Η transfer επιχείρηση μετά τους πρωταθλητές ήταν

Πάλι αυτά τα ντέρτια; Ρε Τρύφυλλος, αυτή η μεταγραφική περίοδος ήταν σαν σεισμός ανάμεσα στα ντοκουμέντα του πρωταθλητή. Δεν ξεσπάει ντόλτσε βίτα και δεν κάνεις εμφύλιο στον πάγκο επειδή ένας μεγάλος πήγε σπίτια του πρόωρα. Οι άλλοι γέλασαν; Ας γελούν — οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν χορεύουν πάνω στις ειδήσεις των άλλων, εκείνοι κάνουν αυτό που έκαναν το τελευταίο καλοκαίρι όταν οι υπόλοιποι έψαχναν προπονητή στα οκτάδες. Το πρωτάθλημα το πήραν οι δικοί μας πριν καν τελειώσει η χρονιά — μήπως αυτό δεν λέει κάτι για τη δυναμική της ομάδας; Ναι, η υπερκινητικότητα είχε τζιτζίκια στις αρχές, αλλά όταν τελικά έκλεισαν τις δουλειές τους έγινε σαφές πως δεν ήταν μισοφέτες. Ο Δικέκος έπαιξε τον ρόλο του έτσι κι αλλιώς· οι παίκτες στον αγωνιστικό χώρο έπαιξαν τους δικούς τους ρόλους χωρίς να περιμένουν τις ανακοινώσεις στο Facebook. Άν οι τρεις πρώτοι είχαν έρθει τον Αύγουστο; Ίσως η ομάδα ήταν ακόμα πιο ισχυρή, αλλά το πρωταθλητήρια του Ιουνίου δε μπήκε στην άκρη επειδή έφυγε ο Ξεμένης τρεις μήνες αργότερα. Το κλειδί εδώ δεν ήταν η ημερομηνία, ήταν η ουσία: οι άνθρωποι δούλεψαν υπό τεράστια πίεση και το αποτέλεσμα βγήκε στο γήπεδο. Τα τρίτα κλειδιά τώρα είναι ζήτημα βραχυπρόθεσμης αναδιοργάνωσης, όχι αυτοτραυματισμού. Και ξέρεις τι είναι πιο επικίνδυνο; Να κάθεσαι εκεί και να περιμένεις τον τέλειο ιδεότυπο ενώ οι άλλοι συνεχίζουν τη μάχη. Στο τέλος πάντως, αυτός που κρατούσε το τρόπαιο εκείνον τον Ιούνιο δεν ήταν ο πιο προηγμένος στα paperwork.

Α! ρε Τρύφυλλος, τί λέμε εδώ;;; Τι μεταγραφική τρέλα;;; Ο Δικέκος εκεί πάνω στον πάγκο σαν ιεροτελεστία κάνει αμετάβλητο σύμβολο πως η ομάδα του είναι ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ – όχι κουτσό κοστούμι του πρωταθλητή να γελούν οι άλλοι! 💛🔥 Αυτή η ομάδα δε στέκεται πάνω στις αγγελίες των άλλων όταν ο τίτλος είναι πια δικός τους κι ας τον πήραν τρεις μήνες πριν η χρονιά τελειώσει! Να είχε ο Ξεμένης φύγει τον Αύγουστο;; Μα τι σόι θεωρία είναι αυτό;; Ο τίτλος ήταν ήδη κλειδωμένος εκείνον τον Ιούνιο βρε! Οι παίκτες δεν περίμεναν καν τις ανακοινώσεις – έπαιζαν σαν τρελοί κάθε βράδυ σαν να είχαν μόνιμο συμβόλαιο! Αυτό δεν το κάνεις με μεταγραφικές φήμες κι εγώ ξέρω πως στις εικόνες του Instagram έχει πολλά πολλά ποστ για το πως ζούσαν εκείνες τις εβδομάδες!! Και τώρα;; Περιμένουμε τρίτους κλοιούς;; Μα ο Γιουσούφς και όλοι οι άλλοι βγήκαν εκείνο το πρωτάθλημα σαν οικογένεια στον πόλεμο!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ κοκκινίζουν όταν φοράνε την φανέλα! Αυτοί λείπουν μέσα στο γήπεδο περισσότερο από την ίδια τους την ψυχή!! Οι άλλοι μουρμουρίζουν επειδή η ομάδα έκανε πισωγύρισμα;; Μα κάθε πρωταθλητής σε όλο τον κόσμο όταν αλλάζει δυναμικό χρειάζεται μερικούς μήνες μέχρι να γίνουν δεκανίκια στον πάγκο – ΕΜΕΙΣ όμως είμαστε εκείνοι που μιλάμε για την Ουάσιγκτον ως τελικό πρωταθλητή αύριο ενώ ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο αγαπημένο μας γκολάντζερ!! Και αυτοί οι δύστροποι που λένε "η ομάδα δεν έπνιξε μάτι τον Ιανουάριο";; Μα δεν τους νοιάζει ότι εμείς ξέραμε πως η ουσία ήταν μέσα στους παίκτες εκεί κάτω – όχι στους αριθμούς των transfer! Αν μας έφερναν την επόμενη χρονιά τρεις ακόμα Μπαρμπόζα τον Αύγουστο;; Θα ήταν ακόμα πιο ντροπή;; Μα η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια μέσα στο excel!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, αυτοί οι τριγμοί τώρα;; Είναι στιγμιαίοι σα σκόνη που σηκώνεται όταν ο δυνατός άλτης πηδά!!! Την επόμενη αγωνιστική βγαίνουμε πάλι σαν οικογένεια στέλνοντας μήνυμα σ' όλους τους σπιτιούλες τους : ΞΕΚΙΝΗΣΑΤΕ;; Εμείς πάλι ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! 🏆💛

Τι μεταγραφική τρέλα ρε παιδιά;;; Εμένα με νοιάζει αυτό: ο Δικέκος εκεί πάνω στον πάγκο έκανε ακριβώς αυτό που έκανε και πριν από τρία χρόνια όταν κάτσαμε στο πρώτο πρωτάθλημα εδώ και δύο δεκαετίες. Δεν είναι λεπτομέρειες, είναι συνέπεια. Την ώρα που οι άλλοι μιλούσαν για δουλειές με αστερίσκους, εμείς κρατούσαμε την ομάδα σφιχτή χωρίς αυτήν την υπερκινητικότητα που βλέπουμε σήμερα. Μετά τον τίτλο ήταν πια πολιτική υπόθεση αυτοί οι τρεις μήνες του Ιανουαρίου-Μαρτίου - αν δεν είχε κερδίσει την προηγούμενη χρονιά ήταν όλα διαφορετικά, αλλά τώρα βλέπω μόνο συλλογικούς σπόνδυλους να λυγίζουν επειδή κάποιος έγινε περισσότερο πράσινος από τον Πάικο. Αυτή η ιστορία με τους τρεις πρώτους τον Αύγουστο; Μα τι λέτε τώρα;; Τρεις παίκτες φτάνουν ώστε να κάνουν πρωταθλητές; Στη φετινή ομάδα χρειαστήκαμε τον Γιουσούφ εκεί που βρισκότανα - μια στιγμή που κανείς άλλος δεν μπορούσε να κάνει την ισορροπία εκείνης της περιόδου. Το γεγονός ότι τώρα κοιτάζουμε τρίτους κλοιούς δείχνει πως δεν καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο ήταν εκείνο το παιχνίδι των τελευταίων αγωνιστικών: είχαμε 7 νίκες τις τελευταίες 10 ενώ όλοι γύρω μας είχαν ήδη κλείσει τις βιτρίνες τους. Και μην ξεχνάτε πως όταν τελείωσε εκείνος ο τίτλος, η ομάδα ήταν πια μαζί σαν οικογένεια που δεν χωράται στις φωτογραφίες. Αυτό δεν το κάνεις με μερικά εκατομμύρια μεταγραφών - το κάνεις όταν εκείνοι εκεί κάτω αγαπάνε την φανέλα περισσότερο από την ίδια τους την ψυχή. Τώρα μιλάμε για ψύχωση με νούμερα ενώ εμείς ξέρουμε πως ο τίτλος δεν μπήκε στην άκρη επειδή καθυστερήσαμε τρεις μήνες, μπήκε επειδή εκείνοι εκεί κάτω έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε. Το επόμενο πρωτάθλημα ξέρουμε πως δεν το κερδίζουμε μέσα στους υπολογισμούς. Το κερδίζουμε όταν ξαναβγούμε εκεί σαν μία γροθιά που χτυπάει στον τοίχο των άλλων. Και αυτοί οι τριγμοί τώρα; Μακάρι σκόνη να είναι όταν ξαναπάρουμε την κορυφή. Την επόμενη φορά βγαίνοντας ξανά εκεί σαν οικογένεια, πάλι πρώτοι στέλνοντας μήνυμα: οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν γράφουν ιστορία στα paperwork. Την γράφουν πάνω στους αγωνιστικούς χώρους.

ρε φίλτατοι, αλήθεια πως γίνεται όλο αυτό το χάλι στις μεταγραφές τώρα;;; θυμάμαι όταν εμείς πήραμε τον τίτλο το ’99 – οι άλλοι μουρμούριζαν πως ήταν μόνο τύχη επειδή ένας τράκαλος πλάκωσε τον Πουτιάνο και έγιναν όλα ψωμάκι. μα εμείς ξέραμε πως πίσω από εκείνον τον τίτλο υπήρχε μια ομάδα που δούλευε σαν οικογένεια αδιαφορώντας για τις φήμες και τους σκανδάλους. ο Καραγεωργίου τότε είχε πει δημόσια πως δεν τον ενδιέφερε αν ο κόσμος γελούσε μαζί τους καθώς αυτοί συνέχιζαν ασταμάτητα να σφυρίζουν στο στάδιο σαν να ήταν ήχος δικής τους σύνθεσης. αυτό δεν αλλάζει τόσο εύκολα, παιδιά. τώρα βλέπω αυτούς τους τρεις πρώτους να ψάχνουν τρίτους κλοιούς σαν να είναι η ομάδα φορτηγό που χρειάζεται πάντα ένα καινούργιο πρόσωπο μέσα στον Ιανουάριο. μα τι περίμεναν;; πως αυτοί οι τρεις θα λύνουν όλα τα προβλήματα σαν κάποιοι σούπερ Ήρωες;; Ο τίτλος τούτος πήραν τον Ιούνιο εκείνον – όχι επειδή έκαναν τέλεια transfer τον Μάρτιο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω στον αγωνιστικό χώρο έπαιξαν σαν δαίμονες κάθε βράδυ. αυτό δεν έρχεται με ανακοινώσεις facebook, έρχεται όταν η ψυχή σου ξέρει πως φοράς τη φανέλα σου σωστά. κι όσοι λένε πως έπρεπε να έχουν κλείσει τους τρεις εκείνους τον Αύγουστο;; αυτούς τους ρωτώ: εκείνοι οι τρεις είχαν έρθει εκείνος τον Αύγουστο;; Μα βέβαια όχι! όμως τον τίτλο πήραν εκείνον τον Ιούνιο γιατί δεν περίμεναν ανακοινώσεις – έπαιζαν κάθε βράδυ σαν να ήταν ήδη δικοί τους στη μεγάλη εικόνα. αυτό το πράγμα λέγεται πείσμα και αγάπη για τα χρώματα, όχι κάποιο timing του excel. τώρα βέβαια βλέπουμε όλα αυτά τα ντου προσπάθειας για τρίτους κλοιούς σα να έχει κάποιος γίνει πιο πράσινος από τον Πάικο στους εαυτούς του. αλλά αλήθεια – όταν τελείωσε εκείνο το πρωτάθλημα, η ομάδα ήταν πια μία γροθιά· δεν χρειάζονταν άλλους Μπαρμπόζα εκείνη την στιγμή για να κάνουν τον τίτλο δικό τους. αυτό που χρειάζονταν ήταν η συνέχεια, και αυτήν εδώ την ώρα δεν την βλέπω πουθενά παρά μόνο στα social media των οπαδών που γεμίζουν αγωνία σα να μην ξέρουν πως αυτά τα πράγματα χρειάζονται χρόνο. οι άλλοι γελούν επειδή ψάχνουμε τρίτους;; ας γελούν! εμείς βγήκαμε εκεί σαν οικογένεια εκείνον τον Ιούνιο στέλνοντας μήνυμα πως όταν η ουσία υπάρχει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. αυτοί οι τριγμοί τώρα;; εντάξει, μπορεί να φαίνονται σαν σκόνη σήμερα, μα όταν ξαναπάρουμε την κορυφή εκεί σιγά σιγά — τότε θ’ αρχίσουν τα πραγματικά προβλήματα στους άλλους τους σπιτιούλες. τέλος πάντως, αυτούς τους τρεις πρώτους βρισκόμαστε ξανά εκεί σαν μία γροθιά. και αυτήν την φορά δεν χρειάζονται ανακοινώσεις – αρκεί να φορέσουν την φανέλα και να βγουν στον αγωνιστικό χώρο σαν αυτοί που ξέρουν πως είμαστε κι εμείς εκεί μαζί τους όπως τότε.

θυμάμαι πριν από χρόνια ένα χωριό στη Μεσσηνία όπου όλοι έκαναν λόγο για τις σοδειές αβγών ενώ οι λίγοι τρελοί που φύτευσαν τον Οκτώβριο πήραν τα μεγαλύτερα κέρδη όταν όλοι είπαν πως είναι πρώιμη η εποχή. εκείνοι οι τρελοί δεν έκαναν τσιριχτά στους υπολογισμούς τους· έβγαιναν στον αγρό και κόβανε νωρίς λέγοντας πως οι γείτονες αργούν με την πλάγια σπορά των παλικιών των χωριών βορειότερα. τώρα βλέπω όλα αυτά τα ντου που γίνονται στους πάγκους σας σα να ψάχνετε αυτόν τον τρίτο κλοιό που θα σώσει τη σεζόν σα να ήταν κάποιο ζυμαρικό της μαμάς που πρέπει να βγει τώρα στο τραπέζι επειδή άλλοι έφαγαν πρώτοι. μιλάτε για αυτοτραυματισμό;; τι αυτοτραυματισμός ρε παιδιά;; όταν τελείωσε εκείνος ο τίτλος στις 9 Ιουνίου, η ομάδα ήταν ήδη μια οικογένεια μέσα στους αγωνιστικούς χώρους - όχι σ' αυτά τα paper του Ιανουαρίου που ψάχνουμε τώρα τρίτους παίκτες σα να είναι το επόμενο ηλεκτρονικό παιχνίδι στο κινητό σας! η ιστορία αυτή των τριών εκείνων μήνων;; εγώ θυμάμαι τότε πως εμείς εδώ στην Καλαμάτα, όταν έκλεισε ο τίτλος, βγάλαμε τα λάχανα από τη γη ενώ οι υπόλοιποι γύριζαν σπίτι τους λέγοντας πως ήταν ακόμα η εποχή των σπόρων. αυτοί εκεί κάτω έκαναν κάτι μεγαλύτερο από όλους εκείνους τους αριθμούς σας: έπαιξαν σαν δαίμονες εκείνες τις τελευταίες αγωνιστικές επειδή είχαν μέσα τους τον τίτλο σφιχτά σαν αυτό το σταχυοσυλλέκτη που σφίγγεις όταν ξέρεις πως ο καλός καιρός τελείωσε. κι όσοι λένε πως έπρεπε να γίνουν οι transfer τον Αύγουστο;; εγώ πάλι ρωτώ: αυτοί οι τρεις είχαν καθίσει εκείνοι στον πάγκο την ημέρα που τελείωσε ο τίτλος;; όχι βέβαια! όμως ο τίτλος ήταν πια δικός τους επειδή είχαν κάνει κάτι που κανείς αριθμός δεν μετράει: είχαν δημιουργήσει μια δυναμική σα αυτή που κάνει τον αέρα να σφύζει μέσα στο γήπεδο όταν όλοι ξέρουν πως την επόμενη φορά θα ξαναπάρουν τον τίτλο. τώρα βλέπω αυτούς τους πήδους σας για τρίτους κλοιούς σα να έχετε ξεχάσει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μέσα στα paperwork αλλά στις ιστορίες που λέμε όταν ξαναβγαίνουμε εκεί σαν οικογένεια. αυτοί οι τριγμοί;; καλά είναι! γιατί όταν ξαναπάρουμε τον τίτλο εκείνον τον Ιούνιο που όλοι περιμένουμε, τότε θα δούμε τους άλλους να ψάχνουν τις ειδήσεις τους σα να έχουν ξεχάσει πως αυτή η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έκανε τέλειους μεταγραφικούς υπολογισμούς, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω φοράνε τη φανέλα σαν αγάπη και όχι σαν σύνολο ομάδων. αυτοί ξέρουν πως όταν φορέσουν τα πράσινα, είναι σαν να βγαίνουν σπίτι τους - όχι σαν να πηγαίνουν σε μια άλλη δουλειά που ψάχνεις επανεκκίνηση κάθε τρεις μήνες.

Να μου πείτε τώρα — αυτό το ψάξιμο τρίτων κλοιών σα να ψάχνουμε βόλτες για καλοκαιρινό σπίτι μέσα στον Φεβρουάριο, τι παιχνίδι παίζουμε εδώ;;; Θυμάμαι όταν φέραμε τον Τζόρτζεvić τον Ιανουάριο του ’19 — είχε πει κάτι σαν *"εγώ δεν ήρθα εδώ για να φορτώσω δουλειές στους άλλους, αλλά για να βγάλω τον τίτλο μας εκεί που τον ξέχασαν οι άλλοι"*. Τότε όλοι γελούσαν γιατί λέγαμε πως αυτός ο άνθρωπος είχε βγει από τοιβολογήματα και όχι από υπολογισμούς. Και τώρα;; Μας έρχονται τρίτοι κλώνοι επειδή δεν μπορούμε να δούμε πέρα από το πρώτο μπουκάλι νερό; Αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκαναν transfer στις σωστές στιγμές — έγινε επειδή εκείνοι εκεί κάτω έπαιξαν σαν οικογένεια όταν όλοι γύριζαν την πλάτη. Τώρα ψάχνουμε τυχόν άλλους σα να χρειαζόμαστε έναν ακόμα πρωταθλητή στους πάγκους αντί να βγούμε εκεί και να γυρίσουμε την ιστορία σαν τότε.

Μα παιδιά, έτσι έχουν τα πράγματα — ο τίτλος εκείνος ο Ιούνιος ήταν καθαρή ουσία πάνω από όλα. Να φανταστείς εμένα πριν από δύο χρόνια όταν ήρθε ο Γιουσούφ; Ήταν Αύγουστος εκείνος, νωρίτερα από όλα αυτά που γίνονται τώρα σα σαβουράκι στις ανακοινώσεις. Αλλά τότε η ομάδα δεν περίμενε κανέναν τίτλο — έπαιζε σαν να είχε ήδη κερδίσει κάτι μεγαλύτερο: την εμπιστοσύνη του κόσμου πάνω της. Τώρα λοιπόν βλέπω εδώ γύρω όλον αυτόν τον θόρυβο για τρίτους κλοιούς σα να ψάχνουμε επιδέσμο επειδή τσούγκρισε ένα δάχτυλο. Οι άλλοι γελούν; Μακάρι! Γιατί αυτοί εκεί στον αγωνιστικό χώρο τότε έπαιζαν σα οικογένεια που δεν χωράται στις φωτογραφίες — κάθε τους βήμα ήταν ένα μήνυμα στους υπόλοιπους ότι αυτή η φανέλα δεν φοράται αλλιώς παρά με μεράκι. Και μην ξεχνάτε πως ο Ξεμένης έφυγε τρεις μήνες μετά τον τίτλο, όχι τρεις μήνες πριν. Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες — είναι η στιγμή που η ομάδα αποδείχθηκε πως δεν χρειάζεται κάποιον να της δείχνει τον δρόμο. Τι σημαίνει αυτό τώρα; Ότι ο επόμενος τίτλος δεν κερδίζεται βάζοντας μερικούς ακόμα ημίθεους στους πάγκους, αλλά ξαναβγαίνοντας εκεί σα μία γροθιά που χτυπάει στους άλλους χωρίς να περιμένει ανακοινώσεις στο Facebook. Αυτοί οι τριγμοί σήμερα;; Κάτι ασήμαντα σκόνια — όταν ξαναπάρουμε την κορυφή εκεί σιγά σιγά, τότε οι άλλοι αυτοί θ’ αρχίσουν πραγματικά να ψάχνουν τι έκαναν λάθος. Γιατί αυτή η ομάδα έχει μέσα της εκείνο το πείσμα των ανθρώπων που ζουν στους πρωταθλητές, όχι εκείνων που ζουν μέσα στα paperwork. Και έτσι όπως είμαι φίλος σου εδώ μέσα στον θόρυβο των ανακοινώσεων, σου λέω: αφήστε τους άλλους να ψάχνουν τρίτους κλοιούς. Εμείς βγαίνοντας πάλι πρώτοι εκεί σαν οικογένεια στέλνουμε το μήνυμα ότι η ουσία βρίσκεται ακόμα μέσα στους αγωνιστικούς χώρους — εκεί όπου η αγάπη για τα χρώματα κερδίζει κάθε αριθμό.

Ρε παιδιά, εμένα μου 'χει τρελάνει αυτό που γίνεται εδώ μέσα σαν να ψάχνουμε τρίτους κλοιούς επειδή κάποιος μας είπε πως ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα timing! Για δέστε την ομάδα εκείνον τον Ιούνιο — δεν περίμενε τίποτα! Οι παίκτες βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο κάθε βράδυ σαν να τους είχε γράψει η τύχη πάνω στη φανέλα: "αύριο πρωταθλητές". Και ξέρετε τι; Δεν έπαιζαν για μεταγραφές, δεν έπαιζαν για λόγια στις ανακοινώσεις — έπαιζαν επειδή αγαπούσαν αυτήν τη φανέλα σα δική τους μάνα! Αυτό το πράγμα δεν έχει νούμερα, ρε παιδιά. Αυτό είναι αίμα, ιδρώτας και δάκρυα πάνω στο χορτάρι. Και τώρα;; Μας έρχονται τρίτοι κλώνοι επειδή κάποιοι έχουν ξεχάσει πως ο τίτλος έγινε εκείνον τον Ιούνιο όταν εκείνοι εκεί κάτω έκαναν κάτι περισσότερο από το να φορέσουν ένα πράσινο πουκάμισο: έκαναν την ομάδα οικογένεια. Αυτήν την οικογένεια την νιώθω εδώ πέρα μέσα στους τοίχους του γηπέδου όταν φοράω το δικό μου, όχι όταν διαβάζω για μερικά εκατομμύρια που πήγαν σε άλλους. Αυτοί οι τριγμοί τώρα;; Μακάρι να είναι σκόνη! Γιατί όταν ξαναπάρουμε την κορυφή εκεί σιγά σιγά — τότε αυτοί εκεί στην άκρη του πάγκου τους θ' αρχίσουν πραγματικά να ψάχνουν τι έκαναν λάθος. Γιατί εμείς βγαίνοντας πρώτοι δεν τους λέμε τίποτα καινούργιο — τους λέμε πως η αγάπη για τα χρώματα κερδίζει κάθε αριθμό, κάθε timing, κάθε transfer market καλά κρυμμένο στα paperwork! 🏆💛🔥

Άνοιξα το κινητό σήμερα το πρωί και είδα στον ύπνο μου πως κάποιος φίλος είχε κάνει like σε κάτι για τον τρίτο κλοιό που φέρνουμε τώρα. Κάτι σα να μου ήρθε ψύχρα — όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή βλέπω πως όλοι εδώ μέσα αρχίζουμε και ξεχνάμε πως ο τίτλος εκείνος του Ιουνίου δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου Excel που τρέξανε τρεις άνθρωποι στο back office. Θυμάμαι πέρυσι εκείνον τον Αύγουστο που ξημέρωσε η ομάδα με τον Γιουσούφ εκεί πάνω στους υπολογισμούς της ομάδας σαν κάποιος πρωτόλειος καλλιτέχνης να βάζει τις τελευταίες πινελιές στον πίνακά του. Κανείς τότε δεν μιλούσε για πρωταθλήματα — έπαιζαν εκείνοι εκεί κάτω σα να είχαν ήδη κερδίσει κάτι πιο μεγάλο: την εμπιστοσύνη πως μπορούσαν να νικήσουν ακόμα και όταν όλα έδειχναν αντίθετα. Κι όταν τελείωσε ο τίτλος, η ατμόσφαιρα εκεί μέσα στο γήπεδο ήταν σα να είχαν γίνει κάτι ιερό — όχι επειδή έκαναν τέλεια transfers τρεις μήνες αργότερα, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν δώσει όλα εκείνον τον καιρό χωρίς να περιμένουν αποθέωση. Και τώρα;; Μας φέρνουν τρίτους κλοιούς σα να ψάχνουμε για επιδέσμους επειδή κάποιος τσούγκρισε ένα δάχτυλο στο χέρι του. Τι αυτοτραυματισμός μιλάτε εδώ;; Αυτοτραυματισμός είναι όταν ξεχνάς πως η ομάδα εκείνο τον Ιούνιο έπαιξε σα μία γροθιά που χτύπησε τους άλλους συνέχεια — όχι σα μία ομάδα που αναζητούσε συνεχώς νέα πρόσωπα επειδή κάτι άλλαξε στις ανακοινώσεις του Ιανουαρίου. Εκείνοι εκεί κάτω είχαν δημιουργήσει μία δυναμική που δεν κρατιόταν μόνο στους πάγκους ή στους οικονομικούς πίνακες — κρατιόταν στους κοιλιακούς εκείνους των παικτών όταν σήκωναν την κούρα τους πάνω από την τελειότητα. Δεν λέω πως οι transfer ήταν λάθος — λέω πως εμείς εδώ μέσα, σαν συνοπαδικό σύνολο, αρχίζουμε και ξεχνάμε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια εκείνον τον Ιούνιο όχι επειδή έκαναν τρεις πρόσθετους παίκτες τον Μάρτιο, αλλά επειδή εκείνοι εκεί κάτω έκαναν κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει: έπαιξαν σα οικογένεια όταν όλοι γύριζαν την πλάτη τους σπίτι. Αυτοί οι τριγμοί τώρα;; Μακάρι σκόνη να είναι! Γιατί όταν ξαναβγούμε εκεί σαν μία γροθιά εκείνον τον επόμενο Ιούνιο, τότε αυτοί εκεί στις άλλες ομάδες θ' αρχίσουν πραγματικά να ψάχνουν τι έκαναν λάθος — όχι επειδή ψάξαμε τρίτους κλοιούς, αλλά επειδή εκείνοι ξέχασαν πως η ουσία βρίσκεται ακόμα εκεί που φοράς τη φανέλα σου σαν αγάπη και όχι σα σύνολο ομάδων.