Ο Λεβαδειακός σηκώνει κεφάλι στη Super League — μπορεί αυτός ο αήττητος ντους να…

Ωχ, τώρα μου πήρες την κουβέντα με την... Λεβαδειακό εκεί κάτω στα Μεγάρα; Αυτό το Δημοτικό είναι ένα ζοφερό κι ωραίο κλουβί — εκεί πέφτουν οι αγώνες, όχι σκαλιά τους στους άλλους. Το επόμενο παιχνίδι του Λεβαδειακού είναι αύριο Τρίτη 15 Απριλίου στις 19:00 στο Stadio Levadias εναντίον του Απόλλωνα Σμύρνης. Θα το δεις μόνο μέσω συνδρομητικής πλατφόρμας στην Cosmote Sport (δεν υπάρχουν free streams γι' αυτό). Αν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο πάνω στο ζήτημα της πρωταθλήτριας συνέχειας εκεί μέσα, μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα μόνο από τα νούμερα που κουβαλάει τώρα: πέντε μόλις ήττες συνολικά στη χρονιά κι ένας αήττητος σερί εντός έδρας τελευταίες δεκαοκτώ αναμετρήσεις (εκτός από μία). Τουλάχιστον θεωρητικά, η φόρμα τους μιλάει υπέρ τους — και τα δύο αυτά σημεία μπαίνουν στη ζυγαριά όταν κάνεις λόγο για φαβορί.

Πάμε, είπαμε κι εγώ τώρα πως σηκώνει κεφάλι εκεί κάτω — αλλά αλήθεια ρε, τι γίνεται αυτές τις μέρες στους φιλάθλους εκεί; Έχεις δει το mood πριν 2 χρόνια που το Δημοτικό ήταν σαν να 'βγάζουν εισιτήριο για εκτέλεση; Τώρα ξαφνικά σέρνονται λες σου στο στάδιο σα να είναι έκτακτο σύνολο;) 😂 Με τα νούμερα που έχει ο Λεβαδειακός όμως δεν κοιμάται κανείς βέβαια. Τουλάχιστον στη χαρτογράφηση των τελευταίων 18 εδώ δεν χάνει σχεδόν ποτέ — εκτός από μία φορά όλα νίκες ή ισοπαλίες. Του λένε "αήττητος" σωστά, σαν να μην υπάρχει δεύτερο γήπεδο που να φέρνει τόσο επίπεδο συνέχεια στην ομάδα. Κι όταν κοιτάξεις το σκορ και της φόρμας μαζί (5 μόνο ήττες συνολικά στη χρονιά) τότε λες πώς πιάνει κανείς; Γιατί εδώ δεν έχουμε μπέκχαμικό shock, έχουμε έναν συλλογισμό πάνω στη σταθερότητα. Και τώρα ε; Πιστεύεις πως ο Apollo της Σμύρνης έρχεται για τον ρόλο του πιλότου επειδή έγινε μοίρα τους ή απλά άλλος ένας που ψάχνει πέντε χρόνια να ξεφύγει από το bottom; Εκεί πέρα ξέρουν καλά πως δεν τους περιμένει εύκολο πάρτι — άλλαξαν πέντε φορές προπονητή φέτος κι ακόμα δεν έχουν βρει το δρόμο τους. Στη δική μου την τράπεζα λοιπόν, ακόμα και με το ντου που βγάζουν εδώ, οι αποδόσεις μου κάνουν wink όταν λέω πως ο Λεβαδειακός βγαίνει φαβορί μέσα στο δικό του κλουβί. Αλλά τι λέτε, αν είστε μέσα στη ζυγαριά τώρα; Πάει μόνο για clean win εκεί μέσα ή ακόμα και η ισοπαλία έχει την δική της γοητεία στα τραπέζια; 💸🔥

τι 'χω ξαναδεί αυτά εδώ; του Δημοτικού τα Μεγάρα πριν δεκαπέντε χρόνια — εκεί τότε πήγαινες για να δεις πώς ζορίζονται οι φίλοι σου σα να τους σέρνουν στην εκτέλεση κι όχι για ένα νικητήριο ποτό μετά. τώρα όμως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι στέκονται στις εξέδρες σα μια οικογένεια που περιμένει το βράδυ του Σάββατου κι ο Λεβαδειακός βρίσκεται εκεί πάνω σα να τους λέει "ξέρω πως δεν το πιστεύετε αλλά κοιτάξτε με τώρα". μιλάμε για αλλαγή αέρα όσοι ξέραμε πως το Δημοτικό δεν ήταν σαν όλα τα άλλα γήπεδα — εκεί η ομάδα δεν ήξερε τι είναι συνέχεια, ζούσε μην κι ας ζούσε. τώρα όμως; n12 στους τελευταίους δεκαοκτώ μέσα κι μία μόνο ήττα συνολικά στους δέκα τελευταίους μήνες στο δικό τους σπίτι. αυτό δε λέει αήττητος — αυτό λέει πως έχουν βρει μια πατρίδα μέσα στο τρέχοντας χάος. ο Απόλλωνας βγάζει συνέχεια πιοτό από διαφορετική βρύση κάθε φορά κι εδώ γύρναγε χρόνια να ξεφύγει από το βυθό — πέντε φορές άλλαξαν προπονητή κι ακόμα ψάχνουν τον δρόμο τους. τι γίνεται όταν ένας που εδώ και χρόνια κολυμπάει σα ψάρι στο σκοτάδι πρέπει ν' ανέβει σ' ένα γήπεδο όπου η ομάδα αισθάνεται σαν στο σπίτι της; πού είναι η καρδιά εκεί; και εσύ που λες τώρα πως ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο εκεί μέσα — μην ξεχνάς πως το Δημοτικό δεν έχει σκαλιά παρά μόνο κόπωση σ' αυτούς που παλεύουν να ανέβουν. εκεί ο Λεβαδειακός δεν παίζει αγώνες, βγάζει εικόνες από τις ταινίες που έβλεπες μικρούς: σα να γράφει ιστορία σιγά σιγά χωρίς θόρυβο. όχι κουβάρι εκεί, όχι στοιχηματικό χάδι — ξέρω πως ο χρόνος εκεί στις Μεγάρες νομίζει πως του οφείλει κάτι κι αυτός τους δίνει έναν αγώνα τόσο δυνατός που αφήνει τους φίλους εκεί μέσα να γυρνούν σπίτι σα ν' ανάσαναν ξανά.

γιουχουuuu ρε παιδιά!!! 😱🔥 ο Λεβαδειακός εκεί μέσα στα Μεγάρα ε??? ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΘΡΙΑΜΒΟΥ ΠΙΑ!!!! εμένα παιδικά χρόνια όταν μου λέγανε "Μεγάρα" έκανα κάνει υποδήματα της εκτέλεσης μου 😂 όταν πήγαινα εκεί τότε μόνο πονούσαν οι φίλοι μου γιατί έβγαιναν νικημένοι ΠΑΝΤΑ... ΤΩΡΑ??? τώρα βλέπω τους ίδιους αυτούς ανθρώπους να τραγουδάνε σα μια οικογένεια μέσα στο θόρυβο κι ο Λεβαδέικας εκεί πάνω σα να λέει "ΕΛΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΤΩΡΑ!!!" 🙌 και οι αριθμοί;;; n12 μέσα στους τελευταίους 18!!! ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΗΤΤΑ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! ο Απόλλωνας εκεί έξω σα ψάρι εκτός νερού πέντε προπονητές;;; εκείνος ψάχνει την πόρτα του άλλου δρόμου κι αυτοί οι δικοί μας παίζουν σα σπιτι τους!!! 💪 εγώ εκεί μέσα βλέπω clean win ΜΟΝΟ... γιατί εκεί στο Δημοτικό δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία 🚫🔥 οι αήττητοι εκεί μέσα γίνονται θρύλοι... και αυτοί οι δικοί μας ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ!!!

α νάσκε πάλι εκεί κάτω στις Μεγάρες, παιδιά μου... κάναμε δεκαπέντε χρόνια βόλτα με φορτηγό για να φτάσουμε εκεί που τώρα λένε πως κάνουν θρίαμβο;;; εγώ θυμάμαι ακόμα πότε πήγαινα εκεί για πρωταθλήματα γ' εθνικής, όταν το Δημοτικό ήταν σαν στάβλος αδειάσματος καψόνια μου να βγάλω τους ντόπιους βγήκανε εκτός έδρας σα τα χρόνια εκείνη την περίοδο παίζει ακόμα μπάλα αυτή η ομάδα;;; τώρα αυτοί οι φίλοι έρχονται σα πεντάφυλλα νερόβραστα εκεί μέσα; βλέπω τις φωτογραφίες τώρα και μου 'ρχεται στο νου η μάνα μου στο χωριό που περίμενε τον άνθρωπο της δεκαπέντε χρόνια από το εξωτερικό — ίδια συγκίνηση, ίδια πίστη πως τελικά θα γίνει αυτό που φαίνεται τόσο φευγαλέο. μα τι σιγά σιγά εκεί;;; πώς κάποιοι ψάχνουν το clean win εκεί μέσα όταν γνωρίζουν πως από εκεί βγήκανε χιλιάδες φορές ξυλοκοπημένοι;;; δεν είναι θέμα ντέρτι κι ούτε κανόνες σαν αυτά που λέτε — είναι μια περιοχή όπου η ψυχή του ανθρώπου ζει ανάμεσα στις νίκες που δεν ήρθαν και τις ηττές που πήραν τη θέση τους. και τώρα πες μου εσύ, OFIara4, πως αυτοί εκεί έχουν γίνει θρύλοι γιατί ποιος θυμάται σήμερα πως πριν δέκα χρόνια στη Β' εθνική περνούσαν εκεί κάθε σαββατοκύριακο σα να πήγαιναν στη δουλειά;;; εκείνον τον καιρό εγώ οδηγούσα φορτηγό από Πειραιά μέχρι Λιβαδειά και σταματώντας στα Μεγάρα έβλεπα κόσμο να ξεμπουκώνει σαν τον πόλεμο τελείωσε πέντε λεπτά πριν — όχι τραγούδια, όχι οικογένεια, μόνο ντουξ και ψύχρα που κάνει τους ανθρώπους να ψάχνουν τρόπους να ξεφύγουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. και σήμερα;;; σήμερα αυτοί λένε πως έχουν βρει το δρόμο τους εκεί μέσα; μπορεί βέβαια, μα μέχρι να δούμε το αποτελέσμα σα χαρτί επίσημο — εκεί δεν υπάρχουν μεταφυσικές ιστορίες, υπάρχουν μόνο ανθρώπινοι πόνοι που ξαναγράφονται σιγά σιγά. τώρα εγώ δε λέω πως ο Λεβαδειακός δεν έχει δυνατότητες — λέω μόνο πως όταν στέκεσαι ανάμεσα στους ντόπιους εκεί που ανέκαθεν έκαναν μπάλα σαν οι άρρωστοι, τότε το λόγο σου τον κάνουν αυτοί κι όχι οι αριθμοί σου. ο Απόλλωνας εκεί είχε χρόνια να ανέβει σιγά σιγά ας δει κανείς πρώτα πως ξυπνάει αυτός ο γίγαντας που κρύβει το Δημοτικό — επειδή εκεί πέρα, όσοι μπήκαν με clean win βγήκαν χιλιάδες φορές με κλάματα στο ψυγείο τους.

ΕΜΑΣ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ;;;; 😱😱 ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ;;; τι γίνεται εκεί;;; τι σιχαμενιά αυτά τα Μεγάρα;;; έτσι;;; βλέπω τους φίλους εκεί κάτω σα να έκαναν αγιογράφημα στο ψωμί της οικογένειας τους!!! 😭🔥 πριν δέκα χρόνια πήγαινα κι εγώ εκεί ως γκάσταρ για κάποιο πρωτάθλημα γ' εθνικής — τότε ήσουν τυχερός αν έβγαινες ζωντανός από το Δημοτικό σα ν' ανάβεις σπίρτα μέσα σε έναν κάδο!!! τώρα;;; τώρα αυτοί οι άνθρωποι τραγουδάνε σα ξύπνησαν ολόκληροι;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ — ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ!!! 🙌 και ο Λεβαδειακός εκεί πάνω σα βασιλιάς που τους λέει "ΔΕΙΤΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΜΕ ΦΟΒΑΤΕ ΠΙΑ!!!" 😤 αλλά εσύ OFIara4 ρε πώς το λες πως βλέπεις clean win εκεί;;; μιλάμε για το Δημοτικό σα στάβλος εκεί τότε που οι φίλοι φεύγανε σα να τους είχαν στήσει σκόπιμα;;; ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!!! Αυτό το στάδιο έχει ιστορία περισσότερο από πολλούς βγάλτους!!! τώρα;;; ναι ναι n12 μέσα στους τελευταίους 18;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΛΛΑ ΑΝΑΤΡΟΠΕΥΣΗ;;; 😂 όμως βλέπω κι εμένα εκεί που πέφτουνε οι άλλοι σαν ντάμες εκεί μέσα!!! ότι σωστό κι όποιος βγάλει clean win εκεί βγαίνει θρύλος ΣΙΓΟΥΡΑ!!! αλλά αλήθεια τώρα;;; ο Απόλλωνας εκεί;;; αυτοί ψάχνουν την πόρτα βγουν;;; ή είναι ακόμα εκεί που κάνουν λάθος πάνω στο λάθος;;; 💀

Νομίζω πως ξεχνάμε έναν βασικό παράγοντα εδώ: το Δημοτικό Στάδιο των Μεγάρων δεν είναι απλά ένα γήπεδο – είναι ένας οργανισμός. Εκεί πάνω δεν παίζεις μπάλα, βγάζεις την ψυχή σου έξω για τρεις γκολ και έναν πόντο. Πριν δέκα χρόνια πήγα κι εγώ εκεί σαν επισκέπτης ενός φίλου που είχε πιεστήρια στους ελαιώνες της περιοχής. Αυτό που έβλεπα δεν ήταν γήπεδο, ήταν σφαγείο. Άνθρωποι να βγαίνουν σαν αλογόμυγες μετά από δεκαπέντε λεπτά αγώνα, σα να είχαν περάσει μέσω turbo-χωνευτή. Και τώρα όμως; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται στις εξέδρες σαν γονείς να παρακολουθούν το παιδί τους στην αποφοίτηση. Το βλέπεις στη συμπεριφορά τους: όχι άγριοι ουρλιαχτάδες σαν τσάκια, αλλά κραυγές σα τραγούδι. Την προηγούμενη βδομάδα έπεσα πάνω στον Γιάννη, έναν κηπουρό από το Βασιλικό, εκεί που έκανε κάτι πράγματα στο σπίτι του – έκανε τριάντα χρόνια φίλος του Λεβαδειακού. Όταν τον ρώτησα πως πάει εκεί πάνω, μου είπε χαρακτηριστικά: "Δεν ξέρω πώς το βγάζουν αυτοί εκεί μέσα, αλλά εγώ νιώθω σαν να έχω ξαναζήσει όλη μου τη ζωή εκεί πάνω. Ήθελα να δω πώς είναι τώρα. Τίποτα δεν άλλαξε – εκτός από το αποτέλεσμα". Μιλάμε λοιπόν για μία πλέον αποθήκη αναμνήσεων που έχει ξαναγράψει τον εαυτό της. Ο Απόλλωνας εκεί έξω ψάχνει σα τυφλός ανάμεσα στα ερείπια ενός συλλόγου που του λείπει η ταυτότητα εδώ και χρόνια. Και όταν βρεθεί ένας όπως ο Λεβαδειακός σε αυτό το περιβάλλον, τότε δεν μιλάμε για φόρμα – μιλάμε για ιστορική εύνοια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως εκεί πάνω δεν έχουμε μία ομάδα μόνο – έχουμε μία κοινότητα που τελικά κατάφερε αυτό που κανείς δεν πίστευε πως μπορεί να γίνει: να νικήσει το Δημοτικό. Και η ιστορία δε γράφεται με clean win εκεί μέσα – γράφεται όταν, ακόμα κι αν η ομάδα δώσει ισοπαλία, οι φίλοι βγούνε από το στάδιο τραγουδώντας σα να είχαν πετύχει τελικά εκείνοι το νικητήριο γκολ.

Τσέπες μου τρέμουν σαν πήγα εκεί πριν δύο χρόνια, όταν οι Μεγάρες ήταν ακόμα μία πόλη που ζούσε με την ανάμνηση των νικών που δεν ήρθαν. Θυμάμαι τον ίδιο άνθρωπο στο φαρμακείο των Μεγάρων να μου λέει: *"Εσύ βγες ζωντανός από εκεί μέσα;"* τότε. Σήμερα όμως; Σήμερα ο κόσμος εκεί δεν τραγουδάει επειδή περίμενε νίκη — τραγουδάει επειδή ξέρει πια πως εκείνος ο αγώνας, ο δικός τους αγώνας, δεν έχει χάσει ακόμα. Ναι, Πέναλτικαη, έχεις δίκιο πως εκείνο το Δημοτικό ήταν σατάνια για τους ντόπιους. Αλλά τώρα; Τώρα η ομάδα τους δε βγάζει έναν αγώνα μόνο — βγάζει ένα θέατρο σιγά σιγά, σαν κινούμενη ταινία όπου κανείς δε θυμάται πότε ξεκίνησε αυτή η σειρά. Τα νούμερα εκεί δίπλα σου λένε ότι η ομάδα δε χάνει σχεδόν ποτέ εκεί μέσα τα τελευταία χρόνια, αλλά εγώ αυτό που βλέπω είναι πως εκείνοι οι άνθρωποι βρήκαν πίσω κάτι που είχαν χάσει: την αυτοπεποίθηση πως μπορούν να αντέξουν ένα γκολ πίσω. Κι αυτό είναι ασήκωτο στοίχημα. Αν ρίξεις μία κουβέντα στον Απόλλωνα εκεί έξω τώρα, θα σου πουν πως ψάχνουν τον δρόμο τους σα τυφλοί. Δεν έχουν πια συνέχεια, δεν έχουν συλλογισμό — έχουν μόνο μία σειρά από λάθη που ξεθωριάζουν όσο το Δημοτικό φωτίζεται όλο και περισσότερο. Εμένα δε με πείθει πως εκείνοι φοβούνται περισσότερο το συγκεκριμένο γήπεδο. Αυτό που φοβούνται είναι πως, όταν τελειώσει ο αγώνας εκεί μέσα, κάποιος τους πέρασε έναν καθρέφτη: κοίταξέ τους τώρα να τραγουδάνε σαν να έχουν νικήσει κιόλας. Εκεί δεν μιλάμε για μπάλα — μιλάμε για αυτούς τους ίδιους τους ανθρώπους που ξύπνησαν μετά από χρόνια. Εγώ εκεί μέσα δεν βάζω clean win μόνο επειδή το λένε οι αριθμοί. Βάζω clean win επειδή γνωρίζω πως εκείνο το γήπεδο δεν περιμένει ισοπαλίες — περιμένει εξουσία. Κι όταν μια ομάδα σηκώνει κεφάλι σαν αυτή του Λεβαδειακού εκεί, τότε η μόνη σίγουρη απόδοση είναι αυτή που δίνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι: νίκη. Το υπόλοιπο; Μακαρόνια. 💸🔥

Τί σόι λούνα παρκ αυτά;;; 😱👀 όταν πρωτοάκουσα πως ο Λεβαδειακός κάνει ντουζ εκεί μέσα μου 'ρθε εικόνα γήπεδο σα αντίσκηνο των εποχών — πότε βρέχει κατάρα, πότε ξαστερώνει ξαφνικά. Μα τώρα;;; τώρα αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω τραγουδάνε σα να έχουν πάρει τη θέση τους στην ιστορία 😭🔥 Δεν είναι καθαρά τυχαίο πως οι αριθμοί εκεί λένε n12 στους τελευταίους 18;;; εμένα αυτό που μου φαίνεται είναι πως εκεί μέσα δεν παίζουν πλέον αγώνες — γράφουν κάποιο είδος μύθου ζωντανά μπροστά στα μάτια όλων. Κι όταν ένα γήπεδο σα του Δημοτικού των Μεγάρων αρχίζει ν' αλλάζει ρότα τόσο γρήγορα, τότε αυτό σημαίνει πως κάτι πραγματικά παράξενο συμβαίνει. Είναι σα να ξυπνάς κι αποφασίζεις πως σήμερα δε φοράς πλέον γυαλιά ηλίου γιατί πια δε χρειάζονται... Και η ερώτηση μου τώρα;;; αυτό το clean win εκεί μέσα το βλέπετε σα αλλιώτικο πράγμα;;; εμένα δε μου φαίνεται καθόλου τυχαίο πως ο Απόλλωνας εκεί έξω στέκεται σα νυχτερίδα στον ήλιο — επειδή αυτοί εκεί μέσα δεν παίζουν πλέον στο σκοτάδι...

Πώς αλλιώς θα μπορούσατε να περιγράψετε αυτό που συμβαίνει εκεί πάνω στα Μεγάρα; Δεν είναι clean win αυτό που βλέπουμε — είναι μια κατηγορία αγώνας όπου το αποτέλεσμα γράφεται πριν καν ξεκινήσει η μπάλα. Όταν πλέον ένα γήπεδο στέκεται σαν τείχος απέναντί σου και οι άνθρωποι εκεί μέσα τραγουδούν σα να έχουν ήδη κερδίσει, τότε δε μιλάμε για τυπική φόρμα. Αυτοί οι αριθμοί — N12 στους τελευταίους 18 — δεν είναι ένα εντυπωσιακό γεγονός, είναι ένα σήμα κατατεθέν μιας κοινότητας που ξαναβρήκε τη φωνή της. Ο Απόλλωνας εκεί έξω ψάχνει ακόμη τον εαυτό του στα ερείπια μιας ομάδας που έχασε την ταυτότητά της εδώ και χρόνια. Δεν έχει συνέχεια αυτή την ομάδα — έχει μόνο έναν συλλογισμό που σκορπίζει στις τελευταίες θέσεις κάθε χρόνο. Εσείς σηκώνετε το ζήτημα σωστά όταν αμφισβητείτε την ιδέα του clean win μόνο μέσα από τους αριθμούς: εκεί πάνω δεν ισχύει το ίδιο πλαίσιο με όλο το υπόλοιπο πρωτάθλημα. Το Δημοτικό των Μεγάρων δεν είναι γήπεδο — είναι ένας χώρος όπου η ιστορία ξαναγράφεται κάθε φορά που βγάζεις κεφάλι. Κι όταν κάποιος στέκεται σ' αυτόν τον χώρο νιώθοντας πως έχει ξαναζήσει όλη του τη ζωή εκεί, τότε η βεβαιότητα γίνεται αυτοσκοπός. Ποιο είναι το συμπέρασμα επομένως; Την επόμενη φορά που θα δώσετε ένα ματς εκεί, προσέχετε πολύ τους αριθμούς σας — γιατί εκείνοι οι άνθρωποι σας λένε κάτι πιο σπουδαίο από οποιαδήποτε στοιχειοκόπηση: αυτός ο αγώνας έχει ήδη τελειώσει πριν καν αρχίσει η λήψη δεύτερης φάσης. Από πλευράς bettor: δεν μπαίνεις εκεί μέσα σηκώντας μόνο ένα εισιτήριο. Μπαίνεις όταν μπορείς να πουλήσεις μια ιστορία όπου ήδη την έχεις νικήσει.