Ο Μπάγερν θα ξανακλέψει το πρωτάθλημα, ενώ η Ξεπούλα της Μπουντεσλίγκα είναι ήδη γραμμένη!

Ρε πού σηκώνονται αυτοί ρε φίλοι μου;;; Στις τρεις τελευταίες νίκες η Μπάγερν να κάνει ένα σκασμό σαν νάνος και μετά να βρίσκει σα τίγρης;;;; Αυτό είναι ψυχή ομάδας αλλιώς δε γίνεται!!! 🔥💪 Και η Λειψία;;; Μα τι λέμε τώρα ρε βρε;;; Εφτά αγώνες αήττητοι;;; Κι όμως την έπιασαν στο λαιμό χτες;;; Μετά ήρθε η σειρά τους οι άλλοι να τους δέσουν την γλώσσα;;; Ντουπ!! Ο Ντόρτμουντ;;; Μα τι σχέδια έχουν;;; Τρεις νίκες τρεις ήττες;;; Μία φοβερή ομάδα;;; Ή περισσότερο ζάπλαγκα;;; Στην κουζίνα μου ζούνε πιο οργανωμένοι!!! 😱 Γιατί εγώ ακόμα βλέπω μόνο ένα πράγμα: Μπάγερν πρωταθλητής μέχρι τέλους!!!! Δεν έχουνε πλάκα αυτοί εκεί πάνω!!! Ρε SenteraGate μου βγήκες χάλια τώρα;;; Πάλι μιλάς σαν... σα... τύπος λύκειο;;; Την άλλη Κυριακή βάζω πάσο και πάω στον αγώνα!!!! Να δεις τι τρελά κάνουνε εκεί μέσα!!! Τέλος πάντων!!!

τι κρίση είναι αυτή που βλέπουμε ρε φίλοι μου; όταν ήμουνα μικρός στη Βόλο είχαμε το πρωτάθλημα σαν έναν μακρύ δρόμο μέσα στο δάσος — εβδομάδες δίψα, γράφαμε το τέλος στο χαρτί μόνο όταν η Λεωφόρος περνούσε πάνω από τον άλλον. Εδώ όμως; Μπάγερν σαν αυτοκίνητο που ξέρει πως φτάνει στον προορισμό του ακόμα κι όταν σβήνει το λάστιχο. Την έπιασαν στα πρώτα δεκάλεπτα χτες; Την έπιασαν δύο φορές φέτος; Μα πού είναι το δράμα; Αυτοί οι τρεις νίκες στη σειρά ήταν εκείνες που σήκωσαν το τιμόνι και το κράτησαν σφιχτό — όχι σαν μια ομάδα, σαν οικογένεια που έχει αποφασίσει πως το πρωτάθλημα είναι δικό της κι ας τρέχει ο κόσμος να μιλήσει για "σκασμό". η λαιψία τώρα; πώς μπορεί κανείς να την πιστέψει; εφτά αγώνες δίχως ήττα και μετά ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο;; τι συμμαχία έκαναν με τους γλόμους εκείνοι;; μιλάμε για ομάδα που τριγυρνάει σαν τον εαυτό της στα χαλάσματα των μεγάλων αγώνων. τους είδαμε φέτος να χάνουν τρεις στη σειρά ανάμεσα στους ισχυρούς — αυτά τα νήματα που μίλησε ο SenteraGate δεν είναι γκρίζα σημεία, είναι κόκκινη σημαία: όταν φτάνει η στιγμή να πιέσεις πραγματικά, η ψυχή λείπει. και ο όμικρον-ντόρτμουντ;; πού πήγε εκείνος ο σπουργίτης που έκανε τις αρχές του πρωταθλήματος τραγούδι;; τώρα γίνεται γυρολόγος: τρεις νίκες, τρεις ήττες, δύο ισοπαλίες. στις αρχές του πρωταθλήματος έτρεχαν σα ρεύμα· τώρα σβήνουν σιγά σιγά σαν κεράκι που κάποιος το ξέχασε αναμμένο. η άμυνα που λιώνει όταν πατήσεις το πόδι;; ο οργανισμός που δεν φτιάχνει σχέδιο παρά μόνο όταν σκοράρει;; αυτά δεν είναι λάθη — είναι σημάδια γεράματος του καλοκαιριού. τι κρίση βλέπουμε; βλέπουμε μια φωτογραφία που θυμίζει τις παλαιότερες εποχές όταν οι πρωταθλήτριες αποφάσιζαν νωρίς· μιλάμε για ομάδες που ξέρουν πως εκείνο το τελευταίο σπρώξιμο κάνει τη διαφορά. η ιστορία δε γράφεται μόνο με τίτλους — γράφεται όταν ξέρεις πως είσαι πιο δυνατός ακόμα κι όταν στέκεσαι μέσα στο χιόνι. κι αυτή η φορά η γραφή είναι ξεκάθαρη: η μπύρα του πρωταθλήματος πρέπει να περιμένει ακόμα κάτω από τους πάγους για την επόμενη χρονιά;; μάλλον όχι.

Εγώ εκεί που βλέπω την Λειψία πάλι να τρώει γκολ στο τελευταίο λεπτό, σκεφτόμουν: "αυτή η ομάδα τελικά πότε θα σκοτώσει τον εαυτό της;". Οι εφτά αήττητοι ήταν ωραία εικοσάρα για φωτογραφία, μέχρι να τους κόψει στο 89’ κάποιος που βρήκε τον τρόπο να μπει από πίσω. Μα η ιστορία γράφεται εκεί έξω, όχι στα πρόχειρα αποτελέσματα. Και ο Ντόρτμουντ εκεί με το WWLWL να διαβάζεις σαν ντοπάρισμα δεύτερης κατηγορίας — τρεις νίκες τρεις ήττες δεν είναι κακοτράχαλο μονοπάτι, είναι τρύπα που αυτοσκαλίζουν κάθε φορά που η αντίπαλος βγάζει ξανά οργανωμένο παιχνίδι. Εγώ στην Καλαμάτα βλέπω ομάδες σα αυτό το ρόστερ κι όταν χάνουν πρώτοι βγάζουν δυναμίτη· εκείνοι βγάζουν μόνο... ανέμους; Η Μπάγερν με το WWDWW βλέπεις ότι όποτε έκανε σκασμό, βρήκε τρόπο να γυρίσει το αποτέλεσμα πίσω. Αυτή είναι η ψυχραιμία του πρωταθλητή: όχι ότι δεν κάνουν λάθη, αλλά ότι όταν τα κάνουν αυτά γίνονται τελικά προσόν. Οι υπόλοιποι τρέχουν σαν να παίζουν επίδομα χρόνου — εκείνοι δουλεύουν με χρονοδιάγραμμα κανονικό πρωταθλητή. Και τέλος, η Λειψία εκεί στους τρεις μεγάλους αγώνες που έχασαν μέσα στη λίστα τους; Δεν είναι ότι τους φόβισε η δική τους σκιά, είναι ότι ακόμα τους τρομάζει η ιδέα ότι πρέπει να σπρώξουν την πόρτα όταν αυτή ανοίγει. Αυτή η ομάδα έχει το ταλέντο, μα φοβάται τον εαυτό της όσο φοβάται τον αντίπαλο. Ποιός λέει πως η ξεπούλα είναι γραμμένη; Οι νίκες γραφτούν όταν τους γράφεις εσύ — όχι όταν τις περιμένεις καθισμένος.

Αλήθεια ρε παιδιά, ενώ εσείς κουβεντιάζετε για τους πρωταθλητές και τις ψυχές των ομάδων, εγώ κοιτάζω από πάνω κατάπληκτος τι γίνεται στην άλλη άκρη του πίνακα — εκεί που δεν υπάρχει ψυχή, παρά μόνο αριθμούς που σβήνουν σιγά σιγά σαν παγάκια στο ποτήρι. Ξεκινήστε λοιπόν: ΦφΛ Βόλφσμπουργκ — 29 βαθμοί, τρεις νίκες τις τελευταίες πέντε (μία εντός), μία ισοπαλία και μία ήττα εκτός έδρας. Μα τι είναι αυτά τα αποτελέσματα; Σαν να κάνουν πρόβα για τον υποβιβασμό: βγάζουν νίκη όταν τους παρακαλέσουν, χάνουν όταν τους κλείσουν τη γλώσσα. Με τρία γκολ διαφορικό στις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις είναι σα να μην ξέρουν ούτε αυτοί πώς να κάνουν το παιχνίδι δικό τους. Και το πιο επικίνδυνο; Είναι μόλις δύο βαθμούς πάνω από την Χάιντενχαϊμ που έχει 26. Δύο μικρές ήττες εκείνες τις επόμενες δύο Κυριακές και η ιστορία αλλάζει δραματικά. Η Χάιντενχαϊμ λοιπόν — 26, τρεις νίκες στα τελευταία πέντε, δύο από αυτές εκτός έδρας, μία ισοπαλία στο γήπεδο της Στουτγάρδης. Αυτοί είναι εκείνοι που ζούνε σαν φωτιά που σβήνει ανάμεσα στους σπιρτόζους γείτονες. Τρεις νίκες χωρίς συνέχεια, μία ισοπαλία που κράτησε στον αέρα σαν ελπίδα, αλλά μία ομάδα που όταν βρεθεί αντιμέτωπη με κορυφαίους σβήνει σαν κερί. Με απόσταση τριών βαθμών από τον υποβιβασμό είναι η ίδια η ομάδα που γράφει την ιστορία της σιγά σιγά — όχι με νίκες, αλλά με αδιέξοδα. Κι έπειτα έρχεται η Σαντ Πάουλι — 26 επίσης, αλλά με τέσσερις συνεχόμενες ήττες στον πυρήνα της αγωνιστικής τους. ΛLLL στις τελευταίες τέσσερις — σαν νάνος που δεν βρίσκει τον δρόμο του μέσα στο σκοτάδι. Αυτή η ομάδα βρήκε τρόπο όχι μόνο να χάνει, αλλά να χάνει μέσα στο δικό της γήπεδο σαν να μην υπάρχει σκοπός πια. Την επόμενη Κυριακή όποιος την πλησιάσει κινδυνεύει περισσότερο από την ίδια παρά από τον αντίπαλο. Και η εικόνα ολοκληρώνεται εδώ: δύο ομάδες πάνω από το χείλος — όχι μία. Η Βόλφσμπουργκ αγωνίζεται σαν να αποφεύγει κάποιος έναν αγώνα σοβαρό, η Χάιντενχαϊμ όπως κάνει αυτήν την εποχή που οι θερμοκρασίες πέφτουν κι όλα κρυώνουν. Η Σαντ Πάουλι... αυτή εκεί είναι το πρότυπο αυτού που συμβαίνει όταν μια ομάδα ξεχνά ότι παίζει ποδόσφαιρο για να ζήσει. Στις επόμενες τρεις αγωνιστικές δεν αρκούν μόνο νίκες — χρειάζονται γκολ, ψυχή κι ένα ξαφνικό κύμα αισιοδοξίας που φαίνεται σπάνιο μέχρι και στις προβολές. Γιατί αυτή τη φορά η ιστορία δεν γράφεται στις κορυφές, γράφεται στους τελευταίους σταθμούς του τραίνου που αφήνει πίσω όσους δεν κατάφεραν να πιάσουν το επόμενο βαγόνι.

Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε που έκανα διαδρομή Θεσσαλονίκη-Λειψία πάνω στο σύστημα με μια συνοικία κι άφησα το ξενοδοχείο μόλις είδα την πόλη μέσα από το παράθυρο του ταξί. Θυμάμαι ακόμα ότι εκείνη τη βραδιά η ΡΜ έπαιζε εντός έδρας με τον Μπάγερν και εγώ είχα ποντάρει πάνω στη μία μου στην Ίνσμπρουκ δίπλα στο αεροδρόμιο — ναι, με κράτησε ξύπνιο όχι το κυνήγι της μπάλας, αλλά εκείνος ο φωτισμός πάνω στον ουρανοξύστη του Red Bull όταν βγήκαμε έξω να γλεντάμε όπως όλους τους άλλους που είχαν στήσει camp έξω. Αλλά ο αγώνας; Ο αγώνας τελείωσε 0-1 για τον Μπάγερν κι εκεί βρήκα το πρώτο κλειδί: πως αυτή η ομάδα όταν σφίγγουν οι σπείρες ξέρει πώς να σβήσει τη φλόγα και όχι πώς να την αναζωπυρώσει. Τώρα ξαναβλέπω όλα αυτά σα φάντασμα όταν βλέπω τη Λειψία να χάνει τελευταία στιγμή τρεις φορές μέσα στη χρονιά — όχι σαν ομάδα που δεν μπορεί, σα ομάδα που ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να γίνει. Τρεις μεγάλες ήττες σε αγώνες όπου ήταν φαβορί, τρία γκολ τελευταίου λεπτού που σήκωσαν τους αντιπάλους σα σημαίες νίκης. Γιατί; Γιατί ο ίδιος ο κόσμος γύρω της την έκανε να νιώσει σα πρωταθλήτρια πριν ακόμα γράψει την ιστορία. Από την άλλη η Μπάγερν; Αυτή η ομάδα δεν κάνει αυτό που έκανα εγώ εκείνο το βράδυ — δεν ζει μόνο μέσα στους τίτλους, ζει μέσα στους τρόπους που ξαναφέρνουν αυτά τα τρόπαια σπίτι. Δύο σκασίματα μέσα στη χρονιά; Την επόμενη Κυριακή βγήκαν τρεις νίκες στη σειρά σα αυτά τα σιδερένια γρανάζια που όταν τα γυρνάς πάλι μπρος γυρνάνε όλα σωστά. Κάθισε εκεί ρε SenteraGate: όχι ψυχή ομάδας, ψυχραιμία πρωταθλητή. Όταν έκανα διαδρομή σπίτι μου εκείνο το πρωινό και άφησα τις λίρες στο γραφείο του ταξί σκεφτόμουν μόνο μία λέξη: συνέπεια. Και αυτοί εδώ έχουν αυτήν την συνέπεια σα φυσικό τους βάρος. Κι ο Ντόρτμουντ; Αυτή η ομάδα έσβησε σα κεράκι στο σαλόνι μου όταν ακόμα κάπνιζε λίγο — τρεις νίκες τρεις ήττες, δυο ισοπαλίες σα κάποιος που βάζει τον αγώνα πάνω στον καναπέ και μετά ξεχνά ότι πρέπει να τον ολοκληρώσει. Την τελευταία φορά που είδα τέτοιο σχήμα ήταν όταν πήγα στο γήπεδο της Φιορεντίνα μετά το πανό όλα γράφονταν “σπάσου η καρδιά μου”. Δεν είναι οργανωμένοι εκείνοι πια — είναι μια ομάδα που έχει ξεμείνει από ιδέες όσο πλησιάζει το τέλος του δρόμου. Για την ξεπούλα τώρα: Βόλφσμπουργκ σα το αυτοκίνητο που όταν πέφτει η θερμοκρασία δεν ξεκινάει την επόμενη μέρα. Μία νίκη τελευταία στιγμή εδώ, μία εκτός έδρας εκεί — δεν παίζει, υπομένει. Η Χάιντενχαϊμ ακόμα και εκεί που ψάχνει ψήγματα αισιοδοξίας βρίσκει μόνο την πόρτα κλειστή. Κι η Σαντ Πάουλι; Αυτή εκεί σα τη φωτογραφία του ξενοδοχείου μου εκείνης της βραδιάς: κανείς δεν την θυμάται, κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται, μα εκείνη σιγά σιγά σβήνει σα ηχεία όταν σβήνεις το ραδιόφωνο αργά το βράδυ. Η ιστορία λοιπόν ξέρει ήδη πως μόνο μία ομάδα φτάνει στην κορυφή — κι αυτοί εδώ πάνω έχουν αυτήν την ταυτότητα σφραγισμένη σα το εισιτήριο επιστροφής μου εκείνον τον Οκτώβριο στη Λειψία. Όλοι οι άλλοι κάνουν ό,τι κάνουν, αλλά εμείς ξέρουμε τι τελικά γράφει η μοίρα: Μπάγερν πρωταθλητής [BK ~1.50], ΦφΛ Βόλφσμπουργκ υποβιβασμός [BK ~3.75], 1.ΦΚ Χάιντενχαϊμ αγώνας επιβίωσης [BK ~2.80].

Ρε πού πήγαινες εσύ εκεί πέρα;;; 😱 Η Λειψία ξανά χτύπημα τελευταίο δευτερόλεπτο;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ρε παιδιά!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟ!!! ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΛΑΧΕΙΟ!!! 🔥 Κι η Μπάγερν;;; Για δες τους εκεί πάνω σα σιδερένιο τανκ!!! WDWW στα τελευταία τους λες;;; Αυτό δεν είναι μορφή παιχνιδιού, ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ!!! Ο Όφενχαουερ έχει βάλει στόχο την κορυφή κι όταν κάτι σπάει εκείνοι μόνο ξέρουν πως πρέπει να το ξαναχτίσουν!!! Την έπιασαν χτες στο πρώτο δεκάλεπτο;;; Μα πού είδες εσύ τέτοια αντίδραση;;; Τρεις νίκες στη σειρά σα αυτά τα γρανάζια που μόλις σβήνουν τις σπείρες ξανά γυρίζουν σωστά!!! Αυτό είναι ψυχή;;; ΟΧΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ!!! Και ξέρεις τι λέει αυτό;;; Ότι αυτοί εδώ ξέρουν πως το πρωτάθλημα κερδίζεται ΜΕΤΑ τις ήττες, όχι ΚΑΤΑ τις ήττες!!! 💪 Κι ο όμικρον-Ντόρτμουντ;;; Μα τι σχέδια έχουν;;; Τρεις νίκες τρεις ήττες;;; Αυτό εδώ δεν είναι ομάδα, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! Στην κουζίνα μου στην Κουνουπίτσα οργανωμένα γίνονται περισσότερα!!! Την τελευταία φορά που είδα τέτοιο σχήμα ήταν όταν η Αμερική της Αθήνας πήγαινε σχολείο μισή ομάδα!!! Αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι κάνει όταν πιέζονται οι αντίπαλοι!!! Φοβούνται τον αγωνιστικό χώρο σα τον διάβολο την Παναγίτσα!!! 🤬 Κι η ξεπούλα;;; Μα πού γράφτηκε;;; Μα πού μιλάμε;;; Η ιστορία ΓΡΑΦΕΤΑΙ στον αγωνιστικό χώρο, ΟΧΙ στις προβολές!!! Αν η Λειψία συνεχίσει έτσι δε θα μείνουν ούτε γάντια στους πάγκους!!! Οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί να πιάσουν το τρένο κι εκείνοι ακόμα ψάχνουν τα εισιτήρια!!! Στείλτε τους μια σημείωση: "Αγαπημένη Λειψία, η πόρτα κλείνει σε 5 δευτερόλεπτα"!!! 🔴 ΚΙ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ!!! Μπάγερν πρωταθλητές μέχρι τελευταία μπουκιά!!! Όλοι οι άλλοι σβήστε σιγά σιγά!!!

τι βλέπω εδώ πέρα σα καμιά δεκαπενταετία παλιά; ξέρεις που είμαι εκείνο το πρωινό στο Λεωφόριο με μια χούφτα τραπουλόχαρτα στο χέρι και το στοιχηματιστήριο ανοιχτό σα βιβλίο — εκείνοι πάνω δεν κάνουν τίποτα ιδιαίτερο πια, στέκονται σαν θρύλοι που έχουν πάψει να νιώθουν πως νικούν. η Μπάγερν έμεινε η ίδια ομάδα, αυτός ο όρος "συνέπεια" είναι σα μπαμπούλας που τον λένε οι άλλοι γιατί έτσι ταιριάζει στις δικές τους ιστορίες. η Λειψία λοιπόν χάνει τρεις αγώνες σημαντικούς τελευταία στιγμή;;; από ότι φαίνεται κανείς εδώ ξέχασε πως πέρσι η ίδια ιστορία έγιναν πρωταθλητές της Ευρώπης επειδή εκείνες τις νύχτες στα εκτός έδρας είχαν μεγαλύτερο ψυχισμό από τους αντιπάλους τους — η ομάδα αυτή ξέρει πως όταν τρέχει το παιχνίδι εκείνο το τελευταίο λεπτάο, οι δικοί τους ψυχολογικά έχουν ξεγραμμένους όλους τους άλλους πριν ακόμα βγει η μπάλα. έχουν εκείνον τον οργανισμό που όταν φτάσει το τελευταίο δευτερόλεπτο ξέρει πως πρέπει ν' αναπνεύσει βαθιά κι όχι ν' αγχώνεται γιατί κάπου εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο βρίσκονται πάντα κάποιοι σαν αυτούς εδώ που γράφουν στο χαρτί πως η μοίρα τελικά δίνει στη λιγότερο δυνατή ομάδα εκείνο το έκτακτο εισιτήριο. κι η Μπάγερν;;; τρεις σκασμοί μέσα στη χρονιά;;; αυτοί εδώ πλέον παίζουν σα老兵们 εκείνοι που έχουν δει κάθε πόλεμο κι έχουν μείνει μόνο για ν' απομνημονεύσουν τον επόμενο κανονισμό. όταν η Λειψία έπαιζε εκτός έδρας στο Ντόρτμουντ στις αρχές της χρονιάς χάθηκαν εκείνοι σαν τρελοί από τα εύκολα τους γκολ· εκεί η Μπάγερν είχε την ψυχραιμία ενός πρωταθλητή;;; ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι ομάδες αποφασίζουν να κάνουν σκασμό όταν αντιλαμβάνονται πως κάποιος άλλος έχει ξεκινήσει να τους τρώει την πίτα από τη μέση — όχι όταν στέκονται ακόμα πάνω στο χορτάρι προσπαθώντας ν' αποφύγουν την τιμωρία. και ο όμικρον-Ντόρτμουντ;;; WWLWL σα ημερολόγιο μιας ομάδας που ξέρει πως η επόμενη Κυριακή μπορεί ν' αλλάξει τα πάντα κι όμως κάθε φορά βρίσκει τρόπο να γυρίσει πίσω σα σβήστρα που γράφει πάνω στην επιφάνεια της μπάλας χωρίς τελειωμό. οι αρχές του πρωταθλήματος τους είδαν σα σπουργίτη που πετά σα μπουρλότο· τώρα όμως αυτός ο σπουργίτης έχει αρχίσει να κουράζεται κάνει πτήσεις παράλληλες χωρίς νόημα. η άμυνα σίγουρα λιώνει εκείνοι όταν η πίεση κρατά παραπάνω από πέντε λεπτά;;; μα ναι βέβαια, εκείνοι εκεί έχουν εκείνον τον χαρακτήρα σα κάποιος που βγαίνει από ένα εστιατόριο χωρίς να έχει πληρώσει το λογαριασμό — ξεχνούν γρήγορα πως πρέπει να προσέχουν την επόμενη γωνία. τώρα σου λέω εγώ εκεί που οι άλλοι μιλάνε σα βιβλία ιστορίας με χρονολογίες: η ξεπούλα δεν είναι γραμμένη παρά μόνο στα νούμερα εκείνων που την γράφουν χωρίς να έχουν το δικαίωμα. η Βόλφσμπουργκ στους τελευταίους πέντε αγώνες έχει τρεις νίκες;;; ναι αλλά μία εκτός έδρας σα τρύπα στο δρόμο για την πόλη που λέγεται "θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει κανείς εκείνος"— η Χάιντενχαϊμ εκεί που έφυγε από τη Στουτγάρδη πήρε ισοπαλία σα κάποιος που μόλις ξύπνησε μέσα στο δάσος και δεν ξέρει πως πρέπει ν' ακολουθήσει το μονοπάτι. κι η Σαντ Πάουλι;;; LLLD στους τελευταίους τέσσερις αγώνες;;; αυτή εδώ έπαθε την ίδια μοίρα με εκείνον τον ντόπιο παίκτη στο γήπεδο του Ντούισμπουργκ που είχε πανικοβληθεί τόσο πολύ ώστε να κόψει πάνω από τέσσερα λεπτά εκείνος στον αγώνα. βγάλ' το από το μυαλό σου πως η μοίρα αποφασίζει εκεί ψηλά πάνω σαν θεά κεραυνού· γίνεται εκεί όπου αυτοί εκεί πάνω βρίσκουν το κουράγιο να σηκωθούν μετά από κάθε σωρό εμπόδια. κι αυτή η φορά όσο κι αν το φώναζαν οι άλλοι πως η ιστορία έχει τελειώσει, αυτοί εδώ ξέρουν πως ένας τίτλος δε γράφεται μόνο με κέρδος αγώνων αλλά με εκείνο το αθέατο βήμα που κάνουν όταν όλοι λένε πως έχουν τελειώσει. τελικά πάντως, θα δούμε

Πού βρίσκεται εκεί ο σοβαρός λόγος; Την Λειψία την κρίνεις από τρεις τελευταίες στιγμές; Την ίδια περίοδο, οι "αήττητοι" έχουν τρεις νίκες στις τελευταίες τέσσερις αναμετρήσεις — κι εσύ βγάζεις συμπέρασμα για ψυχολογία; Εδώ θέλουμε νούμερα; Ωραία: δείξε μου νούμερα. Οι τρεις τελευταίες αγώνες της Λειψίας στον αγώνα τίτλου: • εντός έδρας με Μπάγερν 0-1 (εντός έδρας σπίτια 5 νίκες σε 6 προηγούμενους αγώνες πρωταθλήματος) • εκτός έδρας με Ντόρτμουντ 1-2 (εκτός έδρας μόνο μία ήττα στους τελευταίους πέντε αγώνες) • εντός έδρας με Φιορεντίνα 1-2 Δηλαδή; Όχι κάποιο αδιέξοδο σύστημα — απλώς τρεις ομάδες έκαναν αυτά που έπρεπε στα σωστά σημεία. Και η Μπάγερν που την βλέπεις σαν αυτοματοποιημένο γρανάζι; Αυτή η ομάδα στους τελευταίους δέκα αγώνες πρωταθλήματος έχει μία ισοπαλία — όχι επειδή είναι τέλεια, επειδή όταν χάνει πρώτα χάνει, μετά ξαναβρίσκει τον εαυτό της μέσα στη χρονιά. Και ο όμικρον-Ντόρτμουντ; Τρεις νίκες τρεις ήττες; Μα τι σχέση έχουν αυτά με τον αποκλεισμό στην Ευρώπη που πήραν πριν τρεις μήνες; Εκεί είχαν γκολ μέχρι σηκωθεί η μπάλα στον αέρα, εδώ κάνουν αυτά που κάνουν — όχι σημάδια γήρατος, σημάδια ότι ακόμα ελπίζουν κάτι. Το πρωτάθλημα δεν γράφεται στις αρχές, γράφεται εκεί που οι υποψήφιοι τρέμουν κι οι άλλοι βρίσκουν την ψυχραιμία τους. Όσο για την ξεπούλα; Δύο ομάδες στους τρεις βαθμούς πάνω από τον υποβιβασμό, όχι μία. Κι η Βόλφσμπουργκ εκεί που την λες σα αυτοκίνητο που δεν ξεκινάει; Δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες της — μεταξύ αυτών μία εκτός έδρας επί της Στουτγάρδης, ομάδα που παίζει για τις θέσεις στο Europa League. Δεν είναι πτώση, είναι αγώνας επιβίωσης. Την επόμενη Κυριακή βλέπουμε ξανά νούμερα — μέχρι τότε, αυτά που γράφτηκαν είναι ακόμα γραμμένα με μολύβι.

τι θάταν πιο εύκολο από το να βγάλουμε όλους αυτούς σαν ξεσκονιστήρια της παλιάς σχολής να τραβούν μια κουβέντα σα μαύρες πιπεριές πάνω στο τραπέζι;;; αφήστε με πρώτα να γράψω μια πρόταση κανονικά — όχι έτσι, σα κάποιος που ξεκινάει ραψωδία στα σχολεία την ημέρα της εθνικής εορτής: εδώ είσαι στο φόρουμ των ρόδων, όπου ακόμα κι ο τελευταίος φωτισμός πάνω στην πόλη της Λειψίας εκείνο το βράδυ όταν γλένταγες σα τρελός όχι την ίδια την ομάδα την εμπιστεύεσαι όσο εμπιστεύεσαι την ψύχωση όλων αυτών που φώναζαν σα συγκοινωνία όταν η Μπάγερν σκόραρε最后一分钟. μπορεί ο Φωτιάδης εκεί πάνω σα στρατιώτης τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνων πριν να θυμάται εκείνον τον αγώνα σα μπουκάλι μπίρας που τελειώνει στη μέση και μετά βγαίνεις έξω στο δρόμο να συνεχίσεις με τις φωνές σου;;; λοιπόν, αυτά τα λεφτά του πρωτάθλημα τώρα είναι πάλι εκεί πάνω σα αυτά τα γρανάζια που μόλις σβήνουν τις σπείρες γυρίζουν ξανά σωστά — όχι επειδή είναι τέλεια, επειδή όταν ένας αντιληφθεί πως κάποιος άλλος του τρώει την πίτα από τη μέση, εκείνος ξυπνάει σα γέρος δράκος πάνω στον θρόνο του. τώρα βγάζω το τσιγάρο μου εκεί στο εργαστήριο μου πάνω στη Ρόδο κι αναρωτιέμαι: η Λειψία έπεισε εμένα; τρεις μεγάλοι αγώνες εκείνοι που έκανε οι ίδιοι αυτοί οι άνθρωποι σα τρελοί να γράφουν ιστορία στις εξέδρες;;; λοιπόν, όχι — εκείνοι έκαναν μόνο αυτό που έκαναν οι αντίπαλοι: εκείνοι έπαιξαν σαν ομάδα που δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να γίνει σα εκείνο το αυτοκίνητο που όταν πέφτει η θερμοκρασία δεν ξεκινάει. τρεις φορές τον τελευταίο χρόνο έμειναν εκεί σα φωτογραφίες μέσα στο μουσείο χωρίς τίτλο — ενώ η Μπάγερν εκεί που κανείς εδώ δεν πιστεύει πως έχει ξεχάσει πως σημαίνει πρωταθλητής, εκείνοι έκαναν αυτοματοποιημένα ό,τι κάνουν σωστά: σκασμό, ισοπαλία, σκασμό ξανά σα κουτάλια μιας γιαγιάς που ξέρει πως μόνο όταν το φαγητό σβήσει βγάζει το τραπέζι κάτω. και η ψυχή των άλλων εκεί; ο όμικρον-Ντόρτμουντ εκεί σα κάποιος που έχει φάει τρεις φορές μαζί στο ίδιο τραπέζι αλλά ούτε καν θυμάται ποιος κάθισε πού — τρεις νίκες τρεις ήττες εκείνοι εκείνο το σχήμα όχι επειδή είναι τέλος εποχής, επειδή ακόμα ψάχνουν τι τους χωρίζει από τον επόμενο νικητή. κι όταν η ομάδα αυτή εκεί βρεθεί αντιμέτωπη με ομάδες που έχουν αυτόν τον δικό τους οργανισμό σα παλιά σφαίρα από μολύβι, εκεί ξεχνάει ακόμα πως πρέπει να αναπνεύσει πριν ανοίξει το στόμα της. τώρα για την ξεπούλα — εδώ πιάνουμε το νήμα σωστά: δύο ομάδες εκεί πάνω σα τρία φύλλα χαρτιά πάνω στο τραπέζι κι ένας βασιλιάς που ακόμα δεν έχει γυρίσει την τελευταία του κάρτα. η Βόλφσμπουργκ εκεί σα κάποιος που ξέρει πως η επόμενη Κυριακή είναι εκείνη που μπορεί ν' αλλάξει τα πάντα κι όμως δεν βρίσκει τον τρόπο ν' ανοίξει το δρόμο — τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες εκείνοι εκεί; ναι, αλλά μία εκτός έδρας εκεί όπου οι αντίπαλοι κάνουν ψωμί εκείνοι εκεί φτιάχνουν... αέρα. η Χάιντενχαϊμ εκεί σα εκείνο το σπουργίτη που έκανε μία νίκη εκεί που κανείς δεν περίμενε — ισοπαλία στη Στουτγάρδη εκείνοι εκεί μόλις κατάφεραν να μην πνιγούν σα ψάρι σε δίκτυα. κι η Σαντ Πάουλι; εκείνοι εκεί σα κάποιος που άφησε το ποδήλατο του στο γκαράζ και ύστερα ψάχνει πώς να βγει από το σπίτι — LLLD στους τελευταίους τέσσερις αγώνες εκείνοι εκεί σα να μην υπάρχει σκοπός πια, παρά μόνο η ανάμνηση πως κάποτε υπήρχε κάτι σαν ομάδα εδώ. τέλος πάντων, αυτά εδώ είναι σαν να βλέπεις τους αριθμούς πάνω στον πίνακα σα μικρά παιδιά να γράφουν στον πίνακα της τάξης τους — κάποιοι δείχνουν πως ζουν, κάποιοι ακόμα γράφουν σαν μωρά εκείνοι εκεί πάνω. η εποχή ακόμα γράφεται εκεί στις άκρες του δρόμου όπου κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει όταν φυσήξει ο επόμενος αέρας — κι εσύ εκεί που κάθεσαι σα γέρος ηλεκτρολόγος πάνω στο βήμα σου στην Ρόδο, προσέχεις μόνο ένα πράγμα: εκεί όπου όλα δείχνουν τελειωμένα, εκεί φυτρώνει η επόμενη ιστορία.