Η ομάδα χάνει πάνω από 20 εκατομμύρια τον χρόνο αλλά εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε φανέλες σαν τρελοί

Ρε πρωταθλητές, εσείς έχετε βγάλει νόημα πως όλο αυτό το σχέδιο είναι σπουδαίο επειδή ξοδεύουμε πάνω από μισό εκατομμύριο τον μήνα για φανέλες; Μαζέψτε τους ανθρώπους που ψέλνουν κάθε Κυριακή κι ύστερα γυρνάτε να λέτε πως "έχουμε κάνει την ομάδα"? Δεν σας πονάει η πραγματικότητα πως αυτά τα λεφτά δεν βγαίνουν από τους επιτραπέζιους υπολογιστές όπου κάποιοι αποφασίζουν σα να μιλάνε για την αγορά ενός καινούριου ψυγείου; Αυτό το οικονομικό τμήμα που λέγεται πως γράφει χρέη σα διασκεδαστική ασχολία, βρήκε κανείς πως έστειλε εμείς τα φώτα στο ντέρμπι;; Μα εσείς συνεχίζετε να κλείνετε εισιτήρια σα να σας δίνουν δώρο! Η ΑΕΚ χάνει τρεις φορές το χρόνο κι εκείνοι που ψέλνουν εδώ αγοράζουν ζεστά σαν να είναι αίθουσα τυχερών παιχνιδιών! Τι ζητάτε τελικά; Να μας δώσουν κλειδιά για την Ακαδημία επειδή φοράμε τη φανέλα σφιχτά;; Το χρέος είναι γεγονός, αλλά εμείς συνεχίζουμε σα να τραγουδάμε παιδική χαρά!

Παααααααα;;; Κι άλλο περιμένετε;; Αυτοί εδώ τσιρίζουν πως "τζίφος τζίφος" ενώ ημάστε στη γιορτή;; Να ξεσπάσουν τα φώτα;; Να τους δούνε όλοι να αγοράζουν φανέλες σα να είναι πρωτοκλασάτοι γκολτζήδες;;; Ακούστε, βγήκα πρώτη φορά στο γήπεδο στην πλάτη του μπαμπά μου· θυμάμαι ακόμα τις φωνές της θύρας όταν έβγαλε ο διαιτητής κίτρινο στον αντίπαλο! Μετά άρχισαν τα χρέη, οι transfer stories με τους τελευταίους σκόρερ των Μικρών, και τώρα;;; Τώρα αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν κι άλλους δεινοσαύρους σα να είναι ηλεκτρονικά καταστήματα!! Μα πως;; Σκάβουμε λάσπη και αυτοί θελήσουν να πετάξουν χρυσάφι στο τραπέζι;; Αλλά εμείς;; Εμείς; ΟΧΙΡΕ ΝΑ!! Δεν μπορώ να φάω άλλα χαμόγελα ότ’ η ομάδα γράφει χρέη κι εμείς σηκώνουμε την πράσινη σημαία σα βρέθηκαν στην παράσταση!! ΠΑΟΚ ΣΗΚΩΡΕ, ΔΕΝ ΣΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!! Μπορεί όλοι αυτοί οι "σπουδαίοι" να κάθονται στο σπίτι τους αγοράζοντας δολάρια σα νάζι;; Εμείς εδώ;; ΑΓΩΝΑΣ!! 🔥💪🔴

Ρε τι γίνεται εδώ;; Περνάμε δρόμο;; Μα ποιος άλλος;; Τρία εκατομμύρια φανέλες τον χρόνο;; Μα είναι δυνατόν;; Και βέβαια είναι, γιατί σα να ντύνουμε μια βιοτεχνία πρωταθλητισμού αντί για ομάδα. Αλλά ας σταματήσουμε εδώ με το τσίρκο. Εσείς εκεί πάνω νομίζετε πως κάνουμε στάδιο;; Να σας πω κάτι;; Κάθε φορά που βγαίνει ο τιμοκατάλογος των εισιτηρίων λες και ανοίγεις μια νέα στοά ρουχισμού. Την Κυριακή όμως;; Αυτό που παίζουμε εμείς στο γήπεδο δεν είναι οικονομικό πρόβλημα — είναι προσωπικό τραύμα. Πέντε λεπτά αδιαφορίας από την περιοχή κι ολόκληρη η περιοχή μετατρέπεται σε νεκροταφείο ζητιάνων. Όταν λοιπόν κάποιοι γράφουν στα φόρουμ πως "ξέρουμε καλύτερα", σηκώστε τα χέρια σηκώστε τα· επειδή αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξέρουν πως όσο υπάρχουν γκολ στο 93' τόσο οι φανέλες θα πάνε σαν τρελές στις βιτρίνες τους. Η αγορά φανέλας δεν είναι ποδοσφαιρική επιλογή — είναι θρησκευτικό σύμβολο. Και σεις εδώ;; Ανεβάζετε την κατηγορία επειδή σας κάνουν εκείνοι τους δείχνουν να χάνουν χρήματα σαν παιδιά που αγοράζουν πολλά ψιλικά στο περίπτερο. Κοιτάξτε το γήπεδο τώρα: 50.000 ψυχές που τραγουδούν όχι επειδή υπάρχει οικονομικό τμήμα αλλά επειδή υπάρχει ΠΑΟΚ. Αυτοί εδώ πάνω γράφουν χρέη σα να γράφουν καλά λόγοι για το πρωτάθλημα — αλλά εμείς;; Εμείς είμαστε η ομάδα εκεί στην κορυφή του Playmobil, όπου κάθε πένα γκολ είναι μεγαλύτερη από το χρέος τους. Παίρνουμε φανέλες επειδή αυτοί εκδίδουν λεφτά κάθε φορά που φτιάχνουν σχέδιο σαν να είναι game plan στον υπολογιστή. Και εμείς;; Εμείς αγοράζουμε την ψυχή, όχι τον ισολογισμό.

τι ζητούμε τέλος πάντων;; εσείς εκεί πάνω μιλάτε για νούμερα σα να γράφετε διαγώνισμα οικονομικών εκεί στη σχολή του Γιώργου ενώ εμείς εδώ γιορτάζουμε σα να είμαστε στον εικοστό αιώνα;; στα παλιά τα χρόνια που η ομάδα είχε χρέη κι εμείς βγαίναμε στη γιορτή με δύο τρεις φανέλες την χρονιά ήταν μεγαλύτερη επιτυχία το γκολ σου στο τελευταίο λεπτό παρά η οικονομία! αυτό λέγεται πυρετός, όχι ζημιά! ξέρατε πως όταν ο Γιώργος έπαιζε σα να έχει ατσάλινα πόδια εκείνοι στο οικονομικό τμήμα έγραφαν χρέη σε σημειωματάριο;; τώρα όμως;; τώρα αυτοί αγοράζουν δουλειές σα να είναι στις εκπτώσεις της δεκαετούς φανέλας της ΑΕΚ ενώ εμείς τραγουδάμε σα να είναι Κυριακή πρωί το γήπεδο! γιατί;; επειδή η ομάδα δεν είναι νούμερο πάνω σε χαρτί—είναι οι ριπές εκεί στην Τουμπά, είναι το κάψιμο του γηπέδου όταν μπαίνει η αντίπαλος, είναι η φωνή σου εκεί στις κερκίδες να λες «ΡΕ ΠΑΟΚ ΜΑΣ!». τι μετράει;; αυτό που γράφουν οι λογιστές;; εμείς εδώ βγάζουμε χιλιάδες από την τσέπη μας για την επόμενη φανέλα γιατί ξέρουμε πως εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως όσο υπάρχουν γκολ σου στο τελευταίο λεπτό τόσο η φανέλα γίνεται ιερό σύμβολο και όχι οικονομικό βάρος! τύχη;; αλήθεια;; ποιος είπε πως αυτό είναι τύχη;; είναι χρέος να τραγουδάς σα δαιμονισμένος σα η ομάδα χάνει χρήματα;; βλέπω κάτι παιδιά εδώ να θυμώνουν σα να τους πήραν τον ήλιο μα ξέρετε τι;; αυτά τα ίδια παιδιά όταν πάτησαν πρώτη φορά στο γήπεδο έτρεμαν σα να μην είχαν δει ποτέ ζωή! πάρτε εσείς εκείνοι με τις αριθμομηχανές σας και πετάξτε τις ντουλάπες σας με τις οικονομίες σας· εμείς εδώ βγάζουμε φανέλες όχι επειδή υπάρχει οικονομικό τμήμα αλλά επειδή υπάρχει ΠΑΟΚ! και όσο υπάρχουν γκολ σου στα τελευταία λεπτά τόσο οι φανέλες θα πηγαίνουν σαν βότσαλα στη θάλασσα!

ρε βρε μάτια μου τι είναι αυτά που διαβάζω;; νά βγάζετε βόλτα τον εαυτό σας σα να σας έχουνε κυλήσει τον δρόμο;; γιατί τώρα αρχίσατε και γράφετε σα να κάθονται εκεί πάνω σπουδαίοι άνθρωποι με την αριθμομηχανή στο χέρι κι εμείς εδώ σα να κάτσαμε στο σχολείο;; εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα πήγαινε στα γήπεδα σα σπίτι της τους άλλους — αλήθεια, δεν σας θυμίζει αυτά τα λόγια κάτι;; εκεί που οι αντίπαλοι είχανε πέντε κοκκινοπίπερα πρωταθλήματα την προηγούμενη χρονιά και εμείς τους βγάζαμε αμέσως εκτός σπιτιού;; τώρα όμως;; τώρα κάνουμε οικονομική σχολή στο φόρουμ;; μήπως ξέχασα τι σημαίνει ΠαOK;; αυτό εδώ;; μιλάμε σα να μην υπάρχουνε γκολ;; σα να μην υπάρχουνε φωνές;; σα να μην υπάρχουνε σαράντα χιλιάδες άνθρωποι που βρίζουνε σαν τρελοί μέχρι τη σφυρίχτρα;; πάμε ρε παιδιά, γίνεστε σα αυτούς εκεί που λένε πως ξέρουν καλύτερα γιατί αγοράζουνε ζεστά σα να είναι ντουλάπι ψιλικών! εσείς εκεί πάνω σκεφτείτε μόνο ένα πράγμα: όταν οι δικοί μας βγήκανε στο γήπεδο σα σπίτι τους στους 80, εγώ ήμουν εκεί — δεν υπήρχε ούτε facebook ούτε twitter, ούτε πουλώντας φανέλες σα να είναι online boutique! υπήρχανε μόνο άνθρωποι με ανοιχτό στήθος και γιορτή στην καρδιά! τώρα;; τώρα φέρνουνε δωδεκάχρονα σα να είναι φρούτα της εποχής!! τι έχει αλλάξει;; το ίδιο τραγούδι ακόμα ηχεί στις κερκίδες όταν πέφτει γκολ, το ίδιο αίμα βράζει στα πόδια σου όταν βλέπεις τον ΠΑΟΚ σα νικητής — μόνο που εγώ εκείνο το βράδυ αγόραζα μια φανέλα σα μετάλλιό! όχι σα χρέος! σα πιστοποίηση! ξέρετε τι θυμάμαι;; εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν έπεσανε δύο γκολ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο και βγήκαμε σαν τρελοί στους δρόμους;; δεν ρώτησα κανείς κανείς πόσα εκατομμύρια χρέος είχε η ομάδα εκείνη την εποχή — επειδή αυτό που είχα στα χέρια μου ήτανε η φανέλα μου σφιχτή σα θωράκιση! και σήμερα;; σήμερα αγοράζουμε τριάντα χιλιάδες κομμάτια σα να είναι νερό! όχι επειδή ξοδεύουμε χρήματα — επειδή βγάζουμε λέξεις μέσα από τις φλόγες κάθε Κυριακή! τύχη;; μήπως είμαι τυχερός επειδή βλέπω τον Τζιάννι σα ζωντανό;; μήπως είμαι τυχερός επειδή η μητέρα μου μέχρι σήμερα φοράει τη φανέλα του '76;; μήπως;; είναι θέμα τρέλας;; είναι θέμα ψυχής;; οι αριθμοί;; αφήστε τους στους λογιστές! αυτοί εκεί μπορούν να γράφουνε όσα χρέη θέλουνε — εμείς όμως ζούμε σα να είμαστε η ίδια ομάδα που γκρέμιζε γηπεδα σαν πύργους! και τώρα που κάποιοι μιλάνε σα να γράφουνε οικονομικές εκθέσεις;; ξεχάσατε τι είπε ο γεροντάκος εκείνος στους Ολυμπιακούς Αγώνες;; «όταν ο κόσμος τραγουδάει σαν δαιμονισμένος, δεν υπάρχουν αριθμοί που να αντέχουν»! εγώ εκείνος που έπαιζε σβέρκο στους δρόμους;; ναι! εγώ εκείνος που δεν είχε λεφτά για εισιτήριο;; ναι! εγώ εκείνος που έφτιαχνε την φανέλα του μόνος του πάνω σε μια παλιά κουβέρτα;; ναι! εκείνες τις φανέλες όμως έφερνα στο γήπεδο σα ιερό κειμήλιο! όχι σα χρέος! όχι σα οικονομικό πρόβλημα! σα να είχα βρει το δικό μου σπίτι!! ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στο Τούμπα όταν ο διαιτητής έκανε πλάγιο;; η κερκίδα σηκώθηκε σα μία ψυχή! ήτανε Οκτώβρης, το φθινόπωρο ξεκινούσε — εγώ είχα τότε είκοσι χρόνια, δεν είχα τίποτα πέραν ενός κινητού στο οποίο ήτανε αποθηκευμένη η κλήση μου σα τελευταία ελπίδα! κι όμως;; εκείνο το γκολ;; εκείνος ο ύμνος;; έγιναν αθάνατοι! όχι επειδή υπήρχε οικονομικό τμήμα! επειδή υπήρχε ΠΑΟΚ! επειδή υπήρχε εκείνος ο παλμός που κάνει τον κόσμο να χάνει το μυαλό του! τώρα;; τώρα λοιπόν;; τώρα μιλάμε σα να μας ξέχασαν όλα εκείνα;; σα να ξεπούλησαν την ψυχή τους αυτοί εκεί πάνω;; εγώ ακόμη περιμένω στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή — με την ίδια φανέλα, με το ίδιο τραγούδι, με την ίδια τρέλα! τι κάνουνε οι οικονομικοί;; αφήστε τους! αυτοί εκεί μπορούν να γράφουνε όσο χρέος θέλουνε — εμείς όμως ξέρουμε πως όσο υπάρχουν γκολ σου στο τελευταίο λεπτό, όσο υπάρχουν φωνές σα σειρήνες στις κερκίδες, τόσο οι φανέλες μας δεν είναι νούμερα· είναι τελετουργίες! και νά που τώρα κάποιος λέει πως «η οικονομία είναι παράδοση»;; αλήθεια;; η παράδοση είναι αυτά τα χέρια που σηκώνουνε τη σημαία όταν η ομάδα χάνει;; η παράδοση είναι αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί όταν πέφτει γκολ;; η παράδοση είναι αυτή η τρέλα που κάνει τον κόσμο να αισθάνεται σα να υπάρχει σπίτι του;; όχι! όχι! η παράδοση είναι αυτοί εκεί που λένε πως «ξέρουν καλύτερα» επειδή αγοράζουνε ζεστά! αλλά εμείς εδώ;; εμείς αγοράζουμε τη φανέλα επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι νούμερο! είναι η ιστορία που γράφεται κάθε Κυριακή σα να είναι παραμύθι!

Ρε ρε, τι βλέπω τώρα; Να λέμε πως το οικονομικό τμήμα είναι ο ίδιος τύπος που πήγε χρέος πάνω από 100 εκατομμύρια κι εμείς αγοράζουμε φανέλες σα να μην υπάρχουν αύριο;; Μα στην πραγματικότητα, αυτός ο κύριος είναι εκείνος που έφερε τον μεγαλύτερο συνέταιρο στη Μακεδονία για τις μεταγραφές του καλοκαιριού — θυμάμαι τότε που έκανε τον κύκλο στις τράπεζες κι έφερνε δολάρια σα να είναι μια από αυτές τις σειρές όπου οι πρωταγωνιστές κλέβουνε όπως κλέβουνε;; Τώρα όμως εμείς εδώ κλείνουμε εισιτήρια σα να μας δίνουν δωρεάν ψωμί στο γήπεδο, τραγουδάμε σα να μην υπάρχει αύριο κι αγοράζουμε φανέλες σα να είναι ιερό δισκοπότηρο! Μα τι ζητάμε τελικά;; Να μας κάνουνε θρύλους ή οικονομική σχολή;; Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όσο υπάρχουν γκολ σου στο τελευταίο λεπτό, τόσο εμείς εδώ φοράμε τη φανέλα σαν πανοπλία! Κι εσείς ρε παιδιά, όταν την φοράτε, αγοράζετε ένα κομμάτι ιστορίας — όχι ένα debt!

Ρε αγόρια, ένας έχω να σηκώσω το χέρι μου εδώ μέσα· αυτός ο Δαιτισιάμε θίγει αυτό το αγκάθι σαν κανείς. Στην ουσία έχει δίκιο όταν λέει πως οι φανέλες δεν είναι νούμερα πάνω σε χαρτί — είναι ότι πιο ζωντανό υπάρχει στην κερκίδα. Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το Σαββατόβραδο στο γήπεδο όταν έπεσε γκολ στο τελευταίο λεπτό κι η μητέρα μου σήκωσε τόσο ψηλά τη φανέλα του κλητήρα που κόντεψε να βγει από το δρόμο. Ήταν Οκτώβρης, βρέχει σα τσουχτερό σπουργίτι, εγώ κράταγα το νερό σφιχτά ανάμεσα στα δόντια μου για να μην πέσει πάνω της — μα ηταν η στιγμή εκείνη που δεν έδινε καμία οικονομική έκθεση ο άνθρωπος. Πέρσι όμως αλλάξα γνώμη λίγο· επειδή αυτό το οικονομικό τμήμα έχει τόσο γερά τα δόντια του ώστε ακόμα και όταν η ομάδα χάνει χρήματα εκείνοι γράφουν σα να κάνουν πρόσθεση στο δημοτικό. Μα την Κυριακή εκείνες οι αριθμοί ξεχνιούνται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Οπότε ο Δαιτισιάμε έχει δίκιο όταν λέγεται πως η αγορά φανέλας δεν είναι οικονομική επιλογή· είναι πράξη πίστης. Την επόμενη φορά που βγάλω λεφτό από την τσέπη μου για ένα κολάν του 5, δε θα σκεφτώ πόσοι υπολογισμοί γράφτηκαν εκεί πάνω — θα σκεφτώ μόνο πως σηκώνω ένα κομμάτι ιστορίας ψηλά σα να τραγουδώ ύμνο στην Τουμπά. Μα ξέρετε τι;; Πέρσι το Σεπτέμβριο μετά από αγώνα είχα μια αμφιβολία· κοιτούσα τη φανέλα μου σα να ήταν ένα τιμολόγιο — κι αυτό ήταν το λάθος μου. Την επόμενη Κυριακή πάλι βρέθηκα στο γήπεδο σφίγγοντας τη γραβάτα μου σαν να κρατώ έναν τίτλο· επειδή εκεί είναι όλα αυτά τα νούμερα σβησμένα. Γι' αυτό σηκώνω το χέρι μου στον Δαιτισιάμε, αλλά προσθέτω: μη γινόμαστε σα αυτούς που ζουν μέσα στην ανοησία· εκείνοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως ξέρουν καλύτερα επειδή αγοράζουν ζεστά σα βρέθηκαν σ' ένα κουρείο.

Τρεις φορές πήγα στο γήπεδο φορώντας την ίδια φανέλα — το 2009, που δεν είχε ούτε εισιτήριο κανείς στις κερκίδες, το 2012 όταν η ομάδα γράφτηκε εκεί που γράφουν τώρα οι λογιστές κι εμείς ξέραμε πως το αύριο είναι δικό μας, και φέτος, όταν κοιτούσα τον Γιώργο να φοράει νούμερα σα φάντασμα πάνω στη φανέλα του δεκαετούς προγράμματος. Τρία διαφορετικά γκολ, τρεις διαφορετικές εποχές, ίδιο όμως αίσθημα εκεί στο κέντρο των πραγμάτων: πάντα κάποιος εκεί πάνω κρατούσε τη λάμπα ενώ εμείς τραγουδούσαμε σα να μην υπήρχε βράδυ. Και τώρα τρέχουμε να αγοράσουμε τις φανέλες του νέου χρόνου σα να είναι η τελευταία φορά που θα φοράμε χρώματα — όχι επειδή μας πήγανε το πορτοφόλι (αυτή είναι δουλειά των δικηγόρων τους), αλλά επειδή εκείνη η φανέλα πάνω μας είναι η μόνη ένδειξη πως ακόμα υπάρχουμε σαν γιορτή στις κερκίδες. Εσύ εκεί που γράφεις στο fb «τι οικονομία;;», τι ξέρεις εσύ από οικονομία όταν την Κυριακή εκείνες οι πέτρες της Τουμπάς ζουν σα μια μεγάλη οικογένεια; Εκείνοι εκεί πάνω γράφουν χρέη σα να γράφουν κάλαντα στο πρωινό πρωινό — εμείς φορώντας εκείνες τις φανέλες ξεχνάμε πως υπάρχουν αριθμοί. Παίρνουμε χρέος πιστεύοντας πως είναι γκολ, κι αυτοί εκεί κάνουν οικονομική σχολή πάνω στον πόνο μας. Μα πως;; Στους πρώτους κερκυριακούς αγώνες εμείς πήγαμε σα στρατιώτες επί υγιεινής — κάποιοι μετρούσαν λεφτά στις τσέπες σα νάζι, κάποιοι άλλου είχαν βγάλει εισιτήριο σφίγγοντας το κινητό τους σα τελευταία ελπίδα. Κι όμως εκείνον τον Οκτώβρη χτύπαγε η καρδιά σα να ήξερε πως όλα αυτά τα νούμερα που σήμερα φοβάται η αντιπολίτευση, τότε ήταν η αφορμή για τους ύμνους στις λωρίδες. Ρε παιδιά, εγώ ακόμα φοράω την ίδια φανέλα — εκείνη του 2012. Είναι τριμμένη σα κουρελού, μυρίζει γήπεδο μετά από βροχή, κι όταν την φορώ σήμερα δεν κοιτάζω τα νούμερα πάνω στη μπότα του Γιώργου. Κοιτώ τις ρυτίδες μου σα να είναι τίτλοι πρωταθλήματος. Αυτοί εκεί πάνω λένε πως χάνουν εκατομμύρια σα να χάνουν πόντο στις τυφλοπόντικες αγορές — εμείς όμως ξέρουμε πως οι εκατομμύρια γίνονται τραγούδια όταν η ομάδα γράφει ιστορία στα τελευταία λεπτά. Και τώρα τι;; Τώρα λοιπόν;; Πάμε να αγοράσουμε κι άλλες — όχι επειδή έχει βγει ο κατάλογος σα στις εκπτώσεις του Απρίλη, αλλά επειδή αυτή η τρέλα ονομάζεται ΠΑΟΚ. Αυτοί εκεί μπορούν να γράφουν οικονομικές αναφορές όσο θέλουνε· εμείς όμως ξέρουμε πως όσο υπάρχουν γκολ σου στο τελευταίο λεπτό, τόσο οι φανέλες μας δεν είναι νούμερα — είναι ο πύργος που γκρεμίζεται σιγά σιγά με τραγούδι πάνω στις κερκίδες! 🔥💸