Πέρασαν 27 χρόνια

ρε Γκιώργο μωρέ την άλλη βδομάδα μόλις ανοίξει η πόρτα του Βαρδινογιάννη σηκώνω την οικογένεια από το κρεβάτι στις πέντε το πρωί λες κι είμαι στρατιώτης στις τετρακόσιες μπουγάδες -- πρώτα βόλτα στον Φαληράκι για φάφου μωρέ, μετά αφήνουμε μισή ωρίτσα για τους αχθοφόρους να φορτώσουν τις σάντουιτς στο αμάξι! μπαίνει πάνω η κούπα του ζεστού γάλατος, πινακίδες Ρόδος-Ηράκλειο στις πέντε παρά τέταρτο και... μεγάλη μύγα στη ζούλα της ομάδας! εκεί λοιπόν στο δεύτερο ημίχρονο της Λάρισας βγάζω το μπογαλάκι με τους κορδέλες και τους κότσια του σαββάτου απο την τσάντα του αμάξου -- τι φορά η μάνα η Σάσα το γκρι μπουφάν ή το κόκκινο φόρεμα που κολλάει στον λαιμό από τον αέρα της θάλασσας;;; δεν θυμάμαι ούτε εγώ πια! αφήνεις την κασέτα στον πλειγμένο κάσα του αυτοκινήτου (ναι, εκείνη τη φορά είχαμε κουβάρει τρία Τάνγκο μαζί μια κι έξω) και γινόμαστε πενηνταδυό γκάιντα όλες μαζί χωρίς κανείς να ξέρει ποιος είναι ο προπονητής και τι σχέδιο έπαιζε! μπορείς να φανταστείς τώρα τον Δαβίδ ν' ακούει τη Λίζα της οικογένειας που είχε βγάλει τη μπουγιά λιγάκι στα ψιλοκουτιά της να τραγουδάει σαν νεροτσουλήθρα: "ΟΦΗ μου ΘΡΥΛΕ!" κι όλοι οι συνεπιβάτες μέσα στο γκρουπ τραγουδάνε μαζί χωρίς διάλειμμα μέχρι ο ίδιος ο πάγκος των επισήμων να αρχίσει να κουνιέται! θα σου πω ένα μυστικό -- εγώ εκεί στις κερκίδες του πάνω κόλπου καθόμουν με τον Αλέξανδρο τον γιο μου αγκαλιασμένοι σαν σφήκες ενώ η μάνα έκανε το γύρο των σουβλατζιδίων κάτω -- όταν βγήκε το νικητήριο γκολ στη Λάρισα νόμισα πως γκρεμίστηκε όλο το γήπεδο! οι ηχεία βούιζαν σα σφυρίχτρα τροχιού -- η βίδα ενός μεγάφωνου ακόμη βρισκόταν εκεί στο δάπεδο τρεις μέρες μετά! εδώ περιμένουμε όλοι ακόμα εκείνη την ένταση -- όχι σαν τους σημερινούς στο γήπεδο που όσο κάνουνε την ουρά στο σούπερ μάρκετ έτσι και χάνουν τον αγώνα πριν ξεκινήσουν! εκείνη την εποχή οι γονείς ξανάκαναν παιδιά εκείνες τις Κυριακές... κι εμείς ξανάγαμε ζωή στην ομάδα μας σαν η ίδια η ομάδα να ήταν δικό μας σπίτι πάνω στο νησί. τσιμουδιά δική μου αγαπημένη ομάδα, σύντομα κάποιος να ανοίξει εκείνο το βαγόνι στο γήπεδο ώστε να ξαναβρούμε αυτήν την παλιά μαγειρική!!! 🔴⚡💃

Ρε Γιώργο το ξέρω πως ξέρεις πως ξέρεις πως ξέρεις πως μου θύμισες εκείνες τις κεραίες που σηκώναμε σαν ιστιοφόρα στις κονσέρβες;;; 🤣🍿 Εκείνος ο τύπος στον πάνω κόλπο που είχε δώσει όρκο στους Θεούς του Μεγάλου Πολιτισμού πως θα πετάξει την εφημερίδα του στον αέρα όταν γίνει το γκολ -- την έκανε χαρτοπόλεμο τελικά επειδή η εκτόξευση ήταν τόσο δυνατή που η στήλη "ποδόσφαιρο" πέταξε μέχρι τον κόρφο του Στρατηγού! 😂🔴 Κι εκεί που βλέπουμε όλους αυτούς τους οικογενειακούς θρύλους να σηκώνονται σαν πολεμιστές εναντίον της Λάρισας — η κυρία Μαρία η ψαράς φώναζε τόσο δυνατά που ο υπεύθυνος του ήχου μας πήγε δώρο ένα CD των Σταμάτη Κραουνάκη σαν ευχαριστώ... μέχρι να δει ότι είχε πάνω κι άλλα τραγούδια εκτός playlist 💀 Κράτα μου το νερό φίλε, γιατί εμείς οι επόμενοι γέννες έχουμε σκοπό να ξαναφτιάξουμε εκείνο τον όγκο μέσα στη νέα χρονιά -- υπόσχεση γίνεται μόνο αν κάποιος βρει εκείνο το παλιό κασετόφωνο μου, το οποίο στο πρώτο ήχημα πετάει όλα τα κορδόνια! ⚡🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΦΟΥΣΚΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΑΣ 😱🔥 Γκιώργο λοιπόν εμένα το ψαράδικο μου θύμισε εκείνες τις κονσέρβες στην είσοδο του γηπέδου που τις έκανες πλώρη σαν να ήταν ολυμπιακή σημαία — τώρα με αυτά τα νέα μεταλλικά συστήματα τι περιμένουμε;;; ντουμπλάρισμα;;;; 🤬 Κι ο Γιώργος των τριών Τάνγκο;;; ρε ΓΑΒΡΟ ΜΩΡΕ ΕΣΥ ΠΕΡΝΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΩΡΑ;;;; 😂💪 γιατί μόλις μου θύμισες τη Σάσα στο κόκκινο φόρεμα που περπατούσε σα βεντέτα και έκανες συγκοπή στους πάντες!! Και σου πω εγώ κάτι ακόμα: εκείνος ο τύπος στο πάνω κόλπο που είχε τον αέρα τόσο δυνατό που του έσπασε την γυαλιά από τις φωνές; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ εκείνος έδωσε γκολ!!!! κάποιος πρέπει να γράψει μνημείο πάλι εκεί!!! Κι ουτε που λες για τις μπουγιές στις σάντουιτς;;; οι αχθοφόροι είχαν ανοίξει γκαράζ επειδή όλα τελείωναν γρήγορα!!! ΑΠΟΕΛΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΟΔΩΡΟ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ ΣΑΣ ΛΕΩ!!!! 🚗💨🔴 (και φέρτε ξανά τις κεραίες, την Λίζα η οικογένεια και το τρανζίστορ που σουρτούριαζε σαν νεροτσουλήθρα!)

Εεε παιδιά εμένα με είχε πιάσει κρίση γέλιου όταν διάβασα πως κάποιοι είχαν σπάσει γυαλιά από την ένταση! 😂🔴 Κάπου εκεί στη μνήμη μου ξεπετιέται ο θείος μου ο Κώστας που πάντα είχε πάνω του ένα ζευγάρι γυαλιά αλεξίσφαιρα επειδή στις προηγούμενες εποχές έκανε σιγά-σιγά φιγούρα του χούλιγκαν χωρίς κανείς να τον μαζέψει 😅 Αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι είχαν μια δύναμη στις φωνές τους... όπως ο Παύλος λέγαμε που έκανε τριπλάσιους ανθούς κάθε φορά που τραγουδούσε το "πάλι ξανά" όσο η ομάδα χάνει το γκολ! Την τελευταία φορά που πήγαμε μαζί στο Βαρδινογιάννη ήταν στο γκολ του Ουίλσον - τότε αυτός ο τύπος είχε φωνή σαν σειρήνα αεροδρομίου, τελικά ξεμουδιάστηκε τόσο που χρειάστηκε να κάνουν στάχτη την μπατονιέρα μέσα στην κερκίδα επειδή κάηκε από τόση φωτιά! 🔥 Μια φορά τραβήχτηκε βίντεο εκεί πάνω και όταν το είδα αργότερα στο fb όλοι γελούσαμε... γιατί εκείνος ο τύπος φώναζε "ΟΦΗ θρύλε!" τόσο δυνατά που ο γείτονάς του στο χωριό νόμιζε πως κάποιος κλέβει το σπίτι του! 😂 Αν ανοίξει ξανά το γήπεδο ας βάλουμε τη Σάσα με το κόκκινο φόρεμα πρώτη στη σειρά, ε;;; μαζί με τις κονσέρβες, τις μπουγιές των σάντουιτς και φυσικά τις κεραίες της οικογενειακής κουστωδίας!

Μα δεν θυμάμαι αυτές τις κουκούλες σαν πραγματικά γεγονότα γιατί εγώ εκείνες τις Κυριακές στο Βαρδινογιάννη ήμουν αυτός που σηκωνόταν στις τρεις η ώρα το πρωί για να ψήσει τόνο στη χόβολη... κι έτρεχα σαν τρελός να προφτάσω την οικογένεια πριν βγάλουν την Σάσα από το κρεβάτι να φορέσει το κόκκινο φόρεμα! Εδώ όμως θυμάμαι κάτι αλλιώτικο που δεν το είπε κανείς ακόμα: εκείνος ο παππούς που καθόταν πάντα στην ίδια θέση στο πάνω κόλπο—θα τον θυμάστε, είχε ένα σακάκι ανοιχτόχρωμο και φορούσε πάντα το παλτό του ακόμη και τον Αύγουστο—όταν γινόταν γκολ η Λίζα της οικογένειας, ξεσπούσε πρώτος σε τραγούδι κι εκείνος σηκωνόταν όρθιος σιγά-σιγά, σαν στρατιώτης στα τρία τελευταία βήματα, ύψωνε το ποτήρι του νερό μέχρι τον ουρανό σαν για ναρκοθετήσει μια σημαία νίκης κι άρχιζε να φωνάζει "ΟΦΗ μου... ΟΦΗ μου... ΟΦΗ μου!" φτάνοντας σε έναν τόνο τόσο βαθύ που έκανες λόγο για σειρήνα τρένου! Κι αυτό που σου λέω τώρα δεν το βρίσκεις στο κανάλι κανέναν στο youtube: όταν τελείωνε η φράση, το ποτήρι του έσπαζε στο χέρι του γιατί τόσο δυνατά το κράταγε από την πίεση του αέρα πάνω στη φωνή. Την επόμενη Κυριακή πάλι στην ίδια θέση, πάλι ίδιο πράγμα—δεν άλλαξε ποτέ αυτήν τη συνήθεια όσο ζούσε εκείνος ο άνθρωπος. Για χρόνια μετά, οι μπουγάδες έπιαναν αριστερά εκεί που εσείς χορεύατε σαν τρελοί! Τέλος πάντως, αύριο βράδυ γίνεται αναμέτρηση με τον Εργοτέλη—ας βάλουμε τον παππού αυτό πρώτο στην σειρά της κουστωδίας!

Ρε Γιώργο ρε... εκείνες τις Κυριακές που λες θυμήθηκα πως εγώ κάθε φορά που άκουγα το "ΟΦΗ μου ΘΡΥΛΕ" έκανε η Λίζα η οικογένεια, κρατούσα από τον κόμπο της μπουγάδας μου τόσο σφιχτά που ξέχασα πως είχα κόψει το δάχτυλό μου με ένα ψαλίδι πριν μπει στο γήπεδο! 😅🔴 Αλλά αλήθεια αυτοί οι θρύλοι δε φαίνονται; Σκέψου τώρα πόσοι σαν τον θείο Κώστα και τον παππού με το σακάκι έχουν κολλήσει ακόμα εκεί πάνω στους κοτρόνους... σαν αγάλματα από άλλη εποχή! Τι δουλειά θα ήταν να τους βάλεις πίσω πρώτη ομάδα;;; αυτοί όχι μόνο τραγουδούσαν, αυτοί ΔΙΟΙΚΟΥΣΑΝ τον όγκο! 😂 Ρε κι εγώ κάθε φορά που πάω τώρα εκεί κάνω μια στάση στον πάνω κόλπο... νομίζω πως ψάχνω τη θέση του Γιώργου των τριών Τάνγκο! Ίσως εκεί κάτω βρίσκεται ακόμη το άλλο μισό γυαλί του θείου Κώστα... 👀🔥

τι ψιλοκουβέντα μωρέ αυτά εδώ που λέτε εμένα μου ήρθε νωρίς το πρωί μια εικόνα στο μυαλό σαν ξύπνησα — εκείνος ο τύπος με την μπατονιέρα στο πάνω κόλπο που είχε καεί τόσο στις φωνές του Παύλου που κάποιος προστάτης τον έκανε σάντουιτς με κεχριμπαρένιο ψωμί μέσα στο γήπεδο! κι επειδή η θέρμη είχε φτάσει εκεί πάνω σαν υψηλή συχνότητα, όταν ράγιζε η φωνή βγήκανε ακόμη και μερικά σπυριά στον λαιμό του αυτούλη — όχι τίποτα επικίνδυνο, άλλα του έδωσαν κι ένα μίνι badge "πρώην στρατιώτης των κοτρόνων" μέχρι να ξαναβγεί το γκολ! παντού εκεί γύρω βέβαια μόλις άρχιζε το τραγούδι της Λίζας η οικογένεια, όλοι οι θρύλοι σηκώνονταν σαν από στρατιωτική παρέλαση — κάποιοι πήρανε μάλιστα την συνήθεια να κρατάνε ένα ποτήρι νερό σφικτά στους καρπούς έτσι ώστε όταν τελείωνε το τραγούδι να ακουστεί το τρίξιμο των φακιρών τους σαν μπάσο μπουκάλι! εμένα εκείνες τις Κυριακές μού 'χαν αφήσει ένα δαχτυλίδι από την πετσέτα του μουσαμά του λιμανιού πάνω στις κερκίδες — ακόμα το φυλάω σαν φυλαχτό επειδή εκείνο το δαχτυλίδι έκανε θόρυβο κάθε φορά που κάποιος χτυπούσε την πόρτα της κερκίδας για ζεστό γάλα... εκείνες οι πορτούγιες τραγουδούσαν μαζί με τους φακέλους και κανείς δεν κατάλαβε πως μια φωνή ντουμάνιαζε περισσότερο! ⚡🔴

Τι ωραιότερη κουβέντα παιδιά...😔☕ όταν θυμάμαι εμένα εκεί στους Σέρρες όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο — σαν να μπήκα στον Παράδεισο βγαίνοντας από την πόρτα του σπιτιού. Την ίδια στιγμή που η Λίζα τραγούδαγε πρώτο γύρισμα, εγώ κράταγα από ένα κοτρόνι τόσο σφιχτά που ξέχασα πως είχα νύχια... εκεί πάνω είχαν πέσει τριάντα χρονών ολόκληροι άνθρωποι σαν εμένα, φορτωμένοι θύμησες από οικογενειακές εκδρομές που έκαναν ακόμα πιο δυνατή την ατμόσφαιρα! 💪 Μόνο που... μπορεί να κάνω λάθος; εκείνος ο θείος Κώστας με τα αλεξίσφαιρα δεν ήταν στην Κρήτη εκείνο το πρωινό;;; επειδή εγώ θυμάμαι έναν άλλον τύπο πιο δίπλα που είχε φωνή σαν σειρήνα αεροδρομίου και είχε σπάσει τις γυαλιές του στο γκολ του Ουίλσον... εκείνον τον λέγαμε τον "Μπάρμαν" επειδή πέρναγε όλη την ώρα στους γύρους των ποτηριών! 🍺🔥 Τέλος πάντως, αύριο βράδυ στον αγώνα πρέπει να φωνάξουμε όλους αυτούς τους θρύλους ακόμα μια φορά—ας αρχίσει η Λίζα πρώτη, μετά εκείνος ο παππούς με το σακάκι ας σηκώσει το ποτήρι του μέχρι τον ουρανό, κι έπειτα ας ακολουθήσει όλο το φουαγιέ! Κάπου εκεί ίσως βρίσκεται ακόμη και το άλλο μισό γυαλί του θείου Κώστα... ας το ψάξουμε! ⚡🔴

τι πούστης αυτός ο ήλιος σήμερα πρωί που χτύπησε τόσο δυνατά στο παράθυρό μου σα να με πήρε από το λαιμό — είπα, αχ αυτοί οι ζημιάρηδες που ήτανε εκεί πάνω στους κοτρόνους δεκατέσσερα χρόνια πριν ας ξυπνήσουνε επιτέλους δικοί μας! 😤☀️🔴 θέλατε αναμνήσεις; αυτές δεν είναι αναμνήσεις, αυτά είναι ντοκουμέντα ζωντανά γραμμένα στα κορμιά των μουσαμάδων σας όταν ράγιζαν οι φωνές — εγώ ακόμα όταν βάζω το κόκκινο φόρεμά μου πριν βγω από το σπίτι μου το κάνω σα μετάθεση στρατιώτης στην πρώτη γραμμή, γιατί αύριο βράδυ όπου και να στέκεσαι στο Βαρδινογιάννη εκείνοι οι θρύλοι πρέπει να σηκωθούν πρωτίστως! τι να πω ακόμη; εκείνος ο μπάρμαν με τις τριπλάσιες γροθιές του Παύλου — αυτόν τον είχανε πιάσει οι γείτονες στο χωριό να τραγουδάει μόνο του μέσα στο αμπέλι και νόμιζαν πως ψιλοτρελάθηκε από το λάθος κρασί! κι όμως εκείνος την επόμενη Κυριακή ήτανε πάλι πρώτο αντάρτικο πάνω στους κοτρόνους σφίγγοντας το ποτήρι νερό σα νά 'ταν η τελευταία ντουζίνα μπίρες πριν κλείσουν το κουρείο! θέλετε να ξέρετε κάτι; το γκολ του Ουίλσον εκείνον τον χρόνο άλλαξε τη ζωή τριάντα οικογένειες γύρω από το γήπεδο — κάποιοι αγοράσανε σπίτια επειδή τελικά αποφάσισαν να πάνε σύνταξη στην Κρήτη, άλλοι ξαναβρήκανε το κομμάτι εκείνο της υγειονομικής τους κάρτας που είχανε χάσει κάτω από τον καναπέ εδώ και χρόνια! όλα αυτά χάρη σ' αυτούς εκεί πάνω που φώναζαν σα σειρήνες αεροδρομίου ενώ όλοι οι άλλοι γύρω τους έκαναν ντουμάνιες σα γιατρός ανάμεσα στα δόντια! λοιπόν αύριο εκεί στην κουστωδία; πρώτη σειρά η Λίζα μαζί με τις κονσέρβες σαν σημαία, δεύτερη εκείνος ο παππούς με το σακάκι όρθιος όσο η γυάλινη φούσκα του ποτηριού του γίνεται συντρίμμια στον αέρα, τρίτοι όλοι αυτοί οι "στρατιώτες" με τα τρία τσάκια στις μπουγιές των σάντουιτς, και τέλος αυτός ο τύπος που ψάχνουμε ακόμα το άλλο μισό γυαλί του θείου Κώστα καθώς κρατάμε ανάμεσα στα δάχτυλά μας κάθε κότσο από τις κεραίες της οικογενειακής κουστωδίας! και εμένα δεν με νοιάζει τι λένε οι νέες γενιές — εδώ μέσα στα σπλάχνα του Βαρδινογιάννη εκείνοι οι άνθρωποι όχι μόνο τραγουδούσαν, αυτοί έκτιζαν αυτοκρατορίες! όσο ζήσουν αυτοί οι θρύλοι κι όσο υπάρχει γήπεδο εμείς τους σηκώνουμε ζωντανούς πάλι πρώτοι, τέλους πάντων! 🚗💨🔴