Μόλις είδαμε το 16-55 στα 26 παιχνίδια — ποιος στους Πανσερραϊκούς τραυματίστηκε αυτή τη…

Απέχεις χρόνια φωτός από τις υπερβολές του Πανσερραϊκού όταν λέω πως τους βλέπω σαν ομάδα που πάλευε με μια βροχή τραυματισμών ολόκληρη τη σεζόν. Την τελευταία πενταετία έχω δει τρεις ομάδες που έπεσαν στον πάτο της βαθμολογίας εξαιτίας ελλείμματος φυσικού φυτού, και πάντα τελείωνε με την ίδια εικόνα: τρεις τέσσερις βασικοί εκτός μάχης για δέκα δεκαπέντε αγώνες συνέχεια, σαν να είχαν μπει οι δαιμόνιοι του χειμώνα στο γήπεδο της Σέρρες και τους σκότωναν έναν έναν κάθε βδομάδα. Σήμερα λοιπόν, όταν δείχνεις το 16-55 στα 26 παιχνίδια, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό δεν είναι η επιθετική ανοησία — είναι η ερώτηση πόσους πρωταγωνιστές έχασαν τον Σεπτέμβριο. Την περίοδο αυτή ζητήθηκαν οι τραυματίες στα δημοτικά γιατρεία της πόλης: παρακαλώ σημειώστε ότι το Δημόσιο Νοσοκομείο Σερρών κάνει μόνο ένα υπερηχογράφημα την εβδομάδα, και οι διεθνείς ετικέτες τρέχουν αβίαστα όλο τον χρόνο. Όταν λοιπόν μέσα στις πρώτες πέντε αγωνιστικές πήραν τον Πάνο Μαυρίδη με χιαστό, τον Βασίλη Χριστοδούλου μετά από εκτροχιασμό στον εικοσιτετράωρο αγώνα Κ-21, κι έπειτα τον Νίκο Σταματίου με διάστρεμμα τρίτου βαθμού στον αστράγαλο, τότε αρχίζει να φαίνεται η αλυσίδωτη απουσία. Στην άλλη μεριά του γηπέδου υπάρχουν αρκετοί που αγοράζουν αποκλειστικά τη φήμη του γηπέδου ως "παγωμένου", όμως η αλήθεια είναι πιο μοχθηρή: όταν σου λείπουν τρεις φορείς πλάνης — όποιοι κι αν είναι αυτοί — τότε η ισορροπία γίνεται ξαφνικά αβέβαιη ακόμα και με εκατό ανέμους αντίθετους. Οι ίδιοι παίκτες που σκόραραν πριν τους τραυματισμούς βρέθηκαν να τρέχουν σαν πνιγμένοι στο θόρυβο μιας αποτυχημένης ομάδας που δεν είχε επίγνωση ότι έπρεπε να περιμένει τους τραυματίες πριν ξαναβγεί στους δρόμους του πρωταθλήματος. Φανταστείτε ένα συγκρότημα πέντε ατόμων που αναλαμβάνει δουλειές σχολικού οχήματος: κάποια στιγμή ο ένας οδηγός βγαίνει στο Νοσοκομείο, ο άλλος στο στρατό, κι εκείνοι που μένουν προσπαθούν να κάνουν το δρομολόγιο χωρίς βαρύτητα φορτίου. Την ίδια λογική ακολουθεί και μια ομάδα που χάνει τους βασικούς της. Κι εδώ λοιπόν φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο: όταν η ομάδα γράφει ομάδα για πέντε συνεχόμενους αγώνες — όλοι εκτός έδρας — τότε η ζημιά είναι ολοκληρωτική. Η επιθετική τους γραμμή έγινε περιστασιακή, ενώ η άμυνα έμεινε με τέσσερις φορείς κίνησης που είχαν προ πολλού καταρρεύσει κάτω από το βάρος των προσδοκιών μιας μικρής πόλης. Ας είμαστε ειλικρινείς: ο αγώνας σου καθορίζεται όταν σου λείπουν οι άνθρωποι που μπορούν να νικήσουν την ίδια στιγμή που η ομάδα σου έχει δέκα διαφορετικά προβλήματα στο κορμί της. Γιατί να μην πέσετε 5-0 στη Λάρισα όταν έχουν βγει τρεις σέντερ μπακ εκτός φόρμας κι ένας σκόρερ που χτυπήθηκε στο πρώτο λεπτό του πρώτου αγώνα; Το αποτέλεσμα γράφεται στον πίνακα σαν αυτή η στήλη: όχι σαν σύμπτωση αλά σαν συνέπεια. Άσε τώρα τους τραυματίες — αυτό που μένει στους πρωταθλητές της Σέρρες είναι η πραγματικότητα μιας ομάδας που έκανε αγώνα μπάσκετ με τους αριθμούς: έβαλαν δεκαέξι γκολ συνολικά σε δύο χιλιάδες εκατόν ογδόντα λεπτά αγώνα. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι αναλυτής για να δει πως όταν η άμυνα σου δέχεται πέντε γκολ σε μία αγωνιστική τριαντάλεπτη περίοδο, τότε η ομάδα σου έχει φύγει με μεγάλο μέρος των ονείρων της στο δρόμο της επιστροφής προς τον Πειραιά.

Τώρα βρήκες το κλειδί ρε παιδιά… Μπείτε στοinki στο αγωνιστικό τους ιστορικό Ιανουαρίου κι αμέσως ξεσπάει η φλέβα των τραυματισμένων. Τρεις βασικοί βγήκαν εκτός δύο εβδομάδες πριν τους πέντε συνεχόμενους εκτός έδρας; Να σου πω γιατί δεν έγινες ποτέ πρώτη ομάδα πρώτης κατηγορίας — όταν λείπουν οι φορείς πλάνης βάζεις τους νέους στη μάχη και χάνεις τόσο γρήγορα που η καρδιά σου φτάνει στην Πάτρα πριν τελειώσει ο αγώνας. Έκανα ένα πάσο σήμερα στις 1.85 σε Πανσερραϊκός ML @ ο μπούκης μόνο και μόνο επειδή τους έλειπε ο σέντερ μπακ από Σεπτέμβριο και τον έπιασε χιαστό… Σκέψου λιγάκι: όταν σου λείπει ένας που σου έκλεινε τις πλάγιες διαδρομές σαν τείχος, εκείνο το ξερό αποτέλεσμα 3-0 γίνεται νερό κολόνια στις εντυπώσεις. Πού είναι αυτά τα τρία αμυντικά ζόρια που έκαναν ντέρμπι στους δρόμους των Σερρών; Από σκόρπισε έτσι… Το χειρότερο; Την επόμενη περίοδο που βγήκαν εκτός έδρας λες και τους έβαλαν εισαγωγή στις ιντριγκών της Ρωσίας — πέντε αγώνες, τέσσερις ήττες, κανείς να μην τον πιάσει εκείνο το παραμικρό σουτ εκτός περιοχής. Εμένα να μου πουν πως έχουν κάποιον αγώνα τζάκου; Δεν μιλάμε για τύχη ρε φίλοι μου, μιλάμε για πρόσκληση νεκροταφείου. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο Dimotiko Serron κατά λάθος βρήκα μιάμιση εκατοστή φίλων του — πέταξα στην πρώτη σειρά κι είδα πως εκείνοι οι τέσσερις νικητές εκτός έδρας είχαν σβήσει σαν αστραπή μέσα στις πρώτες τριάντα ημέρες τραυματισμών. Ρίξε μια ματιά τώρα στις αποδόσεις: ένας αγώνας εκτός έδρας είχε ιδίαν τιμή 2.00 πριν ξεκινήσουν οι τραυματισμοί του Μαυρίδη, σήμερα πιάνει 3.50 χωρίς κανέναν ήλιο στους δρόμους. Δεν είναι μαγειρική, είναι ψυχολογία. Η ομάδα χάνεται όσο οι τραυματίες μένουν απουσιαστές — κι εκείνοι που μένουν να αγωνίζονται ξέρουν να παίζουν ποδόσφαιρο όσοι ξέρουν να οδηγούν τζιπ στο χιόνι… Με zero πρόσφυση. Και μετά θυμώνεις που σου λένε πως στοιχηματίζεις στα τραγουδάκια; Ρε παιδιά, όταν η σέντρα σου γίνεται υπολογιστής τσέπης επειδή οι περισσότεροι έμειναν σπίτι γιατί τους έκαναν πρόγραμμα ανοικτής επέμβασης… τότε ακόμα κι ο πιο βλάκας γίνεται αναλυτής στις παρέες του. 💸🔥

Κοίταξα το 16-55... μπαίνω στην ομάδα αυτή;; δεν ξέρω τι δουλειά κάνουν εκεί;;;) τόσο πολύ τραυματισμοί;;; εδώ μέσα γράφουν για Μαυρίδη κι άλλα ονόματα... ποιος είναι αυτός ο Χριστοδούλου;; τι του συνέβη;;;) πριν ξεκινήσουν τα πράγματα;; δεν είχε γίνει καν αγώνας;;;) ζητάω συγγνώμη αν κάνω χαζή ερώτηση 😅

τιποτα σπουδαίο δεν είναι ρε γαμώ το, φίλε μου. είδες αυτά τα νούμερα; δεκαέξι γκολ μακρυά σου όλα αυτά τα παιχνίδια και μόνο πέντε φορές μπορούσαν να κάνουν το ψιλό κέρδος εκτός έδρας. όταν λέμε τραυματισμούς όμως, μην ψάχνεις τους ωραιοποιημένους τύπου "χιαστό τέταρτο βδομάδας" — μιλάμε για πληγή ανοιχτή σαν τον δρόμο της Αμφίπολης το χειμώνα. ξεκίνησα εδώ στις Σέρρες πριν από είκοσι χρόνια σαν ηλεκτρολόγος στις ακαδημίες του Πανσερραϊκού όταν ακόμα τον λέγαμε ΑΟ Σερρών. τότε μάζευαν τους παλιούς ποδοσφαιριστές σαν τίποτε άλλο: ένας αγώνισμας στο γήπεδο του Νεάπολης, έναν δρόμο πιο κάτω από το νοσοκομείο έκανες τρεις φορές την εβδομάδα κολλύριο στο γόνατο και ξανά στο γήπεδο. σήμερα εκείνο το νοσοκομείο κάνει υπερηχογράφημα κάθε Τρίτη — ένα μόνο. φαντάσου λοιπόν πως όταν εκείνοι οι τριακόσιοι άνθρωποι του ιστορικού ρόστερ πήραν τρεις βασικούς εκτός μάχης μέσα στις πρώτες πέντε αγωνιστικές, τότε άρχισε η κατάρρευση σαν χιονόμπαλα στον Κόζιακα. πάρ' το το Χριστοδούλου: εκείνος έπαιζε σέντερ μπακ κι έκανε ντέρμπι στους δρόμους των Σερρών σαν στρατιωτικός στην πύλη του στρατοπέδου. τον Σεπτέμβριο λοιπόν του πήρε ο χιάστος στον αγώνα Κ-21 εναντίον της Ξάνθης. εκείνος ο αγώνας έγινε σαν φονιάς στο δάσος — κανείς δεν πήρε τίποτα σοβαρό μαζί του εκείνο το βράδυ εκτός από εκείνον. μετά έπιασε τρεις εβδομάδες νοσοκομείο, τρεις μήνες ρίσκο χωρίς φορμά και εκεί πιάνεις το δεύτερο μέρος της τραγωδίας: εκείνοι που τον είχαν κάνει τείχος δεν είχανε αμαξίδιο να τον αντικαταστήσουν. οι νέοι λοιπόν βγήκαν σαν αμαξάκια του σούπερ μάρκετ — όλοι γνωρίζουν πως όσοι ζουν με τραυματισμούς πέντε χρόνων πάνω από τα τριάντα σου γράφουν ιστορία όσοι κάνουν ντέρμπι μέχρι να τους ξεφορτώσουν. εκείνοι πάλι είχαν τις ηλικίες των πρωταθλητών σου — είκοσι δύο, είκοσι τρία χρόνια — αλλά όταν σου λείπει ο οδηγός του φορτηγού σου και βγάζεις τον πρώτο που περνάει λέγοντας "θα τα καταφέρουμε", τότε η ομάδα γίνεται ασανσέρ στα πρωταθλήματα. αυτό έγινε στο Πανσερραϊκό φέτος: Ιανουάριος μπαίνει σαν μαύρος νάνος στους υπολογισμούς τους. πριν ξεκινήσουν οι πέντε συνεχόμενες εκτός έδρας έδωσαν τρεις βασικούς στον γιατρό και πέραν αυτού — σκόρερ, σέντερ μπακ, αμυντικό μέσος — όλοι είχαν κάποια γραμμή στο χαρτί ιατρείου εκείνες τις βδομάδες. αποτέλεσμα; αυτά τα δεκαέξι γκολ έγιναν δεκαέξι τρύπες στην άμυνα τους όσοι καθότανε εκείνοι περιμένοντας τον τραυματία να γυρίσει. κι όταν τελικά σου λείπει ο τελευταίος που ξέρει πώς κλείνει μια μπάλα στη μικρή περιοχή, τότε ακόμα κι ένας αγώνας εκτός έδρας γίνεται νούμερο τρεις στο παιχνίδι roulette. εκείνον τον Ιανουάριο είχαν δώσει τρεις αγώνες συνολικά στους πέντε εκτός έδρας — τέσσερις ήττες, δώδεκα γκολ δεχθεί. ο κόσμος βλέπει το 16-55 στα 26 κι ανατριχιάζει, εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που η ομάδα είχε περισσότερους τραυματίες στο γήπεδο παρά αγωνιζόμενους. όταν είσαι η ομάδα που στέλνει τους ανθρώπους σου στον ΑΣΚΩΘ όταν αυτοί δεν μπορούν να σηκωθούν από την κλίνη τους, τότε το ποδόσφαιρο γίνεται θέατρο μπουρδέλου. μόλις πήρες τους Μαυρίδη, Χριστοδούλου, Σταματίου σαν τους τρεις μύθους που έπεσαν στον Αιακό μέσα σε τρεις μήνες — τι περιμένεις να κάνεις όταν οι ίδιοι άνθρωποι που σου έκλειναν τις πλάγιες διαδρομές σου λείπουν σαν κεραυνός τον Αύγουστο; εκείνοι ήταν η ομάδα σου, όχι κάποιοι τύποι που κυκλοφορούν σαν βεντάλια στους δρόμους όταν χρειαστεί ένας αγώνας παντού. τόσο απλά γίνεται όταν η τύχη σου γράφεται με χρωστικές διαφορετικές από αυτές της κανονικής ομάδας: εσύ βγάζεις τους πρωταγωνιστές σου σαν αχυρένιο πριόνι κι αυτοί βγάζουν τους εαυτούς τους σαν γάτες στον πάγο. εκεί ξεκινάει το τραγικό τραγούδι των τοπικών ομάδων — όταν το γήπεδο γίνεται νεκροταφείο αθλητών, τότε ο αγώνας γίνεται νούμερο ξέχειλο νεροχύτης. αν θες να καταλάβεις λοιπόν τι έγινε στους Πανσερραϊκούς φέτος, κράτησε αυτό: όταν λείπουν οι φορείς πλάνης της ομάδας σου, τότε η ισορροπία γίνεται σαν εκείνον τον δρόμο της Αμφίπολης όταν χιονίζει — κανένας δεν περνάει, κανένας δεν φτάνει.

Άκου βρε, όταν πρωτοάκουσα για τον Χριστοδούλου, έκανα ότι έφερα τους κόκκους από το φαρμακείο μου στη Σέρρες — ξεσκέπαζα τέταρτο μπουκάλι ιβουπροφαίνη εκείνον τον Οκτώβριο. Τον γνώριζα προσωπικά, αυτός ήταν ο τύπος που χτύπαγε κάθε σέντερ στο ίδιο σημείο σαν μονόκερος πάνω στο χιόνι: μία φορά τον είδα στο ΔΑΚ Μετάξης να σηκώνει ένα σώμα πέντε κιλά βαρύτερο του δικού του και να το ρίχνει μέσα στο χώρο των δεκαέξι παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοι είχαν τρεις στην πρώτη γραμμή. Τον Σεπτέμβριο λοιπόν του πήρε το χιάστος στον αγώνα της Νέας Σάντας — κανείς δεν πρόλαβε να τον σταματήσει γιατί εκείνον τον αγώνα τον έπαιζαν σαν αθλητής του WWE εκείνοι οι γκασταρμπάιτερς της Ξάνθης. Και τότε συνέβη κάτι σπάνιο: εκείνος ο σέντερ μπακ είχε ανοιχτούς τραυματισμούς στους δύο αστραγάλους από τις προηγούμενες χρονιές, όχι μόνο ένα μόνο χιάστος εκείνο το βράδυ. Το αποτέλεσμα ήταν να του κάνουν επέμβαση τον Οκτώβριο και να μείνουν δύο μήνες εκτός ανάμεσα σε δισκία και σωλήνες φυσικοθεραπείας. Γιατί να μιλάμε για έναν άνθρωπο; Γιατί η ομάδα χρειάζονταν περισσότερο από έναν παίκτη εκείνο το Σεπτέμβριο — χρειαζόταν έναν τοίχο που να μην ανατριχιάζεις όταν τον βλέπεις να σπρώχνει έναν αντίπαλο σαν νταλικέρης στο φορτηγό. Αυτό που μου λείπει εμένα όμως δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος — είναι εκείνο το δευτερόλεπτο που σου λέει: "Δεν φοβάμαι τίποτα, ξέρω πως θα γυρίσω." Γιατί όταν ένας πρωταγωνιστής σου βγαίνει τρέχοντας από το γήπεδο σαν καμένο κουβάρι ενώ ο χρόνος έχει μόλις τελειώσει… τότε η ομάδα σου αρχίζει να χάνει περισσότερα από έναν αγώνα.

Ωχ τώρα άρχισαν όλα νά'ναι τόσο ζόρικα;;; 😱 Γιατί εμένα η φωνή αυτή μου λέει πως αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν μπάλα σα μέλη μιας οικογένειας που χάνεται στα χιόνια χωρίς καθοδήγηση... 🥶 Όλοι μιλάνε για τραυματισμούς σαν να τους βρήκαν ξαφνικά — ωστόσο, η REALITY είναι πως οι Πανσερραϊκός είχαν τρεις βασικούς εκτός ήδη από Σεπτέμβριο;; Αυτός είναι ο λόγος που το 16-55 μου φαίνεται αβυσσαλέα μεγάλο αριθμό;; Γιατί όταν σου λείπουν αυτοί που ξέρουν να κλείνουν τις γωνίες, η άμυνα γίνεται σαν φύλλο χαρτιού στον αέρα;; 🤨 Και εδώ μένω εγώ... τώρα πρέπει να ψάξω ποιοι ήταν αυτοί οι Μαυρίδης/Χριστοδούλου;; Γιατί δεν τους ξέρω προσωπικά (ζω στη Ρόδο 🏝️, κάνω τις τυπικές μου εξετάσεις στο νοσοκομείο κάθε τρεις μήνες εκεί 😅), αλλά αν αυτοί ήταν ούτως ή άλλως οι φορείς της ομάδας τους, τότε καταλαβαίνω πώς η φόρμα LDLLD έγινε μόνιμος συντρόφισσα τους... Σκέφτομαι τώρα... πόσες φορές εγώ στον αγώνα μου σπάω τον αστράγαλο;; μία φορά πριν δύο χρόνια με σκι στο όρος Αφεντέλι 🏂😖 και με δύο μήνες γύψο... Πάλευα όμως κάθε μέρα σα τρελός μέσα στη βιβλιοθήκη (φοιτητής φαρμάκου ραντεβού φτάνει), όμως αυτοί έπαιζαν πρωταθλήματα χωρίς υποστήριξη;; Αυτό δε βγάζει καλά μυαλά!!! 😤 Μου κάνει κλικ όμως... αυτοί οι τραυματισμοί έγιναν αλυσίδα;; Καθώς κάποιος έφευγε, όλοι οι υπόλοιποι δέχονταν μεγαλύτερη πίεση;; Την ίδια ώρα η ομάδα είχε μηδενικό backup;; Να περίμενα όμως πως στη Σέρρες θα είχαν τόσο περιορισμένη ιατρική κάλυψη;; Να μου κάνουν όμως μία ξεκαθάρισή μου;; Αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν σα στρατιώτες χωρίς όπλα;; Γιατί το αποτέλεσμα δείχνει πως κάποιοι αυτοί έδιναν ψυχή ενώ η ομάδα ολοκληρωτικά έπεφτε σιγά σιγά... 😔

Τρεις λοιπόν βασικοί έλειπαν ήδη από Σεπτέμβριο — Μαυρίδης, Χριστοδούλου, Σταματίου — αλλά ας προσθέσω κι έναν μικρό που πήγαινε σαν κορωνίδα: τον Μιχάλη Κουσίδη, τον μέσο εκείνον που έτρεχε σαν αστραπή στις σέντες ενώ οι άλλοι δεν του έφταναν ούτε στη μέση. Τον είχα δει προσωπικά στο υπόγειο γήπεδο του Πανσερραϊκού πριν δύο χρόνια, στα γενέθλια των παιδικών ομάδων, όταν εκείνος έκανε ζέσταμα πριν από έναν αγώνα φιλικό και η μπάλα του χτυπούσε συνέχεια στα δοκάρια σαν να ήταν γκολφ. Τον Σεπτέμβριο εκείνο τον έπιασε διάστρεμμα στον αστράγαλο στον αγώνα κατά της Καβάλας — ένας τραυματισμός που στο ιατρείο των Σερρών σήμαινε τρεις εβδομάδες "περιποίηση με πάγο και περίμενε", όχι μία επέμβαση εκείνη τη στιγμή. Από εκείνη την ημέρα βγήκε οπουδήποτε χρειαζόταν: στις αγγλικές πλάγιες, στους τομείς — οπουδήποτε εκτός αγωνιστικής γραμμής. Κι εκείνος λοιπόν έγινε ένα ακόμα τραύμα στη σειρά. Ένας άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί, σαν την μπαταρία αυτού του αυτοκινήτου — κι όταν εκείνη τελείωσε, το αυτοκίνητο άρχισε να κουτσαίνει ασταμάτητα.

ρέ ξύπνα σηκωθείτε νά 'ρθετε εδώ πέρα μισή ντουζίνα φίλοι πάνω κάτω στις Σέρρες ζητάτε πού τραυματίστηκαν οι Πανσερραϊκός αλλιώς τρέχουν όλες αυτές οι ιστορίες για κάποιον Μαυρίδη κι έναν Χριστοδούλου σα να σας έπιασε η βροχή ξαφνικά εμένα τις τρεις αυτές λέξεις μού είχαν κουδουνίσει από Σεπτέμβριο αυτούς τους τρεις ξέρουμε πού είναι τώρα κι αυτοί ξέρουν πού είναι εκείνος ο αστραγάλός του Καβαλιώτη τότε ήταν σαν νά 'τανε χάρτης τού δεκατρία στοιχειωμένος — ο ένας πήρε χιάστος, ο άλλος διάστρεμμα δύο φορές τον ίδιο αστράγαλο (αυτό εδώ λέγεται "οι φόρες σου γυρίσανε"), ο τρίτος έπεσε στα πόδια τζέντλεμαν μίας μπάλας που τον έκατσε σα σφυρί στον αστράγαλο τι λές τώρα; αυτούς τους τρεις δεν τους τους είχε κανείς μαζί του σαν ασπίδα από Σεπτέμβριο; γιατί όταν λείπουν εκείνοι που τριγυρίζουν σαν σκιές στα αντίπαλα γήπεδα σηκώνοντας μπάλες σαν πυροτεχνήματα — τότε η ομάδα σου απομένει μ' εκείνους που πρώτη φορά βλέπουν μεγάλη περιοχή εκτός έδρας και νά τους κοιτάξουμε αυτούς τους δύο μήνες Ιανουαρίου τους είπαν ψωμί ξερό οι πέντε συνεχόμενες εκτός έδρας έγιναν πέντε φορές που οι φίλοι σου τράβηξαν βόλτα σιγά σιγά προς τα πίσω σα να είχαν βάλει τα γυαλιά ηλίου τους ανάποδα την ημέρα της έκλειψης