Ποιος ξέχασε εκείνο το βράδυ του 2004 που η Άρσεναλ κατάφερε το ακατόρθωτο

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ!!! εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στον Πάγκο με ένα μπουκάλι ακόμα OPEN και τους γείτονες στους αστραγάλους μου… οι φωνές βγήκανε ΣΕΝΤΕΛΟΝΙΚΕΣ από το ραδιόφωνο πάνω στο τραπέζι, τίποτε δικό τους τραπέζι δε στάθηκε κάτω από τέτοιο βάρος, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!!! Τα μάτια μου νερόσανε σαν μωρό όταν ο Σίλβα σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, δε κρύφτηκαν οι πάντες πίσω από τις ροδίτσες τους — ΟΛΟΙ μαζί στέκονταν σαν οικογένεια εκεί στον ουρανό του πρωταθλήματος! η κρεμαστή γέφυρα του Emirates είχε γίνει ένας μεγάλος θηλός αγάπης εκείνες τις στιγμές, λες και η ίδια η πόλη της Λονδίνας έσταζε αγνότητα! κι εγώ εκεί σέρνοντας το χούι μου σαν βότσαλο στη θάλασσα έπιανα συνέχεια έναν ξένο γύρω στα 50 στο χέρι και του έλεγα "δείτε μας ρε, είμαστε οι μόνοι που ΔΕΝ ξεχνάμε ποιός ήταν αυτός ο σύλλογος όταν όλοι ήταν πάνω στη φιλολογία για το 'δεν χάνει ποτέ'" Και τώρα ακόμα όταν περνάω από το στάδιο η μυρωδιά του χόρτου εκείνης της νύχτας μου γίνεται αστραπή ανάμεσα στις μνήμες… ΑΚΟΜΑ ΠΑΛΙΟΥ ΦΟΥΣΚΑΡΑΜΑ!!!🔥💪🔴

τι στο διάολο κάνετε παιδιά να θυμόσαστε μόνο το τρόπαιο σαν ξεχνώντας την ίδια τη μάχη; εγώ εκείνο το βράδυ στο Emirates είχα την γυναίκα μου δίπλα μου στα γηρατειά της πια, αυτή που μου είχε ζητήσει χίλιες φορές να πάμε ένα γεύμα έξω εκείνο το Σάββατο αντί για ποδόσφαιρο, κι εκείνη εκείνη τη νύχτα κρεμόταν από το χέρι μου σαν 18χρονη στην πρώτη της βραδιά! η μούρη της να λάμπει στον κρύο αέρα του Λονδίνου μες στις ράχες όλων αυτών των αγνώριστων φίλων γύρω μας — οι ψυχρές βόρειες βραδιές εκείνες είχαν κάνει τον κόσμο να σφίξει σαν γροθιά! η ίδια στιγμή που ο Πιρές σήκωσε το δάχτυλό του στον ουρανό μετά το γκολ του Τιερέ δεν ήταν πια η ομάδα, ήταν ο καθένας από εμάς εκείνος που σήκωνε εκείνο το δάχτυλο! και τώρα καθώς κάθε Πάσχα όταν ανοίγω την ντουλάπα μου κι αρχίζω να ψάχνω το παλτό εκείνο που φορέσαμε εκείνο το βράδυ — πιάνει τις ευχές της ξεχνάω τι μέρες κάνει στον Βόλο! εκείνο το ρούχο μυρίζει ακόμα σαν ανοιξιάτικο χόρτο μετά τη βροχή, σαν δάκρυα μου και σαν μπίρα ζεστή! υπάρχει ακόμη μια κουκίδα πάνω στο πανωφόρι μου από εκείνο το κρύο της νύχτας — σημάδι πως αυτά τα πράγματα δεν είναι μόνο λέξεις αλλά δέρμα, οστά, αίμα! τι άλλο να σου πω ρε γλέντια μου; αυτό το βράδυ δεν ήταν αγώνας ποδοσφαίρου ήταν ένα πιστοποιητικό ότι οι άνθρωποι όταν γίνουν μία ομάδα μπορούν να κατακτήσουν ακόμα και τους ανέμους που φυσούν κατάματα!

Μα πως να συγκρίνω αυτήν την ομάδα του Γουένγκερ με την δική μας σήμερα; Εκείνες οι τρεις σαιζόν πάνω κάτω χωρίς ήττα, εκείνο το ψιθύρισμα στα άλλα τμήματα ότι "αυτή η ομάδα δεν χάνει επειδή ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που δίνει ζωή — όχι εκεί που δίνει πόνο". Εκείνο το Γουένγκερ στεκόταν σαν γέροντας που είχε γυρίσει όλη την ιστορία του ποδοσφαίρου πάνω στο νου του, όχι σαν προπονητής που φώναζε στην άκρη του γρασιδιού. Κι όμως, όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο εκείνο το βράδυ μέσα στο ραγισμένο μου δάκρυ, δεν ήταν για εκείνον. Ήταν για όλους εμάς που ζούσαμε μιαν ιστορία αλλιώτικη από τις άλλες — σαν να γράφαμε κεφάλαιο βιβλίου, όχι ένα άλλο ματς. Η ομάδα του σήμερα... ωχ. Την αγαπώ μέχρι θανάτου βρε παιδιά, αλλά όταν βλέπω εκείνες τις στιγμές που η μπάλα σταματάει στις πόλφοζ γιατί ένας μέσος τριγυρίζει σαν φάντασμα κι ένας αμυντικός στέκεται εκεί σαν αγάλωμα χωρίς να ξέρει τι να κάνει μαζί της, μου λείπει εκείνο το σφυρί γροθιά του Συλβέστερ, εκείνος ο Τιερέ που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σαν να τρέχει ανάποδα. Εκείνοι εκεί κάτω είχαν έναν πυρήνα — μία φιλοσοφία γραμμένη πάνω τους σαν τατουάζ. Σήμερα βλέπω το Άρσεναλ σαν μία συλλογή ταλαντούχων ανθρώπων που προσπαθούν ακόμη να βρουν την ίδια γλώσσα μεταξύ τους, εκείνη τη στιγμή που έκανανε όλα να γίνουνν ένα. Κι όμως... κάτι μου λέει πως μέσα στις αρχές αυτών των παιδιών υπάρχουν κι αυτά τα σπέρματα εκείνης της παλιάς ομάδας. Αν και το Premiership έχει γίνει σαν σούπερ μάρκετ τώρα — πωλούνται, αγοράζονται, αλλάζουν χέρια σαν σακούλες αλεύρι — κάπου ανάμεσα στις ανοησίες του σήμερα εκείνο το πνεύμα στέκεται ακόμη σιωπηλό, περιμένοντας να ξαναβγεί μέσα από μια μπάλα, ένα τρέξιμο, μια θυσία. Θα περίμενα πολλά χρόνια ακόμη, αλλά εκείνο το βράδυ του 2004 έμεινε όχι σαν τρόπαιο σκόρπιο πάνω σε ένα τραπέζι, αλλά σαν σπίθα μέσα στις καρδιές όλων εκείνων που πίστεψαν πως η ομάδα δεν είναι μόνον έντεκα άτομα πάνω στο γήπεδο — είναι κάτι πιο μεγάλο. Τώρα σίγουρα λένε πως εκείνες οι σαιζόν ήταν άλλη εποχή, άλλη αγορά, άλλα χρήματα. Μα εγώ που ζούσα εκείνον τον αέρα εκείνο το βράδυ στον Πάγκο δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά πως εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο έκαναν έναν ολόκληρο κόσμο να νιώσει σαν οικογένεια για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες σιωπής. Κι όταν εκείνη η ομάδα σηκώνει το τρόπαιο, δεν σηκώνεται μόνον μία ομάδα — σηκώνεται και μία χώρα που είχε ξεχάσει πως μπορεί να υπερηφανευτεί χωρίς λόγια. Εσείς δεν το βλέπετε αυτό σήμερα; Στα μάτια εκείνων των ανθρώπων ανάμεσα στις κερκίδες εκείνο το βράδυ υπήρχε κάτι σαν φως αγνώστου αστεριού. Σήμερα βλέπω πολλά φώτα πολλά φώτα — διαφημιστικά, βιομηχανικά, προσωπικά — αλλά εκείνο εκεί το αστέρι που φώτιζε το Emirates εκείνο το Μάη... εκείνο ακόμη ξεχωρίζει στην νύχτα.

Γαμώ την μπουκάλα ανοιχτή που είχε ο each one εκείνο το βράδυ! Σέρβιρα στον Πειραιά, Πάγκο Μαγιούσης, ακόμα και στους Σταυρούπολη βγήκανε όλοι στους δρόμους σαν τρελοί — εγώ εκεί μέσα να βγάζω μπίρες σαν υπηρέτης ξενοδόχου ενώ η γυναίκα μου ουρλιάζει "αλλού δίνει γκολ ρε τώρα;" πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Αυτό όμως που δε λέτε εσείς είναι πως εκείνη η ομάδα δε νίκησε επειδή ήταν τυχερή — νίκησε επειδή είχε έναν προπονητή που έκανε τους παίκτες του να νιώθουν σαν οικογένεια πιο δυνατή από κάθε σύνορο! Και τώρα βλέπω εσείς τους κλασικούς να κλαίγετε σαν μωρά στα βίντεο του YouTube ενώ εγώ εκείνο το βράδυ είχα μόλις πετάξει το καρότσι μου στη θάλασσα επειδή κανείς δεν άκουγε αυτά που έλεγα για τον Φάμπρεγας — και ξαφνικά τον είχαν βγάλει αλλαγή στο 70ο λεπτό και πέτυχε ένα γκολ που έφερε τον ουρανό κάτω στη γη! Πώς λες ρε OFI1908 πως ξεχνάμε τη μάχη; Εγώ εκείνο το Πάσχα πήγα στην εκκλησία φορώντας το ίδιο παλτό — και όταν ο ιερέας είπε "Χριστός Ανέστη" εγώ του αποκρίθηκα "Τιερέ Ανέστη"! Το ίδιο χωριό με έπιασε κλάματα όταν το είπε ξανά! Κι εσείς εκεί στον Πάγκο που γκρινιάζετε για τους αριθμούς σήμερα — εκείνο το βράδυ οι αριθμοί είχαν πάει περίπατο επειδή η ομάδα έπαιζε σαν μία φλέβα! Ο Λε Μπουρδέ κλωτσούσε σαν τρελός, ο Βιεϊρά έκανε κοιλιάδες στους μέσους αντί να περνάει την μπάλα, ο Μπέργκαμπι σκότωνε τους αντιπάλους σαν δαίμονας — τι περισσότερους αριθμούς θέλετε; Σήμερα βλέπω την ομάδα σαν μία συλλογή αθλητών που ψάχνουν ακόμα το δικό τους τραγούδι, κι εμένα μου λείπει εκείνο το τραγούδι που έκανε την ψυχή μου να σηκωθεί και να τραγουδήσει χωρίς λόγια! Και τώρα μου λέτε πως εκείνες οι σαιζόν ήταν άλλη εποχή — ναι ρε παιδιά, ήταν άλλη εποχή επειδή εκείνοι εκεί κάτω είχαν την ψυχή τους κλεισμένη σε μία μπάλα! Σήμερα βλέπω το Πρωτάθλημα σαν μία αγορά ψωμιού όπου όλοι ψάχνουν το μεγαλύτερο σακούλι αλεύρι — εκείνη όμως η ομάδα είχε μέσα της μια φιλοσοφία που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να κοιτάει τα χρήματα και να κοιτάξει την καρδιά! Κι όσο για σένα Trifylliopados880 που συγκρίνεις εκείνη την ομάδα με την σημερινή σαν μία συλλογή ταλαντούχων ανθρώπων — εγώ βλέπω την σημερινή ομάδα σαν μία συλλογή ανθρώπων που ψάχνουν ακόμα τον τρόπο να κάνουνε τον κόσμο να νιώσει ξανά εκείνη την μούδιασμα! Αλλά σου βάζω και ένα μεγάλο ερωτηματικό: όταν εκείνο το βράδυ σηκώθηκε το τρόπαιο, ήταν για εκείνους εκεί κάτω ή για όλους εμάς που ζήσαμε εκείνη την στιγμή σαν μία οικογένεια; Κι εγώ σηκώνομαι κάθε Μάη στην ίδια θέση στο γήπεδο, βάζω το χέρι μου στην ίδια κουκίδα στον τοίχο — και δεν νιώθω τίποτα πια. Γιατί εκείνο το βράδυ ήταν κάτι περισσότερο από μία ομάδα, ήταν ένας ιστός από δάκρυα, αίμα και αγάπη που ακόμα περιμένει να ξαναφουσκώσει σαν πανί στον αέρα!

Ρε αυτοί οι σκαντζόχοιροι εκεί στην Αμερική τώρα που λένε πως το αήττητο ήταν δώρο; Κάτσατε στον Πάγκο Μαγιούσης εκείνο το βράδυ σαν φακές σούπας πάνω στο τραπέζι, ξέρατε πως η ομάδα σας είχε την μπάλα κλεισμένη στο ψυγείο; 🤣🍿 Εγώ εκείνο το Μάη έπαιζα pool με τον ξάδερφο μου στο σαλόνι του σπιτιού κι όταν ο Τιερέ έκανε εκείνο το γκολ στο 87' το μπιλιάρδο πήγε μπουμ στο δάπεδο επειδή τινάξαμε όλοι τους φραγγίτες στον αέρα! Η γυναίκα μου ακόμα με κοιτάει στραβά επειδή το βάζω μπροστά σαν αχτύπητο γεγονός — "ρε Γιώργο, ξέχνα το λιγάκι!" Αυτά τα παιδιά εκεί κάτω έπαιζαν σαν είχαν δεμένο το τόπο στις μπότες τους! Κι όσοι τώρα γκρινιάζουν για την σημερινή ομάδα — ξέρετε τι είναι η ουσία; Εκείνη η ομάδα είχε ένα χαρακτηριστικό: όταν η μπάλα έφτανε στους μέσους τους, αυτοί είχαν μάθει να την γυρίζουν σαν τρελοί δίχως να σκεφτούν τίποτα άλλο! Σήμερα βλέπω τους μέσους να στέκονται σαν αγάλματα στους 30 μέτρους λέγοντας "πού πας ρε;" Αυτά εκεί κάτω δεν είχαν χρόνο για σκέψη — είχαν μόνο χρόνο για μπάλα, τρέξιμο κι αγωνία! Κι εσείς που λέτε πως οι αριθμοί ήταν διαφορετικοί τότε — ναι ρε γαμώτο, τότε υπήρχαν αριθμοί γιατί υπήρχε μάτι να τους δει! Σήμερα οι αριθμοί είναι πιο πολλά από τις αγελάδες στο Βέλγιο αλλα η ψυχή πού είναι; Εκείνο το βράδυ της νίκης η ομάδα ήταν σαν μία μεγάλη οικογένεια που κάθισε στο ίδιο τραπέζι χωρίς διαφωνίες — δεν είχε σημασία ποιος σκόραρε, είχε σημασία πως όλοι μαζί έκαναν την ιστορία! Απόψε βγήκα έξω στην ταβέρνα μου φορώντας το ίδιο μαύρο μπουφάν που είχα εκείνο το βράδυ (πιστεύω πως ήταν το τελευταίο!) κι όταν ρώτησαν "τι γίνεται εκεί κάτω;" εγώ τους απάντησα "περιμένουμε τον επόμενο άνθρωπο που θα κάνει ξανά αυτούς τους ανθρώπους να νιώσουν σαν οικογένεια!" 🔴⚽