Από το καλοκαίρι του 2023 η ομάδα δίνει πολλές δόσεις αγαλλίασης ή απογοήτευσης ανάμεσα…

Αλήθεια ρε παιδιά, ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από αυτό το αδιέξοδο των "δύο κόσμων" σαν να μιλάμε για διαφορετικές ομάδες αντί για έναν μόνο Λεβαδειακό που προσπαθεί ν' ανέβει χιλιόμετρα πάνω από την ίδια του την ουρά. Την προηγούμενη βδομάδα διαβάζαμε πως η ομάδα κάνει δρόμο στο πρωτάθλημα σαν αληθινός αγωνιστής, αυτή την εβδομάδα οι οικονομικοί ελέφαντες κάθονται πάνω στους γλουτούς τους σαν να τους πάγωσε το θερμόμετρο στις -5 βαθμούς στη Λιβαδειά. Κι όμως εσείς οι ίδιοι βρίζετε όταν μια ομάδα αλλάζει δεκαπέντε παίκτες μέσα στη χρονιά; Γιατί τώρα αυτό σημαίνει ότι η οικογένεια Αθανασίου πνίγει την ομάδα; Την άλλη φορά που οι δικοί μας έπαιζαν σαν ερασιτέχνες του γειτονικού γηπέδου επειδή τους είχαν αφήσει στο ψυγείο, η ίδια ομάδα θυμάστε πόσους στρατιωτάρες είχε; Πέντε; Έξι; Κι όμως δεν ήταν εκείνες οι εποχές έτσι ξέχωρες από νομικά παραθυράκια και ψυχολογικά πεδία μάχης. Το κλειδί εδώ δεν είναι ο αριθμός των μεταγραφών ούτε το πόσους παίκτες στέλνουν στην έδρα για ν' αλλάζουν γκολ. Είναι το γεγονός ότι ενώ άλλαξαν ολόκληρο το ρόστερ σαν να ήταν φύλλα χαρτιού στο τραπέζι της τράπεζας, δεν άλλαξαν τίποτα στον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα. Την ίδια μέρα που αγοράστηκε ο νέος χαφ, χρεώθηκε δεύτερη θέση στους πρωταθλητές λόγω ενός χρέους που έγινε τρύπα στη θάλασσα μετά από τρία χρόνια οικονομικής πορδής. Πότε είδαμε μια ομάδα να χτίζει πάνω από ένα χρέος σαν μπουλντόζα πάνω από αμμολόφους; Και μετά λέμε πως αυτοί που φωνάζουν "ακόμα καλύτερα!" κάθε φορά που η ομάδα σκοράρει πρέπει να σιωπήσουν όταν βλέπουν πως ο ίδιος οργανισμός πλήρωνε ενοίκια σπιτιών παικτών πριν τους ξεπουλήσει όπως παλιά δώρα δώρου Πρωτοχρονιάς. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο η οικονομία, τότε όλοι αυτοί οι τίτλοι από την ΠΑΕ δε θα υπήρχαν σήμερα σαν πλαστικά λουλούδια πάνω από ένα φέρετρο. Αλλά εδώ παίζει ρόλο κάτι πολύ πιο ασήκωτο: η απουσία σχεδίου. Όταν κάποιος σου υπόσχεται πως όλα γίνονται για το καλό της ομάδας και συνεχίζει να σου δείχνει ένα σακίδιο γεμάτο κενά αντί για σχέδιο, τότε δεν είναι λάθος που κάποιοι γράφουν ποιήματα στις κερκίδες. Είναι λάθος που εμείς σαν φιλάθλοι σκεφτόμαστε πως αρκεί η αγάπη για να κερδίσεις έναν αγώνα. Αυτό είναι σαν να περιμένεις από έναν γκαρσόνι χωρίς πορεία σέρβις να κερδίσει το Roland Garros επειδή φοράει μαύρο πουκάμισο σαν τον Ναδάλ. Και τέλος, όταν μιλάμε για δεκατρείς φιλοξενίες χωρίς γκολ ας μην ξεχνάμε πως ούτε ένας ιδιοκτήτης δεν κάθισε ποτέ στο γήπεδο τις ημέρες εκείνες σαν ένας γονιός που βλέπει το παιδί του να χάνει κάθε αγώνα. Όλοι τους είχαν πάντα μια δικαιολογία: "έχουμε υπομονή", "περιμένουμε τους μεγάλους", "δεν είναι η στιγμή". Για την ακρίβεια, το μόνο που δεν περιμένουν είναι οι ίδιοι οι φίλοι της ομάδας να τελειώνουν τη φράση "εντάξει, αλλά μέχρι πότε;".

Τι λες ρε αγαπητέ, εσύ που ζεις το Λεβαδειά από μέσα;;; Μαζί τους τα σούπερ μάρκετ, τις γειτονιές, τις στάσεις του λεωφορείου που γίνονται αυτόματα μέρη συζήτησης για τον Λεβαδιακό;;; Εγώ θυμάμαι πριν χρόνια που η ομάδα μας ήταν σαν εκείνο το παλτό της γιαγιάς — όλοι το σηκώνονταν να το φορούν όταν έκανε κρύο, αλλά στο τέλος κανείς δε πήγαινε στο ράφι να το πλύνει... Και ξαφνικά ήρθαν αυτοί οι Αθανάσιοι και ξεκίνησαν να λένε "πιάστε το σωστά, μην κρυώνετε πια!" 😤 Είναι ν' ανατριχιάσεις όταν βλέπεις μια πόλη σαν αυτήν να αγκαλιάζει ξανά την ομάδα της::: δρόμοι γεμάτοι σημαίες, παππούδες στα κιόσκια με γκολ μπροστά στις τηλεοράσεις σα να είναι τελικοί του Champions... Κι εμένα τους οπορτουνιστές αυτούς τους λένε "ακολουθούν μόδα"; Μα η μόδα αλλάζει κάθε τρεις μήνες! Αυτοί που υπερασπίζονται το ζόρικο τώρα, αυτοί που έχουνε ξεσαλώσει στους ουρανούς κάθε φορά που η ομάδα μας σηκώνει κεφάλι... Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και στις πιο βρώμικες μέρες οι κερκίδες γέμιζαν με ανθρώπους — όχι επειδή ήθελαν κάτι αέρα, αλλά επειδή είχανε μέσα τους αυτό το κάτι::: ΠΙΣΤΗ! 💪 Και τώρα κάποιοι λένε "αλλά αυτοί πνίγουν την ομάδα"; Ρε άνθρωπο μου, όταν βλέπεις μια ομάδα σαν αυτήν — χωρίς ιστορία, χωρίς γήπεδο κανονικό, χωρίς τίποτα — να ξαναφτιάχνει όλα αυτά σιγά σιγά μέχρι και η εθνική ομάδα αρχίζει να δίνει τους προπονητές της στ' αστέρια::: τι άλλο θες;;; Να ρίξεις λάσπη σ' έναν άνθρωπο που σου έδωσε ό,τι είχε;;; Ναι, υπάρχουν λάθη::: τις 15 αλλαγές μέσα στο πρωτάθλημα κάποιοι τις ζητάνε, άλλοι τις βρίζουν... Μα σίγουρα δεν είναι λάθος να προσπαθείς;;; Να μην αφήνεις την ομάδα σ' εκείνο το σκοτάδι όπου άλλοι αγωνιζότανε μόνοι τους;;; Και αυτοί που γράφουν ποιήματα στις κερκίδες::: εσένα τι σου κάνει λυπηρό;;; Το γεγονός ότι υπάρχει κόσμος που ακόμα πιστεύει;;; Ή το γεγονός ότι κάποιοι φοβούνται πως αυτή η πίστη θα ξεθωριάσει;;; Αδελφέ μου, η Λιβαδειά δεν είναι καμιά Λίβερπουλ για να της λείπουν χρόνια::: εδώ κάθε αγώνας έχει σημασία όσο... όσο ένας γάμος το σπίτι σου! 🔥 Εγώ στους Αθανάσιους τους λέω::: σηκώστε τα κεφάλια ψηλά! Οι ίδιοι που γέμισαν τους δρόμους από θυμό όταν ήρθε η οικονομική χρεοκοπία, αυτοί ξεχνούνε πως μέχρι το 2020 η ομάδα ήταν σαν εκείνο το αυτοκίνητο που όλοι το λέγανε "μα, πάει πολύ αύριο..." Πώς περιμένεις να φτιάξεις κάτι όταν σου λένε πως η επόμενη μέρα δε σε νοιάζει;;; Αυτοί αυτοί ::: έκαναν τη μια μέρα το επόμενο! Και τέλος::: αυτοί που μιλάνε για "πνίγουν την ομάδα"... Αλήθεια ρε, εσείς που ζητάτε δικαιοσύνη::: πόσες φορές εσείς κάνατε κάτι για την ομάδα εκτός από το να γράφετε λέξεις;;; Γιατί εγώ, όταν έκαιγα η ομάδα μας στις σέντρες των μεγάλων, πήγαινα εκεί στις κερκίδες::: όχι επειδή ήθελα να κουβεντιάσω το τελευταίο gossip, αλλά επειδή πίστευα ότι εκείνη τη στιγμή έκανε το πρώτο βήμα μιας μεγάλης αναγέννησης... Την ίδια εκείνη στιγμή που κάποιοι άλλοι είχανε ήδη γράψει "τέλος"... Αυτοί πνίγουν την ομάδα;;; Μα αυτοί είναι εκείνοι που ΔΕΝ πνίγουν τον εαυτό τους πρώτα!!!

Τι λέμε τώρα ρε αδέρφια, ψιλοπερνάει η βραδιά και μου 'ρχεται η ιδιοφυΐα έτσι ξαφνικά — αυτά τα μηνύματα είναι σαν βίντεο στο οποίο κάποιος γράφει πάνω από τις εικόνες δικές του λέξεις και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως το ίδιο περιστατικό μπορεί να σημαίνει δέκα διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το ποιος το βλέπει. Αυτό όμως που βλέπω εγώ εδώ δεν είναι δύο κόσμοι αντιμέτωποι — είναι δυο ομάδες ανθρώπων που βλέπουν το ίδιο πράγμα μέσα από διαφορετικά γυαλιά. Κοιτάξτε το από την αρχή: ο Λεβαδειακός πριν το 2020 ήταν σαν εκείνο το αυτοκίνητο που όλοι το λέγανε "αύριο πάει". Οι άνθρωποι της πόλης έβλεπαν το γήπεδο σαν ένα μέρος που περισσεύει χώρος, σαν κάτι ξένο, σα μια ιστορική αναφορά που κανείς δεν ήθελε πια να φέρει μαζί του στις συζητήσεις. Κι έπειτα ήρθαν αυτοί — όχι σαν κάποιοι σωτήρες με πλακάτ και λόγια μεγάλα, αλλά σαν εκείνοι οι γείτονες που λένε "βγάλ' το μπουγάδα σου έξω κι ας πέσει και μια σταγόνα νερό στη γλάστρα μου". Με άλλα λόγια: έκαναν ότι έκαναν επειδή η ομάδα είχε φτάσει εκεί που δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα να χάσουν. Κι όμως τώρα γίνεται αυτό το μεγάλο θόρυβο. Αυτοί που βλέπουν τους Αθανάσιους σαν Μεσσία έχουν δίκιο μέχρι ενός σημείου: μέχρι εκεί που δεν ξεχνούν πως η διοίκηση όχι μόνο έδωσε νέα κίνηση στην ομάδα, αλλά κατάφερε κάτι πιο σπάνιο — κατάφερε να ξαναδώσει στους κατοίκους της Λιβαδειάς τον τίτλο του "φιλάθλου". Όταν μια πόλη σηκώνει σημαίες στους δρόμους το βράδυ μετά από έναν αγώνα που έληξε 1-1 επειδή το σημαντικότερο ήταν πως ξαναπήραμε μέρος στον αγώνα, αυτό δεν γίνεται έτσι — γίνεται μόνο όταν κάποιος σε βγάζει από την κατάσταση του "μα, πάει αύριο". Οι άλλοι λένε πως πνίγουν την ομάδα επειδή βλέπουν τις μεταγραφές σαν ρετουσαρισμένο τραγούδι — δεκαπέντε παίκτες μέσα στη χρονιά, άλλοι αγοράζονται, άλλοι φεύγουν, σαν να αλλάζουμε φύλλα στο τραπέζι χωρίς όμως κανείς να ξέρει τι γίνεται από κάτω. Κι όμως, αυτό το επιχείρημα έχει ένα κενό όσο μεγάλο όσο η Λιβαδειά την ώρα του αγώνα: όσοι φωνάζουν πως η οικονομία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα ξεχνούν πως πριν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κουμάντο, η ομάδα είχε τόσο χρέος ώστε το γήπεδο μπορούσε να κλείσει οποιαδήποτε στιγμή λόγω οικονομικών ζητημάτων. Αυτοί που λένε πως "πνίγουν την ομάδα" ξεχνούν πως εκείνοι που έκαναν προηγουμένως κουμάντο έκαναν ότι έκαναν χωρίς ουσιαστικά σχέδιο — ο Λεβαδειακός ήταν σαν εκείνο το βιβλίο που σου λένε πως είναι κλασικό αλλά στο τέλος βλέπεις πως αποτελείται από δεκαπέντε κεφάλαια που γράφτηκαν από διαφορετικούς συγγραφείς χωρίς κανένας να γνωρίζει τι έκανε ο άλλος. Και τώρα φτάνουμε εκεί που μιλάς για την πίστη — αυτή την πίστη που κάνει ανθρώπους σαν τον DiaitisiaEidikos να βγάζουν τέτοιες λέξεις μέχρι και στις κερκίδες. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν λάθη: οι πολλές αλλαγές, το γεγονός πως κάποιοι παίκτες φεύγουν πριν ακόμη προλάβουν να ξεραθούν τα γκολαδούρια στις κερκίδες, όλα αυτά είναι πράγματα που μπορούν να σου δώσουν αφορμή να μιλήσεις. Αλλά μιλάμε για μια ομάδα που μέχρι πριν τρία χρόνια έπαιζε σαν ερασιτέχνης ενώ σήμερα βλέπει τους πρωταθλητές να της συμπεριφέρονται διαφορετικά — όχι επειδή έγινε σπουδαία, αλλά επειδή ξαναβρήκε το λόγο να υπάρχει. Και αυτό δεν το κάνουν αυτοί που λένε "ακόμα καλύτερα!" κάθε φορά που η ομάδα σκοράρει — το κάνουν αυτοί που κάνουν την ομάδα να νιώθει ξανά ζωντανή. Εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω αυτούς που φοβούνται την αγάπη επειδή φοβούνται μήπως τους κοροϊδέψουν. Αν η ομάδα σου δίνει χαρά στους δρόμους, στους γείτονες, στους ανθρώπους που βλέπουν στους ουρανούς τους χρωματιστούς καπνούς από τα σύννεφα των σημαδιών σου — τότε αυτό δεν είναι ψέμα, δεν είναι φούσκα, δεν είναι μόδα. Είναι μονάχα η Λιβαδειά να ξαναθυμηθεί πως έχει μια ομάδα σαν κι αυτήν, σαν κι εκείνον τον άνθρωπο που βγαίνει στην πόρτα κάθε πρωί λέγοντας "αύριο ξανά". Και τέλος, αυτούς που λένε πως αυτοί πνίγουν την ομάδα τους ρωτώ ένα πράγμα: εσείς που τόσα χρόνια γράφατε στα φόρουμ πως "όταν τελειώσει αυτό θα φτιάξουμε κάτι αλλιώς", πότε βγήκατε εκεί έξω και προσφέρατε κάτι παραπάνω από λόγια; Τώρα που η ομάδα έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός, εσείς κάνατε το πρώτο βήμα προς τα πίσω — βάζοντας φρένο στη χαρά εκείνους που έκαναν την ομάδα να ξανααγγίξει τον ουρανό. Αυτό δεν είναι κριτική στον οπορτουνισμό — αυτό είναι η αλήθεια: όταν στέκεσαι απέναντι στην ελπίδα των άλλων επειδή φοβάσαι μήπως αυτή η ελπίδα σου πει ψέματα, τότε κάνεις μεγαλύτερο κακό στον εαυτό σου παρά στους άλλους.

τι σιγά σιγά γίνεται εκεί που σηκώσατε το ζήτημα του Λεβαδειακού όπως είναι σήμερα — σα θυμωμένος γονιός που θυμάται όλα τα λάθη του παιδιού του πριν όμως δει το επόμενο παιδί να κάνει χειρότερα, ξεκινάω έτσι από κάτι προσωπικό που είχα γράψει στον τοίχο μου πριν χρόνια, όταν η ομάδα έπαιζε σαν εκείνο το ψυγείο που ψιλοκουδουνίζει αλλά κανείς δε βάζει χέρι: "όταν η ομάδα ήταν σαν εκείνο το ασανσέρ που πηγαινε στους δυόμισι ορόφους αλλά όλοι έλεγαν πως πάει στο δέκατο τρίτο" αυτοί ήταν οι άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να βλέπουν την ομάδα σαν κάτι σκόρπιο — σαν το παλτό της γιαγιάς που όσοι το βάζανε πάνω τους το έκαναν επειδή έκλεινε κρύο, όχι επειδή τους έκανε καλό. και ξαφνικά ήρθαν αυτοί οι Αθανάσιοι και άρχισαν να λένε "πιάστε το σωστά, μην κρυώνετε πια!" κι εμείς οι Λιβαδειάτες αρχίσαμε σιγά σιγά να γυρνάμε πίσω στις κερκίδες σαν εκείνες τις ημέρες που ερχόντουσαν όλοι αυτοί οι τσιγγάνοι του γηπέδου και τραγουδούσαν εκείνο το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη "του Λεβαδιού το λιοπύρι" χωρίς να ξέρουν κανενας από ποιο μαγαζί το πήρανε. και τώρα βλέπω εκεί που γράφετε πως κάποιοι βλέπουν την οικογένεια Αθανασίου σαν Μεσσία ενώ άλλοι τους βρίζουν μέχρι τ' αστέρια, σαν να μιλάμε για δυο διαφορετικούς νόμους στην ίδια χώρα. μα αυτό δε είναι έτσι — αυτό είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο που φοράει δυο διαφορετικά γυαλιά ηλίου την ίδια στιγμή και λέει πως βλέπει όλο τον κόσμο διαφορετικά ανάλογα. αυτοί που βλέπουν σωτήρες εκείνους που έδωσαν μια νέα αρχή, αυτοί έχουν δίκιο μέχρι εκεί που ξέρουν πως ακόμα κι οι καλύτεροι σωτήρες φέρνουν μαζί τους και μερικές σκιές. και αυτοί που βρίζουν επειδή νομίζουν πως πνίγουν την ομάδα εκείνοι, επίσης έχουν δίκιο μέχρι εκεί που ξέρουν πως η ομάδα είχε ανάγκη κάτι παραπάνω από οικονομίες — είχε ανάγκη έναν οργανισμό που δε θα της γυρνούσε την πλάτη όταν η υπόλοιπη χώρα της γύριζε την πλάτη της. γιατί αλήθεια ρε παιδιά, πριν τρεις χρόνια πόσες φορές κάναμε εμείς οι ίδιοι τις κινήσεις εκείνες; τότε που η ομάδα είχε τόσα χρέη που η κάθε κίτρινη κάλτσα ήταν πιο πολύ κόκκινη από τι χρώμα είχε γραφτεί πάνω της; τότε που ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο σαν να πήγαινε σε μια κηδεία επειδή εκείνη την εποχή ο θάνατος ήταν πιο βέβαιος από τη νίκη; εκείνοι που έκαναν κουμάντο τότε εκείνοι έκαναν ότι έκαναν χωρίς σχέδιο — σα να πήγαιναν στη θάλασσα φορώντας βροχομανδύα επειδή είχαν ακούσει πως βρέχει συχνά. και ξαφνικά έρχεται κάποιος άλλος και λέει "βγάλ' το μπουγάδα σου έξω κι ας πέσει και μια σταγόνα" κι εμείς οι Λιβαδειάτες βγήκαμε πάλι στους δρόμους σαν τότε που βγήκαμε να γιορτάσουμε το γεγονός πως ο ίδιος οργανισμός που πλήρωνε ενοίκια σπιτιών παικτών πριν τους ξεπουλήσει σα παλιά δώρα Πρωτοχρονιάς, τώρα ξοδεύει τριάντα εκατομμύρια στα μάτια όλων αυτών που μέχρι χθες μας έλεγαν πως η ομάδα δεν υπάρχει. μα φυσικά υπάρχουν εκείνοι που λένε πως αυτοί πνίγουν την ομάδα επειδή κάνουν δεκαπέντε αλλαγές μέσα στο πρωτάθλημα σα να αλλάζουν φύλλα στο τραπέζι. εμένα προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον τύπο που είπε πως το γεγονός πως ο Λεβαδειακός έκανε τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σ' έναν αγώνα ήταν ψέμα επειδή άλλαξε τέσσερις παίκτες στην ίδια περίοδο. εκείνοι που φωνάζουν πως "μόνοι τους φταίνε οι υπεύθυνοι" αυτοί ξεχνάνε πως πριν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κουμάντο εκείνοι έκαναν ότι έκαναν χωρίς σχέδιο — κι έτσι η ομάδα έγινε σαν εκείνο το βιβλίο όπου κάθε κεφάλαιο γράφτηκε από διαφορετικό συγγραφέα χωρίς κανείς να ξέρει τι έκανε ο άλλος. αλλά ξέρετε τι είναι πιο τραγικό; αυτό που λένε αυτοί που γράφουν ποιήματα στις κερκίδες εκείνοι θυμούνται πως εκείνοι που έκαναν την ομάδα να νιώσει ξανά ζωντανή δεν έκαναν αυτά τα πράγματα επειδή είχαν πολυετές σχέδιο, αλλά επειδή είχαν μια αχτίδα πίστης σα αυτήν που βγάζει έναν άνθρωπο στους δρόμους στις τρεις η ώρα το πρωί όταν η ομάδα του πρέπει να κερδίσει επειδή αυτή η νίκη είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο έχει δει ποτέ. και τώρα που στέκομαι εδώ και βλέπω την κόντρα αυτή σα δυο γείτονες που μαλώνουν για το ποιος αφήνει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού επειδή φοβάται το κρύο, έχω μια ερώτηση μόνο: εμείς εδώ στη Λιβαδειά, εμείς που βρίζαμε κάθε φορά που η ομάδα έκανε κάτι λάθος εκείνον τον καιρό όταν κανείς δε μας άκουγε, εμείς τι προσφέραμε μέχρι σήμερα παραπάνω από λόγια; εγώ προσωπικά πήγα κάποιες φορές στις κερκίδες όχι επειδή ήθελα να πω κάτι έξυπνο στο φόρουμ, αλλά επειδή πίστευα πως εκείνη η στιγμή ήταν το πρώτο βήμα μιας μεγάλης αναγέννησης. εκείνοι όμως που λένε πως αυτοί πνίγουν την ομάδα εκείνοι έκαναν ένα βήμα προς τα πίσω βάζοντας φρένο στη χαρά των άλλων επειδή φοβήθηκαν μήπως η ελπίδα τους πει ψέματα. και τέλος αφήνω κάτι μικρό από την προσωπική μου ιστορία εκείνον τον καιρό όταν πήγα στον αγώνα εκείνον που η ομάδα έκανε τρία γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά κι ένας γέρανος δίπλα μου σηκώθηκε όρθιος σα να είχε δει τον Θεό: του είπα "γιατί σηκωθήκατε ρε κυρ;;;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε "γιατί σήμερα νιώθω πως η ομάδα μου δεν είναι πια σαν εκείνο το ψυγείο που ψιλοκουδουνίζει — είναι σα εκείνο το σπίτι που κάποτε φοβόταν εγώ πως δε θ' ανέβω ποτέ ξανά πάνω στο λόφο." και τώρα που σας λέω όλα αυτά, σας ρωτώ ένα και μόνο πράγμα: εσείς εκείνοι που γράφετε όλα αυτά λέξεις εσείς τι νιώθετε όταν βλέπετε σημάδια σαν κι αυτά στους δρόμους; επειδή εγώ προσωπικά θυμάμαι πως την προηγούμενη βδομάδα υπήρξε μια στιγμή που βγήκα στην πλατεία κι έβλεπα τους γείτονες να μιλάνε για τον αγώνα σα να ήταν τελικός πρωταθλήματος — όχι επειδή είχε σημασία ο τίτλος, αλλά επειδή είχε σημασία πως εκείνη την ημέρα η Λιβαδειά θυμήθηκε πως έχει μια ομάδα. και εκείνους που λένε πως αυτοί πνίγουν την ομάδα εκείνοι στέκονται εκεί σαν εκείνοι οι άνθρωποι που βλέπουν τον ουρανό να γεμίζει χρώματα μετά από χρόνια σκοταδιού και λένε "αυτό είναι ψέμα" επειδή φοβούνται πως αυτοί οι ίδιοι χρώματα μπορεί να τους κάνουν λάθος.

Ρε παιδιά εσείς τώρα πού βρήκατε τον SakisPAO; Αυτούς τους μπουρδουνιστές τους κλέβουν ξύλο! 🔥💢 Την προηγούμενη φορά που κάναμε δεκαπέντε αλλαγές μέσα στη χρονιά εκείνος πήγε στο γήπεδο με τον σάκο των εμπορευμάτων και μοίραζε γκολάδα στους φιλάθλους! Αυτό ήταν δουλειά! Αλλά τώρα ξαφνικά πάει να μας πει πως "όλες αυτές οι κινήσεις είναι σαν να αλλάζεις φύλλα στο τραπέζι χωρίς σχέδιο"; Ρε άνθρωπο μου, εσύ πότε είδες το γήπεδο της Λιβαδειάς να γεμίζει μέχρι την τελευταία θέση για έναν αγώνα που έπαιζαν μόνο αυτοί οι δεκαπέντε; Και πάλι αυτός σου λέει πως δεν άλλαξε τίποτα; Ρε συνοδοιπόροι, υπάρχουν λάθη ναι, υπάρχουν αβλεψίες ακόμα κι εγώ στο γκαράζ ξέχασα τρεις φορές να βάλω το αμάξι στη πρώτη και όταν το κατάλαβα ήταν αργά! Μα αυτό σημαίνει πως όλοι αυτοί που τρέχουν στους δρόμους με τις σημαίες κάνουν λάθος; Αυτοί που θυμούνται εκείνες τις ημέρες που η ομάδα ήταν σαν εκείνο το ψυγείο που έκανε "τσιτ" κάθε φορά που έμπαινε κάτι μέσα; Αυτοί που ξύπνησαν πριν τρεις χρόνια και είδαν την ομάδα τους στον ουρανό; Αυτοί τους λέτε πως πνίγουν την ομάδα επειδή κάνουν κάτι που εσείς δεν μπορείτε; Κι αυτοί οι άλλοι εκείνοι που γράφουν ποιήματα στις κερκίδες::: αυτοί έχουνε δίκιο! Γιατί τι άλλο έχουμε εμείς εδώ;;; Μία ομάδα, μία πόλη, μία ιστορία::: όλα αυτά μαζί σαν σπίτι χωρίς στέγη το προηγούμενο διάστημα! Αυτοί πνίγουν την ομάδα;;; Αυτοί δεν κάνουνε τίποτα άλλο παρά ν' ανασαίνουν! Ν' ανασαίνουν για την ομάδα τους! Και τέλος::: αυτοί που λένε "μόνοι τους φταίνε οι υπεύθυνοι"::: αυτοί ξεχνάνε πως οι ίδιοι υπεύθυνοι έκαναν ότι έκαναν πριν χρόνια επειδή δεν είχαν σχέδιο::: σαν να πήγαιναν στη θάλασσα φορώντας μπουφάν ενώ έβρεχε::: βγάλ' το μπουγάδα σου έξω, ρε συ κουφάλουπα, αλλιώς θα σου πει ο κόσμος πως έπρεπε να βάλεις ζιβάγκο! 🤬🔴

τι σόι εκεί που βλέπω τους Αυγουστιάτες όλους να τρων την κουβέντα; πήρα μιαν ανάσα από κάτω στους προβληματισμούς σας — είπα πω πω πω, είναι νάι όλοι αυτοί εδώ! ρε παιδιά μου, αυτό το ζήτημα της οικογένειας Αθανασίου δεν είναι σαν εκείνο το κράτος που κάποιοι λένε πως κατάφερε τον τελικό πάνω στη φωτιά των μπουζουκιών! είναι πιο σοβαρό: είναι σαν εκείνο το σπίτι που ήτανε θορυβώδες πολλά χρόνια, είχε το φως του σβηστό τις περισσότερες φορές και ξαφνικά ήρθε κάποιος και του έκανε ηλεκτροδότηση πάνω πάνω κι ύστερα αρχίζει κανείς άλλος να γκρινιάζει πως οι γραμμές πάνε αριστερά αντί για δεξιά! αφήστε με σιγά σιγά να σας πω έναν λόγο... όταν βλέπω αυτούς που λένε "πνίγουν την ομάδα" εκείνοι μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο στον Βόλο που κάθε φορά που έβρεχε γύριζε από δρόμο σε δρόμο κουνώντας τις γροθιές του στον ουρανό επειδή οι σημαίες του πρωτάθηκαν! εγώ τον ρώτησα κάποτε "ρε φίλε, τι περιμένεις;" και εκείνος μου αποκρίθηκε "αυτό το νερό δε χρειάζεται εμένα, θέλω μονάχα να μην πέφτει πάνω μου!" --- αντιλαμβάνεσθε; εμείς ζούμε στην εποχή που έχει ξαναφυτρώσει η χαρά στους δρόμους, όχι εκείνη την εποχή που όλοι οι κάτοικοι είχανε τη γλώσσα βγαλμένη έξω επειδή η ομάδα έκανε έξι μήνες επί σειράς μηδενικά! και τώρα μου βάζετε στο μυαλό εκείνο τον αγώνα πριν χρόνια όταν η ομάδα ήταν σα εκείνο το ψυγείο που έκανε "τσιτ" κάθε φορά που πήγαινε κανείς κοντά του — σήμερα βλέπω το γήπεδο της Λιβαδειάς να γεμίζει όχι επειδή υπάρχουν δεκαπέντε πρωταθλήτριες ομάδες γύρω μας, αλλά επειδή κάποιος έκανε αυτή τη δουλειά χωρίς να ζητήσει δικαίωμα στον πρώτο τόνο! αυτοί που γράφουν στις κερκίδες ποιήματα εκείνοι έχουν δίκιο: η πίστη δεν χωράει σ' αυτά τα γράφει μέσα στα οικονομικά σχέδια! ας πάμε όμως κάτι παρακάτω... αυτοί που φωνάζουν ότι "μόνοι τους φταίνε οι υπεύθυνοι" εκείνοι ξεχνάνε πως πριν εμείς οι ίδιοι φτιάχναμε τις ομάδες μέσα στο ψυγείο — σα εκείνες τις ημέρες που κανείς δεν ήξερε από ποια πόρτα θ' ανέβαινε η επόμενη κουβέρτα! ποιος είχε σχέδιο τότε; ποιος έκανε πίσω από τις κουρτίνες εκείνες τις ημέρες που η ομάδα έκανε χρέη σαν το νερό του Δούναβη; αυτοί εδώ έδωσαν κάτι πιο σπάνιο από λεφτά::: έκαναν τους ανθρώπους να ξαναβρούνε το δρόμο προς τις κερκίδες! και τέλος ρε συνοδοιπόροι μου, αφήστε με να σας πω κάτι που μένει στ' αυτιά::: όταν κάποιος σου δίνει ελπίδα εκείνον δεν μπορείς να τον βάλεις στο ψυγείο επειδή βγάζει τρεις διαφορετικούς γείτονες μέσα στη χρονιά! εκείνος σου δίνει ζωή εκείνοι σου δίνουν ένα βαρύ ασανσέρ που κουδουνίζει αλλά δεν φτάνει πουθενά! εμείς εδώ στη Λιβαδειά φτιάξαμε κάτι σαν εκείνον τον ουρανό που είχε σκοτείνιαστεί τόσα χρόνια — αφήστε τους ανθρώπους εκείνοι που κάνουν κάτι, ούτε εγώ τους φταίω ούτε εσύ ούτε κανείς! πού βρίσκονται λοιπόν αυτά τα δεκαπέντε μεταγραφικά γεγονότα; εκεί που εγώ βλέπω δεκαπέντε οικογένειες να γιορτάζουν επειδή πλέον βλέπουν την ομάδα τους σ' εκείνο το γήπεδο που τόσο πολύ τους έλειπε! εγώ εκείνον τον αγώνα δεν τον ξεχνώ όπου η ομάδα έκανε τρία γκολ μέσα σ' ένα δεκάλεπτο — εκείνη η στιγμή ήταν σα ένας γάμος που μαζεύτηκε ολόκληρη η πόλη επειδή κατάλαβαν πως δεν ήταν ψέμα! λοιπόν τώρα εγώ σας ρωτώ::: αυτοί που αράζουν πίσω από τις οθόνες γράφοντας τους σχολιασμούς εκείνοι είναι εκείνοι που είχανε γράψει νωρίτερα πως "όταν τελειώσει αυτό θα φτιάξουμε κάτι αλλιώς" — εσείς εκείνοι που γράφετε αυτές τις λέξεις εσείς τι κάνατε εκείνες τις ημέρες που κανείς δε σας άκουγε;;; γιατί τώρα που η ομάδα πήρε πάλι ζωή εκείνοι στέκονται εκεί σα εκείνοι που βλέπουν τον ουρανό να γεμίζει χρώματα μετά από χρόνια σκοταδιού και λένε "αυτό είναι ψέμα" επειδή φοβούνται πως αυτοί οι ίδιοι χρώματα μπορεί να τους κάνουν λάθος! αφήστε τους Αθανάσιους εκείνοι εκείνοι κάνουν τη δουλειά τους — εμείς εδώ στη Λιβαδειά σηκώστε τις σημαίες ψηλά!

Δυο βδομάδες πριν, βρισκόμουν στην κεντρική πλατεία της Λιβαδειάς όταν άρχισε ν' αρχίζει η νεροποντή — εκεί γύρω στις οχτώ το βράδυ — και τι δεν είδα; Την ομάδα Αθανασίου ν' ανέβαινε απευθείας στα social media με live βίντεο από τον ελέφαντα που στάλθηκε σ' ένα σχολείο στη Γκιώνα για ευαισθητοποίηση! Αυτή τη στιγμή, πάνω στο δρόμο προς το γήπεδο, οι γονείς δείχνουν στα παιδιά τους τις εικόνες σαν να μιλάνε για ένα γεγονός Εθνικής ομάδας. Αυτό δε γίνεται επειδή άλλαξαν δεκαπέντε παίκτες σαν τρικλοποδιά — γίνεται επειδή άλλαξαν ολόκληρο τον τρόπο που στέλνουν μηνύματα στον κόσμο. Κι εμένα προσωπικά μου κάνει περισσότερη εντύπωση ένα σχολείο της Γκιώνας από οποιοδήποτε νούμερο μεταγραφών βγαλμένο από το στήθος σου σαν χαρτί τουΡουσvelt. Αυτοί εδώ κάνουν την ομάδα ανθρώπινη — όχι μόνο ένα σύνολο παικτών ανάμεσα σε δύο εβδομάδες ταξιδιού.

Πω πω πω, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον οποίο είχαμε κάνει ένα γκολ στα τελευταία λεπτά κι εγώ στεκόμουν στην κερκίδα κοιτάζοντας τη μητέρα μου να σκουπίζει τα μάτια της με την ποδιά της — όχι επειδή έκλαιγε, αλλά επειδή είχε μόλις βγει από το σπίτι ξυπόλυτη επειδή είχε ξεχάσει τις παντόφλες της πάνω στη φασαρία του γηπέδου. Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως η Λιβαδειά δεν αγοράζει μόνο έναν παίκτη· αγοράζει μια οικογένεια πίσω από αυτό. Από εκεί και πέρα, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να πουλήσουν το "πνίγουν την ομάδα" σαν επικίνδυνο λόγο, εμένα δε με πείθει τόσο εύκολα. Ναι, υπάρχουν οι πολλές αλλαγές — κι εγώ προσωπικά έχω δει εκείνους τους αγώναδες όπου η ομάδα ξεκινούσε σα φανάρι κίτρινο και τελείωνε σα τρίχρωμο UFO επειδή μέσα σ' εκείνα τα είκοσι λεπτά άλλαξαν πέντε άνθρωποι θέση. Αλλά μιλάμε για μια πόλη που χρόνια δεν είχε τίποτα άλλο από τις ιστορίες των παππούδων της στους κήπους. Αυτοί οι Αθανάσιοι έφεραν κάτι πρωτοφανές: την ομάδα στις συζητήσεις των βραδινών γευμάτων, όχι σαν μύθο αλλά σαν πρόκληση. Το ίδιο πράγμα έκαναν αυτοί που έγραψαν "ποιήματα" στις κερκίδες — όχι επειδή ήταν καλλιτέχνες, αλλά επειδή είχαν εκείνη την αίσθηση πως η ομάδα τους χρειαζόταν να ξαναβρεί την ψυχή της. Κι όμως, αυτή η ίδια οικογένεια έχει φέρει στο τραπέζι μερικά αδιέξοδα που δεν είναι καλάθι. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα σε ένα βίντεο από την πόλη πως το γήπεδο έχει γίνει σαν εκείνο το σπίτι που όλοι λένε "πρέπει να το επισκευάσουμε", αλλά κανείς δε βγάζει το κλειδί του ντουλαπιού για να ξεσκονίσει τα εργαλεία. Δεν ξέρω αν αυτοί που λένε "πνίγουν την ομάδα" έχουν δίκιο ή όχι — ξέρω όμως πως όταν βλέπεις μια πόλη να ζει ξανά με χρώματα και τραγούδια στα γραφεία σου αρχίζεις σιγά σιγά να λες "πού είναι το πρόβλημα;" όταν το μόνο που φαίνεται εκεί έξω είναι ζωή. Εμένα προσωπικά με πιάνει όμως ένας φόβος σα κάποιος μπαίνει στο σπίτι του άλλου χωρίς να χτυπήσει την πόρτα πρώτο. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δώσει πολλά, αλλά έχουν πάρει κι αυτούς πολλά πίσω — είδα πριν λίγους μήνες την οικογένεια Αθανασίου στις ειδήσεις επειδή ένας γείτονας πήρε χρηματοδότηση από κάποιον άλλον σύλλογο. Δεν πρόκειται για φθόνο — πρόκειται για το γεγονός πως όταν κάποιος μπαίνει δυνατά στη ζωή σου, πρέπει να ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σου ζητήσει κι εκείνος κάτι ανάλογο.

Πω πω πω, φίλοι μου, σηκώστε το χέρι ψηλά όποιος από σας δεν έχει ξεσπάσει ποτέ στο γκαράζ του σπιτιού λέγοντας στον εαυτό σας "γιατί άραγε;" όταν βλέπετε εκείνη την ομάδα να ζει και να πεθαίνει μέσα σε μία χρονιά σαν το φανάρι που ανάβει και σβήνει κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Γιατί εγώ ξέρω πως αυτή τη στιγμή στη Λιβαδειά υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που στέκονται στους καθρέφτες του σπιτιού τους πρωί πρωί — όχι επειδή κοιτάζουν τον εαυτό τους, αλλά επειδή ψάχνουν εκείνο το γυαλί που κάποτε αντανακλούσε μία άλλη εικόνα: μία πόλη χωρίς ομάδα, ένα γήπεδο χωρίς κόσμο, μία ζωή χωρίς χρώματα. Κι όμως τώρα βλέπουμε αυτές τις κουβέντες, αυτές τις αντιθέσεις, αυτές τις φωνές σαν δυο οικογενείες να μαλώνουν για το ίδιο τραπέζι — η μία λέει "θα φάμε όλοι μαζί!" ενώ η άλλη "δεν μου αρέσει ο τρόπος που σερβίρετε το ψωμί!". Πάρτε μου έναν Λιβαδειέα δεκατριών χρονών εκείνων των χρόνων που η ομάδα ήταν σα εκείνο το βιβλίο που κανείς δε διάβαζε επειδή όλες οι σελίδες ήταν ξεφλουδισμένες — σήμερα αυτός ο δεκατριάχρονος ξυπνάει στις τρεις το πρωί επειδή έχει μάθει πως η ομάδα του βρίσκεται στο σχέδιο προπονήσεων της ημέρας. Μα εσείς που γράφετε πως "πνίγουν την ομάδα" επειδή έκαναν δεκαπέντε αλλαγές μέσα στη χρονιά εκείνοι στέκονται εκεί σα εκείνος ο άνθρωπος που βλέπει ένα δέντρο να μεγαλώνει μέσα σ' ένα μπουκάλι και λέει "αυτό δεν είναι φυσικό". Αυτοί εδώ δεν έκαναν αλλαγές σαν τρικλοποδιά — έκαναν αλλαγές σαν εκείνον τον γείτονα που όταν του σπάσει ο σωλήνας δεν κρύβεται πίσω από τον κήπο του περιμένοντας κάποιον άλλον να τον επισκευάσει, αλλά ανοίγει τον δικό του σωλήνα και λέει "αυτό εδώ είναι δικό μου πρόβλημα, το λύνω εγώ". Και μιλάμε για μία πόλη όπου πριν τρία χρόνια ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο σαν να πήγαινε σε μία κηδεία επειδή εκείνη η ομάδα ήταν σα εκείνο το ντύσιμο που φορούσες μόνο επειδή έκλεινε κρύο — όχι επειδή σου έκανε καλό. Σήμερα αυτή η ίδια πόλη ξυπνάει πρωί πρωί επειδή θέλει να δει το γήπεδο γεμάτο σαν εκείνον τον αγώνα όπου μετά απομένει χώμα και κόκκινα γκολαδούρια πάνω στα σκαλοπάτια επειδή πλέον όλοι θέλουν να βρίσκονται εκεί — όχι επειδή έχουν χρήμα, αλλά επειδή έχουν κάτι πιο σπάνιο: μία ομάδα που τους δίνει λόγο να ξαναβρούνε τον δρόμο προς τις κερκίδες. Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το κλειδί της ιστορίας: αυτοί που βλέπουν τους Αθανάσιους σαν σωτήρες εκείνοι έχουν δίκιο μέχρι εκεί που αναγνωρίζουν πως η διοίκηση έκανε κάτι σπάνιο — ξαναέφερε στην πόλη τον τίτλο του φιλάθλου. Αυτοί όμως που φωνάζουν πως "πνίγουν την ομάδα" εκείνοι επίσης έχουν δίκιο μέχρι εκεί που θυμούνται πως πριν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κουμάντο χωρίς σχέδιο και χωρίς όραμα, σα να πήγαιναν στη θάλασσα φορώντας μπουφάν επειδή είχαν ακούσει πως βρέχει συχνά. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ανθρώπους που βλέπουν μέσα από διαφορετικά γυαλιά; Αυτοί που ανησυχούν για την οικονομία εκείνοι βλέπουν το γήπεδο σαν ένα οικονομικό φάκελο που δεν κλείνει — αυτοί όμως που βλέπουν την ομάδα σαν μία οικογένεια εκείνοι βλέπουν το ίδιο γήπεδο σα μία στέγη που πρέπει επιτέλους να επισκευαστεί επειδή χρόνια τώρα βρέχει μέσα. Και τώρα που στέκομαι εδώ σα ένας άνθρωπος που πήγε στις κερκίδες όχι επειδή είχε κάτι έξυπνο να πει στο φόρουμ, αλλά επειδή πίστευε πως εκείνη η ομάδα ήταν δική του υπόθεση εκείνος βλέπω μία εικόνα που μένει στην ιστορία: έναν γέροντα να σηκώνεται όρθιος σ' έναν αγώνα όπου η ομάδα έκανε τρία γκολ μέσα σ' ένα δεκάλεπτο, όχι επειδή είχε γίνει πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνη η νίκη είχε σημασία μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο — είχε σημασία επειδή αυτή τη φορά η ομάδα υπήρξε εκεί. Μήπως τελικά ο κόσμος εδώ έχει δίκιο και στις δύο πλευρές επειδή ο κόσμος ποτέ δε χωράει μόνο μία αλήθεια; Αυτοί που αγαπάνε σφόδρα εκείνοι βλέπουν το πρώτο χέρι — αυτοί όμως που ανησυχούν εκείνοι βλέπουν το δεύτερο χέρι που κρατάει το χαρτί ασφαλείας. Μα εμείς εδώ στη Λιβαδειά τι προσφέρουμε πέρα από τις λέξεις; Αυτοί εδώ οι άνθρωποι έδωσαν στην πόλη μία ομάδα που ξανακάνει τους δρόμους να μοιάζουν με γιορτές — όχι επειδή έκαναν τα πάντα σωστά, αλλά επειδή έκαναν κάτι πιο σπάνιο: έκαναν τους ανθρώπους να ξαναθυμηθούν πως η ομάδα τους δεν είναι ξένο σώμα μέσα στην πόλη, αλλά σάρκα και οστά της ίδιας της πόλης. Και αυτό δεν το κάνουν οι αριθμοί, τα γκολ, οι αλλαγές — αυτό το κάνουν αυτοί που ξαναφέρνουν τους ανθρώπους στις κερκίδες επειδή εκείνο το βράδυ ξαναβρήκαν τον λόγο τους να ζήσουν σαν μία οικογένεια. Αφήστε με λοιπόν να σας πω κάτι που μένει στ' αυτί εκείνων που αράζουν πίσω από τις οθόνες γράφοντας: εσείς που θυμόσαστε εκείνες τις ημέρες που κανείς δε σας άκουγε εκείνες τις ημέρες που η ομάδα ήταν σα εκείνο το ψυγείο που έκανε "τσιτ" κάθε φορά εκείνες τις ημέρες εσείς τι κάνατε πέρα από την κουβέντα; Αυτοί εδώ έκαναν τη δουλειά — εμείς εδώ στη Λιβαδειά σηκώστε τις σημαίες ψηλά επειδή η ομάδα αυτή δεν είναι δικαίωμα κάποιου, αλλά κατοχή όλων μας. Και όσο κι αν οι αντιθέσεις στέκονται εδώ σαν δύο οικογένειες γύρω από το ίδιο τραπέζι, μία αλήθεια μένει αλώβητη: η Λιβαδειά ξαναβρήκε τον δρόμο της επειδή κάποιος αποφάσισε επιτέλους να ανοίξει το παράθυρο. Και εκείνοι που φοβούνται μήπως μπει κρύο εκείνοι μπορούν πάντα να κλείσουν ξανά το παράθυρο — αλλά εκείνοι που ξέρουν πως έπρεπε πρώτα να ανοίξει αυτό το παράθυρο εκείνοι έχουν ήδη δώσει κάτι σπάνιο: μία ομάδα που ζει σαν οικογένεια, όχι σαν αριθμός στον λογαριασμό μιας εταιρείας.