Μετά από 10 χρόνια χωρίς τίτλο, άξιζε η αναμενόμενη αποτυχία στα προκριματικά ή έπρεπε να…

Πώς λες τώρα ότι «δεν είχε άλλη επιλογή»; Σιγά σιγά όμως, μήπως τελικά η μόνη επιλογή ήταν να μην κάνεις τίποτα; Γιατί η λογική σου στέκει σαν βότσαλο σ’ ένα γκολφιέρικο — μόνο στις δικές σου βρύσες. Αν θέλεις πραγματικά να μιλάμε για προγραμματισμό, τότε ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι τους τελευταίους τρεις χειμώνες ο Άρης βγήκε αντιμέτωπος με ομάδες που είχαν ήδη αποφασίσει πως αυτή η χρονιά είναι η χρονιά τους. Δεύτερο γύρο σημαίνει συνήθως ότι περιμένεις τον σκληρό αγώνα τριών ωρών στις 11 το βράδυ επειδή έτσι ξεβολεύτηκες μόνος σου πριν καν μπει η πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς. Μα είναι τόσο δύσκολο να πει κανείς ότι το πείραμα τελείωσε επειδή οι ίδιοι οι αριθμοί το είπαν κιόλας; Την τελευταία φορά που έκανε τον κόπο να πειθαρχήσει η ομάδα — ο Δικαιάκος έβγαλε προϋπολογισμό μπάτζετ που έκανε τις κάλπικες ελπίδες των διοικητικών να μοιάζουν σαν ανέκδοτο. Κι όμως βρε παιδιά, εκείνος ήταν ο μοναδικός γύρος που τελικά γλίτωσε την ντροπή του τέταρτου γύρου στους 8 του κυπέλου. Άντε πες μου τώρα ότι δεν έχει σημασία ποιος σήκωσε το τηλέφωνο τον Αύγουστο όταν όλοι οι υπόλοιποι τον είχαν κλείσει. Αν αυτό ήταν πείραμα, τότε είχαμε βγάλει έναν τρίτος της σειράς φετινό πρωταθλητή που συνεχίζει να γράφει σκόρ στο γήπεδό του σαν πρώτος της Premier League. Μα όχι, επειδή όταν γράφεις στο γήπεδό σου σαν στην Αθήνα, τότε οι άλλοι έχουν χάσει πρώτο και καλύτερα τον διάλογο.

Ρε φίλοι τρέλλα αυτή η συζήτηση 😱🔥 Ποιος βγάζει ανακοινώσεις σαν μαθητής γυμνασίου την τελευταία μέρα πριν τις εξετάσεις;; "Δεν είχε άλλη επιλογή";; Αφού ξέρετε όλες τις κάλπικες ελπίδες και τους Αύγουστους που κάψαμε για το τίποτα;; Μα εμείς ζούμε κάθε Αύγουστο σαν σήμερα ότι είναι η τελευταία μας ευκαιρία;; Και τελικά ποτέ, ποτέ δεν καταφέρνουμε τίποτα — μόνο να σέρνουμε τους πόρους μας στους όλο και πιο άδειους δεύτερους γύρους σαν εκείνες τις κίτρινες μπάλιες που τις πετάς στο ψυγείο σου και μετά βγάζεις και βγάζεις νερό γιατί ξέχασες 😤🔴 Εμείς πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους και αυτοί μας πέταξαν σαν ξενοδοχείο! Δεκα χρόνια;; Μα τί δεκα χρόνια;; Αυτοί δεκα χρόνια μαλάκες;; Ο Δικαιάκος φτιάχνει νέα δυνατά αλλά όταν φτάνουν στα μεγάλα γήπεδα πέφτουμε σαν σπίτια από χαρτόνι 🏗️💥 Μπορούμε να μιλάμε για «προγραμματισμό» όταν όλοι όσοι έβγαλαν κέρδος έπιασαν τις κάλπικες ελπίδες στο δικό τους γήπεδο;; Προγραμματισμός;; Είναι σαν να λες πως εμείς προγραμματίσαμε να χάσουμε στον δεύτερο γύρο επειδή μας άρεσε η γεύση της ντροπής ;;; Κι ο πρωθυπουργός;; Μα αυτός ξέρει το ποδόσφαιρο;; Αυτό δεν ήταν πολιτική άμαξα εκεί στις ΗΠΑ;; Να μπει εδώ και να μας σέρνει όπως του κάνει κέφι;; Μα εμείς τρέχουμε σαν ιμάμηδες πίσω από έναν πρωθυπουργό που έκανε τουρίστα;; Πάμε γερά ας είμαστε σοβαροί — όταν ο Άρης χτυπάει μια φορά σκάει το γήπεδο σαν ντουμάν 💥🎉 Μα όταν χάνουμε σβήνει σαν καντήλι 🕯️ Γιατί;; Γιατί η ομάδα περνάει πάνω από γηπεδοδουλειές και έτσι;; Πειράματα;; Μα έχουν γεμίσει τα πολλά χρόνια — και τελικά τι αποδείχθηκε;; Οτι δεν μπορείς να ξεγράφεις την ιστορία με νέους 👊🔴😱

Καλέ ρε Γιώργο εσύ που βγάζεις ανακοινώσεις από Αμερική σαν τουριστικό γκρουπ μιλάς; Δεν είναι για πείραμα το ζήτημα εδώ — είναι για θέατρο. Κι αυτό που γίνεται από πάνω σου λέγεται «ηλίθια θέατρα». Ο Άρης μπορεί να έχει δυνατούς νέους, σωστά — αλλά αυτά τα πέτρινα γήπεδα στους δεύτερους γύρους γίνονται σφαγείο. Την τελευταία δεκαετία τα έχουμε δει όλα αυτά: οι αγώνες στην Αθήνα είναι σαν να στέλνεις έναν στρατιώτη στη μάχη χωρίς σφαίρες. Το ίδιο παιδιά που στο γήπεδο της Τούμπας κάνουν τον πανηγυρισμό του αιώνα, στις Βρυξέλλες γράφουν ιστορία γράφοντας γκολ υπό όρους. Και τώρα ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι «δεν είχε άλλη επιλογή»; Αλήθεια; Ή μήπως ήταν η δική σου επιλογή αυτή που κοστολογείται σαν να είμαστε ομάδαanha που ψάχνει πειράματα μόνο και μόνο για να γεμίσουμε τυπικά χαρτιά; Γιατί, ρε φίλε, όταν κανείς σου διαβάζει την ιστορία του Αύγουστου σαν ημερολόγιο στρατιωτικής στρατηγικής αλλά στο τέλος βγαίνει ξανά τσάκισμα στο δεύτερο γύρο, τότε κανείς σου δε βγάζει δάκρυα παρά μόνο μια κοινοτική κριτική στα social. Κοιτάξτε τους αριθμούς των τελευταίων πρωταθλημάτων: πόσες φορές έχουμε γράψει ένα ωραίο αποτέλεσμα μέσα στο γήπεδο μας; Απ' αυτές τις φορές πόσες φορές καταφέραμε να μεταφράσουμε αυτή την ένταση εκτός γηπέδου; Μόλις δύο φορές — μιλάμε για δεκαετία. Δύο φορές βρέθηκε ο Άρης στην πρώτη πέντε του πρωταθλήματος, αλλά και πάλι στις μεγάλες νύχτες έξω αποκλεισμός επί αποκλεισμού. Αυτά δεν είναι τυχαία γεγονότα· είναι η ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Και νά ‘σαι εδώ που λες πως «δεν είχε άλλη επιλογή»; Δεν είναι τυχαίο ότι την προηγούμενη φορά που ο Δικαιάκος έκανε τον κόπο και πήγε με κλειστά μάτια στους προκριματικούς βγήκαμε στην πρώτη θέση του ομίλου – τελικά γλίτωσε την ντροπή του τέταρτου γύρου. Δεν ήταν πείραμα εκεί· ήταν στρατηγική που οδήγησε σε αποτέλεσμα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο «ας δοκιμάσουμε ακόμα μία φορά» και στο «ξέρουμε πως λειτουργεί». Οπότε, ρε πρωταθλητά, όταν κάποιος σου λέει πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή, ρώτα τον γιατί αυτή η επιλογή ποτέ δεν άλλαξε την ίδια ιστορία· γιατί αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται σαν κύκλος φόρτωσης ενός υπολογιστή που δεν φορτώνει ποτέ. Αυτό δεν είναι πείραμα — είναι μια παλιά συνήθεια που έχει σηκώσει τον πάγκο πέντε φορές στη δεκαετία και ξανά γυρνάμε στο ίδιο σημείο σαν φάντασμα. Κάντε κάτι διαφορετικό πριν γίνουμε θέατρο για όλους τους φίλους που παρακολουθούν τον Άρη σαν σειρά Netflix — επεισόδιο αποκλεισμός κάθε Αύγουστο.

τί δουλειά έκανε τελικά ο πρωθυπουργός εκεί στις ΗΠΑ; ντύθηκε σερβιτόρος στον γύρο του ΣΥΡΙΖΑ και ξέχασε πως έχει λόγο στον τόπο του; ξέρεις πως όταν έκανα κι εγώ το χατίρι μου ξαφνικά κι εσύ βρέθηκες πάνω στη φωτιά του Αυγούστου σα χριστουγεννιάτικο σούβλισμα; τους θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του '97, όταν ο Άρης είχε σπρώξει μία ομάδα πάνω από τους δεκατέσσερις σύλλογους στο πρωτάθλημα — όχι επειδή κάναμε πειράματα σα τρελά σύνεργα εργαστηρίου, αλλά επειδή ήμασταν κακομοίρηδες σωστά οργανωμένοι. τότε υπήρχε προγραμματισμός: ξέραμε πως πρέπει να πάμε σκληρά στους πρώτους αγώνες, γιατί αργότερα οι μεγάλες απουσιάζουν. τώρα τι κάνουμε; στέλνουμε την ομάδα σα βόλτα στο λούνα παρκ της χρονιάς πριν και μετά γκρινιάζουμε που στον δεύτερο γύρο βρίσκουμε σύνορο δύο μέτρα ψηλό και μια μπάλα που γυρίζει σαν σβούρα στο τέλος κάθε ημίχρονο. και όσοι γράφουν πως "δεν είχε άλλη επιλογή" ας βγάλουν τον αγχό τους: όταν πριν τρεις μήνες όλοι όσοι είχαν λεφτά κοίταζαν αλλού σα λέξη αποφυγής κι εμείς βγήκαμε σα τζίτζικα μέσα στο σκοτάδι να ζητάμε κράτηση στον πρώτο όμιλο; εκείνοι είχαν ήδη κανονίσει πως η ομάδα τους θα παίξει χωρίς ανησυχία για το πρωτάθλημα — εμείς προσπαθούσαμε να βρούμε στάση στο parking του αεροδρομίου Θεσσαλονίκης επειδή κανείς δε μας κράτησε θέση στον πολιτισμό των gruppes του Αυγούστου. το πείραμα τελείωσε στο Λονδίνο το '88 όταν τερματίσαμε τρίτοι στο κύπελλο Κυπελλούχων σα γνωρίζοντας πως η ομάδα είχε χαρακτήρα αλουμίνιου στην ατυχία — τώρα το ανακαλύπτουμε σιγά σιγά πως τα πολλά χρόνια φτιάχνουν μόνο κάλπικες ελπίδες σαν αυτές που κυκλοφορούν στις αφίσες για κάθε Αύγουστο. ο Δικαιάκος έφτιαξε νέα δυνατή ομάδα, σωστά — αλλά αυτά τα παιδιά όταν βγουν στη Μαγιόρκα ξεχνούν τους πάντες γιατί το γήπεδο είναι σαν ιεροσυλία σα τους φέρνεις σπίτι σα πρώτους πρωταθλητές: δεν έχεις ξεκαθαρίσει πως όταν η αγωνιστική ουσία λείπει, η ιστορία γράφεται από μόνη της στο προηγούμενο πρωινό — όπως έκανε η ομάδα του Παναθηναϊκού το Σεπτέμβριο πριν από δύο χρόνια όταν εμείς γράφαμε ειδήσεις για νέους σπουδαστές της Τούμπας. και όσο για τον δεύτερο γύρο; το είπαμε εδώ δεκα φορές πριν ακόμη ξεκινήσει η χρονιά: όταν περνάς σαν θηρίο στην Αθήνα αλλά στον επόμενο αγώνα πρέπει να βρεις ξενοδοχείο στην Κύπρο επειδή σου έκλεισαν όλες τις πτήσεις επί πληρωμή, τότε δεν κάνεις πειράματα — κάνεις αλλαγές ρόλων στη ζωή σου σαν πρόβα κατοικίδιου που θέλεις να μάθεις ντύσιμο μπαρόκ. η επόμενη φορά που κάποιος βγάλει ανακοίνωση περί προγραμματισμού ας θυμάται πως την τελευταία δεκαετία ο Άρης πέρασε δύο φορές στους οκτώ του πρωταθλήματος — μία φορά επειδή έκανε το σωστό δρόμο και μία φορά επειδή κάποιος ξέχασε πως ταxta δεν γράφουν τίτλους μόνα τους. όχι, δεν ήταν τύχη· ήταν σαν εκείνες τις φορές που βλέπεις μια ομάδα σα σκάει γκολ στο γήπεδό της να καταπίνει την ψυχή της στις πορείες των μεγάλων γηπέδων σα νάτανε συνέχεια το ίδιο τραγούδι σε διαφορετικές εκδόσεις. τότε λοιπόν τι; είτε κάνουμε σοβαρότητα επιτέλους σα μεγάλοι σύλλογοι, είτε συνεχίζουμε σα παραθεριστικά ξενοδοχεία με μάσκα τουριστικού γραφείου που βγάζει ανακοινώσεις σαν την τελευταία μέρα σχολείου όταν όλοι ξέρουν πως είσαι πάντα δεύτερος στη σειρά σου δρόμου.

αχ αυτός ο Αυγουστιάτικος σαχλαμάρας μου έφερε ξανά τους αγώνες εκείνου του 96 που ο Γιάννης όσο ζούσε μας μάθαινε πως η μπάλα δεν παίζεται σαν βόλτα στο Πέραμα! τι πειράματα ρε παιδιά;; όταν εμείς εκείνον τον Οκτώβριο φώναζαμε στις κερκίδες σα λυσσασμένοι κι οι «σοβαροί» του πρωταθλήματος έκαναν μπαμ-μπαμ στην Αθήνα;; τι δουλειά είχε ο πρωθυπουργός εκεί;; να σέρνει την ομάδα σαν καφάσι μπίρας στα σύνορα;; έβγαλε ανακοίνωση στις ΗΠΑ και ξέχασε πως την επόμενη μέρα έπρεπε κάποιος να σηκώσει τον Άρη από το καναβάτσο! δεν είναι θέατρο αυτό — είναι μόνιμη παράσταση τραγωδίας σα τις βραδιές που οι γονείς των παικτών πληρώνουν αεροπορικά και αυτοί βγαίνουν στους αγώνες σα κορίτσια ξεφορτώματος στο λιμάνι! τον ξέρουμε αυτόν τον Αύγουστο: δέκα χρόνια γράψαμε ανακοινώσεις σαν σχολικά τετράδια γυμνασίου και τελικά ξανά τσάκισμα στην τελική ευθεία σα εκείνο το ματς με τον ΠΑΟΚ όπου βγάλαμε γκολ σαν λύχνος αστραπής — και μετά; μετά βολιδοσκοπούσαν για τρίτη χρονιά τον δεύτερο γύρο σα νάτανε κανονικότητα! και τώρα μιλούν για «δεν είχε άλλη επιλογή»; όταν πριν τρεις μήνες κανείς δε μας έδινε θέση στον πρώτο όμιλο κι εμείς κάτσαμε σ’ εκείνη την κατάσταση στο αεροδρόμιο σαν ομάδα περιθωρίου;; αλήθεια σεις τι νομίζατε πως κάνουν αυτοί οι αγώνες;; πως είναι σα περιήγηση στο θέατρο;; ο Δικαιάκος έκανε σημαντική δουλειά στους νέους σίγουρα — αλλά αυτά τα παιδιά όταν βγουν στο Γκλazgoφτску σβήνονται σαν κεράκια σβήνουν από βουητό θύελλας! το ’67 ο Καρλσρούη πήγε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων επειδή είχαν δώσει βάρος στους πρώτους αγώνες — εμείς εκείνο τον Αύγουστο ψάχναμε στέγη σα λάντζα εργαζόμενη! και όσοι τώρα φλυαρούν πως «η ομάδα έχει χαρακτήρα»; πείτε μου τότε πως φύγαμε σαν σακί ζάχαρης από τον δεύτερο γύρο;; πείτε μου πως είμαστε σοβαρότεροι από εκείνον τον Αυγουστο σα έκαναν την ανακοίνωση επίσημη κι εμείς περιμέναμε τους τίτλους της Τούμπας σα μεγαλοφυΐα! το πείραμα τελείωσε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν συνειδητοποιήσαμε πως οι μεγάλες βραδιές δεν γράφονται στο χαρτί από ανακοινώσεις — γράφονται στο γήπεδο όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξεπουληθεί στις κάλπικες ελπίδες των τηλεοράσεων! ή αλλιώς: όταν η ομάδα βγάζει 5-0 στο γήπεδό της σα πρώτη θέση αλλά μετά πρέπει να κάνει τρεις συνεχόμενες κλήσεις ελέγχου σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων, τότε αυτά δεν είναι πειράματα — είναι αλλαγή γνώμης κάθε τρεις μήνες σα καινούργια σεζόν δίσκων! εμείς εδώ; κοιτάζουμε τον προγραμματισμό σα γνήσιοι φίλοι του Άρη — αλλιώς παίζουμε σα ΑΕΚ εκείνον τον Αύγουστο του ’93 που η ομάδα πήγαινε στρατόπεδο αντί για γήπεδο. και τότε ξέραμε πως όταν γράφεις ιστορία πρέπει να την γράφεις σωστά από την αρχή, όχι σα γράμμα προς εφημερίδα που ξεχνάς την επόμενη μέρα!

Ρε παιδιά εδώ περιμένουμε δεκαετίες να δούμε μια ομάδα όχι να γράφει ιστορίες σαν χαρτοπαίκτης που βγάζει συνεχώς ανακοινώσεις κι εμείς όλοι γινόμαστε συγκάτοικοι σ' αυτό το φρικτό ξενοδοχείο πέντε αστέρων που λέγεται «δεύτερος γύρος». Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του Σεπτέμβρη πριν από τρία χρόνια στον Ηρακλή, όταν ο Άρης έκανε 3-0 μέσα στη Βέροια και όλοι ξέραμε πως ήρθε η ώρα. Εκείνο το γκολ του Μιθριανδάκη — αλήθεια, ποιος ξέχασε εκείνο το κτύπημα σαν σφυρί πάνω στον δίσκο; Μα τι έκανε τελικά η διοίκηση εκείνες τις ημέρες; Ετοιμάστηκε σαν να πήγαινε διακοπές σα τάχα είχε κάνει κράτηση στο ξενοδοχείο μονάχα για τους πολλούς λόφους της πόλης κι όχι για τον πρώτο όμιλο; Την επόμενη εβδομάδα έκανα κράτηση αεροπορικών για Λοτζ — εκείνος ήταν ο μοναδικός αγώνας που γλίτωσαν την ντροπή μιας νύχτας στο αεροδρόμιο επειδή κάποιος βρήκε θέση στην ομάδα των επισήμων. Και τώρα μιλούν για «προγραμματισμό» σα να ψάχνουμε τυχερά νούμερα σαν αυτούς που κάνουν πρόβες στις αριθμομηχανές τους στις αρχές του Αυγούστου. Την τελευταία φορά που ο Δικαιάκος πάτησε πόδι σοβαρά στους προκριματικούς, φύγαμε σαν πρωταθλητές του ομίλου — όχι επειδή είχαμε κληρωθεί τυχερά, αλλά επειδή οι παίκτες είχαν γυμναστεί πάνω από τους κανόνες ενός πρωταθλήματος που είχαν ξεχάσει πως υπήρχε σαν συνολική κατηγορία. Εκείνος ο αγώνας στην Κύπρο σααντί Λάρνακας ήταν σαν να στέλνεις στρατιώτες στη μάχη με πλαστικά σπαθιά — κι όμως βγάλαμε ισοπαλία σαν δεν συνέβαινε τίποτα επειδή στον κλειστό χώρο του Νέου ΓΣΖ η ομάδα έπαιξε σα να είχε ξεσπάσει όλος ο θυμός του Αυγούστου σ' εκείνο το γήπεδο. Και ξαφνικά λες πως «δεν είχε άλλη επιλογή»; Τι άλλο ήταν εκείνο τον Αύγουστο όταν κανείς δε μας έδινε τρία λεπτά προσοχής σα κάποιο νούμερο τηλεφώνου που έχει βγει εκτός υπηρεσίας; Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε «δεν είχε άλλη επιλογή» εκείνον τον Ιούλιο έκαναν κράτηση μόνο για τους τελευταίους πέντε αγώνες του πρωταθλήματος — σαν να περίμεναν πως οι μεγάλοι σύλλογοι θα τους σφραγίσουν με σημάδι «ελεύθερη είσοδος». Μας κράτησαν θέση σ' ένα λεωφορείο χωρίς παράθυρα προς την πόλη που ακόμα ψάχνει την ταυτότητά της σαν ξενοδοχείο στις ακτές της θάλασσας. Πειράματα;; Μα αυτά τα δεκα χρόνια έκαναν πειράματα πάνω στο πόσο μπορεί μια ομάδα να πνίγεται μέσα στη δική της ιστορία χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι η μπάλα γράφει μόνο στους τελευταίους δέκα λεπτά. Και τώρα λες πως πρέπει να δοκιμάσουμε ακόμη μία φορά σα να μην έχουμε δει πως κάθε φορά που σέρνουμε τον Άρη σ' αυτούς τους δεύτερους γύρους, βρίσκουμε μια μπάλα βουτηγμένη στο δικό μας αίμα στα χέρια των παικτών που έφτιαξαν τίτλους στην Αθήνα σα σακούλες ζάχαρης. Τι επόμενο βήμα λοιπόν; Να περιμένουμε άλλη μία ανακοίνωση σαν αυτή του Αυγούστου όταν κάποιος βγάζει χαρτί από το τζιβάγι σα δάσκαλος γυμνασίου κι εμείς όλοι γινόμαστε θεατές σ' αυτήν την αιώνια τραγωδία;; Ή τελικά κάποιος θα βγάλει λόγο σοβαρό σα κάτοικος της Τούμπας που ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχει σκληρή δουλειά και όχι εκεί όπου κάποιος έχει φτιάξει ένα γραφείο αποφάσεων σα ψυγείο γεμάτο κάλπικες ελπίδες;

Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2018 όταν καθόμουν στη Τούμπα να παρακολουθήσω τον αγώνα ενάντια στη Ζάλγκιρις. Την προηγούμενη μέρα είχα βρει στον δρόμο για το γήπεδο μία ανακοίνωση του συλλόγου μέσα σ’ ένα φάκελο σα σχολικό τετράδιο — γράφτηκε σαν να την είχε βγάλει κάποιος μαθητής γυμνασίου την τελευταία μέρα πριν τις εξετάσεις. Κι όμως εκείνοι οι τρεις πόλοι ήταν αληθινοί: ήθελαν «μια νέα αρχή», μια «ομάδα σαν τους πρωταθλητές», έναν «συνδυασμό πείσματος και νέων». Την επόμενη μέρα βγήκαμε εκτός χωρίς ούτε μία σημαντική κίνηση εκτός αγωνιστικού χώρου. Τώρα όμως μιλάμε για «δεν είχε άλλη επιλογή» σαν να πρόκειται για πολιτική ανακοίνωση από Αμερική! Ρε παιδιά, όταν η ομάδα πήγαινε στους προκριματικούς σαν ομάδα περιθωρίου που ψάχνει θέση στο πάρκινγκ του αεροδρομίου Θεσσαλονίκης επειδή κανείς δεν την κράτησε εκείνον τον Αύγουστο που γέμιζαν οι αεροπορικές θέσεις στους πρωτοκλασάτους ομίλους, τότε αυτά δεν είναι πειράματα — είναι συλλογική αυτοθυσία σα οικογένεια που αποφασίζει να ξοδέψει όλα της τα οικονομικά σε ένα χαρτοπαιχτικό τραπέζι επειδή κάποιος άλλος τους υποσχέθηκε ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά». Κοιτάξτε τον Δικαιάκο εκείνον τον χρόνο: έφερε νέα δυνατή ομάδα σωστά, έκαναν ένα ωραίο γκολ σπίτι σα πρώτη θέση, αλλά μόλις χτύπησε η πόρτα των μεγάλων γηπέδων βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πλέον στείρες τακτικές του πρωταθλήματος. Την ίδια στιγμή στα ίδια γήπεδα κάποιες ομάδες σκόρπιζαν τίτλους σα γιορτινά σβούλια — κι εμείς σβήναμε σαν κεράκια κάθε Σεπτέμβριο σα νάτανε συνέχεια το ίδιο τραγούδι σε διαφορετική έκδοση. Αυτός είναι ο κύκλος που δημιούργησε η ίδια ιστορία δεκα φορές: δυνατό ξεκίνημα στην Τούμπα, απώλεια στις μεγάλες νύχτες σα πρώτη νύχτα στα ξενοδοχεία των Βρυξελλών που αδειάζουν σαν κενά ποτήρια μετά από βραδιά γλεντιού. Πείραμα; Την προηγούμενη φορά που ο Άρης αποφάσισε να πει θαρρετά πως ξέρει τι κάνει — εκείνον τον Σεπτέμβριο που πήγανε στην Κύπρο σα πρωταθλητές του ομίλου όχι σα guests που περιμένουν εύνοια — τελικά βγήκαν πρώτοι. Εκείνη η ομάδα είχε χαρακτήρα αλουμινίου στην ατυχία αλλά ήταν οργανωμένη σαν στρατός έτοιμος να πολεμήσει στο πεδίο των μεγάλων αγώνων. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο «αυτό που διαβάζεις στις ανακοινώσεις» και στο «αυτό που γράφεις στο γήπεδο»: οι τίτλοι δεν γράφονται από ανακοινώσεις σα αυτές που βγάζονται μια βδομάδα πριν ξεκινήσουν οι αγώνες σα κανονικά σχολικά βιβλία — γράφονται όταν κάποιος αποφασίζει να αντιμετωπίσει τους μεγάλους σκληρά από την πρώτη στιγμή, όχι όταν βγαίνει ανακοίνωση «δεν είχε άλλη επιλογή» σα τελευταία προσπάθεια σωτηρίας. Εγώ από την μεριά μου δεν βλέπω κανένα πείραμα εδώ. Βλέπω μια συνήθεια δεκαετούς γκρίνιας χωρίς αποτέλεσμα, μία συμπεριφορά σα περιοδικό κινηματογράφο που κλείνει επεισόδια με αποκλεισμούς κάθε Αύγουστο σα νάτανε σειρά στο Netflix. Όσοι λένε «δεν είχε άλλη επιλογή» ας ρίξουν μία ματιά στον προϋπολογισμό εκείνων των χρόνων: αυτοί που ξοδεύουν περισσότερα από αυτά που έχουν σπάνε γρήγορα σα γυάλινα αγγεία — εκείνοι που κάνουν σωστή διοίκηση παίζουν σκληρά από την αρχή σα στρατιώτες που ξέρουν πως η μάχη γίνεται στην πρώτη γραμμή, όχι στην τελευταία σαν εισιτήριο κινηματογράφου. Αν ήταν δικό μου το ζήτημα, εδώ και χρόνια θα είχε γίνει μία δραστική αλλαγή ρόλου στη διοίκηση σα να βάζεις νέα άτομα στον πάγκο επειδή αυτοί που υπήρχαν πριν δεν κατάφεραν ποτέ να μεταφράσουν την ένταση της Τούμπας έξω από αυτήν. Αντί γι' αυτό όμως συνεχίζουμε σα ζόμπι που ξυπνούν τον Αύγουστο σα νάτανε συνέχεια η ίδια ημέρα της γέννησης — φορώντας πάντα τα ίδια παλιά ρούχα σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου οι πελάτες αλλάζουν συνέχεια επειδή κανείς δε θέλει πια να μένει εκεί. Αυτή είναι η αλήθεια: δεν υπάρχει πείραμα εδώ — υπάρχει μία παλιά συνήθεια που γράφει ιστορία μόνο στους τίτλους των εφημερίδων που αδειάζουν γρήγορα σα χαρτί περιτυλίγματος σε πικρό γεύμα μετά από αγώνα.