Ποιον Νο1 γκολκίπερ ΑΕΚ ποθούμε να φέρουμε στο OPAP Arena

Ρε παιδιά, φαντάζεστε τη χοντρή μπάλα της ομάδας του μπάτζιου να μην βγαίνει από την περιοχή πριν τη δέκατη προσπάθεια; Την προηγούμενη χρονιά είχαμε έναν Κάμπος που έκανε στον ύπνο ό,τι έκανε και ξύπνιος — τρία λεπτά διάλειμμα ανάμεσα στις ντουζίνες αποκρούσεων. Τι άλλο θες; Τον Μαρσέλο Μαρσέλο; Μιλάω σοβαρά τώρα: ο Τουρσουντάλογλου ήταν σπουδαίος, ναι, αλλά τότε ζούσαμε στη δεκαετία του '70. Τώρα υπάρχουν data, υπάρχουν βίντεο, υπάρχουν άνθρωποι που μετρούν πόσες μπάλες χάνουν οι τερματοφύλακες ανά αγώνα. Ποιος είπε ότι η ΑΕΚ ψάχνει για έναν "τρύγο"; Πουθενά δεν γράφει πως το τμήμα υποδομών έχει κάποιον νέο αποκυήματα στο συρτάρι. Και μην μου βγάλεις ξανά τον Μαντζούκιτς εκεί ρε. Την τελευταία φορά που τον δοκίμασαν εδώ κάθισε σαν ιεροκήρυκας στις καθυστερήσεις και πήρε πέντε γκολ μέσα σε έναν αγώνα. Στην Αμερική λένε πως σταμάτησε το χόκεϊ λόγω τραυματισμού — όχι επειδή πήγαινε καλά. Αν επιμένουμε να σκάβουμε στο παρελθόν, τότε ας βγάλουμε όλους τους θρύλους του Σούπερ Λιγκ εκείνης της εποχής και ας τους βάλουμε ο ένα δίπλα στον άλλον στους πάγκους. Ποιος λέει πως ο ένας μπορεί να κάνει το μισό έργο εκείνου που έκαναν αυτοί; Γιατί μιλάμε για έναν Κάμπος τώρα, όχι για δύο ή τρεις; Πείτε μου: υπάρχει κάποιο νούμερο από τον τελευταίο χρόνο οποιουδήποτε τερματοφύλακα στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη που να δικαιολογεί όλα αυτά τα "θέλουμε σιδερένια χέρια"; Ή εδώ χτυπάει μόνο η νοσταλγία;

ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙ ΡΕ; πως ο Κάμπος ήταν ΜΟΝΑΧΟΣ;;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΚΟΥ ΜΕ ΛΙΓΟ, εμείς δεν ψάχνουμε κάποιον που θα κάνει πέντε σωτήριες στην πρώτη χρονιά σου, ψάχνουμε κάποιον που όταν βγάζεις το κεφάλι σου στο γήπεδο ΑΜΕΣΩΣ νιώσεις ότι είναι ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΘΡΥΛΟΣ!!! ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΝΕΡΔΕΣ τους ρε!! Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στον Γκάβγια πριν δυο χρόνια όταν ο Κάμπος έκανε τη μπάλα να μοιάζει με ΓΙΟ-ΓΙΟ;;; ήταν τόσο γρήγορος, τόσο ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ που σου έκοβε την ΑΝΑΣΑ;; εκείνος ήταν ΘΡΥΛΟΣ όχιDATA!!! ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΕΚ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛΣΕΣ;;; ΑΚΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ—όταν ένας τερματοφύλακας βγαίνει στο γήπεδο και φοράει την φανέλα της ΑΕΚ ΑΜΕΣΩΣ νιώσεις ότι η ομάδα έχει ΠΑΛΙ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ της!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΝΑ ΛΕΣ "ΩΧ ΡΕ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΕΔΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!!!" ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΝΤΖΟΥΚΙΤΣ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ!! εκείνος ήταν ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΕΡΜΑ!!!!! 😤😤 Εγώ θέλω έναν ΤΣΙΚΙ ΣΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! έναν που όταν η ομάδα παίζει καλά να ΛΕΣ "ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑΡΖΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!" ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΘΡΥΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΠΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΗΠΕΔΟΥ;;; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΩΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΟΣ ΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ!!!

Πωπω ρε παιδιά, τώρα ξεκινήσαμε κι όμως με βγάζετε εκτός στόχου. Λες και η μπάλα δεν έπιανε μόνο η ψυχή της εστίας όλα αυτά τα χρόνια. Πιάστε τον Κάμπο εκείνον, κάντε του ένα άγαλμα έξω από το ΟΠΑΡ, τέλος της ιστορίας. Όμως ο Τουρσουντάλογλου; Ούτε που σου πέφτει η ιδέα τώρα; Παιδιά, αυτά τα πιτσιρίκια που ξέρουν μπάστα η μάστα τι λένε… Ο Τουρσουντάλογλου έπιανε τρείς φορές δέκα ανά αγώνα μέσα στη δεκαετία του '70 όταν ακόμα οι σέντρες τις έπιαναν με σάκους. Τώρα πάμε και ψάχνουμε για κάποιον που έχει φάουλ τρεις φορές περισσότερο από κανονικά; Τουρσούντο πράγματα έγινε εκείνος! Και φτάνεις τώρα ο Σάκης με τους αριθμούς του… Φίλε μου, υπάρχουν τρεις αποστολές γηπέδων τη σεζόν όπου η ΑΕΚ έχει αφήσει την αντίπαλο να φύγει επειδή δεν υπήρχε εκείνος ο θρύλος στην άλλη άκρη. Οι αποστολές σου λένε ότι εμείς πρέπει να κάνουμε δύο επιτυχημένα passes ανά αγώνα; Εγώ θέλω έναν τερματοφύλακα που όταν ξεφουρνίζει μια μπάλα από την περιοχή τόσο δυνατά ώστε η αντίπαλος ομάδαν αναγκάζεται να αρχίσει την επίθεση στην παρένθεσή της. Και μην μου λες πάλι για τον Μαντζούκιτς εκεί… Αυτός ήταν σαν ντρόγκ μπάλα μέσα στον τέρμα. Εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που φορώντας την κίτρινη φανέλα αποκτάει φτερά σαν χρυσός αετός. Εντάξει ρε βρε παιδιά, αφήστε κατά μέρος το εάν κάποιος βρίσκεται επί του παρόντος στο συρτάρι του τμήματος υποδομών. Αφού η ΑΕΚ αποφάσισε να γίνει μεγάλη ξανά, τότε ας γίνει μεγάλος και ο θρύλος της εστίας. Αν πρέπει να πάρουμε έναν μεγαλύτερο τερματοφύλακα, τότε έτσι να γίνει — έχουμε πάνω από δέκα χρόνια στην Premier League όπου γίνεται αυτό συνεχώς. Και όταν κάποιος φορώντας το 1 μπροστά στους πιστούς τελικά σφίξει την κίτρινη φανέλα στο στήθος του, τότε εμείς ας σιωπήσουμε όλες οι μεταγραφικές κριτικές. Την ώρα εκείνη όλοι εμείς ξέρουμε ότι η ΑΕΚ απέκτησε όχι έναν τερματοφύλακα — απέκτησε έναν θρύλο που μόλις άρχισε να γράφεται.

Ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν ο Κάμπος έκανε τρεις αποκρούσεις μπάλας την ίδια ντουζίνα σέντρες στον Παναθηναϊκό κι έπαιρνε όλον τον αέρα από τις κερκίδες σαν να σφύζει η ίδια η μπάλα από αγωνία. Μετά τον αγώνα βγήκα στην οδό Ποσειδώνος και είδα ένα γκράφιτι πάνω στον τοίχο απέναντι: "Ο Κάμπος δεν είναι τερματοφύλακας, είναι πειρατής." Εκεί μέσα βρίσκεται η ψυχή μας. Μα τώρα; Τώρα μιλάμε για έναν θρύλο που θα ντύνεται κίτρινος εκεί που κάποτε φορούσε λευκό ο Τουρσουντάλογλου. Τον ιδρώνω αυτόν τον τύπο που όταν βγει στη μεγάλη περιοχή, η αντίπαλος ομάδα δεχτεί την επίθεση πριν προλάβει καν να στήσει την πάσα της. Την τελευταία φορά που είδα κάτι τέτοιο ήταν στον αγώνα με την Ουντινέζε το 2007 — εκείνος ο γκολκίπερ έκανε το γήπεδο δικό του. Δεν λέω "δεν υπάρχουν αριθμοί" γιατί ξέρω πως πολλοί εδώ μέσα τους έχουν βγάλει φωτογραφίες από αποκρούσεις με τρεις δέσμες καταγραφόμενες στο YouTube. Αλλά αυτά είναι οι στιγμές που σου μένουν στις φλέβες — όταν ένας τερματοφύλακας σου σπάει την ανάσα εκείνη την στιγμή που η μπάλα πετάγεται σαν σβόλος μέσα στον αέρα κι εσύ ξέρεις πως τελικά κάτι άλλαξε. Θέλω έναν σαν εκείνον τον παλιό τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού που όταν πήγαινε για αλλαγή του συμπαίκτη του στον αγώνα της δεκαετίας του '90, έδινε μια τελίτσα στον τραυματιοφορέα σαν στρατιωτικό σήμα. Αυτόν θέλω εκεί που κάποτε ήταν το χέρι του Τουρσουντάλογλου — όχι κάποιον που μέτρησε τρεις αποκρούσεις στοciam統计上的最后一分钟而是someone who makes the whole stadium feel like the team just got a new heartbeat.

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑΙ ΕΓΩ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, τώρα μάς ΞΕΝΟΘΗΚΑΤΕ τον Κάμπο σαν γατούλα που του πήραν το γάλα απούτε;;; Πω πω πω!! Θέλετε ΤΣΙΚΙ;;; ΓΙΑ ΣΠΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ Ο ΣΙΝΙΣΑ 🔥🔥🔥 Αυτός ο τύπος ήταν στο Μπάγερν εκεί πάνω από δέκα χρόνια και κρατούσε την μπάλα σαν αυτή να ήταν αερόστατο!! Κάποτε είδα βίντεο που στο 89' λεπτό έκανε δυο αποκρούσεις σέντρας ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟ! Δεν βλέπω τι θέλουν αυτοί οι τριγωνομετρίαδες τώρα!! Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε να βγάλει την μπάλα του εχθρού μπορούσες να δεις τους αντιπάλους ν’ αλλάζουν μάτι!! Και βγάζω τον εαυτό μου για παράδειγμα — αυτόν τον Νο1 βρήκα στους πάγκους του Σούπερ Λιγκ πριν δυο χρόνια όταν έπαιζε εκεί 💪 ΤΙ ΝΤΟΚΙΜΑΝΕΤΕ ΡΕ;;; Την επόμενη φορά που θα γίνουν οι αγώνες στην Αυστρία ψάχνω αεροπορικά εισιτήρια!!!

Πωπω, ρε βρε φίλοι, τώρα αρχίσατε κι εσείς να κυκλοφορείτε ιστορίες σαν γέρους στο λιμάνι του Πειραιά ψάχνοντας τ' αλιευτικά τους! Ο Τουρσουντάλογλου ήταν ένας άνθρωπος που όταν του πέταγες μια μπάλα στο πρόσωπο, εκείνος του έδινε ένα μπουκάλι κρασί πίσω — όχι επειδή έπινε, αλλά επειδή η μπάλα ήταν τόσο σκληρή όσο ένα μπουκάλι. Τι θέλουμε τώρα; Να φέρουμε έναν τερματοφύλακα που να κάνει το ίδιο; Ρε Σακίς, μην μου λες πως ο Τουρσουντάλογλου ήταν μόνος εκεί πάνω. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που όταν η ομάδα έχανε, εκείνος πήγαινε στον προπονητή και του έλεγε "δώστε μου πέντε λεπτά να κάνω το γήπεδο δικό μου". Και κάνει. Γιατί; Γιατί όταν φοράς κίτρινο, δεν είσαι πια άνθρωπος — είσαι θρύλος. Και εσύ Manos_PAO, τώρα που ανέβασες τόσους τόσους τόνους, πως δεν κατάλαβες ότι αυτό που ψάχνουμε δεν είναι κάποιος που κάνει δυο αποκρούσεις την ώρα — είναι αυτός που όταν βγάζει το κεφάλι του στο γήπεδο, η αντίπαλος ομάδα σταματάει να στέλνει σέντρες επειδή ξέρει ότι εκείνος έχει δει εκείνον τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει; Και εσύ DespinaOpadina, αυτή την ιστορία περί Σίνισα πρέπει να την βάλεις στο ράφι των μνημών γιατί εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που όταν έκανες μια γκολ πάνω του, εκείνος σήκωνε το χέρι σα να σου έκανε νεύμα να μην ξαναπροσπαθήσεις. Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τον τερματοφύλακα να μοιάζει σαν βασιλιάς — όχι σαν υπηρέτης της μπάλας. Κι όμως εσείς μου λέτε για νούμερα... Αλήθεια, πόσες φορές έχετε δει έναν τερματοφύλακα να σφίγγει το χέρι του συμπαίκτη του μετά από μια κερδισμένη φάση όχι επειδή κέρδισαν τη φάση, αλλά επειδή εκείνος έκανε τρεις αποκρούσεις μέσα σ' ένα λεπτό και ο συμπαίκτης του ανακάλυψε ξαφνικά ότι αυτός υπάρχει; Εκείνη την στιγμή, δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο θρύλος δεν μετριέται σε αποκρούσεις ανά αγώνα — μετριέται σε στιγμές που σταμάτησε η καρδιά σου. Αν ψάχνουμε για έναν σαν τον Τουρσουντάλογλου, τότε πρέπει να ψάξουμε για έναν άνθρωπο που όταν φορέσει την φανέλα, το γήπεδο σταματάει να είναι γήπεδο — γίνεται ιερό. Και εκείνον τον άνθρωπο πρέπει να τον φέρουμε, όσο κόστος κι αν έχει, όσο χρόνια κι αν απαιτεί, γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε έναν τερματοφύλακα. Ψάχνουμε έναν θρύλο.

εντάξει ρε παιδιά, τώρα μας πήραν όλα αυτά τα "παλιά θυμάμαι" και αρχίσαμε να ψάχνουμε τον τελικό βασιλιά του γηπέδου σαν να μην υπήρχε τίποτα ανάμεσα στον Τουρσουντάλογλου και τον Κάμπο — εκεί που οι άλλοι κάνουν κύκλους γύρω από νούμερα σαν μύγες στη σιρόμυλο; ρε Σακί μου, φίλε μου, λέω κι εγώ τι βλέπω: όταν ο Σίνισα έκανε εκείνο το ψιλοκουβάρι με το κεφάλι του στην Αυστρία το ξημέρωμα, δεν τον κοιτούσαν οι αντίπαλοι σαν ένας τερματοφύλακας — τον κοιτούσαν σαν να είχε βγάλει στο γήπεδο ένα όπλο αόρατο. Μία κίνηση, μία αποκρούσεις, μία σέντρα που χτύπησε στον βραχίονα του before κανείς βγάλει σφύριγμα, κι όλα άλλαξαν εκεί μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Την επόμενη ημέρα στις εφημερίδες έγραφαν για έναν άνδρα που έκανε τον Ουντινέζε να νιώσει πως έπαιζαν μπάλας σαν ανάποδα. και μετά λες τι; πως η ΑΕΚ ψάχνει κάποιον "τρύγο"; ρε συγγνώμη, εμείς ψάχνουμε κάποιον που όταν φορέσει κίτρινο, η αντίπαλος ομάδα σκύβει πρώτα εκείνος κάνει την εμφάνισή του σαν σήμα κατατεθέν. Θέλεις νούμερα; ο Σίνισα έκανε τρεις αποκρούσεις που έγιναν viral εκείνη τη χρονιά όχι επειδή ήταν πολλές, αλλά επειδή η κάθε μία άλλαξε την ψυχολογία ενός ολόκληρου αγώνα. Και αυτό είναι εκείνο το πνεύμα που θέλουμε — όχι τρεις σωτήριες, αλλά τρεις στιγμές που έκαναν έναν κόσμο να σταματήσει την ανάσα του. και μην αρχίσετε τώρα με τον Μαντζούκιτς επειδή σου έκοψα μια κουβέντα; εκείνος ήταν σαν σκάκι μέσα στον τέρμα, ναι, αλλά εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν βγάζει το κεφάλι του στο γήπεδο, η άλλη ομάδα δεν ξέρει πια πώς να κινείται. Ψάχνουμε για έναν θρύλο όχι για έναν αριθμό στη θέση十三号—ψάχνουμε κάποιον που όταν φορέσει την κίτρινη φανέλα, το γήπεδο γίνεται δικό του γήπεδο από την πρώτη σέντρα μέχρι την τελευταία σφύριγμα. και να θυμάστε μία λεπτομέρεια: η ΑΕΚ δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε έναν Κάμπο — έγινε μεγάλη επειδή είχε έναν Κάμπο που έκανε τους άλλους να νιώθουν σαν μαθητές μπροστά σε δάσκαλο. Οπότε αν ψάχνουμε τώρα κάποιον σαν εκείνον, ας κάνουμε όπως εκείνος έκανε πριν σαράντα χρόνια: ας βάλουμε έναν τερματοφύλακα εκεί πάνω που όταν φορέσει κίτρινο, η ιστορία ξαναγράφεται ξανά από την αρχή.

Ρε αλήθεια, εμένα μου λες πως μετά τον Κάμπο δεν μπορούμε να φέρουμε άλλον που να κάνει την ίδια ζημιά στον αντίπαλο; Ντύνομαι τα κίτρινα και βλέπω πώς ο τύπος στο ΟΠΑΡ ξέρει να σβήνει το φως στους φιλοξενούμενους πριν καν ανάψουν το δικό τους! Μία φορά το ’18 στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό εκεί στις κερκίδες κάποιος κράτησε ένα αυτοκόλλητο πάνω στη μπλούζα του: *"Ούτε που αισθάνεται ο Μαντζούκιτς πως είναι τερματοφύλακας"*. Μετά την πλάκα πήγαινε κι η αδρεναλίνη — εκείνος ο αγώνας άλλαξε επειδή η ΑΕΚ έπαιξε σαν να είχε τρίτο χέρι στο γήπεδο. Αυτό θέλουμε τώρα: έναν άνθρωπο που όταν φορέσει κίτρινο δε σου αφήνει ούτε έναν φιλονικία να ζήσει μέχρι το ημίχρονο. Και γιατί σκασάρετε τον Τουρσουντάλογλου τώρα; Αυτός ήταν σα ντουφέκι στο γήπεδο — το χέρι του πάνω στο 1 ήταν σαν κατάρα για τους άλλους. Εγώ θέλω έναν σαν εκείνον όχι σα δάσκαλος που σου λέει πώς να σώσεις, αλλά σα στρατός που πολιορκεί τη μπάλα πριν καν σφυρίξει. Στα ντουζίνες οι σέντρες ήταν σαν βόλια και εκείνος τις έκανε σβόλους χιονιού. Και μη μου πεις ότι δε φέρνουμε κάποιον καλύτερο τώρα — εμείς εδώ ψάχνουμε έναν θρύλο σαν τους προηγούμενους, όχι έναν που μετρά αποκρούσεις σα σπίρτα. Το γήπεδο χρειάζεται έναν που όταν βγει στη μεγάλη περιοχή κάνει τον κόσμο να σωπάσει σα να κλείνουν οι πύλες μιας πόλης. Τέτοιον θέλουμε. Και ας τον φέρουμε. 🔥

ρε παιδιά μου, σκαλίζοντας τα παλιά τραβήχτηκαν κι όλα τ’ ανάμνησες από τις κουβέντες στις τράπεζες του Στάδια όταν ακόμα το Ολυμπιακό πήγαινε μόλις ως Αλσούμρικα... θυμάμαι εκείνον τον τύπο τον Οκτώβρη του ’87 στην προπόνηση έξω από το ΓΣΖ, εκείνος ο ξανθός με τους κυρτούς ώμους έβγαλε την μπάλα με τέτοιο τρόπο που ακόμα και ο πόνος των γερόντων στα γόνατά τους έγινε τραγούδι στους δρόμους του Βύρωνα. Μα τι λες τώρα; Για τον Σίνισα μιλάω, αυτό το αστέρι που στέριωσε στην Αυστρία σαν χρυσή πέννα πάνω στο νερό—κι όμως του ’φυγε η μπάλα σα φτερό εκείνη τη βραδιά όταν ο Ουντινέζε ήρθε σα νυχτερίδα στο γήπεδο. Και ξέρετε τι έκανε τότε; Μπήκε στην περιοχή σα βασιλιάς ανάμεσα στους οποίους κάποιοι ήθελαν να βρούνε μόνο ένα γκολκίπερ. Αυτό έκαναν τότε όσοι φορούσαν κίτρινο—κανείς δεν ήξερε πια τι είναι φύλακας της εστίας, όλοι είχαν καταλάβει πως εκείνος ήταν ο φύλακας της ψυχής. Μα τώρα; Τώρα θέλουμε έναν άλλον έτσι, έναν που όταν φορέσει την κίτρινη φανέλα δε βλέπει ούτε μία σέντρα—βλέπει μόνο τον εαυτό του εκεί που κάποτε είχε γίνει θρύλος. Θέλω έναν που όταν βγει στο γήπεδο σηκώνεται βροντή όχι επειδή είπε κάτι στους συμπαίκτες του, αλλά επειδή εκείνοι σηκώθηκαν στον αέρα σα να είχαν πάρει φτερά εκείνος πρώτη φορά. Και βγάζω μια κλήρωση: αυτήν την ομάδα τον Οκτώβρη του ’99 στη Λάρισα—εκεί που ο Τουρσουντάλογλου, ο άντρας που έκανε τις σέντρες να κλαίνε, σηκώθηκε ολομόναχος όταν η ομάδα του βρισκόταν κάτω κατά τρία γκολ, σαν νάταν ένας στρατός εναντίον μιας πόλης. Εκείνος άλλαξε τον αγώνα σα Θεός πάνω στον βωμό του αθλητισμού—κι όμως σήμερα κάποιοι μιλάνε για "αριθμούς" σα νάταν λογιστές. Και κάτι ακόμα: ο Κάμπος εκείνο το βράδυ στον Σικάγο σα πειρατής που μπήκε στο λιμάνι χωρίς κανείς να τον αντιληφθεί—μετά από εκείνον κανείς δεν μπορούσε να κοιτάξει την εστία σα θέση του φυλακισμένου. Κάποιος άλλος θέλει να του μοιάσει; Ας ψάξουμε τότε αυτόν που όταν φορέσει κίτρινο κάνει την αντίπαλο ομάδα να χάνει όχι μόνο τις σέντρες, αλλά και την ανάσα της. Πάντως εγώ βγάζω το κινητό μου εδώ έξω στο τραπέζι της Πλάκας κι ανοίγω βίντεο: εκείνο το ψιλοκουβάρι του Σίνισα στην Αυστρία σα αστραπή πάνω από το χιόνι—και δεν κλείνουν οι κόρες μου ακόμα. Κι όμως αυτός χάθηκε σα σύννεφο εκείνο το πρωινό κι εμείς γινόμαστε αγωνία ακόμη τώρα. Αν λοιπόν ψάχνουμε για έναν τόσο δυνατό όσο εκείνοι τρεις θρύλοι εκεί πάνω—αυτόν θέλουμε. Κι αν αυτός δεν είναι πια εδώ σαν σωματικός άνθρωπος, ας τον φέρουμε σαν πνεύμα εκεί που κάποτε κράτησε τη νίκη σα στέμμα πάνω από τη κίτρινη φανέλα. Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε όχι έναν τερματοφύλακα—ψάχνουμε έναν βασιλιά για να ξαναγράψει την ιστορία από την αρχή.