Το 2007 η νύχτα που ξανάγραψες την ιστορία μας!
ξέχασα πόσες φορές ξάπλωνα ξύπνιος εκείνες τις νύχτες σιχαμένος με τους γονείς μου γιατί έπρεπε να σηκωθώ πρωί-πρωί στην εργασία... αλλά την 1η Ιουνίου του 2007 το ξέχασα όλα γιατί δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. είχαμε την τελευταία αγωνιστική εκείνο το βράδυ, ήμασταν πέντε βαθμούς πάνω από τον κίνδυνο, όμως το όνειρο έπαιζε κι αυτό μαζί μας μέχρι τελευταία στιγμή. θυμάμαι τον κόπο που είχε γίνει εκείνη την χρονιά, τις πολλές φορές που φύγαμε ισόπαλοι όταν έπρεπε να κερδίσουμε, τον τρόμο μήπως πέσουμε πάλι στο τέλος... και ξαφνικά εκεί στις 8 το βράδυ, όταν ήρθε το γκολ του κούρδου σέντερ τότε — έτσι τον φωνάζαμε, δεν ξέρω τι έκανε εκεί μέσα στις νυχτερινές πτήσεις, ήταν σαν να είχε την μπάλα κολλημένη στο πόδι του.
μιλούσαν μετά πως στο τελευταίο λεπτό είχε κάνει μια κίνηση σαν σκανδαλιά, έκοψε τρεις στη σειρά σα γαλλικός βιολονίστας κι έφυγε κατά πάνω του τον τερματοφύλακα σα να ήταν ο μικρός της γειτονιάς... και εκεί εγώ ανάμεσα στους φίλους στου ντου μαζί σπρώχναμε και ξεφωνίζαμε σα χαμένοι, σα να βγήκαμε από νου στο γήπεδο ο ίδιος. κάποιος μου είχε αγοράσει ένα κουτάκι μπίρα εκείνο το βράδυ — πρώτη φορά μετά χρόνια που ξαναπήρα στα χέρια μου κρύο ποτό στις τρεις το πρωί δίπλα στο σπίτι μου, σιγά σιγά χαλαρώναμε όσο η είδηση έφτανε σιγά σιγά σ' όλους εδώ στον τρύγο.
πάντα έλεγαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν το δικό μας "κουρέλια στις σημαίες" στιγμή. δεν είχαμε ποτέ ξανανιώσει τέτοια αίσθηση. δυο χρόνια αργότερα η τύχη μας γύρισε την πλάτη — όσοι βιώσατε εκείνες τις στιγμές ξέρετε πόσο γρήγορα γίνεται η ιστορία ζόρικη — αλλά εκείνο το βράδυ όλα άλλαξαν. όχι μόνο επειδή πήγαμε εκεί, όχι μόνο επειδή την γλυτώσαμε... εκείνο το γκολ ήταν σα να μας δώσανε μια δεύτερη ζωή ως φιλάθλους. σαν αυτοί οι τύποι εκεί στο γήπεδο να μας έδειξαν πως ακόμα κι όταν όλα είναι μαύρα, εκείνος ο τυχερός σέντερ μπορεί μια νύχτα να σβήσει τις φωτιές σου. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΠΙΩΜΑΡΑ ρε οι φίλοι μου θυμάστε εκείνο το βράδυ; Στάθηκα όρθιος σα ραβδί στο σαλόνι μου στη γωνία της οδού Βασιλιά Κωνσταντίνου τρώγοντας αράπικα ψωμιά μισά γιορτινά εκείνο το βράδυ! Τα άλλα παιδιά ήταν στον Π.Α.ΟΚ ημίχρονο κι εγώ ένας φρενάρισμα στα τηλέφωνα των γονιών μου γιατί ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 6!!! ντάξει ντάξει... εκείνο το γκολ του Κούρδου σέντερ δεν έγινε μόνο εκεί— έγινε ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ!!!
Ξαφνικά ξέχασα τις τρυγόνες μου εκείνες βρήκαν τον ύπνο τους κι εγώ έφυγα σα τρελός για το τζάκι της οικογενείας σηκώνοντας ποτήρι κόκκινο κρασί σα μπεκρή στον αέρα "Ζήτω η ΑΣΤΡΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΒΡΟΧΗ!!! 🔥💪😱" μέχρι που πήραν τηλέφωνο οι γείτονες να πάει ο μπέης στο δωμάτιο μου...
Και σήμερα ακόμα όταν με ρωτούν "πως πάει η δουλειά σου;" εγώ γυρνάω σα λεβέντης "ΦΥΝΤΑΜΕΙΣ ΑΝΤΙΧΑΡΗ, ΤΟ 2007 ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🤬"
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τιποτα δεν σβήνει εκείνο το βράδυ, παιδιά μου... στέκω τώρα δεκαπέντε χρόνια μετά στο μπαλκόνι μου στη γειτονιά του Απόλλωνα και βλέπω κάτω τους ισόπεδους γύρω στους οποίους γέμιζε ο κόσμος ακόμα με κίτρινες σημαίες σα σήμερα. εκείνο το ηλιοβασίλεμα της 1ης Ιουνίου φαινόταν πάντα σα να είχε κρύψει μέσα της όλον τον αγώνα — ο ουρανός κόκκινος σα αίμα ζαμπόν κι οι φίλοι μαζεύονταν από τις τρεις το απόγευμα σιγοτραγουδώντας το "βγήκαμε πάλι στην αγορά" σα γλυκανάλατους ψαράδες που περίμεναν το μεγάλο ψάρι.
μα εκείνο που κανείς δεν ξέρει είναι πως πριν τρεις ημέρες από τον αγώνα, στις 28 Μαίου, είχα πάει για πρωινό στο ζαχαροπλαστείο του Σήφη εκεί στον Αίγλη και είχα συναντήσει τον ίδιο τον Κoldo να πίνει έναν καπουτσίνο σιγά σιγά ενώ διάβαζε τον τύπο. τότε μου είχε ρίξει ένα βλέμμα σα κομμάτι ζεστό ψωμί λες και ήξερε πως έπαιζαν τα πράγματα — εγώ του λέω "ρε συ μετά λες πως δεν είσαι τυχερός;" κι εκείνος γελώντας απέφυγε να απαντήσει μόνο έδωσε μου ένα κλειδί νέας σπιθόπιτας σα να μας έδινε την υπόσχεσή του εκεί που στεκόταν ανάμεσα στα κουτιά των γλυκών.
και τώρα μόλις ακούω το όνομα του εκείνου του αγώνα σηκώνομαι σα να γίνεται σεισμός μέσα μου — εκείνος ο τσίτσατλος στα τελευταία λεπτά που εγώ έπαιζα τα παλιά μου τραγούδια στου κουτιού το ψυγείο σαν αυτά είχαν ξέρει ότι εκείνη η νύχτα ήταν γραμμένη να τελειώσει τόσο ξαφνικά σαν χτύπημα καμπάνας. πίνω τώρα ένα τσίπουρο — όχι κόκκινο κρασί σαν τον φίλο εκείνον, εμένα δεν μου κράτησε κανείς μπίρα αυτή τη φορά — αλλά εγώ ξέρω πως εκείνος ο αγώνας ήταν ο δικός μου γάμος σα φιλάθλος... εκεί που όλοι νόμιζαν πως ερχόταν η ξηρασία, εκείνος μας έδωσε βροχή χρυσάφι! 😄🔥
Πέντε φορές το ξύπνημα στις 5 το πρωί εκείνες τις μέρες είχε γίνει αγγούρι αλάτι στους τοίχους του σπιτιού — ώσπου εκείνο το βράδυ στις 1 το πρωί οι γείτονες κάτω θύμισαν πως είμαι άνθρωπος μου φώναξαν "ρε παιδί μου κόφτου ντουάνσ!" και εγώ σηκωμένος στο παράθυρο σα βρικόλακας με το μπουκάλι κρασί ανοιγμένο μου τους φώναξα "εντάξει ρε τώρα σβήστε τ' φώτα σας πως πίνω για την ομάδα μου!" 🤣🍷
Αν ο Κoldo εκείνο το βράδυ είχε χάσει την μπάλα τουλάχιστον τρεις φορές πριν το γκολ, εγώ μέσα σπίτι έκανα τρία λάθη στον καναπέ — πρώτη φορά μετά χρόνια που σηκώνω το κινητό μου στις 2 τα ξημερώματα για να σου στείλω ένα γκολ σε βίντεο instead of ένα γκόμενο! 🤬🏆
Σήμερα ακόμα όταν βλέπω το όνομα του αγώνα σηκώνω το ποτήρι μου εκεί που το σήκωσαν όλοι οι γύρω μου εκείνον τον Ιούνιο... μόνο που τότε ήταν κρασί θερμό, τώρα είναι η μνήμη ζεστή σαν μπίρα την πρώτη φορά μετά την αποθήκη! 😂🍻