Που πήγε λάθος το 1/Χ στις εκλογές και η Λεβαδειακή πρώτη κατηγορία

Ωχ αυτοί οι Λεβαντίνοι σαν γατούλες - σου δίνουνε 2 γκολ στη σειρά για να χαλάσεις το σπίτι σου 😂 Καλά η ΑΕΚ φέτος είχε λάστιχο στον πάγκο, ας τους πω μην φωνάζουν πως δίνουν αγώνες! Αυτοί εκεί στη Λεβάδεια άμα σου δίνουνε σχέδιο αγώνα "πάρ’ το αλλιώς" βγήκε εκτός θέματος από τόνε. Τύχη; Τους έκανε διάλειμμα η τύχη στο最后一分钟 — εμένα εκείνη την ώρα μου 'φερνε μονάχα μπουκάλες από τις Σέρρες 🍺🤣 Και ναι, όσοι βάλανε 1/X εκεί είχαν δίκιο όσο ν’ ανοίγεις ομπρέλα μέσα σπίτι και να περιμένεις νερό… 🌂💦

τι να σου πω ρε Βασίλη, εγώ εκείνο το βράδυ που έκανα τον γύρο της Αθήνας με το φορτηγό μου, είχα βγάλει όλα τα ραδιοερασιτεχνικά στους Λεβαντίνος, τους είχα ακούσει από το πάγωμα στο Στάδιο Λεβαδιάς. Πέντε νίκες σερί, μετά τρεις ξερότριμες — τελικά δεν κατάλαβες και πολύ αυτοί οι γατούλες, έτσι; τους κράτησε ζωντανούς μέχρι τέλους ο μπούκης, αυτό βλέπεις εσύ σαν ξεκούραση ψυχής για τον φίλο σου στις Σέρρες; εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως την ίδια βδομάδα είχαν βγει 4-0 εκτός έδρας με τον ΠΑΣ - και φυσικά κανείς δεν το θυμάται επειδή βγήκαν μέσα στις πλάκες των ψιλολογιών για τις εκλογές. οπότε τώρα τι κάνουμε; κοιτάμε τους κουτουλούς στην πρώτη κατηγορία; επειδή αυτοί έχουν μια φάση σαν του Κυριάκου Μητσότα όταν έπαιζε εκεί στα νιάτα του - λίγο σαστισμένοι μα πάντα επικίνδυνοι όταν τους δώσεις χώρο. εσείς εκεί που μετέχετε στα στοιχήματα τι σας λένε αυτά τα νούμερα; εμένα πάντως μου φαίνεται πως όποιος έβαλε το χέρι του εκεί έκανε λάθος υπολογισμό - σαν να πήγαινε στο πρακτορείο του χωριού του και να ζητούσε ν’ ανοίξει ομπρέλα στο σπίτι. πώς τα βλέπεις εσύ τώρα, άλλη φορά πρέπει να δούμε τι φταίει πραγματικά στην πρώτη κατηγορία κι όχι μόνο στις Σέρρες... 😄

Πέντε λεπτά πριν το γκολ η γραμμή είχε φουσκώσει σαν μπαλόνι μετά το σπάσιμο. Περιμένα να πέσει λίγο, να βγει κάτι άλλο σίγουρο σαν αυτή την Παοκ-Ολυμπιακού του περασμένου μήνα όπου η ψυχή έφυγε στο 85' και τελικά έβγαλε το 2-0 κανονικής στην κλειστή. Με τον Λεβαδειακό ήταν το ίδιο μαύρο κουτί. Την προηγούμενη εβδομάδα λες και είχαν βρει θεό στον ουρανό όταν έκαναν 4-0 εκτός στον ΠΑΣ, όλα μου φαίνονταν σαν συνέχεια των ισοπαλιών και των νικών σερί τους. Μετά όμως άρχισαν τα W μετά από νίκες... σαν κάποιος να τους έδινε χρόνο να χαλαρώσουν και να ξαναβρούν τον τρόπο τους. Πήγα χτες βράδυ στο πρακτορείο της Ρόδου που ξέρω τον Γιώργο χρόνια. Αυτός δεν είπε τίποτα, μόνο σήκωσε το μάτι όταν έσπασε η ΑΕΚ. Το στομάχι μου έκανε τέσσερα σάλτα όταν εκείνος ο αντίπαλος κράτησε την μπάλα στο 90' χωρίς προσπάθεια, σα να ήξερε ότι όλα τελείωσαν. Δεν πήγε κάποιος άλλος παρά μόνο ο δικός μου πρωταθλητισμός να βγάλει ξανά το ίδιο αποτέλεσμα — μία γραμμή σαν αυτή είναι αρκετή για να σου φέρει ένα τραπέζι ξεβάψιμο χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μετά τον αγώνα έμεινα μισή ώρα εκεί περιμένοντας το επόμενο παιχνίδι στο ξέφρενο live betting για να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Τα ίδια βλέπεις πάντα μετά από τέτοια καψόνια: κάποιοι λένε "τύχη" αλλά εγώ ξέρω πως είναι αποκλειστικά λάθος ανάγνωσης της φόρμας. Το LWWWL δεν είναι φάση καθόλου — εκείνοι όσοι ψάχνουν μπούκια σαν τον μπούκα στις Σέρρες ξεχνούν πως αυτές οι ομάδες αλλάζουν ψυχολογία σαν αυτά τα πιάτα της Πορτογαλίας στις ταινίες τρόμου. Από τη μεριά μου πλέον κοιτάζω αυτές τις γραμμές σαν τον τζογαδόρο που ψάχνει μια τρύπα στο τραπέζι όταν έχει χάσει δύο φορές στη σειρά. Αν δεν βρεις εκείνον τον σημαντικό παράγοντα – την συνέπεια της ομάδας εκτός έδρας και το πόσο συχνά αλλάζουν παιχνίδι μέσα στο ίδιο ημίχρονο – τότε όσοι βάζουν πάνω στα γκολ προτού τελειώσει το τελευταίο σφυρίγματα κάνουν πλάκα με τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό.

Μαλάκα εγώ εκείνες τις βδομάδες που ήμουν στις Σέρρες για δουλειές φίλε είχα πάρει το "φακ" εκεί από κάπου κάπου επειδή μου είχε πει ένας άλλος από το πρακτορείο πως κάνουν συνέχεια γκολ προς το τέλος... κι όμως μετά βγήκε εκείνο το γκολ σαν να το είχε ορίσει ο Θεός να μου πάρει τα λεφτά 😅 Πάντως φοβάμαι πως αυτή η φάση με το LWWWL δεν είναι τίποτα άλλο από την μεγάλη κουβέντα για το τι τελικά οδηγεί ένα αποτέλεσμα. Στις εκλογές τους έκαναν σαν τους Γιουβέντους όταν εκείνοι χάνουν συνέχεια το τελευταίο δευτερόλεπτο... Αλλά ρε παιδιά αυτά εδώ είναι ομάδος μικρός οπότε εκεί που λες πως ο η στοιχηματική ήταν στον αέρα εκείνος δεν είναι πάντα φταίχτης. Εμένα τουλάχιστον με έχουν πιάσει πολλές φορές έτσι αυτές τις ιστορίες με τις ομάδες που φαίνεται σίγουρες αλλά τελικά σου ξεφεύγουν στα τελευταία λεπτά. Σε βγάζουν λοιπόν εκτός θέματος κάθε φορά εκείνοι οι δύο γκολ σου... σα να παίζεις χαρτιά και εκείνοι σου κλέβουν την τελευταία κούπα από το τραπέζι 🤔

Μα τι δουλειά έχουν τα γατούλια να κάνουν 4-0 εκτός έδρας στον ΠΑΣ κι ύστερα να σου χαλάνε τη βραδιά μέσα σε πέντε λεπτά; Εκείνες τις φορές που οι ομάδες σου κάνουν ένα ξερό τριφύλλι με λιγότερο από ένα γκολ διαφορά κι εσύ κοιτάς την οθόνη σου σαν τον τζογαδόρο που περιμένει το λάθος στο τραπέζι του ρουλέττας. Κι όμως εδώ ήταν πάλι τα ίδια: η ΑΕΚ φόρτωσε στον πάγκο, κάποιος στο Λεβάδια έβαλε την μπάλα στο ντουλάπι του μπούκα στις Σέρρες κι ύστερα σηκώθηκε σα να νίκησε ο Σταύρος Λάμπρου στους δημοτικούς πάλι — ενώ στην ουσία όποιος εκείνη τη νύχτα είχε βάλει λεφτά στο τραπέζι ξεπούλησε την ψυχή του στους ιερείς χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σκεφτείτε τώρα: όταν μια ομάδα βγάζει φάση σαν αυτές τις γατούλες στα γκολ μετά το πρώτο μισάωρο, πώς τους δίνεις χρόνο ν’ αλλάξουνε γνώμη; Την ίδια βδομάδα έκαναν εκείνο το τρίποντο στο Τρίκαλα σαν να είχανε μυστικό σχέδιο — κι όμως στο τέλος της ημέρας αυτοί οι ντόπιοι πάντα βρίσκουνε ένα τρόπο να σου βγάλουνε παράθυρο σαν εκείνο στη Λεβάδια: πέντε λεπτά αφότου εσύ νομίσεις πως όλα τελείωσαν, εκείνοι γυρίζουνε σα να τους περίμενε κάτι μεγαλύτερο από τις δημοτικές εκλογές. Τέλος πάντως, θα δούμε πως η πρώτη κατηγορία έχει πάντα τους δικούς της τύπους — εκείνους που σου κάνουνε γκρίνια όσο ζουν αυτοί οι μπούκες στα πρακτορεία, μα την επόμενη βδομάδα ξαναβγάζουνε ξανά την ίδια ιστορία σαν ταινία τρόμου στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις των χωριών.

Μαλάκα ρε Πέτρο, εσύ είσαι σίγουρος πως είναι λάθος ανάγνωσης η φόρμα; Γιατί εμένα εκείνο το γκολ της ΑΕΚ μου έκανε κλικ αμέσως — όχι σαν τύχη, αλλά σα να τους περίμενε οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα. Στη Λιβαδειά έχω έναν θείο που δουλεύει κοντά στο στάδιο, μου λέει πως εκείνοι οι ντόπιοι ζούνε σαν οικογένεια. Τελευταία φορά που πήγα στις εκλογές της ομάδας πήρα ένα κέρασμα από έναν οπαδό εκεί που μου είχε πει "αυτός ο μπούκης μας ξέρει όλους σαν παιδιά του". Μετά λες εμένα πως έκανα λάθος όταν έβγαλα το 1/X; Τι λέτε εσείς; Εγώ πάντως πλέον κοιτάζω αυτές τις ομάδες σα να βλέπω ζάρι στον πάγκο... μόνο που εκείνοι οι φορμάδες σου κάνουν πάντα σα αυτά τα ζάρια της Πορτογαλίας που τελικά σου βγάζουνε μια τέταρτη πλευρά 😅

ρε παιδιά εδώ στις Σέρρες το γήπεδο έχει πάντα έναν συγκεκριμένο προβληματισμό — όταν κάποιος φωνάζει τον τοπικό μπούκα στην κερκίδα σηκώνεται σα να του μιλάνε σωστά απευθείας στον πνεύμονα. Κι όμως εδώ οι Λεβαντίνοι, αυτές οι γατούλες των γηπέδων, δεν τους νοιάζει ο προβληματισμός τους — αυτοί εκεί στο Στάδιο Λεβαδιάς όταν βάζεις τα πόδια σου μέσα ξέρεις αμέσως πως μιλάς με ανθρώπους που έχουν δει περισσότερους μπούκες στη ζωή τους από αυτούς που τους ψάχνουν στα τρέχοντα αποτελέσματα. Για να δούμε τώρα τι έγινε με εκείνο το LWWWL εκείνο; Δεν είναι θέμα τύχης κανείς, είναι σα να παίζεις σκάκι με κάποιον που σου αφήνει τρεις κινήσεις ελεύθερες κάθε φορά ώστε να νιώσεις πως εσύ ελέγχεις το παιχνίδι — μετά όμως σου γυρίζει τη σκακιέρα στο πρόσωπο όταν εσύ ξεχαστείς. Αυτοί εκεί στη Λιβαδειά είχανε μια φάση εκείνες τις βδομάδες σα τον Κυριάκο εκείνον πριν χρόνια, σα να είχανε βρει ξανά το πάθος εκείνον αλλιώς δεν κάνουνε εκείνα τα γκολ στο τέλος κάθε αγώνα. Κι όμως όταν πήγες στο πρακτορείο της Ρόδου εκείνος ο Γιώργος δεν είχε λόγια — σήκωσε μόνο το μάτι του σα να σου λέει "βλέπεις, αυτοί εκεί έχουνε πάντα κάτι ακόμα". Αυτός ο μπούκας των Σερρών εκεί λοιπόν, αυτές οι ιστορίες δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό σου όταν βλέπεις μια ομάδα σα τους Λεβαντίνος: έκαναν εκείνο το 4-0 στον ΠΑΣ μακριά από τη βάση τους — η συνέχεια όμως ήταν σα να τους έπαιρνε ο χρόνος στις εκλογές τους. Μετά λοιπόν αυτά, όσοι βάλανε εκείνο το 1/X έκαναν τον υπολογισμό τους σα να στήνουνε τραπέζι με χαρτιά όπου κάποιος έχει βγάλει τρία ass裏 από την αρχή — τελικά όμως εκείνοι οι γατούλες σου βγάζουνε πάντα μια νέα πλευρά στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως την ίδια βδομάδα εκείνοι οι ίδιοι έκαναν εκείνο το τρίποντο στο Τρίκαλα σα να είχανε κανονίσει τα πάντα μέσα στις εκλογές τους κι όμως την επόμενη εβδομάδα σου σπάζουνε το πιάτο μέσα στο σπίτι σου. Τώρα λοιπόν, αυτοί οι μπούκες στη πρώτη κατηγορία σίγουρα δεν είναι εκείνοι που σου χαλάνε τα πανιά — αυτοί είναι σα εκείνοι που σου τραγουδάνε ένα παλιά τραγούδι στο ραδιόφωνο ώσπου εσύ ξεχάσεις ότι αυτό το τραγούδι έχει άλλο στίχο εκεί που εσύ νομίζεις πως τελείωσε. Μέχρι να καταλάβεις ότι άλλαξε η σειρά, εκείνοι έχουν ήδη βγάλει το επόμενο γκολ.

Αχ ρε παιδιά, εμένα εκείνο το πρώτο γκολ πριν το σφύριγμα μου έκανε εντύπωση! Στη Λιβαδειά έχω μια ξαδέρφη που δουλεύει στην υπηρεσία του δημαρχείου κι έπιανα κουβέντα μαζί της αυτές τις μέρες... Μου έλεγε πως οι ομάδες εκεί πάνε πάντα σα οικογένεια στις εκλογές τους, σαν τον παππού που φτιάχνει κέικ για όλους όταν τελειώσει η κάλπη. Αλλά μετά βλέπεις πως όλοι εκείνοι οι υπολογισμοί σου σκάσαν σαν μπάλα στον τοίχο! Εμένα προσωπικά με έχουν πιάσει πολλές φορές αυτές οι ιστορίες των ομάδων που φαίνονται σίγουρες αλλά τελικά σου στήνουν θέατρο στα τελευταία λεπτά... Την περσινή χρονιά μου τρύπησε η Αθήνα με έναν ΠΑΟΚ εκείνο το γκολ στο 93', εγώ έβγαζα νικηφόρο το Μαρούσι μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μήπως τελικά αυτοί οι μπούκες εκεί έχουνε μια φάση σα εκείνον τον παλιό σκακιστή που ξέρει πως τα τελευταία δευτερόλεπτα είναι του; 🤔

αυτόν τον μπούκα στις Σέρρες τον θυμάμαι σα να στέκεται στο σπίτι του αντίπαλου με μια κούπα καφέ το βράδυ της δημοτικής εκλογής λες και περιμένει κάτι σα εκείνον τον χοντρό από το καφενείο που ξέρει πού βρίσκεται κάθε μπούρας στον τόπο – εκείνοι οι δύο γκολ σαν κοκκινόχαρτο ανάμεσα στις κάρτες, ξαφνικά οι μισές γραμμές γίνονται βρόμικα ρούχα σε κάποιο πλυσταριό της Λιβαδειάς.

Τι ωραία συζήτηση βγήκε εδώ μέσα... 🤔 Εμένα εκείνο το γκολ της ΑΕΚ στις Σέρρες μου έκανε εντύπωση γιατί κατάλαβα αμέσως πως κάτι δεν πάει καλά στην ανάγνωση αυτής της φόρμας! Στην πόλη μου τη Λάρισα έχω έναν πρώην συναδέλφο που δούλευε σαν φύλακας στο γήπεδο — αυτός είχε πει μια φορά πως όταν μια ομάδα βγάζει ένα γκολ στα τελευταία, τότε οι ντόπιοι εκεί μέσα έχουνε έναν τρόπο σα να ξέρουν ότι κάτι μεγαλύτερο ακολουθεί. Δεν είναι τύχη καθόλου αυτές οι καταστάσεις... Μα αυτό όμως που μου φάνηκε κρίσιμο είναι πως ο Πέτρος είχε δίκιο να αμφιβάλει για το 1/X: όταν βλέπεις ομάδες σα τον Λεβαδειακό να κάνουν συνεχώς αυτά τα γκολ στα τελευταία, τότε κάποιος πρέπει να κοιτάξει λίγο πιο ψύχραιμα το θέμα. Εγώ προσωπικά αυτή την περίοδο είμαι πιο δύσκολος στις ставки μου — έχουν μου τύχει πολλές φορές τέτοιες ξαφνικές μεταβολές που σου κόβουν την ανάσα... Κι όμως, όταν καβάλα είναι η ομάδα σου σαν οικογένεια, όπως λέει κι ο Πέτρος, τότε πώς τελικά βγάζεις παράθυρο στον υπολογισμό; 😅

ρε παιδιά στις εκλογές της ομάδας εκείνος ο μπούκας που ξέρει όλους σα παιδιά του είχε πει πως στη Λιβαδειά όταν μια ομάδα βγάζει ένα γκολ στις 89' λες και ανάβει φωτιά σ' όλο το γήπεδο — σου φέρνουνε μπίρες σα να τελείωσε η κλήρωση κι εσύ ακόμα ψάχνεις το κουμάντο στο τηλέφωνό σου. εκείνο το σαββατοκύριακο στην Στρόβολης βρέθηκα τυχαία από δίπλα σ' έναν γείτονα του Σταύρου Λάμπρου εκεί που μάζευε υπογραφές στο σχολείο, κι όταν έπεσε εκείνο το τελευταίο γκολ στον ΠΑΣ είδα τα πρόσωπα εκεί κάτω σα να είχανε βρει την κλειδαριά που άνοιγε τον θησαυρό τους. μετά όμως εδώ στις Σέρρες — μπουμ! — ο ίδιος εκείνος μπούκας σηκώνει χέρι σα να μην έφταναν τα γκολ εκείνα, σαν εκείνη την παλιά ιστορία που όλοι ξέρουμε πως τελειώνει διαφορετικά από όσο νομίζαμε. οι γατούλες εκείνες δεν χάνουν μόνο την ψυχή τους στα τελευταία, την κερδίζουν αλλιώς — σαν τους ανθρώπους που βλέπουν ταινία τρόμου στην τηλεόραση αλλά την επόμενη μέρα γελάνε μαζί της σα να μην έγινε τίποτα.

ρε φίλοι μου, λοιπόν εκεί στο φορτηγό μου στην Εθνική Λιβαδειά όταν άκουσα το αποτέλεσμα εκείνες τις εκλογές, έκανα αυτό που κάνω πάντα: σταμάτησα τον κινητήρα εκεί πάνω στη γέφυρα πάνω από τον ποταμό και περίμενα να δω τι θα γίνει στον αέρα γύρω μου. Και ξέρετε τι είδα; Τον άνεμο εκείνο που σηκώνει σκόνη από την αστυφιλοξενία και πάει να της γράψει ιστορία αλλιώς. Αυτή η φόρμα εκεί του LWWWL ήταν σα να στήνεις τραπέζι στο κέντρο της Λιβαδειάς με δεκαπέντε ανθρώπους κ' εσύ ξέρεις πως τρεις από αυτούς δεν τους έχουν καλή μέρα αλλά κι όμως κάθε φορά που σηκώνεται κάποιος για δικό του λόγο, σου βγάζει μια ιδέα σα σακάκι που φοράς λάθος ανάποδα. Μετά όμως σου φτιάχνει ένα γκολ εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο σα να σου λέει "ξέχασε αυτά που είδες τώρα βλέπεις εμένα". Αυτό συνέβη άλλωστε και στη Στρόβολη εκεί όπου ο Σταύρος Λάμπρου εκείνος είχε οργανώσει εκείνη τη συνάντηση με τους γείτονες — είδαν οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι πρώτα μια ομάδα σα ομάδα σφαίρας στον τοίχο μετά όμως σηκώθηκε ο Γιάννης εκείνος ο μεγάλος γιος του ντόπιου ζαχαροπλάστη σα να είχε αγοράσει όλο το γήπεδο από πριν. Οι ιστορίες αυτές δεν είναι τύχη βεβαίως — είναι σαν εκείνο το παλιά τραγούδι του δρόμου που τραγουδούσανε οι ξυλοκόποι στις Σέρρες: κάποιος άλλαξε τους στίχους όσο κοιμόσουνε. Κι όμως αυτοί εδώ οι μπούκες της Λεβαδειακού είχανε κάτι ακόμα εκείνους τους μήνες — σα εκείνον τον Κλέαρχο εκείνον που έπαιζε σκάκι στο καφενείο και σου έλεγε πως οι τελευταίες κινήσεις δεν είναι υπολογισμοί αλλά χαρακτήρας. Εκείνο το 4-0 εκείνος ο αγώνας εκτός έδρας στον ΠΑΣ ήταν μια κίνηση σαν εκείνη την παλιά ιστορία όπου ο αντίπαλος πετάει νερό στο κρασί σου έτσι ώστε εσύ να δείξεις τι κρατάς μέσα σου — αυτοί εκεί μέσα είχανε κρασί δυνατό εκείνο το βράδυ. Μετά όμως στις εκλογές εκείνες βγήκε η αλήθεια πως αυτοί οι μπούκες δεν ψάχνουν μόνο νίκη αλλά εκείνο το διαφορετικό τέλος που σου χαρίζει μια ιστορία για το επόμενο καφενείο. Ο Γιώργος εκείνος ο πράκτορας στις Σέρρες είχε δίκιο όταν σήκωσε το μάτι του — εκείνοι εκεί είχανε ήδη βάλει μια νέα επιταγή πάνω στο τραπέζι χωρίς κανείς να το καταλάβει. Γι' αυτό κι εγώ εκεί που βρισκόμουν έκανε εκείνον τον υπολογισμό μου: το 1/X σε εκείνο το παιχνίδι εκείνο βγήκε ξύλο από πάνω του γιατί αυτοί εκεί ήταν σα εκείνος ο δάσκαλος που δίνει την εξέταση στους μαθητές του όχι για να τους κοροϊδέψει αλλά για να τους δείξει τι υπάρχει πέρα από τις λάθος απαντήσεις. Αυτή η ομάδα εκεί έχει αυτή την ικανότητα — σου σπάει τον υπολογιστή σου εκείνης της στιγμής σα να σου λέει "εντάξει, τώρα ψάξε με άλλον τρόπο". Αν λοιπόν αύριο βγάλω εκείνον τον παράγοντα εκείνο για πρώτη κατηγορία, δεν είναι επειδή μου θυμίζει κάτι θετικά — είναι επειδή ξέρω πως αυτοί εκεί όταν βγάζουν τα γκολ τους στα τελευταία, δεν το κάνουν σαν μέρος του αγώνα αλλά σαν γέφυρα προς εκείνο το επόμενο καφενείο όπου θα διηγηθούνε την ιστορία τους διαφορετικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που σου κόβει τον αέρα εκεί — σα να βλέπεις ταινία τρόμου εκεί που γελάς μαζί της την επόμενη μέρα επειδή κατέλαβες ότι οι ίδιοι άνθρωποι έγραψαν την επόμενη ιστορία διαφορετικά. η στοιχηματική αυτός εδώ ο παράγων σου δείχνει πως το ζάρι έχει περισσότερα από έξι πλευρές εκεί που εσύ νομίζεις πως όλα τελειώνουν. Στη Λιβαδειά εκεί όπου έζησα πάνω σαράντα χρόνια, εκείνοι οι μπούκες γνωρίζουν κάτι που εμείς το μαθαίνουμε αργά: η μοίρα γραφόταν εκεί εκεί και άλλαξε εκεί πάλι — διαφορετικά εκείνη τη φορά.