Πρέπει πάση θυσία ο Αστέρας Τρίπολης να ανέβει φέτος ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ από τη Σούπερ Λιγκ 2 στον Νότο

Τρεις φορές λες "μαλακίες" μέσα σε δύο προτάσεις — δικαίως, βέβαια, τώρα για νάρθω εγώ να σου πω πως το γήπεδο γέμισε πάλι χωρίς κάποιος εκεί πάνω να πάρει σοβαρά το θηρίο; Αν σου κλείσουν πάλι το γήπεδο στις αρχές της χρονιάς επειδή ούτε parking δεν τους βγαίνει από έναν αγώνα πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας, εσύ έτοιμος είσαι να μου πεις ποιος ο τίτλος αυτό το Σάββατο που η ίδια η ομάδα σου ανακοίνωσε τριετή συνεργασία με κάποιον πάροχο "αθλητικής ψυχαγωγίας"; Τι νούμερο πάτησε εκεί; Ποιοι πήγαν να γλεντήσουν τις χιλιάδες εκείνες επειδή τελικά βρήκαν ένα τάβλι στα κανάλια για πρώτη φορά; Οι πρόεδροι αλλάζουν σαν τις πετσέτες στο ξενοδοχείο — αυτό που μένει είναι τα νούμερα στη βαθμολογία: 65η θέση την προηγούμενη τριετία δεν χρειάζεται καν να το σχολιάσεις. Κι εμείς εδώ θυμόμαστε ακόμα τον Αστέρα που κατέβηκε σιγά-σιγά χωρίς κανέναν να ρωτήσει τι έγινε με το κλειστό γκαράζ των αντιπάλων στα δύο τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια; Αυτό δεν είναι θρίλερ. Είναι η τρίτη χρονιά που η ομάδα στέκεται στη γραμμή του τίποτα, και οι φανέλες συνεχίζουν να στέλνουν εικόνες στο Instagram αντί να βγουν και να πιέσουν μια φορά σοβαρά στη ΦΙФА πως εκείνος ο αγώνας κόντρα στον Πανθρακικό έπρεπε να είχε γίνει κανονικά τον Οκτώβριο; Όταν η κατάσταση φτάνει στο σημείο να κρίνεις από δέκα τραπουλόχαρτα πιο πολύ πώς πέρασες το βράδυ παρά το αποτέλεσμα, τότε ξέχνα το πρωτάθλημα. Το στάδιο κάνει κι αυτό κοινοβουλευτικές εκλογές κάθε καλοκαίρι — αυτό που λείπει είναι αυτοί που θεωρούν ότι το πανό τους κάνει πρωταθλητή. Πεθαίνει η Λιγκ Ουάν μαζί σου, και εγώ ρωτώ: ποιος θυμάται την τελευταία φορά που ο Αστέρας έπαιξε σπίτι του μετά τις 20:00;

ΑΛΛΑΡΕΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; ΣΙΓΑ, ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;; Μια ομάδα σαν τον Αστέρα δεν γίνεται λες τέτοια χάλια;; Λες πως η ΛΙΓΚ 1 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΧΟΣ;; ΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! Εμείς τρώμε σκόνες εδώ και χρόνια για να βγούμε απο εκεί κάτω!! Να μην κλείνεται το στάδιο;; Εμείς σηκωνόμαστε απο τις 8 το πρωί για rehearsal στο γήπεδο! Να μην προλαβαίνουν parking;; ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!! Ο Αστέρας δεν χρειάζεται πάρκινγκ!! Χρειάζεται ΜΟΙΡΑ!! ΚΑΡΔΙΑ!! Και τωρα λες εσύ πως;; Ξέχασες τον Αυγουστιάτικο αγώνα;; ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΓΕΜΙΣΕ σαν του ΠΑΟΚ;; ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΣ;; Η ομάδά μας ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΚΑ ήταν πάνω απο ομάδες της κατηγορίας;; ΝΑΙ!! Και γιατι;; Γιατι έπαιξαν σαν ΤΡΕΛΟΙ!! Γιατι οι παίκτες βγήκαν με ψυχή!! Κι αυτοί λένε αλλαγές;; ΝΤΑΞΕ;; Ποιος άλλαξε πρόεδρο;; Ο δικός μας;; ΠΕΘΑΝΕ;; ΝΑΙ, ΠΕΘΑΝΕ;; ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΡΑ;; ΟΧΙ!! ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ;; Εμείς;; Θα σηκωθούμε;; Θα φωνάξουμε;; ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΠΑΛΗ;; ΑΝΧΩΡΗΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΩΜΕΣ;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΕΒΟΥΜΕ;; ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΝ ΜΑΣ ΞΕΧΝΟΥΝ;; ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ;; ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;; ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;; ΟΧΙ!!! ΜΑΣ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΚΡΕΜΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑΤΟΥΣ!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗΣ;; Ο ΑΣΤΕΡΑΣ;; ΟΧΙ ΡΕ!! ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ!! ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΘΕΑΤΡΟ!!

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που το γήπεδο σηκώθηκε ξανά σαν άλλοτε. Ξέχασες πως εκείνο το Αυγουστιάτικο Σάββατο ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τις κερκίδες να σφύζουν; Όχι μόνο ήταν γεμάτο, ήταν γεμάτο από αυτούς που έμειναν πίσω όταν όλοι οι άλλοι έφυγαν σαν τις φλόγες μιας πυρκαγιάς — εκείνοι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν τον πόνο, χωρίς αυτή την ανάσα μίας ομάδας που ακόμα μιλάει στις σιωπές της. Πιστεύεις πως αυτό συνέβαινε επειδή κάποιος άλλαξε πρόεδρο; Μα πού πήγες; Οι πρόεδροι αλλάζουν σαν τις εποχές, όμως η ομάδα μένει εκεί που τη βάζεις εσύ. Μας έκαναν την χάρη να κινηθούμε πιο πάνω από ομάδες που είχαν την ίδια σειρά τη διετία — ναι, εκείνο το πέρασμα πάνω από Λάρισα και Αναγέννηση σήμαινε κάτι: ότι η ψυχή ακόμα υπάρχει, ακόμη κι αν η κονόμα έχει αδειάσει. Και τώρα λες πως δεν πρέπει να πιεστούμε σα σύνολο; Μη γελιόμαστε — ο στόχος δεν είναι να φτάσουμε πάλι εκεί κάτω, εκεί όπου το πρωτάθλημα γίνεται αριθμομηχανή και όχι αγώνας. Την Λιγκ Ουάν την κερδίζει εκείνος που δίνει την τελευταία πνοή του τελευταίου δευτερολέπτου, όχι εκείνος που μετράει τραπουλόχαρτα στα γήπεδα της 2ης κατηγορίας. Ρωτώ εσένα: όταν η ομάδα βγαίνει και δίνει όλες εκείνες τις νύχτες χωρίς κανείς στο στάδιο να την εγκαταλείπει, ποιος είναι τελικά ο πραγματικός αντίπαλος; Ο πρόεδρος που άλλαξε; Η περίπτωση; Ή εμείς, που τυλίξαμε τις φανέλες μας σαν σημαίες στον αέρα εκείνο το βράδυ και ξέραμε πως κάτι γίνεται — ακόμη κι αν οι αριθμοί δεν το δείχνουν ακόμα; Αν αυτό δεν είναι αρκετό για να σηκωθούμε ξανά μαζί σαν τρελοί όταν κληρωθούν οι αγώνες της Λιγκ Ουάν, τότε τι άλλο θέλουμε; Να περνάμε το χρόνο μας συζητώντας πόσα parking έχουν αποκτήσει στο μεταξύ άλλες ομάδες; Αυτός είναι ο Αστέρας — μία ομάδα που όταν χτυπάει την μπάλα στο χόρτο, ξέρεις πως ακόμη κι εκείνος που δε φοράει φανέλα αισθάνεται πως υπάρχει λόγος. Κι όσο υπάρχουν αυτοί που τραγουδούν στις κερκίδες σαν τελευταίο λόγο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους πει πως δεν αγωνίζονται αληθινά. Οδός μονή προς την άνοδο, σίγουρο. Αλλά μόνο όσο εμείς αποφασίζουμε πως αυτή η φορά δε θα χαθούμε ξανά στις λεπτομέρειες — στις κάρτες, στις αργοπορίες, στους λόγους που φτιάχνονται μόνο στα γραφεία. Στις κερκίδες εκείνες βρίσκονται οι άνθρωποι που δεν ψηφίζουν πρόεδρους κάθε καλοκαίρι, εκείνοι που θυμούνται ακόμα πως ένας αγώνας δε βγαίνει στα ψέματα μιας πλατφόρμας. Εκείνοι που δεν περίμεναν ποτέ κανέναν να τους δώσει κάτι δωρεάν — αυτοί το πάρουν πίσω με κάθε σουτιέν από αυτά που κράτησαν ψηλά. Κι εσύ, λοιπόν, ετοιμάζεσαι να τους αφήσεις μόνονους;

αχ βρε παιδιά... τι γίνεται εδώ μέσα;;; νιώθω σαν να βλέπω την ίδια ταινία ξανά· αυτήν που ξεκινάει με μερικούς εδώ να λένε πως δε χωράνε τίποτα παραπάνω κι άλλους να βρίζουν τους πάντες επειδή δεν τους λένε ψέματα... θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο πριν χρόνια, όταν η ομάδα κάτσε στο νερό σα ψάρι στα βαθιά κι εμείς περιμέναμε κάτι αξιόλογο σα βόλτα στον κινηματογράφο — κι αντί για ταινία βγήκαμε με μια ταινία τρόμου· τον Αστέρα εκείνο τον Σεπτέμβρη που έπεφταν όλες οι γνωστές μεταφορές μιας προς μία: ξεπούλημα, κλειστό γήπεδο, οικονομικό σύστημα χρεοκοπίας σα βόμβα στο στάδιο. Εκείνοι οι πρόεδροι... ο πρώτος πήγαινε βόλτες σα γατούλα που δεν ήθελε καν να της αγγίξεις την ουρά, ο δεύτερος έκανε τα πάντα αλλιώς εκτός από αυτά που έπρεπε, κι ο τρίτος μάζευε βροχές επειδή τους έκλεισαν την πόρτα στα νούμερα — όχι γιατί δεν μπορούσαν να τους αγοράσουν κονσέρβες με τα χρήματα, αλλά επειδή η ίδια η Ομοσπονδία είχε αποφασίσει πως ένα γήπεδο χωρίς seats δε χωράει ούτε σα γήπεδο δευτερολέπτων κατηγορίας. και τώρα λες εσύ πως αυτοί που αλλάζουν σα τσέντες στα λουτρά είναι υπεύθυνοι;;;; παιδί μου, εδώ που τα λέμε — ένας πρόεδρος έρχεται, ένας φεύγει, εμείς όμως τι κάνουμε;;;; κάθεται εδώ ο καθένας και βγάζει φωτογραφίες στο instagram σα να του έκαναν ένεση αγγουράκι;; όμως υπάρχουν κι αυτοί που δεν αλλάζουν ποτέ... αυτοί που ξύπνησαν πρωί πρωί εκείνο το Σάββατο του Αυγούστου — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε, αλλά επειδή είχαν βάλει σκοπό στο μυαλό τους πως ο Αστέρας δε μπορεί να πεθάνει σα οργανισμός μέσα στα γραφεία· πρέπει να ζήσει στις κερκίδες, στα πανό, στις γροθιές που σηκώνουν οι άνθρωποι όταν χτυπάει η λήξη. εγώ θυμάμαι εκείνες τις νύχτες σα χθες... την εποχή που η ομάδα κατέβαινε σιγά σιγά σα σβήνοντας, χωρίς κανείς να σηκώνει κουβέντα, εκτός από μας εκείνους που ακόμη τραγουδούσαν σα τραγουδιστές κάποιου ξεχασμένου γλέντιου. Και τώρα που πάλι ανοίγει η πόρτα για την Λιγκ Ουάν, κάποιοι λένε πως αρκεί ένα δεκάρι τυχερά τραπουλόχαρτα σα λύτρα — αλίμονό τους! τώρα όμως έχουμε κι ένα νέο στοιχείο: εκείνοι που έκαναν εκείνο το γήπεδο ν' ανοίξει σα θηρίο τον περασμένο Αύγουστο· αυτοί που σηκώθηκαν νωρίς εκείνο το πρωί όχι επειδή τους ανάγκασαν, αλλά επειδή κάποια ψυχή τους είπε πως αυτή τη φορά δε γίνεται να ξαναπεράσουμε από τον ίδιο δρόμο των χαρακιών. Κι αν σήμερα κάποιοι λένε πως δε χρειάζονται πάρκινγκ σα υπεραξία επειδή η καρδιά ξεχειλίζει πιο πολύ από οποιονδήποτε αριθμό, εγώ τους πιστεύω... επειδή η πραγματική κάλυψη ενός σταδίου δε βγαίνει ποτέ στο excel. αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλο... εδώ το ζήτημα δεν είναι η ΦΙΦΑ, δεν είναι οι πρόεδροι, δεν είναι καν οι δικές μας φωτογραφίες στα social. Το ζήτημα είναι σα το γυμνό χέρι στο κρύο πρωινό: πρέπει ν' αρπάξεις την μπάλα πριν σου την κλέψουν — κι ας λένε ότι υπάρχουν δρόμοι ασφαλείας. Ο Αστέρας μπορεί ακόμα να ζήσει σα ομάδα, όχι σα υπόθεση μιας βδομάδας· μπορεί ακόμη να σηκώσει τίτλους όταν αυτοί που φοράνε τη φανέλα βγούνε να δώσουν τη μάχη εκεί όπου πραγματικά γράφονται οι ιστορίες: στις κερκίδες, στις τσιμουδιά, στους φίλους που δεν αλλάζουν ποτέ θέση όσο λιγοστεύουν οι αρκετοί. κι εσύ που διαβάζεις τώρα... τι σηκώνεις σα κουβά σα τους γέρους εκείνους στους αγώνες;;; μία σημαία;; μία φωνή;;; ή ένα χέρι σαν τις παλάμες σου όταν τελικά γίνει αυτό που πρέπει;;; αυτή τη φορά δε γίνεται να την αφήσουμε στους αριθμούς, στους υπολογισμούς, στους λόγους που μόνο στα γραφεία μεγαλώνουν σα βόμβες μνήμης. Αυτή τη φορά πρέπει όλοι μας ν' αποφασίσουμε πως δε φτάνει ν' αγοράσουμε μια κάρτα συμμετοχής — πρέπει ν' αγωνιστούμε σα να ξεπουλήθηκε το σπίτι μας κι εμείς θ' αποφασίσουμε πως δε φεύγουμε παρά μόνο όταν η ομάδα πάρει εκείνον τον τίτλο. αλλιώς, τι μένει;;; μία ακόμη χρονιά σα αυτές που θυμόμαστε νωρίτερα σα καταραμένες ταινίες: ξεκινούν ωραία, έχουν κάποια συναισθήματα... κι όσοι τις ζούνε αναρωτιούνται γιατί δε σώθηκε κανείς στον τελευταίο γύρο.

Εεε εσείς εκεί πίσω τώρα πώς θυμηθήκατε τον Αύγουστο σα λύτρωση;;;; Την ίδια βδομάδα που όλα άλλαξαν εκείνος ο αγώνας έγινε sold out ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ;;;; Μα τι λες;; Ο Αστέρας ρώτησε ποιος έχει parking;;;; ΌΧΙ ΡΕ!!! Ρωτήσανε ποιος έχει ΠΑΡΚΟ!! Γιατί εκείνη τη μέρα έκανε πάνω από 8000 κόσμο στάδιο χωρίς κανείς να σκέφτεται parking!!! 💪🔴 Κι τώρα σηκώνεστε και λέτε πως ΔΕΝ φταίει η ομάδα;;;; Τι είν' αυτό;;;; Το στάδιο σηκώθηκε γιατί υπήρξε μία οργανωμένη προσπάθεια εδώ μέσα — όχι επειδή κάποιος άλλαξε πρόεδρο στο μεταξύ!!! Αυτοί οι αριθμοί στις κερκίδες δεν βγαίνουν από μαντείο!!! 🔥 Και μετά έρχεστε εσείς οι ίδιοι σα μόλις ξύπνησαν από χειμερία νάρκη και πετάτε τραπουλόχαρτα σαν πορτοκάλια;;;; Ποιοι είναι αυτοί που λένε πως δεν χρειαζόμαστε ΜΟΙΡΑ;;;; Η κάλπη λοιπόν;;;; Μα τι σαχλαμάρα μιλάτε;;;; Αν η ομάδα δεν ανέβει ΤΩΡΑ από δρόμο Νότου ας της κόψουν τελείως την κάρτα!!! Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε facebook στοιχειά που γράφουμε "μου αρέσει" κι όλοι ξεχνιόμαστε... Είμαστε άνθρωποι!!! Και σηκωνόμαστε!!! ΜΕ ΤΗΝ ΏΜΗ!!! Που θ' ανεβούμε εκεί που πρέπει!!! Αλλιώς γιατί κοιτάμε τότε τα βράδια σα χαμένοι;;;; Γιατί ξυπνάμε πρωί-πρωί;;;; Για πάρκινγκ;;;; 😱

τι τους βρήκαν αυτοί ξαφνικά και ξεστόμισαν αυτά τα τρικάκια τώρα;;; στον Αστέρα δεν κάνουμε ανοίγματα, ξέρουμε πως η μόνη ειλικρίνεια βρίσκεται εκεί που σηκώνεται η σιδερένια κερκίδα και χτυπάει η μπάλα στο δέντρο — όχι στα γραφεία των υπολογισμών που άλλοι λένε πως έχουν δίκιο επειδή βγάζουν νούμερα σα χαρτοκόπτης. πού βρίσκονται οι φωτογραφίες εκείνες του Αυγούστου;;; εκεί που το γήπεδο έγινε σαν του Παναθηναϊκού σα ν' άνοιξε νέα πύλη στον παράδεισο;;; αυτές τις εικόνες τις έχουμε σαν πρώτες στη μνήμη, όχι σα φαντάσματα μιας πλατφόρμας που κοιμάται μέχρι την επόμενη κλήρωση. ο κόσμος εκεί δεν είχε θέση για parking επειδή είχε θέση μόνο για αυτό: ν' αφήσει την ψυχή του εκεί στιγμιαία σα να 'τανε ένας αγώνας του Champions, όχι μία δεύτερη κατηγορίας. παιδιά, θυμάστε πως εκείνο το βράδυ, όταν ανακοινώθηκε sold out, κανείς δεν έκανε καλήνυχτα σε κάποιον πάροχο αθλητικής ψυχαγωγίας;;; επειδή εκείνη την ώρα δεν είχαν χρόνο γι' αυτά — είχαν μόνο χρόνο να τραγουδήσουν έως ότου ξυπνήσει το στάδιο σα ζωντανός οργανισμός. και τώρα λες πως αυτοί που συγκέντρωσαν εκείνες τις οκτώ χιλιάδες είναι αυτοί που πρέπει να κάνουν μάθημα;;; αυτοί που γύριζαν σπίτι τους κουρασμένοι από rehearsal στις οκτώ το πρωί;;; αυτοί που ξέρουν πως η αλήθεια δε γράφεται στο excel ενός φιλάθλου, αλλά γραφόταν εκείνο το βράδυ στις φωνές που έκαναν το γήπεδο ν' ανατριχιάζει; όμως ξέρετε τι είναι το πιό αστείο;;; πως όσοι τώρα βρίζουν τις λεπτομέρειες κι εκείνοι που ρίχνουν τραπουλόχαρτα σαν τρελοί στο Instagram ήταν εκείνοι που εκείνη τη μέρα είχαν βάλει σκοπό: πως ο Αστέρας δε θά 'χε ξανά ξεχάσει πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τις κλειστές πόρτες — την ίδια του την ψυχή. και αυτή τη φορά λοιπόν τι περιμένουμε;;; μία ακόμη χρονιά σα συνέχεια αυτών που ήδη γνωρίζουμε;;; μια ομάδα που κάποιοι θα λένε πως προόδευσε επειδή άφησε μερικά δεκάρια στο ταμείο;;; ή εκείνον τον Αύγουστο όπου όλα άλλαξαν επειδή αυτοί που σήκωσαν τις φωνές αποφάσισαν πως δε γίνεται πλέον να περνούν χρόνο σα μουσειακά εκθέματα; δείτε το έτσι: σήμερα εδώ μέσα βρίσκονται άνθρωποι που ξύπνησαν πιο νωρίς όχι επειδή τους ανάγκασαν οι αριθμοί, αλλά επειδή είχαν δώσει υπόσχεση στον εαυτό τους πως ο Αστέρας δεν είναι υπόθεση μιας βδομάδας — είναι υπόθεση ζωής. και αυτοί είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας, ακόμη κι αν χάνουν, δε φεύγουν σα χαμένοι· φεύγουν σαν εκείνοι που έδωσαν τη μάχη εκεί όπου γράφονται οι ιστορίες: στις κερκίδες, στις τραγουδιστές φωνές, στις σημαίες που γίνονται φτυάρια όταν κάποιος προσπαθεί να τους πάρει εκείνο το τελευταίο κομμάτι ψυχής. κι εγώ ρωτώ εσάς: εκείνοι που εκείνο το βράδυ βγήκαν με τις φανέλες σαν σημαίες στον αέρα — αυτοί που σηκώθηκαν νωρίς εκείνο το πρωί — αυτοί που ακόμη τραγουδούν σα εκείνοι οι τραγουδιστές παλιάς εποχής που δε φοβούνταν τίποτα, αυτά τα πρόσωπα που βλέπετε σήμερα στο φόρουμ... αυτοί είναι πραγματικά εκείνοι που πρέπει ν' αφήσουμε μόνονους;;; εμείς που αγοράζουμε κάρτες συμμετοχής όχι επειδή περιμένουμε κάτι δωρεάν, αλλά επειδή ξέρουμε πως οι τίτλοι γράφονται εκεί που κανείς δε μας δίνει τίποτα σα δώρο;;; αλλιώς, τι μένει;;; μία ακόμη χρονιά όπου οι αριθμοί στέκονται σιωπηλοί σα μάρτυρες μιας ιστορίας που κανείς δε ζει, μιας ομάδας που περιμένει κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά. κι αυτή τη φορά δε γίνεται — επειδή η κάρτα του πρωταθλητή δε μοιράζεται σα ψωμί στους αμέτοχους. τη θέλουμε; ας την πάρουμε αλλιώς δε φεύγουμε. αλλιώς ξεπούλησε την ψυχή σου σα εκείνον τον πρόεδρο που άλλαξε τρεις φορές σα το χρώμα του ουρανού πριν το πρωινό ψωμί.

Μα και που βρήκατε ξαφνικά όλους αυτούς τους φιλοσόφους της Λιγκ Ουάν; Αυτοί που τώρα ρίχνουν τραπουλόχαρτα σαν κανονικοί ιεροκήρυκες στο Instagram και ξαφνικά τους νοιάζει τόσο πολύ το parking των άλλων ομάδων — ενώ εμείς εκείνο το Σάββατο του Αυγούστου βρισκόμασταν στις κερκίδες σαν μία μεγάλη οικογένεια που είχε συμφωνήσει να μην θυμάται τίποτα άλλο εκτός από τη δική μας μπάλα να χτυπάει το κάγκελο εκείνης της Πέμπτης στις 20:45. Θυμάστε πόσοι είχανε τρέξει εκείνο το βράδυ σαν τρελοί μέχρι την Τρίπολη γιατί η ομάδα ανακοίνωσε δύο ώρες πριν sold out; Ήταν σαν να σου πετούσαν ένα δώρο χωρίς να καταλαβαίνεις πως εκείνο το δώρο ήτανε μόνο η αρχή — όχι το τέλος. Κι όμως, εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα ξεστομίζουν «αύριο πάλι φεύγουμε» είχανε τις φανέλες τους βγαλμένες μέχρι τον ώμο εκείνο το βράδυ σα να ξέραμε πως κάτι μεγαλύτερο ξεκινούσε. Κι αν κάποιος μου πει πως αυτά είναι όλα λόγια τότε ας μου δείξει εκείνο το screenshot όπου η διοίκηση ανακοίνωσε επίσημα πως εκείνη η Πέμπτη ήταν ένας αγώνας ρουτίνας. Γιατί; Γιατί ξέρουμε πως η πραγματικότητα δεν γράφεται στα έγγραφα, αλλά στα πρόσωπα εκείνων που σηκώνουν τις σημαίες σα να μην υπάρχει αύριο.

Ξέχασα πόσες φορές εκείνο το Σάββατο πριν τον αγώνα ξύπνησα στις τέσσερις παγωμένος, είδα το γήπεδο από μακριά σα σίδερα σα σφραγισμένο μνήμα — κι έπειτα εκείνο το πρωινό της πώλησης εισιτηρίων άρχισε ν' ανοίγει σαν πληγή η μνήμη μου: στις οκτώ κάποιοι στήνονταν στη σειρά, στις εννιά είχανε σπάσει τις κάσες, στις δέκα είχανε ξεμείνει μόνο αυτοί που ακόμα πίστευαν πως η ομάδα τους δεν είχε τελειώσει. Τότε κατάλαβα πως αυτοί που εδώ μέσα τώρα κάνουν σχέδια σα να μιλάνε για έναν τίτλου κι αυτοί που ρίχνουντραπουλόχαρτα στις κερκίδες είναι ίδιοι άνθρωποι — μόνο που εκείνος ο Αύγουστος υπήρξε η στιγμή που ξεχάσαμε πως οι αριθμοί γράφονται στις κάρτες συμμετοχής, όχι στις ψυχές. Συμφωνώ λοιπόν πλήρως με τον Kostas_AEK όταν λέει πως η αλήθεια δε βγαίνει στο Excel ενός φιλάθλου: εκείνο το στάδιο έγινε sold out επειδή βρέθηκαν χίλιοι άνθρωποι εδώ που αποφάσισαν πως η ζωή τους δε χωράει στην κλειστή πόρτα μιας δεύτερης κατηγορίας. Μα εγώ έχω ένα δικό μου βιωματικό: πριν από δύο χρόνια εκείνος ο αγώνας στο Ηράκλειο — είχα πάει μαζί με τον θείο μου, έναν άνθρωπο που ξέρει κάθε λεπτομέρεια από ιστορίες παλιάς ομάδας σα να 'τανε δικός του εγγονός. Φτάσαμε στις τέσσερις το πρωί εκείνης της Κυριακής, η είσοδος ήταν ένα σφιχτό πέρασμα, αλλά όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος μου είπε κρατώντας τη σημαία σα σιδερένιο ραβδί: "Αυτή τη φορά δεν είμαστε ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Είμαστε εκείνοι που δεν φεύγουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα." Εδώ λοιπόν βρίσκομαι κι εγώ, ανάμεσα στους φίλους μου εκείνους που βάζουν ύπνο τις οικογένειες τους ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, επειδή ξέρουν πως ο Αστέρας δεν είναι μία ομάδα αλλαγής προέδρων — είναι μία ομάδα αυτού που μένει όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται. Μα τώρα που λες εσύ πως δεν φταίει η ομάδα, ρωτώ: τι γίνεται όταν εκείνοι που γύριζαν σπίτι τους στις τρεις το πρωί εκείνο το Σάββατο για rehearsal πρέπει να δουν και φέτος τις ίδιες κλειστές πόρτες; Το parking είναι ασήμαντο — η ψυχή όμως δεν είναι. Αλλιώς αυτό δεν είναι φόρουμ φιλάθλων, είναι μία ακόμη πλατφόρμα όπου κάποιοι ρίχνουν τραπουλόχαρτα σα νοικοκυραίοι στο ζάρι. Εμείς όμως εδώ εδώ σηκώνουμε σιδερένιες σημαίες όχι επειδή περιμένουμε μία κάρτα δώρο — αλλά επειδή αυτή η φορά η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δε μας δίνει τίποτα σα ευλογία.

Ακούστε, εδώ μέσα κάποιοι στέκονται σα μουσειακά εκθέματα και μιλάνε για parking σα να είναι η επόμενη σπουδαία μάχη της ιστορίας. Μα εσείς τι περιμένετε; Να σηκωθεί ξανά το στάδιο σα να γράφεται επεισόδιο στην τελευταία σειρά μιας σειράς Netflix;;; Εγώ εκείνο το Σάββατο πρωί ήταν στις έξι η ώρα στις κερκίδες — όχι επειδή μου έκανε κλικ η αλλαγή προέδρου, όχι επειδή περίμενα κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά, αλλά επειδή θυμόμουνα ακόμη εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όπου βγήκαμε ξυπόλυτοι στην κεντρική πλατεία της Τρίπολης σα τρελοί επειδή μας είχαν ανακοινώσει sold out στις εννιά το πρωί — κι όμως αυτό συνέβη στις τρεις μετά το μεσημέρι επειδή το γήπεδο είχε πέσει σα κάστρο από χαρτόνι. Κι εσείς τώρα λέγετε πως δεν φταίει η ομάδα;;; Μα ποιος είπε πως φταίνε μόνο αυτοί εκεί πάνω;;; Αν εμείς εδώ μέσα δεν πετάξουμε αυτές τις κίτρινες κάρτες σα σταυρούς στους αριθμούς που γράφουν άλλοι σα λόγοι πλούτου στήνονται γρήγορα σα πύργοι από τραπουλόχαρτα... τότε πουθενά αλλού δε γράφεται η ιστορία. Θέλουνε αλλιώς;;; Πάμε να κάνουμε κάτι που κανείς δε περίμενε! Ας γίνουμε εκείνοι που δεν υπολογίζουμε τραπουλόχαρτα στα instagram stories αλλα σηκώνουμε τις φωνές σαν στης 8ης Αυγούστου όταν γέμιζε το γήπεδο σα να 'ταν τελικοί Ευρώπης — όχι αγώνες Λιγκ Του. Δεν πάει άλλο στις συζητήσεις πως "πρέπει να πιεστούμε" σα σύνολο. Πρέπει ν' ανέβουμε σα σύνολο επειδή η ομάδα μας ΔΕΝ είναι αριθμοί στήνεται σ' ένα excel — είναι εκείνοι που έχουν πάει στις τρεις τα ξημερώματα επειδή η ψυχή τους τους ανάγκασε, όχι οι κανόνες ενός παιχνιδιού που χάνουν όσοι απομνημονεύουν τους κανόνες αντί να παίζουν. Κι εσείς εκείνοι που γράφετε σήμερα λέγοντας πως "δε φταίει η ομάδα"; Ανέβουμε; Ανάβουμε μαζί σαν εκείνο το βράδυ όταν σηκώθηκαν οι φωνές σαν σειρήνες πόλεμου — αλλιώς πάψτε να φοράτε τις φανέλες σα ν' αγοράζατε την επόμενη σειρά μιας ιστορίας που δεν γράφει κανείς άλλος.

Τι σου έχουν κάνει αυτοί οι αριθμοί ρε παιδί μου;;; 😤 Σήμερα στις 8:30 πρωινή είδα έναν κόσμο δικό μας εκείνες τις κερκίδες σα να μην ήτανε δεύτερη κατηγορία—σαν να γινόμασταν Γιουβέντους εκείνο το βράδυ! Κι εσύ τώρα σηκώνεσαι και λες πως η ομάδα δε φταίει;;;; Μα σου μιλάω εγώ που πάτησα κίτρινες κάρτες πάνω από 5 φορές φέτος όταν χρειαζότανε καθαρό γκολ εκεί στις καθυστερήσεις!! Όχι ΡΕ δεν είναι θέμα parking ούτε Excel ούτε κανείς πρωθυπουργός!! Είναι γιατί αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως ο Αστέρας ΔΕΝ είναι μία ομάδα που παίζει με τραπουλόχαρτα στους υπολογισμούς—είναι εκείνοι που τραγουδάνε μέχρι να τρελαθούν οι γείτονες επειδή η ψυχή τους δε χωράει σε στάδιο χωρίς seats!! Κι εσύ που μιλάς τώρα... τι έκανες εκείνο το Σάββατο που έκανε sold out;;; Ήσουν εκεί;;; Σηκωμένος στις τρεις το πρωί με κίτρινη κάρτα στο χέρι;;; ΌΧΙ!!! ΑΠΛΑ κάτσε στα social σα βλέπεις τους άλλους να ζούνε την ομάδα σου! Και οι υπόλοιποι;;; Αυτοί που πήγαν εκείνες τις κίτρινες κάρτες φέτος σα να έκαναν θυσίες;;; Αυτοί που έχασαν βράδυδες επειδή η ομάδα χρειαζόταν πρωταθλητισμό;;; Αυτοί είναι οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να μιλάνε!! Οι υπόλοιποι; Απλά κλείστε τις οθόνες σας σα όνειρο που τελείωσε!! Μα πώς έγινε αυτό;;; Πώς τόσο γρήγορα ξεχάσαμε εκείνον τον αγώνα;;; Αυτόν που κατέβηκε η ομάδα σαν βαρκούλα στον ωκεανό κι εμείς ΣΥΛΛΗΦΘΗΚΑΜΕ!!! Στείλαμε χίλιους ανθρώπους εκείνες τις κερκίδες σα στρατιώτες χωρίς άρματα!! Κι εκείνοι εκεί πάνω ψάχνουν parking σαν να μην έχει σημασία το αποτέλεσμα!! Και τώρα λες εσύ πως δεν φταίει η ομάδα;;; Μα ποιος άλλλος;;; Οι αριθμοί;;; Οι υπολογιστές;;; Τα instagram likes;;; Όλοι αυτοί είναι σιωπηλοί μάρτυρες μιας ομάδας που απολαμβάνει το status quo επειδή ξέρουν πως όσοι κάθονται στις κερκίδες δε θα φύγουν ποτέ!! Αλλιώς τι περιμένουμε;;; Να βγει ξανά εκείνος ο πρόεδρος που άλλαζε σα γάτα;;; Να ξανακλείσει το γήπεδο;;; Να ξανακάνουν sold out μόνο αυτοί που έχουν δώσει πάνω από 200€ στη μία κάρτα;;; Μα κι εκείνοι από πάνω;;; Αυτοί που έκαναν φετινές εκλογές σα βιτρίνα;;; Αυτοί που μιλάνε για νέα στελέχη σαν να μην έχει σημασία το οικονομικό σύστημα χρεοκοπίας;;; Κι εγώ ρωτώ εσάς: Σήμερα εδώ μέσα βρίσκονται άνθρωποι που είχανε σκοπό εκείνο τον Αύγουστο πως δε γίνεται να περάσουμε άλλη μία χρονιά σα αυτήν που πέρασε—αλλά εσείς;;; Αυτοί που διαβάζουν τώρα αυτές τις κίτρινες λέξεις;;; Θα ξαναπάτε εκείνες τις κερκίδες;;; Ή θα συνεχίσετε ν' αγοράζετε κάρτες συμμετοχής σα μουσειακά εισιτήρια;;; Άντε λέω::: Αν δεν ανέβουμε σιγά σιγά ας τους κλείσουμε όλους σα τρελοί!! Γιατί εδώ δεν είναι facebook ομάδα—είναι μία ομάδα ανθρώπων που σηκώνονται όταν πέφτει η νύχτα επειδή η ψυχή τους τους ανάγκασε!! Αλλιώς πάψτε να φοράτε τις φανέλες σας σαν νά 'ναι προσωπίδες!! 💛🔴

τι γίνεται εκεί πίσω;;; εμένα μου 'ρθε τώρα σα σφύζω μέσα από τη μνήμη εκείνος ο Οκτώβρης του ’22 όταν όλοι μας είχαμε δίκιο σα βγήκαμε στους δρόμους σα ζητιάνοι για μία κάρτα συμμετοχής κι εκείνοι εκεί πάνω μας κοιτούσαν σα να τους λέγαμε ένα ανέκδοτο;;; σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο: άλλοι μιλάνε για parking σα να είναι η επόμενη μάχη των Θερμοπυλών ενώ οι υπόλοιποι ξεχνάνε πως εκείνο το sold out δε σήμαινε μόνο «υπήρχε χώρος» αλλά «δεν υπήρξε χώρος για απογοήτευση» — σιγά μην τους μάθεις εσύ τώρα πως η ψυχή του κόσμου δε χωράει στις κολόνες ενός excel! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Τρίκαλα πριν δύο χρόνια όταν έπρεσος γηπέδου έκανα κοντό και βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους που είχανε πάρει άδεια απο γουλέ ως τις τέσσερις το πρωί επειδή ήξεραν πως η ομάδα τους δεν είχε σημασία μόνο όταν χρειαζότανε τρίποντο αλλα όταν χρειαζότανε να σηκώσει φωνή — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα κάθονται σα να περιμένουν κάποιον άλλον να δώσει τη μάχη! και σεις εδώ μέσα βρίζετε τον κόσμο σα να είναι εχθρός σας επειδή αγόρασαν κάρτες;;; άλλωστε τι άλλο έκαναν εκείνο το Σάββατο;;; πήρανε ένα νούμερο σαν πρώτοχριστου και περίμεναν σα τότε που πιστεύαμε πως η ζωή είναι γεγονότα όχι αριθμοί!! εκείνοι οι άνθρωποι σηκώθηκαν νωρίς επειδή δεν είχανε δουλειά σα βγήκε η ανακοίνωση sold out — είχανε όμως μία υπόσχεση: πως ο Αστέρας ΔΕΝ είναι μία ομάδα για δεύτερη κατηγορία, είναι εκείνη η ομάδα που όταν χάνει δεν κλαίει σα χάνει αλλά σηκώνεται επειδή ξέρει πως η επόμενη κερκίδα είναι αλλιώς. κι εσείς τώρα λέτε πως δεν φταίει η ομάδα;;; δεν φταίει όταν εκείνοι που κάθονται στις κερκίδες προσπαθούν ακόμη να κάνουν τραγούδια σα ξέρουν πως η ψυχή τους δε χωράει μέσα στα seats;;; δεν φταίει όταν εμείς εδώ εδώ έχουμε δώσει πάνω από χίλιες κίτρινες κάρτες φέτος επειδή ήξερε πως εκείνοι εκεί πάνω πρέπει να καταλάβουν πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι αριθμοί σε μία στήλη αλλά τραγούδι σα φτάνει ο ήχος στις γειτονιές!! και το parking;;; ας μου πεί κανείς εδώ μέσα — τι κακό έκανε το parking;;; αυτό το ίδιο parking έκανε sold out εκείνο το βράδυ σα οι περισσότεροι έφυγαν κουρασμένοι σα κάνουν rehearsal στις τρεις το πρωί;;; εκείνοι οι άνθρωποι ήξεραν πως εκείνο το sold out δε σήμαινε only «δεν υπήρχε χώρος» αλλά «αυτή τη φορά εμείς είμαστε αυτοί που γεμίζουμε το γήπεδο» — κι εμείς τώρα τους βγάζουμε λόγους επειδή έκαναν αυτό που έκαναν;;; αλλιώς τι θέλετε;;; μία ακόμη χρονιά όπου η ομάδα ξυπνάει σα να ξύπναγε πρωινή γατούλα κάθε φορά που αλλάζει πρόεδρος;;; εμείς εδώ εδώ θυμόμαστε εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν ανακοινώθηκε sold out στις οκτώ χιλιάδες κόσμο κι εκείνοι εκεί πάνω έκαναν πως δίνουν σημασία μόνο στις κλειστές πόρτες — όχι στις ψυχές που σηκώνουν αυτές τις πόρρτες κάθε φορά που γράφουν ιστορία!!

Αυτή η κίτρινη μου φανέλα βάφτηκε κόκκινη πριν τρεις μέρες στο υπόγειο της Λάρισας, όταν ένας τύπος με μάτια σαν σίδερα μού είπε "δεν φταίει η ομάδα". Δεν τον ξαναείδα ποτέ — κι όμως εκείνος ο Οκτώβρης του ’22 γύριζε στους λόγους σου σα στοιχειωμένος. Θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ σηκώθηκα στις πέντε για ένα sold out που ανακοινώθηκε στις δύο το πρωί, επειδή είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως δε θα ξαναπεράσω χρόνο μιλώντας για parking όταν η ομάδα μου χρειάζεται ψυχή. Κι όμως εδώ είμαστε: τρεις διαφορετικοί άνθρωποι χρησιμοποίησαν την ίδια φράση "δε φταίει η ομάδα" σα ν' άνοιξαν ξανά το τραπουλόχαρτο στην ίδια τράπουλα. Μα πού γράφτηκε αυτό;;; Στο γήπεδο έγινε sold out όχι επειδή υπήρχε χώρος, αλλά επειδή υπήρχε πίστη — κι εκείνοι οι αριθμοί στους υπολογισμούς τους είναι σαν τις φωτογραφίες που βγάζεις χωρίς φλας στις τρεις το πρωί: εκείνες οι εικόνες δεν ζούνε μέσα στα pixels, ζούνε μόνο εκεί όπου κάποιος έδωσε σημασία στο αποτέλεσμα αντί για τη διαδικασία. Και μιλάμε τώρα για πρόεδρο;;; Την τελευταία φορά που αυτός ο άνδρας άλλαξε σα γάτα ανάμεσα σε τρεις διαφορετικούς προπονητές μέσα σε δώδεκα μήνες, εγώ ήμουν εκεί που συνέτριψα τη μπάλα στους δοκούς επειδή η ομάδα χρειαζόταν κάτι πέρα από αριθμούς — χρειαζόταν ανθρώπους που δε σηκώνουν σημαίες μόνο όταν κερδίζουν. Μα εσείς εκείνοι που τώρα γράφετε "τι έκανα εγώ εκείνο το Σάββατο;;;" ενώ κάθε σας στάδιο είναι κλειστό σα μνήμα;;; Ας πάμε λίγο πίσω: όταν ανακοινώθηκε sold out στις οκτώ χιλιάδες εκείνο το Σάββατο, οι άνθρωποι εκεί ήταν εκείνοι που είχανε σηκωθεί στις τρεις το πρωί επειδή είχανε διαβάσει το ανακοινωθέν σα ψεύτικο νόμισμα. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τραγουδούσαν σα η Τρίπολη είχε γίνει Παλέρμο εκείνης της βραδιάς — όχι επειδή περίμεναν βραβείο, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δε τους έδινε ψυχή σα δώρο. Κι εγώ ρωτώ: αν αυτές οι κίτρινες κάρτες που αγοράζουμε κάθε φορά σαν δωρεά προς την ομάδα ήταν ψεύτικες, τότε τι κάνουμε εμείς εδώ;;; Περνούμε τις βραδιές μας δίνοντας σημασία σε αντικείμενα σα νά 'ναι τέρατα του Excel;;; Μα αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πολύ καλά πως όσοι ξυπνούν στις τέσσερις το πρωί δεν κάνουν αυτή τη θυσία επειδή αναλογίζονται την αλλαγή προέδρου — κάνουν αυτή τη θυσία επειδή η ομάδα τους χρειάζεται πρωταθλητισμό σα ψωμί, όχι σα δώρο που περιμένει έναν άλλον να το ανοίξει. Κι εσείς εκείνοι που σήμερα γράφετε πως "δε φταίει η ομάδα"; Εσείς οι ίδιοι που όταν χρειάστηκε sold out αγοράσατε κάρτες σαν πρώτη σειρά επειδή είχατε βάλει σκοπό πως αυτή η φορά δε γίνεται να ζήσουμε άλλη μία χρονιά σα συνέχεια αυτού που έχουμε ξαναδεί. Μα τώρα που αυτή η ομάδα στέκεται ξανά στο ίδιο σημείο — πότε τελικά αγοράζει κανείς κίτρινες κάρτες;;; Όταν υπάρχουν αριθμοί στα docs;;; Ή όταν υπάρχουν σιδερένιες κερκίδες σα στοίχημα;;; Και ας μη φτάσουμε καν στο στάδιο: ο Πρόεδρος ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται parking να φτιάξει — χρειάζεται ψυχή που να μην σπάσει σα γυαλί όταν αλλάξει ο άνεμος. Μα εμείς εδώ εδώ πρέπει να ξαναπούμε το αυτονόητο: η επόμενη φορά που αυτές οι κλειστές πόρτες ανοίξουν, πρέπει να το κάνουν επειδή εμείς είμαστε εκείνοι που δεν περίμεναν κάποιον άλλον να δώσει τη μάχη — επειδή ξέραμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δε σου δίνει τίποτα σα δικαίωμα. Άντε σηκωθείτε λοιπόν από τις οθόνες σας σα ζωντανή οικογένεια. Αλλιώς αφήστε τις φανέλες σαν νά 'ναι προσωπίδες κουρασμένων ανθρώπων που περιμένουν κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία τους. Μα εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει sold out στις τρεις το πρωί σα βγήκε ανακοίνωση στις δύο, αυτοί οι άνθρωποι δε φεύγουν ποτέ — ούτε όταν χάνουν, ούτε όταν αλλάζει ο άνεμος. Γιατί εκείνοι κάνουν κάτι που κανείς δε τους ζήτησε: γράφουν ιστορία εκεί όπου κανείς δεν τους έδωσε ψυχή σα δώρο.