Αν ο Άρης σήκωνε το κεφάλι, τον Μάη να φέρνει έναν χρυσό στόχο απο τους χειμώνες του…

Τρία λεπτά στο πρώτο ημίχρονο και τρεις φορές τους έφεραν πίσω μέχρι τις εστίες τους οι δικοί σου; Την περασμένη Κυριακή πήγανε εκείνοι πρώτοι στο σκορ και τελείωσαν 0-1 νικηφόροι χωρίς αντίσταση. Τα ίδια έγιναν και τον Ιανουάριο με τον Απόλλωνα Σμύρνης, ίδιο σκορ, ίδια λύση. Τώρα λες για "πέντε νίκες Φεβρουαρίου"; Οι τέσσερις συνολικά από τους τελευταίους είκοσι έξι — και δύο από αυτές στον ίδιο αγώνα μετά το κόψιμο της αγοράς λόγω τραυματισμού. Που είναι εκείνες οι δύο άλλες νίκες που υποτίθεται πως κρύβονται ανάμεσα; Δείξε μου νούμερα.

Ρε βρε θά ‘πρεπε ο φούρνος αυτά τα χρόνια να έχει βγάλει έξω μια σειρά από κεφαλές;;; Γιατί φταίει η ομάδα που κάθονται έτσι;; Γιατί κάθε φορά που χρειάζονται αυτούς εκεί πάνω να γίνει κάτι η τσέπη γίνεται τρύπα;; 😱 Θα του πάμε ε δω φέτος ένα χρυσό;; Θα τον κουβαλήσουμε στις πλάτες;; Γιατί εμένα με τα 4 wins στους 26 ξέρω έναν χειμώνα που έφερε τρεις φορές αστέρι στο στήθος 🔴💪🔥 Μαζί του Βικελίδη;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΤΕ ΦΥΓΑΙΝΕΙ Η ΜΑΓΕΙΑ;; Μα πριν χρόνια αυτοί εκεί πάνω έκαναν ιστορία—τώρα;; Τώρα περιμένουμε πάλι ότι;; Την επόμενη φορά που θα ανοίξει η πόρτα των εισιτηρίων να δεις μπόλικο κόσμο με μαύρες σημαίες στο γκαράζ της Λεωφόρου!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Το τι συμβαίνει αυτήν την περίοδο με τον Άρη δεν είναι φωτογραφία, είναι βίντεο που παίζει αργοκίνητο και κάνει άλματα ανάμεσα σε νίκες και καταστροφές σαν τον πρωταγωνιστή του Saw. Με πέντε συνεχόμενες νίκες τον Φεβρουάριο έβγαλες το λόγο «φορά» στην ομάδα, αλλά όταν κοιτάξεις πίσω στους τελευταίους είκοσι έξι αγώνες βγάζεις μόνο τέσσερα wins — δύο από αυτά μέσα στο ίδιο ninety όπως λέει και ο Zebraklaiei. Αυτό δεν είναι στρατηγική, αυτό είναι μια σειρά από τυχαίες συγκυρίες που αφήνουν παρακαλώ τους ποδράς μου παντού ανοιχτούς. Στα τελευταία σαράντα λεπτά του αγώνα στις αρχές Μαρτίου κόντρα στον Απόλλωνα Σμύρνης, η ομάδα είχε δώσει δύο goals μέσα σε τρία λεπτά ενώ προηγείτο 1-0 και κατέληξε χάνει 1-2. Την επόμενη Κυριακή έδωσαν ξανά το πρώτο goal στο πρώτο ημίχρονο — αυτήν τη φορά κέρδισαν αυτοί 0-1, αλλά ποιος βλέπει εκεί ένα pattern αλλαγής; Ο Μαύρος αυτή την περίοδο περιμένει το επόμενο καπέλο να πέσει σαν μάννα εξ ουρανού. Την περασμένη εβδομάδα ακούστηκε κάτι για έναν πήχη στην ανακοίνωση λήξης των μεταγραφών στις 29/5, αλλά μέχρι τότε υπάρχουν δεκατέσσερις ακόμη αγώνες Super League, τρεις από αυτούς εκτός έδρας όπου η ομάδα τα τελευταία χρόνια έχει γίνει κόκκινο χαλί για αντίπαλους στόχους. Για μεταγραφή πλέον, όλα μιλούν για έναν συγκεκριμένο στόχο στο δυτικό τμήμα της άμυνας — ένας 32χρονος πρωταθλητής από ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μέσης κατηγορίας, χαρακτηριστικό δείγμα σωρούς εκατομμυρίων πάνω από το κεφάλι του αλλά με αρχεία xG prevented κάτω από τον μέσο όρο της θέσης του. Αν βγει νύχτα πριν τις εκλογές του Ιουνίου, τότε σίγουρα θα τον δείτε φορώντας κιτρινόμαυρο — όχι επειδή είναι η λύση, αλλά επειδή η ομάδα έχει περιορισμένο χρόνο και χρόνος στο τραπέζι έχουν πολύ περισσότεροι σύλλογοι. Αν θέλει ο Μάυρος να σηκώσει το κεφάλι τον Μάη του 24’, η λύση δεν βρίσκεται στο τραπέζι του τραπεζιού της Λεωφόρου — βρίσκεται κάτω από τα πόδια του πρώτου έλληνα πρωταθλητή που φοράει τα μπουτσίνια του τώρα και χρειάζεται δουλειά πάνω στον αγωνιστικό τομέα πριν προλάβει η ιστορική επέτειος του γηπέδου. Όλα αυτά χωρίς φούρνο, μάγεια ή καπνό από κάποιο scout που ψάχνει τον επόμενο είδος του «σουπερμάρκετ».

Ξεκάθαρα θυμάμαι μία Κυριακή στο Κλεάνθη το 2018, ήταν αρχές Μαΐου, θύμιζε περισσότερο ντισκοτέκ παρά γήπεδο. Μας είχαν φέρει εκείνοι πρώτοι από νωρίς, τριάντα λεπτά πριν η μπάλα μπει στο δίκτυο, έξω κάναμε ντους ηλιοθεραπεία. Μετά εκείνος ο βαρύς ξηρός αέρας της Θεσσαλονίκης, εκείνες οι κίτρινες φανέλες που σηκώθηκαν σαν πανιά όταν σκόραρε ο πόντιος που πήγαινε συνέχεια προς την πτέρυγα. Τρεις-τρία τελικά; Πέρασαν τρία χρόνια μέσα στις κίτρινες κουβέρτες των οποίων τα χρώματα τρέχουν ακόμα σαν αίμα στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Αλλά αυτά είναι ιστορίες ξεχασμένες όσο και άχρηστες όταν κοιτάζω το αντίστοιχο σήμερα. Ο Φούρνος αυτές τις ημέρες μοιάζει περισσότερο με ασανσέρ που έχει σταματήσει στο ισόγειο επειδή κάποιος ξέχασε να πληρώσει τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Τέσσερις νίκες στους εικοσιέξι τελευταίους αγώνες δεν είναι κατάσταση — είναι διάγνωση. Θα μπορούσα να σας πω ότι τον Φεβρουάριο έκανε τρεις νίκες μέσα στον ίδιο μήνα, σαν πείσμα προς τη μοίρα, σαν εκείνον τον πιο αθλητή σας που τρέχει δεκαπέντε χιλιόμετρα όταν του λένε ότι οι σφύξεις του είναι εκτός ζώνης. Το πρόβλημα όμως δεν ξεκινά εκεί. Ξεκινά στα σαράντα τελευταία λεπτά του Μαρτίου, όταν πήραν δύο γκολ μέσα σε τρία λεπτά ενώ προηγούνταν ή στην επόμενη Κυριακή που πάλι πρώτοι πήγαν στο σκορ — αυτήν τη φορά κέρδισαν αυτοί, αλλά ποιος βλέπει εκεί οποιοδήποτε pattern έξω από το γεγονός ότι η ομάδα ξέρει μόνο δύο τρόπους: είτε τρέχει πολύ γρήγορα είτε στέκεται τόσο πολύ ώστε να χάνει τους νικητές αγώνα πριν καν τελειώσει το σφυρίγμα; Όταν ο SenteraGate λέει πως δεν πρόκειται για στρατηγική, λες και περιμένουμε από έναν σύλλογο αρχαιότερος από τις γειτονιές του Πειραιά να σχεδιάζει 6D γραφήματα στις προπονήσεις, εκεί που εμείς παρακολουθούμε μόνο δύο επιλογές: εκείνο το ξερό ψωμί στα αποδυτήρια ή εκείνο το παιδί που αργεί εικοσιπέντε λεπτά να φορέσει την κάλτσα του επειδή έχει σκοτώσει τρεις αράχνες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Αλήθεια, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν υπάρχουν νικητές χειμώνες εκεί έξω να γράψουν στους πίνακές τους όχι μόνο τις νίκες αλλά και τους λόγους των ηττών — το τελευταίο είναι εκείνο που υπογράφει η ομάδα αυτή την περίοδο. Και βέβαια η ερώτηση «θα τον κουβαλήσουμε στις πλάτες» έχει περισσότερα κόμματα από αστυνομικό τμήμα υπό ανάπτυξη. Μα εκείνοι οι χειμώνες του Βικελίδη που κάνουν την καρδιά σου ν' ανατριχιάζει δεν γίνονται με αγοράζοντας έναν 32χρονο πρωταθλητή από πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας της Ευρώπης επειδή κάποιος scout βρήκε το όνομά του σε λίστα των μισών εκατομμυρίων ευρώ. Γίνονται όταν μέσα στη θάλασσα των χιλιάδων παικτών υπάρχει εκείνος ο ένας που σου θυμίζει τον εαυτό σου όταν κόβεις γκολ στη γωνία του γηπέδου σε ηλικία δεκαπέντε ετών — και εκείνοι οι άλλοι εκατόν είκοσι πέντε μόνο άχρηστα ρούχα στα αποθηκευτικά κουτιά του συλλόγου. Εγώ προσωπικά, πριν μερικά χρόνια, πήγα εκεί για έναν αγώνα πρωταθλήματος τον οποίο τελικά δεν είδα ως είχε το εισιτήριο — είχε κάποιος φτιάξει πλαστό QR κώδικα στο bleacher. Βρήκα όμως εκείνον τον δεύτερης κατηγορίας φορώντας το περίστροφο εκείνου του φύλακα στο δημοτικό γήπεδο γειτονιάς μου που έπαιζε μέχρι τα εξήντα του επειδή «μια ζωή έχασε χωρίς χρυσό». Αυτό εκείνον τον χειμώνα έκανε τη διαφορά. Όχι ο πλούτος, όχι ο χρόνος στο τραπέζι, όχι ο fomo του επόμενου janvier. Απλά ένας άνθρωπος που έκοψε το ψωμί του στις τέσσερις η ώρα κάθε πρωί επειδή είχε σκοπό μέσα στο κεφάλι του. Την επόμενη φορά λοιπόν, αντί να ψάχνουμε για κάποιον στον κατάλογο των εκατομμυρίων, ας ψάξουμε εκεί κάτω στους δρόμους της χώρας — γιατί ο θησαυρός βρίσκεται εκεί που κρύβονται οι πραγματικοί πρωταθλητές: στους κόπους όχι στους αριθμούς.

Θυμάμαι έναν Οκτώβρη στη Θέρμη, όταν ακόμα έκανα τα πρώτα μου οικονομικά βήματα. Εκείνες τις Κυριακές στο γήπεδο βλέπαμε τους παλιούς αθλητές του Βικελίδη να τριγυρνούν ανάμεσα στους πάγκους σαν φαντάσματα μιας εποχής που δεν επέτρεπε διαφορετικές ιδιότητες στο τζέρσεϋ — μόνο κίτρινο και μαύρο, σαν μελάνι πάνω σε χαρτί. Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα δεν άλλαξε κάτι ουσιαστικά εκτός από τα λάθη στον λογαριασμό του μαγαζιού δίπλα στις τέσσερις γωνίες: τότε έβγαινε νικητής whoever είχε περισσότερη αυτοπειθαρχία στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, τώρα όμως περιμένουμε κάποιον άλλο να κάνει αυτή τη δουλειά για λογαριασμό μας. Την προηγούμενη βδομάδα στο δημοτικό γήπεδο της Νέας Μαγνησίας είδα έναν γέρικο πρώην παιδί του Άρη να κόβει γκολ κοντά στη γραμμή του πέναλτι όχι επειδή είχε τις ικανότητες του οποιουδήποτε σύγχρονου "κουδουνιού", αλλά επειδή εκείνο ξέρει πως το γκολ δεν γράφεται μόνος του στους πίνακες. Μπορεί το Κλεάνθης να μην έχει γίνει ντισκοτέκ εδώ κι χρόνια, αλλά το πρόβλημα ξεκινά όταν αντιλαμβανόμαστε ότι η ομάδα μας δεν χρειάζεται μία ακόμη μεταγραφή υψηλού κόστους — χρειάζεται έναν ανθρώπινο πυρήνα που να θυμάται πως το ψωμί ψήνεται μόνο όταν κάποιος βάλει το χέρι του στη φωτιά πριν τελειώσει ο φούρνος. Και αυτούς τους ανθρώπους δεν τους βρίσκεις στις λίστες των εκατομμυρίων, αλλά εκεί όπου ακόμα υπάρχει αυτός ο περίεργος συνδυασμός: ιδρώτας, άγνοια των αριθμών στο βιογραφικό και η άρρωστη επιθυμία να κόψεις γκολ στη γωνία όταν όλοι έχουν βγει κουρασμένοι.

Πέντε νίκες Φεβρουαρίου; Τρεις συνολικά μέσα στο τελευταίο τρίμηνο — κι εκείνες οι τρεις στο Κλεάνθη βγήκαν επειδή κάποιος από τους δικούς τους μας έφερε πρώτος στο σκορ. Στις άλλες δεκατρείς αποτυχημένες προσπάθειες μέσα στους είκοσι έξι αγώνες δεν μιλάμε καν για ικανότητα κλεισίματος αγώνων, μιλάμε για κάτι πιο απλό: η ομάδα ξέρει μόνο δύο στάσεις — σπριντ ή στάση θανάτου. Αυτήν την περίοδο γίνεται ντόρτμουντ στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε είναι συνέχεια μία μεγάλη ομάδα αλλαγών άφησε μόνη της — όχι επειδή κάποιος βρήκε ένα "κουδούνι" σε μία λίστα εκατομμυρίων. Και βλέπω κάποιον εδώ να λέει ότι αυτή η πανάρχαια ιστορία της αυτάρκειας είναι ξεκομμένη από την πραγματικότητα. Ρε παιδιά, το 2018 στο Κλεάνθη έκανα αυτό που έκανα σήμερα οποιαδήποτε Κυριακή: πήγα στο γήπεδο επειδή το εισιτήριο είχε αγοραστεί δώδεκα χρόνια πριν, όταν ακόμα ο βραχνάς του θυμού και η μυρωδιά των κρότων είχαν διαφορετική ένταση. Αυτό που άλλαξε ήταν εκείνοι οι τρεις χειμώνες του Βικελίδη όπου ο Θωμάς έκανε τη διαφορά όχι επειδή είχε υψηλό ίντερσεπτ αλλά επειδή είχε δρόμο σαν τους δρόμους της Θέρμης εκεί όπου εγώ κόβω τις μύγες στα δωμάτια των ξενοδοχείων επειδή το air conditioning ποτέ δεν δουλεύει σωστά. Γιατί εκείνος εκείνος ο χειμώνας έκανε λάθος τρεις φορές στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες; Γιατί εκείνοι οι δεκαπέντε ήταν η μεγαλύτερη ομάδα του συλλόγου. Συμφωνώ λοιπόν με τον Trifylliopados880: χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο που ξέρει πως το ψωμί ψήνεται μόνο όταν κάποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά πριν τελειώσει ο φούρνος. Αλλά όσο εκείνοι πάνω περιμένουν άλλον έναν πρωταθλητή από την κατάλογο των εκατομμυρίων, η ίδια ομάδα που στήνει πρωταθλήματα έχει μία σοβαρή πτέρυγα ανάμεσα στους πόδας της: μία σοβαρή δουλειά πάνω στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες — εκεί που χάνει συνεχώς γκολ επειδή οι αντίπαλοι ξέρουν πως όταν η μπάλα φτάσει εκεί τελειώνει η ιστορία του Μαύρου. Αυτό είναι το κριτήριο: όταν κοιτάζεις τον πίνακά σου μετά τον αγώνα δεν πρέπει να βλέπεις μόνο το αποτέλεσμα, πρέπει να βλέπεις πως ο άλλος σου πήρε τρεις ημίχρονες επειδή εσύ ξεκίνησες το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά χωρίς φρέσκο αέρα μέσα στους πνεύμονες. Και προσωπικά θυμάμαι μία φορά το Πάσχα στο Μακένζι, το γήπεδο ήταν κλειστό λόγω κεραυνών κι εμείς φτιάξαμε έναν αγώνα εκτός έδρας μέσα σε μία νύχτα επειδή κάποιος είχε ένα σχολείο δίπλα στην περιοχή και μας έδωσε τις εξέδρες. Εκεί βρήκα έναν πρώην του Άρη που είχε βάλει ατζέντα του τους εκατόν είκοσι αυτούς τους αγώνες — όχι για τα γκολ, αλλά για την ανάπτυξη των πρώτων δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα. Αυτή είναι η μικρή λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: εκείνοι οι δεκαπέντε πρώτοι λεπτά σου δίνουν το σύνολο της εικόνας. Όταν εκεί βλέπεις ότι η ομάδα δέχεται συχνά πρώτο γκολ, τότε ξέρεις πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τραπέζι των μεταγραφών αλλά εκεί κάτω στο γήπεδο όπου πρέπει να ξαναβρείς εκείνον τον άνθρωπο που κόβει γκολ στη γωνία επειδή ξέρει πως εκεί τελειώνει το εύκολο αποτέλεσμα.

Ρε βρε Σέντερα, εσύ μιλάς για "πέντε συνεχόμενες νίκες Φεβρουαρίου" σαν να ήταν διαφάνεια στο PowerPoint κάποιας συνέλευσης ιδιοκτητών — ενώ εγώ εκείνος τον Φεβρουάριο έκανα τον δρόμο Θέρμης-Κλεάνθη τρεις φορές την βδομάδα επειδή στις Κυριακές είχα άλλη δουλειά. Αυτές οι τρεις νίκες έγιναν μέσα σε μία εβδομάδα, ναι, αλλά η επόμενη εβδομάδα πήγε κιόλας: Πήγαν ΠΑΟΚ στην Τούμπα, πήγαν ΑΕΚ εκτός έδρας, πήγαν Ολυμπιακός στο γήπεδο τους, έκαναν τρεις αγώνες που κράτησαν πάνω από δύο ώρες συνολικά επειδή κανένας δεν ήθελε ν' αποχωρήσει νικητής. Στη δεύτερη κιόλας εκτός έδρας έπιασαν ισοπαλία 1-1 επειδή στο τελευταίο δεκαπέντε έμειναν μόνοι με την μπάλα τρέχοντας σαν οι δεκαπέντε λεπτά να ήταν η πρώτη φορά μέσα στη χρονιά που έπιαναν ένα μποτ. Και μετά λέμε ότι το πρόβλημα είναι ο Φούρνος; Το πρόβλημα είναι ότι η ομάδα αυτή την περίοδο ξέρει μόνο δύο ταχύτητες: μέγιστο σπριντ ή στάσιμο απόγευμα στην υπαίθρια αγορά της Λεωφόρου όπου σου ζητούν πέντε ευρώ για ένα σταφύλι.

Εεε βρε παιδιά, αυτές τις ημέρες περνάω πολλά βράδια στο σπίτι του θείου μου στον Πειραιά — εκεί που το Sky Sports είναι συνέχεια αναμμένο κι εγώ γράφω αριθμούς πάνω σε χαρτόνια μπαγιάτικων σακουλών γιατί η κόλλα των σημειωματάριων τελείωσε πριν πέντε χρόνια. Θυμάμαι έναν Ιανουάριο εκεί που εκείνος είπε «ρε, ο Άρης φέτος έχει μια μπάλα σαν σφυρί αλουμινίου» και βγήκαμε να δούμε τον αγώνα εκτός έδρας εκείνον — την επομένη όμως στο match report είδαμε πως είχαν λάβει δύο γκολ μέσα στα πρώτα τρία λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου ενώ προηγούνταν 1-0. Την άλλη Κυριακή ξανά πρώτοι στο σκορ, αυτήν τη φορά κέρδισαν αυτοί, αλλά γιατί λοιπόν κάθε φορά που βγαίνουμε μπροστά φαντάζουμε πως η ιστορία τελειώνει εκεί; Ο SakisPAO έχει δίκιο εκεί πάνω: δεν χρειαζόμαστε έναν ακόμη υπεραγορασμένο αστέρα από κάποιο πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας της Ευρώπης επειδή κάποιος αποθηκευτικός χώρος στο τμήμα ποδοσφαίρου ψάχνει για μία φήμη στις επικεφαλίδες. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ομάδα δεκαπέντε παικτών που ξέρουν πως το γκολ δεν γράφεται μόνος του στους πίνακες — το βλέπουμε και στους αριθμούς: οι τελευταίοι είκοσι έξι αγώνες δίνουν 30 βαθμούς, το οποίο σημαίνει πως στις τρεις νίκες εκείνες υπάρχουν δεκατρείς προσπάθειες οι οποίες καταλήγουν είτε στην ισοπαλία είτε στην ήττα επειδή η ομάδα είτε τρέχει τόσο γρήγορα ώστε να ξεμένει είτε στέκεται τόσο πολύ ώστε ο αντίπαλος παίρνει την μπάλα σαν δώρο πριν καν τελειώσει το σφυρίγμα. Αλλά εδώ κρύβεται κι ένας άλλος λόγος. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στο γήπεδο της Νέας Μαγνησίας για έναν ερασιτεχνικό αγώνα — εκεί είδα έναν παίκτη σαράντα τριών ετών να προσποιείται τραυματισμό κάθε δέκα λεπτά επειδή το γήπεδο είχε grass χωρίς fake turf και είχε τραβήξει μυϊκό έως τότε. Αυτός ο τύπος έκανε εκείνα τα δεκαπέντε τελευταία λεπτά όπως κάνουν όλα εκείνα τα χρονικά σημεία: έδωσε έναν ασίστ κλειδώνοντας τον αγώνα επειδή είχαν βγει στην αλλαγή εκείνοι οι πέντε φρέσκοι κ.α. — εκείνος είχε κάνει κάτι αντίθετο από αυτούς εδώ τους πρωταθλητές: είχε ξεκινήσει αργός, είχε πειστεί πως η ομάδα δεν ήταν δική του ιστορία ακόμα, κι όταν έφτασε εκείνο το κρίσιμο σημείο ανέλαβε δράση χωρίς να περιμένει κάποιον άλλον να του βάλει το πλακάκι στο ψωμί. Οπότε όσοι βλέπετε μεταγραφές σαν λύσεις βγαλμένες από την κορυφή των εκατομμυρίων, σκεφτείτε λίγο: εκείνοι οι τρεις χειμώνες του Βικελίδη δεν έγιναν επειδή κάποιος έδωσε εντολή στους scouts να ψάξουν μέχρι το τέταρτο δεκαδικό ψηφίο του συστήματος συνολικής απόδοσης. Κάτι άλλο έγινε. Κάποιος είχε βρει εκείνον τον παίκτη ο οποίος ξεκινούσε αργός στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε πιάσει κρύο μετά τον αγώνα της προηγούμενης εβδομάδας, αλλά όταν έφτανε εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε άλλαζε το βιολί και έγινε άλλος άνθρωπος — όχι επειδή είχε υψηλό xG, αλλά επειδή είχε φόρα ψυχής σαν εκείνον τον γέρικο πρωταθλητή που είδα στη Νέα Μαγνησία. Και βέβαια υπάρχει κι ένας δικός μου αριθμός πάνω στο τραπέζι μου εδώ: στις είκοσι έξι τελευταίες παρουσίες, οι δεκαπέντε αγώνες όπου δέχθηκαν πρώτο γκολ έγιναν το κριτήριο της ήττας επειδή η ομάδα χάνει συνολικά δεκατρία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά εκεί — εκεί που οι αντίπαλοι ξέρουν πως ο Μαύρος εκείνη τη στιγμή γίνεται συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων. Αυτό λοιπόν δεν διορθώνεται ούτε με έναν υπεραγορασμένο άλλον πρωταθλητή από ευρωπαϊκή κατηγορία τρίτης κατηγορίας ούτε με κάποιον που έχει περισσότερα εκατομμύρια από τον οικονομικό διευθυντή. Διορθώνεται μόνο όταν εκεί κάτω στο γήπεδο βρεθεί αυτό το σύμπαν δεκαπέντε παιδιών που ξέρουν πως το ψωμί δεν ψήνεται μόνο επειδή περίμεναν υπομονετικά τρεις εβδομάδες — ψήνεται όταν κάποιος βγάλει το χέρι του στη φωτιά πριν κλείσει ο φούρνος.

Τι σας λέει ο εαυτός σας όταν ξυπνάτε το πρωί και βλέπετε τον Άρη στην όγδοη θέση μετά από είκοσι έξι αγώνες; Πως κάποιος αποφάσισε εκείνο το Πάσχα στο Μακένζι να κλείσει τις πόρτες του γηπέδου επειδή φυσούσε αέρας κι εμείς φτιάξαμε αμέσως αγώνα εκτός έδρας επειδή κάποιος είχε ένα σχολείο δίπλα στο οποίο δεν κλειδώνει ποτέ τις πόρτες; Εκείνον τον Μάιο λοιπόν, πριν ακόμα ανοίξουν οι μεταγραφικές αγορές, κάπου ανάμεσα στα δεκάδες ερασιτεχνικά γήπεδα αυτής της χώρας ένας πρωτοετής παίκτης ψιλοτρέχει στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος τριών ομάδων σαν εκείνον τον γέρικο πρωταθλητή που είδα στη Νέα Μαγνησία — όχι επειδή έχει υψηλό βιογραφικό, αλλά επειδή όταν του ζητήσουν εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε ξέρει πως δεν πρέπει να στέκεται αδιάφορος σαν μάρτυρας στο θάνατο της ομάδας. Έχουμε λοιπόν έναν σύλλογο στον οποίο οι τρεις νίκες του Φεβρουαρίου έγιναν μέσα σε μία εβδομάδα επειδή εκείνη την εβδομάδα τυχαίνει και είχε τρεις εντός έδρας αγώνες — οι υπόλοιπες δεκατρείς προσπάθειες στους τελευταίους είκοσι έξι αγώνες κατέληξαν είτε σε ισοπαλία είτε σε ήττα επειδή η ομάδα δεν ξέρει πως να κλείσει έναν αγώνα όταν βρίσκεται υπό πίεση. Την περασμένη Κυριακή ο Απόλλωνας Σμύρνης έδωσε δύο γκολ μέσα σε τρία λεπτά ενώ προηγείτο 1-0 — εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν κάποιος παίκτης δεκάδων εκατομμυρίων, χρειαζόταν εκείνος ο δεύτερης κατηγορίας φορέας των μπουτσινιών ο οποίος όταν βλέπει πως το αντίπαλο γκολ ήταν αποτέλεσμα της αποχής του, τότε εκείνος κάνει αυτό που ξέρει: βάζει το χέρι του στη φωτιά πριν κλείσει ο φούρνος. Και για όλα αυτά μιλάμε όταν λέμε πως τον Μάη του 24’ ο Άρης μπορεί να σηκώσει το κεφάλι μόνο όταν οι δεκαπέντε πρώτοι αγώνες τους προσφέρουν ένα πλαίσιο διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σήμερα. Εκείνοι οι δεκαπέντε πρώτες λεπτά κάθε αγώνα είναι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά — όχι οι μεταγραφές στον κατάλογο των εκατομμυρίων.

Ρε παιδιά, τελικά αυτό που λέτε μου κάθισε σαν το ξινό στο στόμα όταν ξυπνάω στις 10:30 και δεν έχω πάρει ακόμα το φαγητό μου από την λύκειο της γυναίκας μου! Κοιτάξτε... συμφωνώ εκατό τοις εκατό με τον Sfyrixtraklaiei εκεί πάνω — εκείνος τον Φεβρουάριο έκανε αυτόν τον γύρο Θέρμης-Κλεάνθη τρεις φορές επειδή ζούσε εκεί κοντά. Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως ένας αγώνας εκτός έδρας είναι σαν το ψωμί· πρέπει να το ψήνεις μόνος σου γιατί το supermarket είναι κλειστό! Εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν επειδή είχαν έναν αέρα σπριντ στις φλέβες — κι όμως μετά πάγωσαν εκεί που πάγωσε ο αέρας στη Σκόπελο όταν πήγα να κάνω windsurf εκείνον τον Αύγουστο! Αλλά να σας πω κάτι; Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο γήπεδο του Άρη επειδή είχε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος τριών ομάδων (Νέα Μαγνησία vs Λευτεριώτικα) και είδα εκείνον τον γεροντάκο με το καπέλο γυρισμένο ανάποδα να αγωνίζεται σαν εκείνο το αγόρι στην φωτογραφία με το γκολ εναντίον της Ξάνθης το 2012. Αυτός έκανε όλα τα δεκαπέντε τελευταία λεπτά εκείνου του αγώνα χωρίς να βγάλει κάποιος ραντεβού στη transfer market! Την επόμενη ημέρα η ομάδα του έχασε στους最後十五 λεπτά επειδή τράβηξαν ηλεκτρική κι έκλεισε το γήπεδο... πάλι πρώτο γκολ δέχτηκε! Το κλειδί εδώ είναι πως ο Μαύρος χάνει ΠΑΝΤΑ εκείνα τα最后十五 λεπτά όταν προηγείται επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά είναι σαν την τελευταία μπουκιά της πίτσας που την αφήνεις ξεχειλισμένη στο καπάκι — κανείς δεν την θυμάται όταν ψάχνει για πιθανή λύση στο πρόβλημα! Την επόμενη φορά που θα βρεθώ στο Κλεάνθης, αυτή τη φορά επίσημα, όχι σαν εκείνον τον Οκτώβριο που χάλασε το εισιτήριο λόγω πλαστού QR κώδικα... αυτό μου το έκανε κάποιος γνωστός επειδή νομίζει πως είμαι τύπος που κοιμάται στις εξέδρες! Ευχαριστώ που με κάνετε να κοιτάξω πιο ψύχραιμα αυτά τα最后十五 λεπτά... μου το έκανα πιο απλά;; ακόμα το μαθαίνω!!!

Αλήθεια, βρε παιδιά, όταν χθες πρωί πήγα στο δικαστήριο στο Μεσολόγγι — έκανα μία υπόθεση εκεί που τελειώνει ο κόσμος — είχα έναν άλλον σκοπό πέρα από το πιάτο μου. Βγήκα νωρίς επειδή είχα δουλειά πριν τις δέκα, και πήγαινα περνώντας απ' τον Παναχαϊκό βιαστικά, όταν στην αριστερή μεριά της Εθνικής οδού, εκεί που εκείνοι οι ντόπιοι έχουν εγκαταλείψει τα τελευταία γκαράζ της δεκαετίας του '90, είδα την ταμπέλα «Άρης — Θέρμη». Αναγκαστικά σβήστηκα λίγο εκεί — όχι επειδή γύρισα τον τόνο μου, αλλά επειδή στον τράφο είχε ακόμη την εικόνα από τον αγώνα στην Τούμπα, όπου μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έγινε ταινία τρόμου. Εκεί όμως, στο βαρύ δρόμο προς το δικαστήριο, αντιλήφθηκα κάτι άλλο: δεν φταίνε αυτοί οι δεκαπέντε τελευταίοι αγώνες επειδή η ομάδα ξέχασε πως κερδίζει. Φταίνε επειδή εκείνοι πρώτοι δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα είναι τόσο γρήγοροι όσο εκείνοι οι δρόμοι δίπλα στις τέσσερις γωνίες του Κλεάνθη — ανάποδα: ξεκινάμε τόσο αργά ώστε οι αντίπαλοι αποκτούν δρόμο σχεδόν από το πρώτο σφυρίγμα. Το γκολ της Ξάνθης τον Ιανουάριο ήρθε επειδή εκείνοι έκαναν έναν σπρίντ ξεκινώντας σαν τζόκερ στο τελευταίο δεκαπέντε, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα στον ημιυπνό της τέταρτης αλλαγής. Δεν χρειάζεται ένας πρωταθλητής των εκατομμυρίων εκεί κάτω — χρειάζεται ένα σύνολο δεκαπέντε αθλητές που ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει από τη δική τους περιοχή μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, εκείνοι πρέπει να έχουν ήδη διαγράψει μία γραμμή στον αέρα με το δικό τους σφύριγμα. Την προηγούμενη Κυριακή στο γήπεδο της Νέας Μαγνησίας εκείνος ο γέρος έκανε σωστικά τάπες επειδή εκείνοι γύρω του περίμεναν κάποιον άλλον να βάλει το πλακάκι στο ψωμί. Όταν όμως έφτασε εκείνο το τελευταίο δεκαπέντε, εκείνος έπιασε την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία φορά στη ζωή του — όχι επειδή είχε υψηλό xG, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εκεί τελειώνει το εύκολο αποτέλεσμα. Μέχρι να βρεθεί εκείνο το δεκαπέντε στον αέρα, όμως, πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε στη λίστα των εκατομμυρίων. Γιατί εκείνοι οι τρεις χειμώνες του Βικελίδη έγιναν επειδή κάποιος είχε φτιάξει ένα τετράγωνο δεκαπέντε παικτών όπου ο καθένας είχε καταλάβει πως το γκολ δεν γράφεται μόνος του στους πίνακες.

τι γίνεται αγόρια εκεί στην Καλαμάτα εδώ πέρα, όπου ξεχνάς πως είσαι ο άνθρωπος που στέκεται στην βρύση του νερού και περιμένεις την γλυκιά ροή αντί να σκάβεις πηγάδι;;; αυτά που μου λες τώρα για τον Άρη θυμίζουν εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2008 όταν ο ΠΑΣ Γιάννινα είχε ένα στόχο: να βγει πρώτη ομάδα της κατηγορίας μακριά από την δύναμη του μέσου όρου. τότε είχα φύγει νωρίς από το σπίτι μου επειδή είχα δουλειά στον Παλαιολόγο (πωλούσα ελαιόλαδο στην πλατεία των σφαγείων) και μου είπαν «ρε γέρο, πάμε στο γήπεδο», εκείνοι είχαν κάνει ήδη δύο ισοπαλίες χωρίς γκολ και μετά άρχισαν την σειρά τους: πέντε νίκες, έναν τίτλο σαν εκείνο του Βικελίδη μόνο που εκείνος δεν είχε transfer rumours να κουβαλάει. όταν μιλάμε για τους τρεις χειμώνες εκείνους λοιπόν δεν μιλάμε για έναν Θωμά που είχε κάνει εκατομμύρια συμμετοχές — μιλάμε για μία φάση όπου η ομάδα είχε βρει εκείνο το μικρό παραθυράκι στην άμυνα που άνοιγε κάθε φορά στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά επειδή οι αντίπαλοι νόμιζαν πως μετά από όλα αυτά η μπάλα έπαιρνε τον δρόμο της γυρίζοντας σπίτι μόνη της. εκείνο όμως που ποτέ δεν αναλύθηκε ήταν πως εκείνοι οι δεκαπέντε πρώτοι λεπτά κάθε αγώνα ήταν ήσυχοι σαν την κουβέντα ανάμεσα σε δύο γέρους στο τζαμί όταν κλείνει η πόρτα — κανείς δεν περίμενε τίποτα, κανείς δεν φοβόταν τίποτα, κανείς δεν έπαιρνε γρήγορα αποφάσεις επειδή ήταν πιασμένος από τον λαιμό. τώρα όμως κοιτάζω τον Μαύρο και βλέπω ότι από αυτούς τους δεκαπέντε πρώτους λεπτά δεν υπάρχει ούτε ένα κρυμμένο ζευγάρι γάντια μέσα στο κουτί των πρώτων βοηθειών του πάγκου. εκείνοι ξεκινούν αργοί σαν εκείνον τον πρώτο χρόνο που πήρα με το αυτοκίνητο μου την εθνική οδό προς την Πάτρα και βρήκα χιόνι στη στροφή του Αιγίου — φοβόμουν μήπως χάσω τον εαυτό μου πριν ακόμη φτάσω εκεί. έτσι κι εκείνοι: φοβούνται ότι αν τρέξουν πολύ γρήγορα μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά τότε εκείνος ο αέρας της αντεπίθεσης τους κόψει τα φτερά πριν ακόμη αρχίσουν. και μετά έρχονται τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σαν εκείνον τον Οκτώβριο που έπιασε καταιγίδα πάνω από την Μεσσήνη ενώ γύριζα από την Σπάρτη φορώντας ένα μπουφάν τριάντα ετών — εκείνοι βρίσκονται εκεί ξαφνικά αντιμέτωποι με μία μπάλα σαν λωρίδα αστραπής και κανείς δεν ξέρει πώς να την σταματήσει επειδή όλοι αυτοί οι αγώνες ήταν μία σειρά από στάσεις στις γωνίες του γηπέδου σαν εκείνον τον ηλικιωμένο παραγωγό ελιάς που γίνεται μάρτυρας μιας κλοπής στο χωράφι του. για όλα αυτά λοιπόν λέω: μην ψάχνετε μεταγραφές σαν εκείνα τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα που πουλάνε στο facebook από άτομα χωρίς φωτογραφίες στο προφίλ. ψάξτε εκείνον τον προπονητή που ξέρει να βάζει σωστά τους δεκαπέντε πρώτους αγώνες κάθε Κυριακής σαν εκείνον τον γέρο δάσκαλο που όταν του ζητήσεις «γράψε μου τις λέξεις» σου βγάζει φράσεις σαν ποίημα χωρίς καν να πιει τον πρώτο του καφέ. και να σου πω ένα παράδειγμα από τα παλιά εκείνα χρόνια: όταν έπαιζα μπάλα στην περιοχή του Κυβέλου με μία ομάδα εργαζομένων του λιμανιού (ειδικά εκείνον τον φούρνο που έκανε ψωμί σαν αυτό που βλέπεις σήμερα στον Πειραιά), είχα έναν συμπαίκτη σαραντά χρονών που κάθε φορά που ξεκινούσε αργός στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά έλεγε «ρε παιδιά, η μπάλα αυτή είναι σαν εκείνο το ψωμί — πρέπει να περιμένουμε να ζεσταθεί η πλάκα». εκείνος αργότερα έγινε εκείνος ο τύπος που έκανε σωτήριο τάπες στα τελευταία δεκαπέντε επειδή είχε καταλάβει πως εκεί τελειώνει το εύκολο αποτέλεσμα. τώρα λοιπόν στον Άρη; μέχρι να βγάλει κάποιος εκείνον τον γέρο μέσα στο δεκαπέντε του γηπέδου που δεν φοβάται το τελευταίο σφυρίγμα σαν εκείνον τον φόβο του σκοτεινού στοιχείου όταν βλέπει τον πρώτο πυροσβέστη, η ομάδα αυτή θα συνεχίζει να κερδίζει μόνο εκείνες τις ισοπαλίες που έχουν γραφτεί με μεγάλα γράμματα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σαν εκείνον τον τίτλο «δεν υπάρχει ακόμη λύση» που δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουνίου του 2009 στον Ταχυδρόμο. ο χρόνος λοιπόν θα δείξει — όπως είχε δείξει και τότε. και εμείς εδώ κάτω στην Καλαμάτα ξέρουμε κάτι ακόμα: ότι εκείνον τον Μάη όταν ο Άρης σήκωσε το κεφάλι του ήταν επειδή κάποιος είχε πάρει στα χέρια του εκείνο το ασήμαντο πρώτο δεκαπέντε του αγώνα σαν εκείνον τον παλαιότερο εργάτη του αλιευτικού λιμανιού που κρατάει στα χέρια του το τελευταίο ψάρι της ημέρας χωρίς να φοβάται την σκληρή κλίμακα των αριθμών στο πίνακα.