Μετά από 106 χρόνια ύπαρξης η Σπόρτινγκ δεν έχει κερδίσει τίποτα σημαντικό εκτός…

Μα καλά τώρα... αυτές οι δεκατρείς φορές στους φιλοξενούμενους δε δεκατέσσερις είναι;; 😅 Γιατί πάει σιγά σιγά κι αχρείαστα αφήνουμε τόσα γκολ στα πόδια τους;;

τι λες ρε πιτσιρικά μου δεκατρείς δεκατέσσερις η σου λέω αλήθεια σιγά σιγά γινόμαστε σαν αυτούς που λένε ότι είναι είκοσι δύο δυο φορές δέκα χρόνια κανείς δεν μέτραει εμένα ας σου πω τι σημαίνει αυτά τα δεκατρία γκολ στους φιλοξενουμενους γύρνα δεκαπέντε χρόνια πίσω όταν έπαιζαν εκείνοι οι παλιοί τραγουδιστές της Σπόρτινγκ, αυτοί που έκαναν το γήπεδο να σείεται στις δεκαετίες του εβδομήντα και ογδόντα — όταν ένας ζούσε σ' αυτά τα γκολ όταν η ομάδα είχε την μπάλα. τότε η άμυνα ήταν τείχος που δεν έκανες δύο βήματα χωρίς να έχεις έναν «αμυντικό πρωταθλητή» πάνω σου. όχι ότι η ψυχή ήταν διαφορετική βέβαια — είχαμε τον βασιλιά του faillimento ο οποίος έφευγε για δέκα ημέρες πριν από κάθε αγώνα επειδή του φώναζαν από τα σπίτια μας, άλλη μία κουλτούρα εκείνος ο κόσμος μπορούσε όμως κι έτσι να κρατάει τα γκολ του κλειστά ακόμα και όταν η ομάδα ανέβαινε πρώτη τον Ιανουάριο — γιατί εκείνος ο κόσμος αντί να παραπονιέται έκανε εκατόν είκοσι λεπτά χτύπημα κουδουνιών. ήταν κουλτούρα παιχνιδιού όχι κουλτούρα γκρίνιας. τώρα τι βλέπουμε εμείς; βλέπουμε ομάδα που όταν βγάζει την μπάλα από πίσω χάνει το σχήμα σαν του ζόμπι που ξυπνάει το πρωί χωρίς καφεδάκι. και τι κάνουν οι αντίπαλοι; εκεί που έπαιρναν ντουφεκιές στην περιοχή τώρα τους πιάνουνε πλάι στην άμυνα σαν σπουργίτια — δεκατρία γκολ σε είκοσι αγώνες βρε παιδί μου όχι δεκατέσσερα δεκαπέντε είναι απόδοση εκατό σφυριών πάνω στο ίδιο καρφί. δεκατρία γκολ σημαίνει δεκατρία διαφορετικά σημεία όπου κάποιος ξέχασε να σκεφτεί δέκα δευτερόλεπτα πιο πολύ. και ρώτα τον εαυτό σου: τι έχουν αυτοί οι δεκατρείς γκολ κοινό; ότι έγιναν όλα μέσα σε δέκα λεπτά μετά το ημίχρονο όταν η ομάδα είχε ανέβει ένα βήμα παραπάνω στον πάγκο για να πιει νερό — όπως εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη το 2019 με την Μπενφίκα, εκατόν είκοσι σέντ πάλι από εκείνον τον βλαμμένο χώρο μέσα. εκείνοι οι δεκατρείς φιλοξενούμενοι έκαναν αυτό που έκαναν επειδή όταν πήραν την μπάλα είδαν έντεκα άνδρες να στέκονται εκεί σαν αγάλματα — όχι ότι δεν προσπάθησαν αρκετοί βέβαια, αλλά εκεί στη δύσκολη στιγμή κανείς δεν είχε μνήμη από τις προηγούμενες εβδομάδες όπου εκείνοι έκαναν exactly το ίδιο στους άλλους. αυτή η ιστορία των δεκατριών δεν είναι νούμερο είναι κρίση χαρακτήρα. είναι σαν όταν σου λένε ότι έχεις φάει τρία γεύματα την ημέρα ενώ εσύ θυμάσαι ότι έκανες ένα μεγάλο και δυο μισά — κάποιος άλλος μέτρησε διαφορετικά επειδή εκείνος κρατούσε τα πιάτα. εμείς εδώ είμαστε σίγουροι ότι η πρώτη θέση τον Ιανουάριο είναι θρίαμβος. οι αντίπαλοι έχουν διαφορετική λογική: εκείνοι κοιτάνε τους πόνους όχι την πλούσια βαλίτσα των πόντων.

θέλεις νά βρεις την αιτία; κάτσε εδώ κοντά μου — είχαμε τρεις σπίθες τον Ιανουάριο του '83, όταν η Σπόρτινγκ έκανε δεκατρία γκολ στους τρεις τελευταίους αγώνες κι άρχισε το πρωτάθλημα σαν τσούρμο κλαιμένη μάνα. τρεις σπίθες οι άνθρωποι πήραν τις γυναίκες τους από το γήπεδο κι έφυγαν δακρυσμένοι πριν κλείσει η πρώτη φορά λόγο όχι γκολ, αξιώσεις. εκείνοι οι παλιοί είχαν μία φράση στην κερκίδα: «όταν η μπάλα είναι δική σου κουνάς την ομάδα, όταν είναι των άλλων κουνάς το κεφάλι σου». σήμερα κουνάμε κάτι άλλο — κουνάμε τις γλώσσες μας σαν ζουρνάδες σε γάμο χωριάτικο. δες εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 στη Λισαβόνα, εκεί που η Μπενφίκα έπαιρνε τα σέντ της σαν τσάμπα λεφτά. δέκα λεπτά μετά το ημίχρονο εκείνοι βγήκαν και έκαναν εκατόν είκοσι σέντ στην περιοχή της Σπόρτινγκ — όχι επειδή είχαν καλύτερους παίκτες, αλλά επειδή κάθε φορά που έπαιζαν πρώτοι αυτοί οι «φιλοξενούμενοι» έβρισκαν τον ίδιο τοίχο τυφλό. δεκατρείς φορές οι αντίπαλοι σκοράρουν στον αέρα όταν έχουν την μπάλα μονίμως έξω από τις έδρες τους; αυτός είναι ο κανόνας των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, όχι κάποια σύμπτωση. είναι σαν να πηγαίνεις κάθε βράδυ στο ίδιο σφαγείο κι να περιμένεις γουρούνι φέτος. τώρα οι «παλιοί τραγουδιστές» αυτοί που μνημονεύει ο γαύρος εκεί πάνω δεν ήταν βέβαια άγγελοι — είχε τον βασιλιά του faillimento εκείνος ο κόσμος, εκείνος που έφευγε δέκα μέρες πριν από κάθε αγώνα επειδή του φώναζαν από τα παράθυρα. όμως είχαν ένα πλεονέκτημα που χάθηκε όσο πάει: όταν η ομάδα ανέβαινε πρώτη τον Ιανουάριο εκείνοι έκαναν εκατόν είκοσι λεπτά χτύπημα κουδουνιών σαν ένα μόνο σώμα. σήμερα βλέπουμε παιδιά που όταν βγάζουν την μπάλα από πίσω την χάνουν σαν ζόμπι χωρίς καφεδάκι — τρία γκολ σε είκοσι λεπτά σημαίνει δεκατρείς διαφορετικά σημεία όπου κάποιος ξέχασε να σκεφτεί δέκα δευτερόλεπτα παραπάνω. κι ο νέος τότε τι λέει; «γιατί δεν κερδίζουμε τίποτα»; γιατί η βαλίτσα με τους πόντους είναι μισοάδεια κάθε φορά που πιάνεις την πρώτη θέση — οι αντίπαλοι χτίζουν από κάτω ενώ εμείς στέκουμε στον ουρανό του January κρατώντας τσούντας φρούτων. δεκατρία γκολ σε είκοσι αγώνες δεν είναι νούμερο είναι χρόνια πληγή που ανοίγει πάλι κάθε φορά που κάποιος ξεχνά ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι θέατρο στο οποίο η μπάλα δίνει σέντς μόνη της. εκείνοι οι δεκατρείς αντίπαλοι έκαναν αυτό που έκαναν επειδή όταν έπαιξαν πρώτοι είδαν έντεκα άνδρες να στέκονται σαν αγάλματα στη μεγάλη περιοχή. κάπου εδώ χάνεται η μπάλα — όχι στο γκολ, όχι στον προπονητή, όχι στους εκατοντάδες αναλυτές που ψάχνουν για το «τι πήγε στραβά». χάνεται στη μνήμη εκείνου που όταν έχει την μπάλα δεν κουνά μόνο τα πόδια του αλλά και το μυαλό του. εκείνοι οι δεκατρείς γκολ έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμητική. είναι χαρακτήρας. και όσο οι άνθρωποι στο γήπεδο βλέπουν μόνο τους αριθμούς στην κερκίδα, η Σπόρτινγκ θα συνεχίζει να φέρνει νερό στα αμπάρια της ίδιας της ιστορίας της.

Πάντε ρε τέλος πάντων — δεκατρία γκολ στους φιλοξενουμένους και ακόμα ψάχνουμε "τι κάναμε λάθος"; 😂 Την κουβέντα αυτή την είχαμε το 2008 όταν η Σπόρτινγκ έκανε πρώτο γύρο κι έπειτα ξέμεινε σαν αδειανή σακούλα. Ξέρεις πόσοι πόροι έχασαν αυτοί οι δεκατρείς βλαχοί που λες;; Κι όμως στο Λισαβόνου είναι τόσοι γκρινιάρηδες που μιλάνε σα τζακούζι μονίμως ανοιχτό. Και τώρα πάλι πρώτοι τον Ιανουάριο;; Ρε φίλε, είσαι ο ίδιος τύπος που όταν χάνει η ομάδα στο κούρδισμα λέει "το πρωτάθλημα αρχίζει από τον Ιανουάριο" 🤡 Στείλε τον έναν-δυο δικούς σου αμυντικούς στις αρχές του πρωταθλήματος νά ιδούν πως είναι πραγματική κόλαση όταν βγάζεις την μπάλα κι αυτή γυρίζει μέσα δέκα δευτερόλεπτα - γιατί αυτοί οι δεκατρείς γκολ δεν ήταν ατυχία, ήταν σα να βγάζεις ρόφημα χωρίς καλαμάκι.