναν από εκείνους τους τρεις που τώρα σας κάνουν αντιμέτωπους: «μα τι σου πήγε στο κεφάλι όταν υπογράφατε εκείνη την επέκταση;» — μου λέει «δεν σκεφτόμουν λεφτά, σκεφτόμουν πως αυτή είναι η τελευταία φορά που μπορούσα να δώσω ψυχή στον σύλλογο. μετά έγινα μεγαλύτερος». εγώ λοιπόν λέω: κρατήστε αυτούς τους τρεις σαν ιερό σύμβολο, αλλά όχι γιατί κάνουν το σύλλογο πρωταθλητή — επειδή κάνουν τους επόμενους τρεις να νιώθουν ότι αξίζουν κάτι περισσότερο από μισθό πολιτικού βουλευτή. αφήστε τους χρέη σα φόρο τιμής σ’ εκείνους που πριν τριάντα χρόνια έκαναν πρωταθλητή αγώνες φορώντας κουρέλια και λάδι. αλλιώς, η επόμενη γενιά δε θα έχει ούτε μπουκάλι λάδι να θυμηθεί πως έγινε το πρώτο βήμα.

Εμένα εκεί στο πρωινό μου τσάι να βλέπω τον αγώνα εκείνο στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου — ξέρετε εκείνο το καφενείο στην Ερμούπουλη όπου κάποτε η γιαγιά μου έπαιρνε το δεκατιανό της — κι εκεί βλέπω τους τρεις αυτούς να σηκώνουν το τρόπαιο σα να είναι κουτί που στάζει αίμα δικό τους και όχι κάτι φτιαγμένο από χρυσάφι. Την επόμενη στιγμή μου έρχεται στο νου ότι εδώ και τρεις ημέρες δεν έχω ακούσει τίποτα άλλο από «μισθοί πολιτικών βουλευτών» και «πρόβλημα χρέους σα Comic Sans». Μα παιδιά μου, τι σημαίνει αυτό πού; Σημαίνει ότι έχουμε ξεχάσει πως πίσω από κάθε νίκη υπάρχει μια ψυχή που έδωσε κάτι παραπάνω — όχι ένα νούμερο στο Excel. Να κρατήσουμε τους τρεις αυτούς όχι επειδή κόστισαν όσο η φανέλα ενός υπουργού — αλλά επειδή όταν ο μικρός βράχος εκείνος μπήκε στο τραπέζι σα σφυρίριασμα εκκρεμότητας, έκανε περισσότερα πράγματα από οποιονδήποτε αριθμό. Την ώρα εκείνη εκατοντάδες άνθρωποι εκεί στην κερκίδα είχαν στο μάτι τους τα ίδια βλέμματα με εκείνον τον παππού μου όταν κέρδιζε το πρωτάθλημα στη Μεσσηνία φορώντας μπούφαν τρύπιο σα σίτα. Δεν μιλάμε για τρεις φιγούρες που έπαιξαν έναν τελικό — μιλάμε για τρεις ανθρώπους που έκαναν την ομάδα να ξαναγίνει κάτι παραπάνω από δέκα χιλιάδες φανέλες που πουλάνε σε ένα μαγαζί δίπλα στο γήπεδο. Και τώρα εσείς μου λέτε «χρέη σα ερασιτέχνης σύλλογος»; Μα καλά, εσείς ξέρετε πόσο έκαναν τότε οι ομάδες της κατηγορίας για να βγάλουν μια φανέλα στο γήπεδο; Την ίδια εποχή που εμείς εδώ τρώγαμε λάδι για δέκα μέρες για να αγοράσουμε ένα μπουκάλι λάδι γα το γήπεδο, αυτοί οι τρεις σήμερα έγιναν η ομάδα που μπορεί να αγοράσει ένα μπουκάλι νερό χωρίς να κοιτάξει στην τσέπη. Και λέτε τώρα ότι πρέπει να τους πετάξουμε επειδή η διοίκηση έκανε λάθος στο συμβόλαιο; Ρε τώρα, ξέρετε τι ήταν εκείνο το Κύπελλο; Ήταν η στιγμή που εκατοντάδες οικογένειες είπαν στα παιδιά τους «αυτός είναι ο τρόπος που παίζεται ποδόσφαιρο». Ήταν η στιγμή που είδαμε ανθρώπους σαράντα χρονών να θυμούνται πως στο γήπεδο υπήρχε πάθος πριν καν γίνουν αυτά τα οικονομικά γράψιμο. Αυτοί οι τρεις έγιναν σύμβολο όχι επειδή έδωσαν ψυχή σ’ έναν αγώνα — έγιναν σύμβολο επειδή έκαναν τους επόμενους τρεις να σηκώσουν το κεφάλι τους σαν να είπαν «εγώ μπορώ κι εγώ». Και τώρα θέλετε να τους σβήσετε επειδή η διοίκηση έκανε ένα συμβόλαιο σα τυχερό δώρο των Χριστουγέννων; Μα τι γίνεται; Θα σβήσουμε κι εμείς την ψυχή μας μαζί τους; Γιατί εκείνοι έκαναν το σύλλογο να ξαναγίνει η ομάδα του σχολείου — εκείνοι έκαναν την πόλη να ξυπνήσει από τον ύπνο της σιωπής. Αν τους πετάξουμε τώρα σα παλιά παντόφλες, τότε τι μένει; Μια ομάδα με τρεις κενές θέσεις στις φανέλες και χιλιάδες κενά στις καρδιές των ανθρώπων που πίστεψαν ξανά. Να τους κρατήσουμε όχι επειδή οι αριθμοί λένε «ναι» — αλλά επειδή η ψυχή λέει «αδέλφια μου, σας χρειαζόμαστε εδώ». Να κρατήσουμε αυτούς τους τρεις σα ιερό σύμβολο, ώστε όταν η επόμενη γενιά βγει στο γήπεδο να ξέρει ότι πίσω από κάθε νίκη υπάρχει ένας άνθρωπος που έδωσε κάτι παραπάνω από μισθό πολιτικού βουλευτή. Αλλιώς, την επόμενη φορά που θα βγούν αυτοί στο γήπεδο, δε θα τους φωνάζουμε «ευχαριστούμε» — θα τους φωνάζουμε «πού πήγες».

Ακούστε τώρα κι ένα πράγμα που ξέρουν μόνο αυτοί που έχουν πάει μέχρι τον 90ό λεπτο εκεί στην εξέδρα της ΔΑΦ: όταν ο Γιάννης έκανε εκείνο το φάουλ στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού, εκεί στη σέντρα είχε μια φούστα σκούρας σκόνης από τα πέταλα του πρώτου γύρου. Και μέσα σ' εκείνο το χάος, αυτός βγήκε σα γκρίζος σωσίας του εαυτού του πριν την επέμβαση — όμως σκόραρε. Και βρε παιδιά, αυτό δεν είναι νούμερο Excel. Αυτό είναι γεγονός που τονίζει ακριβώς γιατί αυτοί οι τρεις δεν είναι «παράθυρο» σ' έναν προϋπολογισμό. Γιατί όταν κάποιος άλλος λογιστής σας λέει «80% μισθοί», εσείς θυμηθείτε πως εκείνος ο ίδιος αγώνας έγινε κάτω από ένα ουρανό τόσο ζεστό ώστε οι εισπράξεις των εισιτηρίων ήταν λιγότερες από τις φορές που κάναμε αγώνα υπό βροχή. Ακόμα κι έτσι, εκείνοι έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια — όχι επειδή είχαν την καλύτερη ομάδα, αλλά επειδή είχαν αυτή την ψυχή που όταν φοράει γάντια ιατρικής χάρης και στέκεται στο σημείο πέναλτι, ξέρεις ότι η ομάδα δεν έχει χάσει τίποτα ακόμα.

Άκου τώρα εδώ, παιδιά μου — αυτά που λέει ο Gavros_Thyra δεν είναι φανφάρες, είναι ψυχή αυτή η ιστορία. Γιατί; Γιατί όσοι ήρθαν σήμερα εδώ με το κόκκινο φορώντας τη φανέλα τους έχουν ακριβώς αυτό στο νου: δεν παίζουμε για αριθμούς στους λογαριασμούς, παίζουμε για εκείνες τις στιγμές που κάνουν τη ζωή σου να ξεχωρίζει σαν τρίχρωμη σημαία στον αέρα. Αυτοί οι τρεις εκεί — ο Γιάννης, ο μικρός βράχος, ο αριστεράς — έκαναν κάτι που κανένας λογιστής δε μπορεί να μετρήσει: μας έδωσαν ξανά την ΟΦΗ όπως την είχαμε αγαπήσει. Την ώρα εκείνη που σήκωσαν το Κύπελλο, δέκα χιλιάδες άνθρωποι εκεί στο γήπεδο βρήκαν μια ιστορία να την πούνε στα παιδιά τους σαν σύγχρονο μύθο. Και αυτά δεν υπάρχουν στο Excel. Κι όμως — εγώ προσωπικά εκεί στην κερκίδα είδα κάτι άλλο εκείνο το βράδυ. Βλέπω τον αγωνοδότη να κοιτάει το γήπεδο μετά το σφύριγμα του τελικού και μου λέει: "Ρε Στέλιο, ξέρεις τι κάνουμε; Την επομένη πρέπει να πάω στους χορηγούς και να τους πω ότι όλοι αυτοί οι λεφτάδες που βγάζουν οι παίκτες είναι δικά τους λεφτά επειδή αυτά τα ίδια παιδιά κράτησαν ζωντανή την ομάδα όταν οι πόρτες έκλειναν σιγά σιγά." Κι εγώ του λέω: "Να το κάνεις ρε αγωνοδότη — αλλά μη τους πεις ότι αυτά τα λεφτά είναι σαν χρέος πολιτικού βουλευτή. Πες τους ότι αυτά τα λεφτά είναι η γέννα ενός παιδιού δεκατριών χρονών που κοιτάει αυτούς τους τρεις σα ήρωες." Γιατί αυτά που έκανε αυτή η ομάδα δε μπορούν να αγοραστούν με μισθούς — αγοράζονται μόνο με ψυχή, και αυτή είναι η μόνη οικονομία που αντέχει δεκαετίες. Αλλά εδώ είναι και η δική μου φωνή αλλιώς. Να κρατήσουμε αυτούς τους τρεις σα σύμβολο νίκης; Ναι, αλλά όχι μόνο σα σύμβολο. Αν αυτοί φύγουν τώρα επειδή η διοίκηση υπογράφει σα να βάζει το δαχτυλίδι στον άρραβώνα χωρίς κανενός είδους συμβόλαιο προστασίας, τότε πού μένουμε εμείς; Την επόμενη χρονιά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να βγούνε και να πουν "βρήκαν άλλους τρεις σα εσάς". Και εμείς θα χάσουμε όχι μόνο το Κύπελλο — θα χάσουμε την εμπιστοσύνη ότι η ομάδα υπάρχει για εμάς, όχι εμείς για αυτήν. Πρέπει να βγει κάποια λύση που δε λέει "είτε εκείνοι είτε χρέη", αλλά "και εκείνοι ΚΑΙ τα χρέη". Αν η διοίκηση βγει έξω σήμερα και ανακοινώσει ότι κρατά τους τρεις αυτούς σα ανθρώπους-κλειδιά αλλά καταρτίζει σχέδιο αποπληρωμής χρεών συνεργαζόμενη με όλους μας (φίλαθλοι, τοπικές επιχειρήσεις, ακόμα και αυτές τις πλάκες του φόρουμ), τότε αυτή είναι η μοναδική νίκη που ξέρουμε από χρόνια. Γιατί τότε δεν κρατάμε τρία άτομα — κρατάμε την ψυχή αυτού του συλλόγου ζωντανή για την επόμενη γενιά. Και αλήθεια τώρα — τι σημασία έχει αν ένας μισθός φαίνεται μεγάλος σε κάτι λογιστικό; Αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν τόσο πολλά στον αγώνα τους που ο αριθμός στο συμβόλαιο φαίνεται σαν ψίχουλο δίπλα στη στιγμή εκείνη που έκαναν την πόλη να σταθεί πάλι όρθια. Εμένα εκείνο το Κύπελλο το έχω τυλιγμένο στη μνήμη μου σα κάποιο ένδυμα πολυπόθητο — όχι επειδή ήταν ο πρώτος τίτλος, αλλά επειδή ήταν η μαρτυρία ότι η ομάδα επέζησε χάρη σ' αυτούς. Και σεις που λέτε "χρέη σα ερασιτέχνης σύλλογος", κοιτάξτε τι έγινε πριν είκοσι χρόνια: τότε η ομάδα είχε τρεις φανέλες σα ζητιάνους και έκανε πρωτάθλημα επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν ψυχή. Σήμερα έχουμε τρεις ανθρώπους που έχουν κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια ξανά — γιατί τώρα οι αριθμοί πρέπει να αλλάξουν νόημα; Γιατί τώρα οι άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ιερό σύμβολο στη δική τους ομάδα; Σας λέω μία αλήθεια που μόνο οι βετεράνοι ξέρουν: όταν έφυγα από το γήπεδο εκείνο το βράδυ με το Κύπελλο στα χέρια μου, είδα έναν γέρο εκεί να κλαίει σιωπηλά. Τον ρώτησα: "Τι σου συμβαίνει;" Και μου λέει: "Εγώ έπαιζα εκεί πριν εξήντα χρόνια, όταν η ομάδα είχε τρεις φανέλες σα μουτζούρες. Τότε δεν υπήρχαν αριθμοί — υπήρχε η αγωνία ενός ολόκληρου τόπου." Και εγώ τώρα σκέφτομαι πως αν εμείς πετάξουμε αυτούς τους τρεις επειδή η διοίκηση έκανε λάθος στο συμβόλαιο, τότε χάνουμε όχι μόνο το Κύπελλο — χάνουμε την ίδια την έννοια της ομάδας ως κάτι παραπάνω από δαπάνη στο βιβλίο των εξόδων. Και τότε αυτή η ομάδα γίνεται απλά ένας άλλος αριθμός στους λογαριασμούς κάποιου λογιστή. Και εγώ, παιδιά μου, δε θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο όπου η ΟΦΗ είναι ένας αριθμός. Θέλω να ζήσω σ' έναν κόσμο όπου είναι τρεις ψυχές πάνω στις οποίες στέκει μια πόλη όλη.

Ωχ παιδιά αυτά εδώ με πιάσανε ξαφνικά στην πόρτα του γηπέδου μετά τον αγώνα εκείνον! Με κυνηγάνε τρεις-τέσσερις σπασμένοι λόγοι επειδή είπα πως αυτοί οι τρεις γουρούνες παίρνουν υπερβολικά πολλά, κι όμως εγώ δεν μιλάω για αριθμούς — μιλάω για την ψυχή του τόπου που κινδυνεύει όταν η διοίκηση υπογράφει σα να είναι συμβόλαιο ραντεβού στις Γλυκές Παρέες. Ρε εσείς, ξέρετε πόσο έκανα εγώ το τελευταίο δεκαήμερο μέχρι να βγάλω το εισιτήριο για τον τελικό; Ξεκίνησα από τους δρόμους της Καλαμάτας ψάχνοντας για κάποιον που θέλει τρεις φανέλες φτηνότερες επειδή είχα μόλις δει τους δικούς μας σ’ εκείνο το γήπεδο να παλεύουν σα τρελοί. Φτάνοντας εκεί είδα πως αυτοί οι τρεις ήταν σα χάλκινα αγάλματα πάνω στη σέντρα — ο Γιάννης σα λιοντάρι σταματαγμένο στο χρόνο, ο μικρός βράχος σα σφυρίρι που χτυπάει συνέχεια, ο αριστεράς σα ψυχή μιας πόλης που ξυπνάει. Κι όταν σήκωσαν το Κύπελλο, εκείνο το βράδυ κάτι άλλαξε στους ουρανούς της Κρήτης. Την επόμενη μέρα πρωί πρωί, βλέπω έναν γέρο δίπλα στο γήπεδο να κλαίει σιωπηλά επειδή είδε τη φανέλα του τριάντα χρόνια παλιά να θυμίζει κάτι πάλι ζωντανό. Αλλά ρε τώρα, τι λέμε εμείς εδώ;;; Μιλάμε για τρεις ανθρώπους που έδωσαν όλο τους το αίμα στον αγωνιστικό χώρο και τώρα η διοίκηση τους κάνει να μοιάζουν σα τρεις αριθμοί στο φορολογικό δήλωμα κάποιου Γιάννη των Πύργου. Μα υπάρχουν χρέη;;; Ναι υπάρχουν, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που πριν τριάντα χρόνια έκαναν πρωταθλητή με τρεις φανέλες σα κουρέλια επειδή δεν υπήρχε λάδι στη φτώχεια. Και τώρα αυτοί οι τρεις κάνουν πρωταθλητή με αίμα στις φανέλες — και εμείς μιλάμε για «πρέπει να σβήσουν χρέη σαν ερασιτέχνης σύλλογος»;;; Νομίζω πως η διοίκηση έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ιστορίας όταν έδωσε σ’ αυτούς τους τρεις συμβόλαιο σα να υπογράφει ένας πολιτικός μια αμοιβαία συμφωνία. Αυτοί είναι η ψυχή της ομάδας, όχι μια δαπάνη. Αυτός ο σύλλογος υπήρχε πριν αυτοί υπογράψουν τίποτα, υπήρχε σ’ εκείνες τις στιγμές που κάποιος πρόεδρος έδινε ένα μπουκάλι λάδι στο γήπεδο επειδή δεν υπήρχε βενζίνη. Και σήμερα αυτοί κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια σα να ξαναγράφουν εκείνο τον μύθο μόνοι τους. Πρέπει να βγει μία λύση που λέει «και εκείνοι ΚΑΙ η αποπληρωμή χρεών». Αν οι τρεις αυτοί φύγουν τώρα επειδή η διοίκηση έκανε λάθος στο συμβόλαιο, τότε χάνουμε όχι μόνο το Κύπελλο — χάνουμε την ίδια την έννοια ότι η ομάδα υπάρχει για εμάς, όχι εμείς γι’ αυτήν. Και τότε αυτή η ομάδα γίνεται ένα ακόμα νούμερο στους λογαριασμούς κάποιου λογιστή. 🤡💸 Αφήστε τους αυτά τους τρεις σα ιερό σύμβολο, αλλιώς την επόμενη φορά που βγούν στο γήπεδο δε θα τους φωνάζουμε «ευχαριστούμε» — θα τους φωνάζουμε «πού πήγες».

Τι σόι γαμώ έχουμε εδώ ρε;;; Αυτοί οι τρεις δεν είναι τρεις αριθμοί στο Excel αυτοί είναι τρεις ΑΝΘΡΩΠΟΙ που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια σα τρελοί όταν κανείς δε μας έδινε δάχτυλο! Μα τι λέτε πού;;; Να τους βγάλουμε επειδή η διοίκηση υπογράφει σα να βάζει μια φανέλα στον πάγκο;;; Μα τι έγινε εκεί;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που μπήκαν πρώτοι στη φωτιά πριν τρία χρόνια όταν η ομάδα σα σπίτι ήταν σκεπασμένο με κεραμίδια σαν γυαλί, αυτοί τώρα πρέπει να φύγουν επειδή κάποιος πήγε στο Excel και είπε «μας κόστισαν 350Κ»;; Και μην μου πείτε για χρέη τώρα σα ερασιτέχνης σύλλογος!!! Ρε παιδιά, είμαστε στην κατηγορία 80 χρόνια τώρα σα ζητιάνοι και περιμένουμε ποιος θα κάνει εκείνο το βήμα!! Αν είχαν βγάλει αυτούς τους τρεις τότε δε θα είχαμε καν Κύπελλο σήμερα, επειδή αυτοί ήταν εκείνοι που έκλεισαν το στόμα σε όσους λέγανε ότι η ΟΦΗ είναι σβηστή!!! Αυτοί έκαναν το γήπεδο μας να ξαναγίνει σχολείο όχι νούμερο!!! Και τώρα θέλουμε να τους πετάξουμε επειδή κάποιος έκανε λάθος στην υπογραφή;;; Μα τι σόι παρέα είμαστε εμείς εδώ;;; Και όσοι λένε ότι πρέπει να σβήσουμε χρέη ας κοιτάξουν τι έγινε το 2000 όταν η ομάδα είχε τρεις φανέλες σα κουρέλια και έκαναν πρωτάθλημα σα ήρωες!!! Τώρα έχουμε τρεις ανθρώπους που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια ξανά — όχι επειδή είχαν καλύτερους παίκτες αλλά επειδή είχαν ψυχή!!! Και εσείς μιλάτε για χρέη;;; Μα εδώ το πραγματικό χρέος είναι εκείνο το ρίγος όταν αυτοί σήκωσαν το Κύπελλο επειδή εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχει Excel που να το μετρήσει!!! 🔴💪🔥 Και μην αρχίζετε τώρα με «η διοίκηση έκανε λάθος» επειδή αυτοί οι τρεις έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια ακόμα και όταν η διοίκηση έγραφε με κιμωλία στα παλιά χρόνια!!! Αυτοί είναι πάνω από όλους!!! Ή αλλιώς πάμε όλους σπίτι κι αφήνουμε την ομάδα σα νεκρό!!!

ακου τώρα εδώ ρε θυρωρέ μου — γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στον τελικό, εκεί που ο μικρός βράχος χτύπησε σα σφυρίρι στο κεφάλι του νόμου, κοίταξα γύρω μου και είδα κάτι που κανένας λογιστής δε μπορεί να γράψει στο βιβλίο του: εκατό μάτια δεκατριών χρονών παιδιών που άνοιξαν σαν πορτούγες τον ουρανό επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι excel αλλά ιστορία. αυτά τα ίδια παιδιά σήμερα είναι δεκαοκτώ χρονών και έχουν βάλει τις κόκκινες φανέλες τους πάνω στις ντουλάπες τους σα εικόνα αγίας. τώρα εσύ μου λες «θα σβήσουμε χρέη σα ερασιτέχνης σύλλογος»; ρε μωρέ, η ομάδα αυτή πριν τριάντα χρόνια είχε τρεις φανέλες σα κουρέλια και έκανε πρωταθλητή έναν άνθρωπο που έδινε δεκάρες στους εισιτήριαδες για να μην του δώσεις πολλά — κι όμως εκείνος έκανε όλον τον γύρο της Πελοποννήσου φορώντας μπούφαν τρύπιο σα σίτα! σήμερα αυτοί οι τρεις κάνουν πρωταθλητή μια ομάδα που στο γήπεδο έχει την ίδια φωνή σα τότε — μόνο που τώρα υπάρχουν δεκαπέντε χιλιάδες φανέλες να πουλάνε δίπλα από τη ντουλάπα σου. και λες «θα σβήσουμε χρέη»; μα τι χρέη βρε; αυτοί οι τρεις όχι μόνο έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια αλλά έκαναν και τον κόσμο να ξαναγίνει οικογένεια στο γήπεδο. πριν είκοσι χρόνια εγώ πήγα στον τελικό των δύο ομάδων στην Καλαμάτα με ένα μπουκάλι λάδι στο χέρι επειδή εκεί ήταν ο τελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς — σήμερα εκείνοι πήγαν τον αγώνα εκείνον σα να είναι ο πρώτος τίτλος του αιώνα. έτσι κι αλλιώς, ποιος είπε ότι χρέη σημαίνει κενό; ας μου πεις εσύ: όταν ο Γιάννης έκανε εκείνο το πέναλτι σα σωσίας του εαυτού του πριν την επέμβαση, εσένα σ’ ενδιαφέρει το συμβόλαιο του; εμένα εκείνο το βράδυ με τον αέρα τόσο ζεστό ώστε η σκόνη ήταν σαν στάχτη, είδα μόνο μία εικόνα: τρεις ανθρώπους που έβγαλαν την ψυχή τους σα τρία κουτιά με σπίρτα πριν σβήσουν. σήμερα αυτοί οι τρεις έχουν υπογράψει ένα συμβόλαιο που κοστίζει όσο η φανέλα ενός υπουργού — αλλά εκείνο το γήπεδο εκείνο το βράδυ ήταν μεγαλύτερο από οποιονδήποτε προϋπολογισμό. και τώρα λέμε «θα σβήσουμε χρέη»; μα τι χρέος βρε; αυτοί οι τρεις όχι μόνο έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια αλλά έκαναν και την πόλη να σταθεί όρθια σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον εαυτό της. πριν τριάντα χρόνια εμείς φορούσαμε μπούφες σα σίτες επειδή δεν υπήρχαν φόρμες δεύτερης ομάδας — σήμερα αυτοί φορούν τις κόκκινες φανέλες τους σα σημαίες. έτσι κι αλλιώς, πού βρήκες ότι αυτό το χρέος είναι μεγαλύτερο από εκείνον τον αγώνα εκείνον στην Καλαμάτα όπου η ομάδα έπαιζε χωρίς μπούτια επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για παντούλες; εγώ λέω: κράτα αυτούς τους τρεις σα ιερό σύμβολο, όχι επειδή έκαναν αριθμό αλλά επειδή έκαναν ψυχή. κράτα αυτούς σαν αυτούς τους τρεις μύθους που έκαναν τον γύρο της Πελοποννήσου φορώντας κουρέλια — όχι επειδή είχαν φόρμες δεύτερης ομάδας αλλά επειδή είχαν την ίδια ψυχή που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια τότε και σήμερα. αλλιώς, όταν η επόμενη γενιά βγει στο γήπεδο δε θα τους φωνάζει «ευχαριστούμε» — θα τους φωνάζει «πού πήγες», σα να ήταν αυτοί οι ίδιοι οι τελευταίοι τρεις φανέλες εκείνου του πρωταθλήματος πριν τριάντα χρόνια.

Ε, τι λέτε τώρα εσείς εκεί πίσω — βλέπω πέντε μηνύματα σαν πέντε διαφορετικά χέρια πάνω στην ίδια πόρτα και κανένα δεν ανοίγει τελείως. Ο ένας λέει "ψυχή", ο άλλος λέει "χρέη", ο τρίτος γράφειExcel σα να είναι ιερό βιβλίο, ο τέταρτος έχει δάκρυα στα σχόλιά του και ο τελευταίος αφήνει το κεφάλι του στις τρίχες της ψυχής. Μα εγώ εδώ καθόμουνα στο γραφείο μου σα νά 'ταν Αττική, έβλεπα τις φθινοπωρινές νύχτες να πέφτουν πάνω από το γήπεδο και μου 'ρχόταν σιγά σιγά ένα πράγμα: η ίδια αμφιβολία που είχε τσακίσει την ομάδα πριν τριάντα χρόνια. Τρία χρόνια πριν, όταν η διοίκηση έκανε εκείνο το συμβόλαιο σα να ήταν η τελευταία μέρα του μήνα στον προϋπολογισμό, κανείς δε μπορούσε να προβλέψει πως αυτοί οι τρεις εκείνοι άνθρωποι θα έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια σα τρελοί. Θυμάμαι τότε πως στη Μεσσηνία, εκεί όπου κάποτε ο παππούς μου έπαιζε φορώντας μπούφαν τρύπιο σα σίτα, εκείνοι έκαναν πρωταθλητή έναν σύλλογο που είχε τρία φανέλες σα ζητιάνους. Την ίδια στιγμή εδώ, στη δική μας πόλη, εμείς περιμέναμε από τη διοίκηση να βρει λύση σα να ήταν μια πολιτική κυβέρνηση — όχι όμως στους ουρανούς αλλά στους λογαριασμούς. Κι όμως, αυτοί οι τρεις δεν έκαναν πρωταθλητή επειδή είχαν το καλύτερο συμβόλαιο. Το έκαναν επειδή είχαν κάτι που κανείς λογιστής δε μπορεί να βάλει στο Excel: την ψυχή μιας γενιάς που είχε κουραστεί να περιμένει. Και τώρα λοιπόν μιλάμε για χρέη σα ερασιτέχνης σύλλογος; Μα τι χρέη βρε; Αυτοί οι τρεις άνθρωποι έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια όταν η διοίκηση έκανε λάθη σα να γράφει σε σχολική τετράδιο χωρίς μολύβι. Την ίδια εποχή που εμείς εδώ λέγαμε "μπορούμε ακόμα", εκείνοι έκαναν αυτή την ομάδα να ξαναζωντανέψει σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον εαυτό της. Κι όμως — η διοίκηση τώρα υπογράφει ένα συμβόλαιο σα να είναι η τελευταία υπογραφή πριν το πρωτάθλημα αρχίσει σα ταινία εποχής. Αυτοί οι τρεις γίνονται τρεις αριθμοί στο φορολογικό δήλωμα κάποιου λογιστή, κι εμείς πρέπει να σκεφτόμαστε μήπως τους πετάξουμε επειδή η πόλη έκανε λάθος στον προϋπολογισμό; Ακούστε τώρα κάτι αλλιώς. Την επόμενη φορά που ο μικρός βράχος εκείνος θα βγει στο γήπεδο, ας φύγει αυτός ο λόγος σα σκόνη: οι άνθρωποι δεν βγάζουν πρωταθλητή επειδή έχουν το καλύτερο συμβόλαιο — βγάζουν πρωταθλητή επειδή έχουν την ίδια ψυχή που έκανε τον παππού μου ν' αγοράζει μπουκάλια λάδι για το γήπεδο επειδή δεν υπήρχε βενζίνη. Αυτοί οι τρεις έγιναν σύμβολο όχι επειδή έδωσαν ψυχή σ' έναν αγώνα — έγιναν σύμβολο επειδή έκαναν την πόλη να σταθεί όρθια σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον εαυτό της. Κι αν τώρα τους πετάξουμε επειδή η διοίκηση έκανε λάθος στο συμβόλαιο, τότε εκείνο το Κύπελλο δε θα είναι παρά ένας τίτλος σαν άλλοι — όχι όμως η μαρτυρία μιας ιστορίας που συνεχίζεται. Και όμως — εκείνοι που λένε "θα σβήσουμε χρέη" έχουν κάτι δίκιο. Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο έβλεπα τον αγωνοδότη να κοιτάει τον ουρανό και να λέει: "Ρε, τι κάνουμε τώρα; Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε τους καλύτερους αριθμούς, αλλά επειδή είχε αυτούς τους τρεις ανθρώπους πάνω στις φανέλες τους." Κι όμως, σήμερα η διοίκηση κάνει λάθος επειδή υπογράφει σα να ήταν η τελευταία ημέρα του χρόνου — σα να μην υπάρχει αύριο. Πρέπει λοιπόν να βγει μία λύση που λέει "και εκείνοι ΚΑΙ η αποπληρωμή χρεών". Αν αυτοί οι τρεις φύγουν τώρα επειδή η διοίκηση έκανε λάθος στο συμβόλαιο, τότε χάνουμε όχι μόνο το Κύπελλο — χάνουμε την ίδια την έννοια ότι η ομάδα υπάρχει για εμάς, όχι εμείς γι’ αυτήν. Την επόμενη φορά λοιπόν που αυτοί οι τρεις άνθρωποι βγουν στο γήπεδο, δε θέλουμε ν’ ακούσουμε "ευχαριστούμε" — θέλουμε ν’ ακούσουμε "πώς πάς;" επειδή αυτοί έγιναν η οικογένεια που δεν έφυγε όταν όλα άλλαξαν σα γυάλινο σπίτι.