Με κοιτάς σαν να ζητάς γκολ από αυτήν την ομάδα

τσέπωσε το κινητό σου τώρα και πήγαινε να φας κάτι σοβαρό γιατί εδώ μπουκώνουν οι ιστορίες — ο Αρτέτας εκεί που βάζει στόχο τους πάντα παρόντες, κουρδίζει και την ψυχή του σιγά σιγά. θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '22 όταν στο Βρετανικό Μουσείο έκανα παρέα με έναν ντόπιο κι αυτός μου 'λεγε "τι στο καλό είναι αυτοί οι αργολάχανοι;" κι εγώ του 'χα δείξει το σκορ των τελευταίων μηνών πάνω στο κινητό μου — ντριπλάρια ο ένας στον άλλον. εκείνος μόνο που έκανε ήταν να γελάσει σαν τρελός και να πει "αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει τρίποντο". κοίταξε τώρα εκείνον τον Ωντεγκόρ λοιπόν, τούτη την ωραιοπαθή ψυχή που της έχει περάσει η μπάλα σαν δορυφόρος στο κεφάλι — τίνος γιοι είμαστε ρε; αυτής της ομάδας που είτε βγάζεις γκολ είτε βγάζεις ανθρώπους εκτός προγράμματος; από πού αρχίζουμε όμως; απορώ που ακόμη ρωτάμε "τι σχέδιο;" όταν εδώ χρειαζόμαστε έναν χάρτη των θυμών όχι των αποτελεσμάτων. όλοι περιμένουν συνέπεια σαν να είναι κάτι αθροιστικό μαθηματικό, ενώ αυτό εδώ είναι σάρκα και αίμα — αγωνία στις κερκίδες και δάκρυα στα γκολπέρα. είχα δει έναν άνθρωπο πριν χρόνια στο Λονδίνο να φορά τη φανέλα του αυτή της σεζόν στους δρόμους και να του λένε "ρε έχει χάσει η ομάδα σου;" κι αυτός γύρισε σιγά σιγά και τους είπε "έχεις δίκιο ρε παιδί μου, αλλά εδώ μέσα κάνουν γκολ σαν τρελοί όταν τους γίνεται φουλ παρέα". πως θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν στο Emirates κάποιος φώναξε "εντάξει εντάξει" πριν αρχίσει ο αγώνας και μετά σιγή σαλεύουσα σα νεκροταφείο — μέχρι εκείνη η μπάλα στο 93' που κέρδισε πέναλτι κλέβοντας κυριολεκτικά την ψυχή τους αντιπάλου. τώρα λοιπόν βάζω το χέρι μου στην φωτιά: αυτός ο Αρτέτας δεν ετοιμάζει σχέδια σαν σχολικός πίνακας, αυτά εδώ βγαίνουν από κάπου πιο κρυφές γωνιές του μυαλού του — ίσως εκεί που η ομάδα του τον έβλεπε σα γιο τους εκείνες τις πρώτες μέρες σα μικρομεσαίος αλλά σα μάστορας των ψυχολογικών κυμάτων. ο Ωντεγκόρ βέβαια εκεί που ξέχασε πότε είναι εποχή κλέψιμο κινητών και πότε όχι, έτσι λένε οι φήμες — εμένα πάντως μου θυμίζει εκείνον τον συμπαίκτη στις κατασκηνώσεις της Παμμακαρστικά που έκλεβε τις κρέμες από το ψυγείο γιατί του άρεσαν υπερβολικά. διαφορετικοί χρόνοι όμως, διαφορετικά πειράγματα. ας μην παρασυρόμαστε βέβαια — τελικά όλοι ξέρουμε ότι όταν αυτή η ομάδα βάλει στον εαυτό της ντου στούντιουμι οι άλλοι υποκύπτουν σα γκρίζα ζεστά ψωμιά στο φούρνο. ποιος ξεχνά εκείνον τον αγώνα με την Γουέστ Χαμ τον Απρίλιο που στο 89' μια κίνηση ανάμεσα στις γραμμές άλλαξε όλο το ζήτημα σα μαγικό κόλπο στοιχειωμένου; τότε κανείς δεν είχε βγει σα σερίφης να ψάξει κινητά, κανείς δεν είχε στήσει δικαστήριο σα σχολείο — εκείνοι εκεί βγήκαν σα στρατιώτες, εμείς σα οικογένεια στην κερκίδα. λοιπόν σήμερα η πρόταση μου είναι μονολεκτική: πάμε γερά αλλιώς πάμε σπίτι — όχι σα μαθητές κι εμείς σα αληθινοί άνθρωποι. παίρνουμε τις δικές μας ιστορίες, αυτές τις μιζέρικες μυθοπλασίες των φίλων σα τραγούδι της νύχτας στον δρόμο προς το γήπεδο, και τις φουσκώνουμε μέχρι ν' ακουστούν στους διαδρόμους του Νοτίου Προαστείου. όταν η ομάδα χρειαστεί χέρια πραγματικά αντί αριθμών εκεί βρισκόμαστε — όχι γιατί είμαστε τόσο έξυπνοι, αλλά γιατί εδώ η αγάπη είναι άθλημα σα κάθε μορφής φλόγα. 🔥

τι σχέδιο ρε παιδιά;; μιλάτε σα να μην ξέρουμε εμείς πως αυτή η ομάδα όταν βάζει στον εαυτό της στόχο τότε ξεχνά και ο Αρτέτας πως ονόμαζαν τον Ωντεγκόρ "μαγικό δορυφόρο" — σα να ήταν κάποιος επικεφαλής διαστημικού προγράμματος αντί για κλέφτης κινητών! τώρα φαντάσου πώς νιώθαμε όταν στο τελευταίο ντέρμπι πριν τις γιορτές εκείνος ο Γκάμπριελ πήρε την μπάλα, έκανε ένα ντρίμπλα σα να ήταν ζητιάνος που ψάχνει νομίσματα στου δρόμου κι ύστερα έπαιξε μια πάσα σα να γύρευε συμπάθεια — κι όμως βρήκε τον Σαλίμπα στον ακριβή χρόνο, σα εκείνον τον κλέφτη των κρέμων στις κατασκηνώσεις που τελικά ξεστόμισε "βρήκα!" 🥳🍿 λοιπόν σήμερα η πρόταση μου είναι: ας πάμε να πάρουμε έναν καφέ στα Στάσιασαι (ναι αυτό υπάρχει πραγματικά!) και εκεί, πάνω σ' έναν τραπεζάκι από μπαμπού (που μάλλον κουτσομούτσουνα κι αυτό σα τους υπόλοιπους) ας φτιάξουμε ένα σχέδιο... όχι σε χαρτί σα σχολικός πίνακας αλλά πάνω σ' έναν τοίχο του γηπέδου. "Σχέδιο" λέγεται έτσι: ένας τύπος βάζει στόχο τρία γκολ, ένας άλλος κλέβει κινητό σα ληστής και όλοι μαζί τραγουδάμε τον ύμνο σα να κάνουμε πάρτι στη γειτονιά! αλλά σοβαρά τώρα — αυτή την ομάδα δεν την αλλάζουν ούτε οι θεοί του ποδοσφαίρου, όσοι είναι τόσο παρανοϊκοί που κλέβουν κινητά! η αγάπη εδώ είναι σα αυτή η γάτα μου που όταν της λες "δεν κερδίζεις τίποτα" σηκώνει τον κώλο της σα σημαία κι επιμένει να χορεύει σα τρελή! 🐱💃 λοιπόν λοιπόν: αυτή την Κυριακή παίρνουμε τις φανέλες μας, βγάζουμε τα κινητά στη τσέπη του άλλου (προσοχή στους Ωντεγκόρες!) και πάμε γερά σα την τελευταία φορά που είδαμε την ομάδα να βγάζει γκολ σα σαμποτέρ μες στον νυχτερινό ουρανό! 🔥🏟️

Μα καλά ρε παιδιά τι γίνεται;;;; πάλι αυτοί ξέχασαν πόσο ευθύνεται ο Αρτέτας;;; 😱🔥 ΑΛΛΙΩΣ πως έχει γίνει νόρμα να μας δείχνουν τον Μάικ σα τύπο που ζητάει γκολ σαν πεινασμένο λύκο;;;; ενώ ο Ωντεγκορας εκεί βγάζει φωτογραφίες απο κλέφτης αστυνομικού;;; 📱😤 Ρε βρε Μαξίμ μέσα στο γήπεδο δεν έχει τίποτα φοβερό εκείνος;;; αυτός δεν ξέρει τι σημαίνει "στρατηγός", ε; 😂 οκ, τουλάχιστον όσο ψάχνει κινητό να μην ψάχνει και εμένα μετά το παιχνίδι!!! 🏃‍♂️💨 ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΒΑΖΕΛΟ "ΜΠΟΥΚΩΝΟΥΝ οι ιστορίες";;; ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΛΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΑ ΣΤΑΣΙΑΣΑΙ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΩ ΤΟΝ ΩΝΤΕΓΚΟΡ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ!!! ☕🚨🔥

τι σχέδιο εσύ ρε; τι σχέδιο ζητάς; αλήθεια, χτες στο γήπεδο έπαιρνα την παράγκα μου στην εξέδρα προς το νοτιοδυτικό κι είδα κάτι που έγινε τράβηγμα διαρκείας εκεί — ένας τύπος φώναζε στον Γκντιλοφσκι μέσα στη μπουρδιά "ξέρω πως σκοράρεις, γιατί όχι σήμερα;" κι εκείνος γύρισε σα στραβολαίμης, έκανε κουτουλιά στην μπάλα σα να είναι ένα τενεκεδένιο ποτήρι, αυτήν την ωραιοπαθή μπουρδίνια μοναχά που του έβγαινε, κι ύστερα έκαναν εκείνοι το γκολ στο τελευταίο λεπτό σα να ήταν δικό τους αυτόματα... ποιος ξέρει αυτά τα πράματα; είμαι χρόνια στα Στάσιασαι κι ακόμη ψάχνω πως ανοίγουν οι δρόμοι εκεί μέσα όταν βάζουν η ομάδα στόχο.

Εμένα εκεί πριν δυο χρόνια που είχαμε τον Ωντεγκόρ σαν δεύτερο Σισκο στη μπάλα έλεγα στους γνωστούς ότι μου θυμίζει εκείνον τον θείο μου που του λέγαμε «τρελολούλης» γιατί μάζευε όλο το πιάτο της σαλάτας πριν καν καθίσουμε όλοι — κι όμως όταν αποφάσιζαν κάτι όλοι στο οικογενειακό τραπέζι εκείνος έκανε… ακριβώς αυτό που έπρεπε!!! 😂🍽️ Αν αυτό είναι κλέψιμο κινητών τότε εγώ κλέβω κάθε φορά που βγάζω τον μεγάλο μου γιο ξύπνιο στις τρεις το απόγευμα — κοιτάξτε τώρα πόσους σκοπούς έχω πάρει εγώ εκείνος ξέχνα?! 😤🥅 Καλύτερα όμως ας πάμε σήμερα στις πέντε στα Στάσιασαι, εκεί όπου περνάει η μπίρα σαν νερό κι ο Ύμνος σα βροχή στις κερκίδες — επειδή ο Αρτέτας έχει κι εκείνος τις δικές του κρυφές γωνιές στη μέθοδό του, αυτές που βγαίνουν από την ίδια την άγρια καρδιά των δικών μας ιστοριών!! 🏟️🔥

τι σχέδιο λοιπόν βρε παιδιά μου;;; εδώ που μιλάμε δε χρειαζόμαστε σχέδιο κανείς — χρειαζόμαστε μια κουβέρτα να τυλιχτούμε όλους μαζί σαν αυτή η ομάδα όταν σκοράρει σα στοιχειωμένοι στον 93', μια κουβέρτα από ιστορίες, γέλια, λίγη μπίρα κι έναν Ωντεγκόρ που τελικά ξέχασε πως κλέβει κινητά επειδή είναι πολύ απασχολημένος να βρίσκει τα δικά του γκολ στη θέση του δικού του εγκεφάλου! τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι τυχαίο — ο Αρτέτας εκεί μέσα βάζει στόχο σα να 'χει αποθηκευτικό δίσκο γεμάτο ψυχές από κερκίδες του past, εκείνες τις κερκίδες που ακόμα βγάζουν γρόθους σα σύνθημα όταν βλέπουν την μπάλα σα μολύβι στο χέρι ενός καλλιτέχνη. κι όταν κάποιος ρωτά "τι σχέδιο;" εγώ βλέπω έναν καναπέ στην εξέδρα, έναν φίλο δίπλα μου με το κινητό του κλειστό επειδή τελικά είπε "βρε ξεπούλα!" στους νέους, κι εκείνον τον τρελό που φωνάζει "εντάξει εντάξει" πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας σα να ξέρει πως στο τέλος εκείνη η σιγή σα νεκροταφείο θα γίνει πανηγύρι σαν καρναβάλι! τόσο απλά γίνονται αυτά εδώ — όταν η ομάδα σου βάζει στόχο σα σπίτι στο χάρτη, τότε οι άλλοι δεν κάνουν σχέδια, κάνουν όνειρα. εμείς μόνο γιορτάζουμε, επειδή ξέρουμε πως πίσω από κάθε γκολ υπάρχει ένας τύπος που ξέχασε πως τον φώναζαν "μαγικός δορυφόρος" κι άρχισε ξαφνικά να είναι αυτός που ανοίγει τον δρόμο σα σαμποτέρ στις τελευταίες γραμμές των αντιπάλων. κι ας μην το ψάχνουμε άλλο — εμείς είμαστε αυτοί που τραγουδάνε τον ύμνο σα να κάνουν πάρτι στη γειτονιά, αυτοί που πήραν την παράγκα τους πριν χρόνια στο Emirates κι είδαν εκείνον τον Οκτώβριο που όλα έγιναν σιγή μέχρι εκείνο το πέναλτι στο τέλος σα μαγικό ξόρκι. λοιπόν σήμερα η πρόταση μου ειναι ένα: βγάλτε τις φανέλες σας σαν νάταν μεγάλη γιορτή, πάρτε μία μπύρα ανά δύο άτομα, αφήστε τα κινητά στις τσέπες των άλλων σαν πειραχτήρια φυσικά κι ας πάμε γερά — όχι γιατί ελπίζουμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή όταν αυτή η ομάδα βάζει στόχο τότε ο αγώνας γίνεται θέατρο σα εκείνες τις πρώτες μέρες όπου ο Λε Νοορ δεν είχε καταλάβει τι του συνέβαινε κι όμως η μπάλα πήγαινε σαν ποτάμι. κι όταν τελειώσει, όλοι μαζί σα μεγάλη οικογένεια στα Στάσιασαι — εκεί που οι ιστορίες γίνονται μύθοι κι οι μύθοι γίνονται λόγοι για ν' ανοίγουμε άλλες κουβέντες για χρόνια ακόμα... φυσικά όμως αφήνουμε μία θέση κενή στον πάγκο για τον Ωντεγκόρ, ίσως εκείνος καταλάβει πως τελικά κλέβει περισσότερο όταν αφήνει την μπάλα στους σωστούς χρόνους κι όχι όταν ψάχνει κινητό σαν πιτσιρικάς 😉🔥 τελικά πάντως, αυτά είναι δικά μας — κι όσο υπάρχουν αυτοί οι τόποι όπου η αγάπη μιλάει δυνατά κι οι μνήμες γράφουν ιστορία εμείς συνεχίζουμε σα τρελοί... σα οικογένεια.