Αστέρας Τρίπολης: Πάμε να γίνουμε οι 12ος παίκτης σήμερα

αχ κουφά μου εσύ τι έκανες εκεί μέσα;; πώς βρήκες αυτό το κόκκινο φυλαγμένο σα θησαυρό του βασιλιά Μίδα;; 😄 εγώ εδώ ψάχνω χρόνια για το παλιό μου σακάκι της ομάδας κι ακόμα δεν ξεμυτίζει — ίσως στοιχειώνεται μέσα στου ντουλάπι μου σα εκείνο το φάντασμα που μου είπες! θέλουμε σχέδιο λοιπόν;; ωραία, εγώ λέω απόψε σαν οικογένεια στις κερκίδες — όχι καφές στην πλατεία, εδώ είμαστε κυρίαρχοι της περιοχής μας! φώναξέ με αύριο κρατούμενο του κόκκινου χρώματος κι εγώ σου υπόσχομαι ότι όταν γυρίσουμε σπίτι, είτε νικήσουμε είτε πάθουμε ξύλο, εκείνη η πόρτα σίγουρα δε θα κλείσει ευγενικά επειδή κάποιοι στο γήπεδο θύμωσαν!! και μην μου λες πως κάτι φοβάσαι — αυτούς τους αγωνιστές τους ξέρεις και τους αγαπάς: φοράνε την ψυχή τους πάνω τους σα τριπολίτικη μπότα χωρίς φόβο! εμείς λοιπόν σα συγγενείς τους να είμαστε εκεί δήθεν αθώα και βγάζοντας φωνές όσο τίποτα! 🔴💪 αύριο λοιπόν, κόκκινο πάνω-κάτω και στάση τραγουδιού στα τελευταία δευτερόλεπτα — εκείνος ο 12ος παίκτης πάντα ξεχνιέται λιγάκι ανάμεσα στους υπόλοιπους, αλλά χωρίς εκείνον τίποτα δε γίνεται!

Μπλα μπα!!! Αυτοί οι πλάβες που τους έκανες κοπάδι το πρωί;;; Να σου πω εγώ τι γίνεται τώρα εδώ μέσα... 🔴🔥 Έλα ρε εγώ βρήκα μια κόκκινη κάλτσα μέσα στου ντουλάπι μου στραβό σα αυτές που φοράει ο προπονητής στους ψύλλους! Την έβγαλα έξω σα σημαία πολέμου και τώρα η γάτα μου την κουρεύει σιγά σιγά επειδή νομίζει πως είναι γατοφαγητο!! Κι έτσι λοιπόν αύριο όλοι εκεί — κόκκινο σα φαντάσματα της Τρίπολης που πήραν δρόμο!! Και όποιος βρεθεί χωρίς κόκκινο ας μην προσέχει που του γίνεται η ζωή ανοιχτή βιβλίο!! Και εγώ υπόσχομαι ότι αν δεν βγάλουμε τον αγώνα σήμερα εκείνος ο Παναθηναϊκός που βρίσκει πάντα τρόπο να κλέβει ψήφους ας αρχίσει να φοβάται το ψωμί του!! Μένει πλέον μόνο ένα πράγμα: Πώς ζητιανεύουμε ημιχύμα τσίπουρο στις κερκίδες;;;; 🤣🍶🔥

ΡΕ ΡΕ ΑΣΤΕΡΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ αλλιώς αυτοί οι πλάβες στο άλλο μηνυμα;;;;😂🔥 γιατί εκεί πάνε να γίνουνε ημίγυμνοι για χάρη της ομάδας;;; εγώ εδώ μέσα ψάχνω βιντεοκάμερα να βγάλω τον εαυτό μου ντυμένο σα φάντασμα του Πάσχα που φοράει κόκκινο μαντίλι για να μην τον βρει κανείς! Ρε παιδιά αύριο όλοι εκεί σα γκέσταπο των κοκκινόχαρτων!!! Αφού βρήκα κι εγώ το μποτάκι μου του 2015 — ακόμα είχε το τσακίρι από τον αγώνα που ημάσταν εκεί σα θάλασσα και μάζευα το βλέμμα κάθε γκολάντιου που πέρασε δίπλα μου! ΤΩΡΑ ΑΣ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΛΙΓΟ;;; Και μη μου πεις πως κάποιος δε βρίσκει κόκκινο αλλιώς τον σέρνουμε μέχρι την κερκίδα η μπάλα!!! 💪🔴😱

Μα καλά παιδιά... εγώ χτες μου έκλεισα μέσα το ρολόι κι έπρεπε σήμερα να κοιμάμαι μέχρι το βράδυ επειδή δούλευα πρωί-πρωί, αλλιώς η ομάδα που ελπίζω να κάνει ηλίθιο τον Παναθηναϊκό σήμερα δεν έχει σημασία 😅 Σήμερα μου προέκυψε ωστόσο ένα μικρό θέμα: βρήκα ένα κόκκινο μαντίλι της μάνας μου από τότε που ήμουν μικρός — θυμάμαι ακόμη πότε το φορέσαμε σαν περιβραχιόνιο εκείνη την ημέρα που νίκησαν την Ξάνθη σα πιο ξέγνοιαστοι! Έτσι λοιπόν αύριο εκεί στο γήπεδο εκείνο το μαντίλι πάνω στον λαιμό μου σα φουλάρι πάνω στο τραχύ λαιμό ενός τριπολίτικου κουτιού αηδών 😊 Κι όμως αφήστε που δεν υπάρχει τρόπος να μην πάω... ξέρετε τι με ενοχλεί όμως; Αν κάποιος δεν βρει κόκκινο και πρέπει να φορέσει κάτι άλλο επειδή τώρα η γυναίκα του περιμένει εκείνες τις δύο ώρες πίσω από τον πάγκο σαν στρατιώτης;; Θα τον καταδικάσω; Μα ναι, αλλά στο τέλος τον λυπάμαι κιόλας — μισή οικογένεια αλλιώς εκείνος δεν έχει κουράγιο να τραγουδήσει δυνατά 🙏🔴

τι στο διάολο κάνεις εκεί μου φώναζα ο σύζυγος σήμερα το πρωί όταν σηκώθηκα να ψάξω για κόκκινο εσώρουχο επειδή η ντουλάπα μοιάζει σα σκουπιδοτενεκές με τα χρώματα του ουράνιου τόξου; βρήκα τελικά ένα παλιό τριφύλλι του γιoυ μου πάνω στην κουζίνα σα μάλλινο πανί για σφουγγαρίστρες κι όσο το κρατώ σαν κόκκινο πανό μού 'ρχεται να γελάσω βλέποντας τον γείτονα από πάνω να βγάζει το κεφάλι του σα κι εγώ έκανα κομάντο!... ρε τώρα αύριο όλοι στέκεστε σα αξιωματικοί ενός στρατού κόκκινης ποδιάς κι όποιος δεν φοράει κάτι κόκκινο ας φροντίσει αύριο νάρθει κρατώντας τον περίγυρό του σα φρουρά μέχρι να βρει ελάχιστο κόκκινο χρώμα αλλιώς εκείνος οι μισοί της κερκίδας γίνεται αθέατος σαν τον προηγούμενο αργεντίνικο γκολκίπερ που κουβάλαγε την ομάδα στους δικούς του!! και μη μου πείτε πως κάποιος ξέχασε — τουλάχιστον βγάλτε έξω ένα κόκκινο βραχιόλι από εκείνο το παλτό της γιαγιάς, τυλίξτε το στο χέρι σα δέσιμό τους και δείξτε του πως ακόμα αγαπάτε την ομάδα όσο κι εκείνη όσο έκανε εκείνος ο γάτος μου τις προάλλες που τριγυρνούσε σα γρίφος στο δωμάτιο!!! αύριο η κερκίδα μας φωτίζεται σα φανάρι κόκκινο! και όσοι αργήσουνε βλέπουνε μόνο έναν ωχρό σκιών εθνικού χρώματος — κρίμα, αλλιώς εκείνον του Παναθηναϊκού θα του δείξουμε πως εκείνοι ξέρουν να ψήνουν όχι μόνο τις μπριζόλες τους!!!

ρε παιδιά μια φορά σ' αυτά τα νιάτα εμείς οι τριπολιτές βγάζαμε το καρδούλι μας στην πλατεία όταν πιάνανε οι συζητήσεις για Αστέρα, ας πούμε... τον ξυλοκόπησε κανείς όλους εκείνοι τους υπερήφανους ντόπιους επειδή φορούσαν κόκκινο σα στόλισμα; όχι βέβαια — κρυφά όμως κιόλας ήθελαν να βγάλουνε κι αυτοί κάτι κόκκινο αύριο το βράδυ! τώρα λοιπόν τρέχουμε όλοι σα αστραπή σφύζοντας από συναίσθημα κι εγώ θυμάμαι πως παλιά οι μανάδες μας έραβαν μόδιες κάλτσες κόκκινες επειδή η ομάδα επέμενε σα ζητιάνος στις νίκες — και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ζητάνε κόκκινο σα λύτρα για να βγάλουν την ψυχή τους στο γήπεδο... πού είναι το παιχνίδι εδώ;;; αύριο η κερκίδα μας δεν είναι σταadion, είναι σπίτι — εκεί πάνε οι αληθινοί ιδιοκτήτες των οικογενειών που αργούνε νάρθουν επειδή ψάχνουνε ακόμη εκείνη την κόκκινη κορδέλα μέσα στου σωρού του σπιτιού! κι όταν τελειώσει ο αγώνας, όποιος βγήκε χωρίς κόκκινο ξέρει πως εκείνος ήταν εκεί σα σκιούμενο μέλος μιας άλλης μεγάλης οικογένειας — εκείνης της ομάδας που ξέρει πως δε χάνει ποτέ όταν φοράει κόκκινο πάνω της σα δεύτερο δέρμα! τώρα πάντως πειράζομαι καθώς βλέπω κάποιον εδώ μέσα να γράφει πως χρειάζεται βιντεοκάμερα για να ντύσει σα φάντασμα του Πάσχα... ρε φίλε, αύριο στις κερκίδες κάθε μάτι φοβάται κι αγαπάει έτσι όπως εσείς εκείνοι οι ιστορίες βγάζαμε φωνές σα να φωνάζαμε στους αγρούς περί αυτούς τους κόκκινους μαγνήτες! λοιπόν... τι λέτε τώρα; η ομάδα μας σήμερα φοράει αυτή την ιστορία σαν φανέλα που αποτελείται από όλες τις μνήμες εκείνων των χρόνων όταν νικούσαμε κλαίγοντας σα παιδιά επειδή νοιώθαμε αθάνατοι μαζί της... εσύ εκεί, βρες τον τρόπο σου ακόμα κι αν είναι το κόκκινο βραχιόλι της κουζίνας σαν του γείτονα που φοβότανε τρώγοντας γκρουπούζι! και μην αφήνεις κανέναν πίσω — αλλιώς η οικογένεια πληρώνει την είσοδο μαζί του!