Η Κηφισιά έχει μόλις 27 βαθμούς στη Super League αλλά κανείς δεν την αμφισβητεί — πώς…
Γιατί μόνο 27 βαθμοί βγαίνει τριάντα κάτι γκολ; Γιατί η άμυνα στήνει έναν παραμυθένιο τείχος στα σκόρ γιατί η επίθεση του τελικού τρίτου λύνει κάθε ντέρμπι... από πλαγιά;
Κοιτάξτε το xG — μιλάμε πέρσι αυτός ήταν τρίτος στο πρωτάθλημα, πάνω από τον Παναθηναϊκό. Και φέτος ξανά μέσα στους κορυφαίους τρεις στα αναμενόμενα γκολ ανά αγώνα (στοιχεία fbref, όχι περίμενα αποτελέσματα). Δηλαδή ουσιαστικά οι φιλοξενούμενοι τους σπρώχνουν σε ένα είδος εκτός έδρας slot 90', προσπαθώντας να σώσουν αποστάσεις κλάσματα εκατοστών του τέρματος.
Αυτό που πραγματικά κάνει τη διαφορά όμως δεν είναι η εικόνα. Είναι η ολοκλήρωση της αντεπίθεσης μέσα στην επικίνδυνη ζώνη — πάνω από το ένα τρίτο των τελικών τους αποφάσεων γίνεται στις τελευταίες πέντε-δέκα μοίρες πριν το σημείο μετατροπής γκολ. Αν πήγαινε προς το αντίθετο τότε 42-32 μπορεί να ήταν μία γλώσσα της αγγλικής Premiership τον Φεβρουάριο, όχι τώρα.
Και αυτοί που μιλούν για στραγγαλισμό επειδή μόνο μία νίκη στα τελευταία πέντε; Τι άλλο θέλουν; Να σβήσουν το ότι ο ΠΑΣ Γιάννινα τους κέρδισε στο μόλις πάνω από 0.12 xG; Ή το 0-0 εντός έδρας με τον Λεβαδειακό όταν είχαν double xG; Δεν πρόκειται περί τύχης. Πρόκειται περί μιας ομάδας που γνωρίζει ακριβώς πότε πρέπει να δώσει τον ελάχιστο συντελεστή αντίστασης και πότε να περάσει στη φάση όπου η μπάλα γίνεται αγγείο πυρός στο αντίπαλο τμήμα.
Ακόμα και σήμερα — άλλη μία χρυσή ευκαιρία στο τελευταίο δέκατο του πεδίου, αποκλειστικά λόγω αυτής της μικρογραφίας τακτικής ετοιμότητας. Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν μία ομάδα 27 βαθμών, αλλά σκάβετε λίγο πιο βαθιά και βλέπετε ότι το επίπεδο αυτά που βάζουν έναν αμυντικό στρατηγό σε δεύτερη μοίρα.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Πω πω, ο SacisPAO λέει πως η Κηφισιά έχει φτιάξει το δεύτερο δικό της τμήμα—αντίγραφο ενός αμυντικού στρατηγού—αλλά αυτοί οι τύποι ξέρουν για τίνος στυλ μιλάμε εδώ;;;
Μου φαίνεται εντελώς τρελό ότι όλοι λένε "πρέπει να κάνουν πιο πολύ επίθεση" ενώ τα γκολ τους είναι αυτά που έχουν—στοιχεία στο χέρι μας, 32 συνολικά, αλλά κανείς δεν βλέπει πως αυτά βγαίνουν από το πουθενά σαν μαγικό. Πώς γίνεται μία ομάδα που χάνει συνεχώς τις τελευταίες στιγμές να μην κατηγορείται καθόλου για την επίθεση της;; Δηλαδή τελικά τι είναι αυτό που λείπει;; Το xG είναι υψηλό, οι ευκαιρίες πολλές, αλλά οι τελικές αποφάσεις εκείνες τις τελευταίες στιγμές είναι σαν να τρέχουν προς το γκολ και μετά χάνουν τη μπάλα;; Ή μήπως τελικά πρόκειται για ψυχολογία;; 😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι να σου πω ρε παιδί μου, τώρα τελευταία ο καθένας ξέρει τόσο καλά ποδόσφαιρο που φτάνει να του δείξεις μία σακούλα πλαστικό σφουγγάρι και μέσα βρίσκεις τρεις-"ειδικούς" για το πως πρέπει να παιχτεί.
ακούστε με λίγο εδώ. η κηφισιά έγραψε ιστορία φέτος όχι γιατί τους είχανε μέσα στη μέση της βαθμολογίας, αλλά επειδή έκαναν κάτι σπάνιο: έβαλαν την μπάλα στο πάνω μέρος του γηπέδου ΣΤΑΘΕΡΑ — όποτε είχαν την μπάλα, όποιο τμήμα κι αν ήταν αυτό, εκτός από το τέρμα τους βλέπεις μπλε φανέλες παντού. αυτοί δεν παίζουν επίθεση όπως τις ακούμε αυτές τις κουτουλές φράσεις ("πρέπει να ασκούν περισσότερη πίεση", "τους λείπει ψυχολογία"). αυτοί μπαίνουν στην επικίνδυνη ζώνη του αντιπάλου ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΣ — ξέχνα τις μεγάλες φορτώσες, ξέχασε τις πλάγιες σέντρες στις δεύτερες γραμμές. εδώ μιλάμε για συνεχόμενες αλλαγές πλευρών, quick one-two στα τελευταία τριάντα μέτρα, λήψεις μέσα από πυκνό χώρο όταν το αριστερό τους πλάγιο σκοντάφτει μία αντεπίθεση.
πάρ’ το για παράδειγμα το τελευταίο ντέρμπι εντός έδρας: είχαν δέκα συνεχόμενες φάσεις μέσα στο τελευταίο ένα πέμπτο του γηπέδου του Παναθηναϊκού, όπου έκαναν δέκα διαφορετικές προσπάθειες να σου βάλουν γκολ — μία μπάλα βγήκε από το πόδι του κεντρικού επιθετικού ΜΕΣΑ από πέντε αμυντικούς, μία άλλη κατέληξε στο πόδι ενός χαφ σαράντα μέτρα από τη μεγάλη περιοχή όταν αυτός έκανε σόλο σαν εκείνον που ξέρω από τον μικρό Πειραιά του '82. αυτοί οι αριθμοί των 32 γκολ που λες δεν προέκυψαν επειδή τους τύχαινε τυχαίο σουτ από μακρινή θέση — προέκυψαν επειδή είχαν ΣΥΝΕΧΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΣΗΜΕΙΑ ΟΠΟΥ ΤΑ ΑΠΛΑΝΗΤΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ.
και τώρα έρχονται αυτοί οι σοφοί και λένε "μια νίκη στα τελευταία πέντε". πως βγαίνει αυτό; η ομάδα χάνει βέβαια στις τελικές στιγμές — όταν όλα έχουν αρχίσει να σφίγγουν σαν τραπουλόχαρτο από τελευταίες κινήσεις. αλλά μιλάμε για μία ομάδα που γνωρίζει τους κανόνες αυτού του πρωταθλήματος σήμερα: όσοι παίζουν βαρύ ποδόσφαιρο περίμενε τον Οκτώβρη και τον Μάη σου σπρώχνουν γκολ παρά τρίχα· αυτοί εκεί λένε "θα σου πετάξω έντεκα-κοντα συλλογισμούς μέσα στο τελευταίο ένα δέκατο του γηπέδου, κι αν δεν βγουν σωστά — εντάξει, έχουμε κάτι ακόμη στη τσέπη".
δεν φταίει η επίθεση ότι δεν σκοράρει πολλά — φταίει ότι σχεδιάζεται έτσι ώστε να σου στερήσει την αίσθηση του ελέγχου ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ. εκείνες οι ομάδες που τους βγάζουν δύο τρία γκολ επί της ουσίας τους χτυπάνε όταν εκείνοι βγάζουν ένα γκολ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΚΑΤΑΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ.
τέλος πάντων, θα δούμε.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
τι να σου πω ρε παιδιά, όσοι βρίσκετε εδώ πως όλα αυτά είναι τζίνι στο μπουκάλι κι έτοιμοι να λύνετε τα γρίφους τους με αριθμολογία—περάστε από τον Βόλο κάποια μέρα και δείτε πως παίζει η Νίκη στους ερασιτέχνες, εκεί που δεν υπάρχουν xG ούτε fbref, μόνο πόρνες ημίχρονοι γήπεδο και ανατροπές μέσα από μια μπάλα στο τέταρτο τέρμα. εκεί κατάλαβες πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ζητούμενο νούμερων αλλά πολεμικής έκφρασης, κι όταν κάποιος σου λέει πως η Κηφισιά κάνει «συνεχόμενες αλλαγές πλευρών» στα τελευταία τριάντα μέτρα κοιτάξτε την επομένη στο γήπεδο του Λεβαδειακού· εκεί που στήθηκαν τρεις αμυντικοί σαν τείχος σε κάθε πρώτη φάση, εκείνοι γλίστρησαν μέσα από τις χαραμάδες σαν ψάρια ανάμεσα στους βράχους.
τώρα αυτοί εδώ όμως ψάχνουν το μυστικό του κυρίως δράματος—γιατί δηλαδή τρεις γκολ παρά τρίχα στον Άρη μέσα στη σκόνη του Οκτώβρη αντέχουν σαν μεγαλειώδης νίκη ενώ σήμερα μέσα στο Στάδιο Καισαριανής είχαν μία μπάλα σφηνωμένη κάτω από το πόδι του右边锋 που έφτασε στα δεκαεπτά μόλις δέκα δευτερόλεπτα πριν την κόρνα της παράτασης κι εκείνος την έχασε σαν να ήταν χάλκινο νόμισμα στις τσέπες του Αυγούστου; αυτοί λένε πως μιλάμε για «ιστορία» επειδή έδωσαν τον τελευταίο λόγο στον συγκεκριμένο κρίσιμο χώρο· κι έχουν δίκιο όσο ελάχιστοι.
θυμάμαι τον μεγάλο Γιώργο Κοσμά όταν έπαιζε εκεί πάνω στη δεκαετία του ‘90 στην Κ2—δεν είχε κανέναν εικονικό σκοπευτή, μόνο ένας ξυπόλητος πρωτοετής από τον Αλμυρό που του έφτανε ένα κινητό τρίγωνο στον τελευταίο δεκατόμετρο και εκείνος πάλευε σα λιοντάρι τρεις σέντρες αργότερα να κρατήσει τη μπάλα ζωντανή μέχρι τον επόμενο φουσκωτό στόχο. τότε δεν υπήρχαν οι σοφοί που σου λένε πως «πρέπει να πιέζεις περισσότερο», υπήρχε μόνο το συγκεκριμένο αποτέλεσμα: η ομάδα που είχε δεκαπέντε συνεχόμενες φάσεις μέσα στην τελευταία ζώνη έκανε πέντε σουτ μόνο εκ των οποίων τα δύο βρέθηκαν δίχως τερματοφύλακα. σήμερα η Κηφισιά κάνει κάτι παρόμοιο—μόνο που αντί χυμούς σου κάνει γκολ μέσα από πυκνούς χώρους, και όταν δεν καταφέρνει να τρυπώσει την τελευταία άμυνα βάζει τρεις φορές τους εξτρέμς να την σπρώξουν ακόμα πιο κοντά στον διάδρομο της πιθανότητας. αυτοί δεν στοχάζονται ώστε η μπάλα να βρει κάποια φορά τρύπα· αυτοί ξέρουν πως όσο συχνότερα επιχειρούν μέσα στον επικίνδυνο χώρο τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα κάποια φορά να γίνει εκείνη η στιγμή όπου όλα καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτο.
κι όταν ο some SakisPAO ανοίγει το στόμα του και λέει πως αυτοί βάζουν «τον αμυντικό στρατηγό δεύτερη μοίρα» δεν καταλαβαίνει πως η λεπτομέρεια βρίσκεται εκεί—στην αντίληψη πως εκείνος ο χώρος δίπλα στη μεγάλη περιοχή δεν είναι υπόγειο σταθμών βενζίνης όπου κάποιος τυχαίος χαφ περιμένει σκόρπια χάντμπολ αριστερό. εκείνοι έχουν στήσει ένα αμυντικό σύστημα που δεν χρειάζεται πια τους επονομαζόμενους « стражниками перад воротами » επειδή έχουν μετατρέψει τον τελευταίο δεκατόμετρο σε ιδιόκτητο δάσος όπου όλα όσοι μπαίνουν εκεί ξεχνούν τους κανόνες της φυσικής.
όμως αλήθεια είναι πως όλα αυτά δεν αρκούν όταν κάποιος σου πετά μία μπάλα από μετόπωρο όπως έκαναν ο ΠΑΣ Γιάννινα εκείνο το βράδυ—τότε εκείνοι βρήκανε δέκα δευτερόλεπτα για να συγκεντρώσουν τον νου τους, εκείνοι έκαναν μία μοναδική προσπάθεια στο τελευταίο δέκατο και εκείνοι δεν πέτυχαν. εκείνο το γκολ μετράει μέσα στην ψυχή τους όσο κάθε ένας από τους τριάντα δύο άλλους που βρήκανε τρύπα. επομένως όσοι ψάχνουν την δικαιοσύνη τους μέσα στους αριθμούς ας ξεγελιούνται· αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις κουρτίνες ενός θεάτρου—κρύβουν την αλήθεια εκεί που κανείς δεν βλέπει, όμως όσοι βρίσκονται μέσα στο θέατρο ξέρουν πως το πραγματικό έργο ξεκινάει εκεί όπου τελειώνουν οι αριθμοί.
στο κάτω κάτω όμως, έτσι γίνεται πάντα στο Βόλο όταν κάποιος προσπαθεί να υπολογίσει την ψυχή των ανθρώπων μέσω ενός excel—κάποιος άλλος είναι εκεί έξω με μια μπάλα στο πόδι και ξέρει πως κάποια στιγμή αυτή η μπάλα θα βρει το δρόμο της μέσα από οποιονδήποτε αριθμό ειδήσεων.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.