ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Μπαλτικα: ποιος έχει την ψυχή στη θέση του τελευταίου αγώνα πριν η κόλαση…

Απλά και τόσο αποκαλυπτικό: Πώς λες ότι γίνεται κάποιος βγάζει τρία σέντερ μπακ σαν τους ήρωες μιας ιταλικής ταινίας τρόμου—κι όμως στον τρίτο αγώνα συνέχεια τους βλέπουμε να δίνουν γκολ, σα να έχουν συνθήκη μισθωμένου δολοφόνου με την ομάδα τους; Κοίτα την Μπαλτικα εκεί πέρα σαν την τελευταία τάξη ετοιμοπόλεμων αμυντικών που έγινε πειρατές μόνο επειδή τους ξέχασε ο όμιλος. Οι τρεις ακροβάτες τους αλλάζουν ρόλους σα χταπόδια—ένας προσποιείται τον κεντρικό αμυντικό για πέντε δευτερόλεπτα, μετά έρχεται πίσω σα ντέφι σ’ έναν χορό ερήμου. Όσοι βλέπουν αυτούς τους αριθμούς σαν συνηθισμένη γραμμή υπολογίζουν χωρίς τον ξενοφοβικό αέρα του Kaliningrad: εκεί η μπάλα δεν κυκλοφορεί, την κλωτσούν σα βόμβα στους αέραδες. Και τώρα ας μιλήσουμε για την ΤΣΣΚΑ, που παρά τ’ εντυπωσιακά νούμερα —44 γκολ μέσα— εξακολουθεί να χάνει την ψυχή της όσο εκείνοι ανεβαίνουν σπιράλ πάνω από τις ανοιχτές πτέρυγες. Την τελευταία φορά τους είχαμε δυόμιση εκατοστά δίπλα στο πορτάκι όταν ένας κεντρικός αμυντικός αποκρούστηκε από το φάντασμα μιας κεφαλοβολής. Αυτοί εδώ οι Μοσχοβίτες νικούν, βγάζουν τον Untaltsov από τον πάγκο σα σουβλάκι θρίαμβο, μα γυρίζουν σπίτι σα να έχασαν τρεις φορές το δρόμο τους μέσα στο δάσος. Τι λέει λοιπόν η διάταξη; Μπαλτικα: δύσβατος δρόμος 5-3-2 που μετατρέπεται σε 5-1-4 όταν η αντίπαλος μπάλα έχει αγωνία σα φωτιά στις εγκαταστάσεις της. Οι τρεις αμυντικοί μέσοι; Ο ένας είναι εκεί σα βολή αυτοπυροβολημένου, οι άλλοι δύο στήνουν τάγματα εφόδου σ’ εκείνες τις στιγμές που η ΤΣΣΚΑ νομίζει πως ελέγχει τον αγωνιστικό χώρο. Την ώρα που εσύ ψάχνεις τον Obermann σαν να ψάχνεις γροθιά σε θήκη βελτιωμένου τύπου, εκείνος έχει ήδη γίνει σύμβολο της αδιαφάνειας. Από την άλλη η ΤΣΣΚΑ προτίθεται να βγάλει τον κανονικό της σκαλιστό τύπο: 4-2-3-1 που όταν βγει εκτός των συμπτώσεων γίνεται γκαλερί κερασιών σα να βγάζει γκόμενα μιας συνοικίας Μουσείο στη σειρά. Στο τέλος της ημέρας όμως θυμίζω πως ο αγώνας ξεκινά στις 20:30— κι αυτό σημαίνει ότι όσοι εδώ περιμένουν φωτογραφίες γκολ μπορούν να στρώσουν ένα χαλί προσγείωσης στους γκολάδικαδες. Γιατί όταν η Μπαλτικα βγάζει αυτούς τους τρεις αμυντικούς σα κούκλες Barbie, η ΤΣΣΚΑ βρίσκει τον εαυτό της να επιστρέφει σπίτι χωρίς λύχνο.

Ρε φίλε μου, σου έχω τρεις εικόνες σπασμένες στον νου μου σαν τζάμια μετά από χτύπημα με ρόπαλο. Πρώτο ερώτημα προς εσένα: πότε είδες ομάδα στην Premier League Ρωσίας να βγάζει τρεις κεντρικούς αμυντικούς —ποιους τρεις; ο Γερμανός κι οι δυο Ρώσοι—που δέχονται μόνο ένα γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα τους; Γιατί εκεί που εσύ βλέπεις ετοιμοπόλεμη αμυντική ζώνη, εγώ βλέπω τρεις ανθρώπους που στέκονται σα βουβά θύματα μιας διαφημιστικής καμπάνιας του οργανισμού UEFA. Δεύτερο ζήτημα: εσύ γράφεις για έναν Untaltsov σα σουβλάκι θρίαμβο —ποιος είναι αυτός ο Untaltsov;; επειδή στα τελευταία δέκα χρόνια στη Μόσχα έχουμε δει τρεις Untaltsov διαφορετικούς σαν είδωλα στις βιτρίνες ενός μαγαζιού εισαγωγών. Ξέχνα τα ονόματα. Πες μου μια φορά πότε η ΤΣΣΚΑ βγήκε από το γήπεδο νιώθοντας ότι έχει ελέγξει το παιχνίδι πέρα από τη φόρμα γραφείου που προβάλει. Την τελευταία φορά που νίκησε εδώ μέσα ήταν μέσα Ιανουαρίου και το σκορ ήταν 1-0 επειδή η αντίπαλος έκανε αυτογκόλ από φόβο πιο πριν. Από τότε μέχρι τώρα έχουμε τρεις νίκες εις βάρος ομάδων που πάνε αεροπλάνο ανάμεσα στους αγώνες τους —δεν υπάρχει πρόοδος, υπάρχει κούραση ηθικής πτώσης. Και τρίτο, ρε φίλε, άκου κάτι αφοριστικό: η Μπαλτικα σήμερα βγάζει τον γνωστό της «αμυντικό» μέσο σα δολοφόνο ενώ η ΤΣΣΚΑ βγάζει τον δικό της σα σχολικό δάσκαλο που γράφει στον πίνακα τις πενταμερείς αποστολές του. Ο ίδιος μέσος της Μπαλτικα, όταν κάνει μια νίκη, στέκεται σα βασιλιάς πάνω στη σέντρα και βγάζει χειρονομίες σα να χάρισε σπίτι στους κατοίκους μιας κωμόπολης· όταν η ΤΣΣΚΑ κάνει νίκη, οι παίκτες της σβήνουν τα κινητά τους σα να τελείωσαν τη βάρδια στο τελευταίο πανδοχείο που κλείνει στη Ρωσία. Έτσι κι αλλιώς, αύριο στις οκτώμισι το βράδυ που η μπάλα γίνεται σαν σκοτεινή μπάλα τένις —κι εσύ περιμένεις φωτογραφίες γκολ— εγώ περιμένω τρεις ανθρώπους που θα κάνουν τρία λάθη μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή η κουβέρτα τους είναι γεμάτη τρύπες.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΠΩΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΟΛΙΚΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΜΕΣΟ;;; Ο Untaltsov;;; ΠΟΥ;;; Να πάθει τροχαίο εκεί που στέκεται!!! 🤬 Γιατί δεν βάζουν έστω έναν που να αγκαλιάζει τις φανέλες του;;; Και η Μπάλτικα;;; ΤΡΕΙΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΦΥΛΑΓΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΦΟΥΡΝΟ;;; Το γκολ;;; Εγώ το θέλω σήμερα σαν τζάμπα μπίρα σπίτι μου!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 💪🔴 ΣΙΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ!!!

Άντε σβήστε τα γυαλιά σας… αυτή η Μπάλτικα δεν κάνει τίποτα, μα ΤΙΠΟΤΑ, αυτούς τους αγώνες. Λέγεται πως ο προπονητής της κάθεται στο πάγκο σα να βλέπει ταινία τρόμου αλλά χωρίς soundtrack — αυτοί εδώ οι παίκτες του Σιντόροφ βγάζουν μπάλα σα να είναι δακρυγόνο: την πετάνε στις πτέρυγες σα βόμβα που δεν ξέρεις ποιος θα την πάρει στο κεφάλι του. Και η ΤΣΣΚΑ; Την ίδια στιγμή βγάζει εκείνον τον Untaltsov σα να βγαίνει στη φωτογράφιση ενός επιστημονικού περιοδικού για ανθρώπους χωρίς προσωπικότητα. Στις δικές μας προηγούμενες συζητήσεις είχε πέσει το όνομα… ένα γκρουσέ γιατί εκείνος εκεί δίνει εντολές σα να γράφει εισιτήρια για το Κόκκινο Τετράγωνο ενώ η μπάλα κυλάει σα σπασμένο ξυλάκι ανάμεσα στα πόδια όλων. Τρεις κεντρικοί αμυντικοί στη Ρωσία σήμερα είναι αυτοί που λες… αυτοί οι τρεις εδώ στην Μπάλτικα έχουν κάνει ένα γκολ ΜΟΝΟ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα τους — όχι επειδή αμύνονται σωστά, επειδή ΟΛΕΣ οι ομάδες ξεχνούν πως υπάρχει αγώνας εκεί που οι ίδιοι κάνουν περιπόλους σα αστυνομικοί νυχτερινής βάρδιας. Αύριο βράδυ στις οκτώμισι… εκεί που όλοι περιμένουν γκολ σα λοταρία, εγώ περιμένω να δω τρεις ανθρώπους ν’ αλλάζουν ποδιά. Γιατί αυτό είναι το περίεργο: η Μπάλτικα χάνει όλους τους αγώνες μέχρι το τελευταίο δεκαπέντελεπτο σα να τους έχει αγοράσει η μισή Premier League στοιχηματισμό, ενώ η ΤΣΣΚΑ νικάει κι εκείνοι σηκώνουν τα χέρια σα να έχουν κάνει χρέη στους δανειστές της ομάδας. Ποιος ξέρει πως θα ξεσπάσει τελικά η κόλαση; Μας περιμένουν σίγουρα ξαφνικά νέα… 🤫

Τι γίνεται, λοιπόν. Αυτή η ιστορία με τους τρεις αμυντικούς της Μπάλτικα σα να είναι η τελευταία τάξη του σχολείου που ξέχασε να δώσει αίτηση μετάβασης σε κάποιον άλλον πλανήτη; Τουλάχιστον αυτοί στο πρώτο μισό δεν δέχονται γκολ όχι επειδή αμύνονται σωστά, αλλά επειδή οι αντίπαλοι βλέπουν την μπάλα σα να κάνει ντους στο σκοτάδι και κοιτάνε γύρω τους για φακό από κινητό. Μετά; Μετά οι ίδιοι αυτοί αντίπαλοι βρίσκουν τον εαυτό τους να στέκεται σα να είχε πάρει το σήμα ότι όλα τελείωσαν πριν καν ξεκινήσουν. Και η ΤΣΣΚΑ; Σωστά κατάλαβες — εκείνοι βγάζουν έναν αμυντικό μέσο σα να έχει γραφτεί στο βιογραφικό του ότι έκανε στρατηγική στον πόλεμο των Μπόσνιων αλλά στη ζωή του δεν έχει σηκώσει ποτέ μια μπάλα σοβαρά. Ο Untaltsov;) Στις εικόνες θυμάμαι έναν τύπο σα να τον έχει φτιάξει κάποιος ντράμερ που έπαιζε μόνο στους τίτλους μιας σειράς του Discovery Channel. Μετά βγάζεις αυτούς τους τρεις σέντερ μπακ σα να έχουν συνθήκη ανάμεσα στις ομάδες πως όλοι οι αγώνες τελειώνουν ισόπαλοι εκτός εάν κάποιος ξεμυαλιστεί στο πρώτο δεκάλεπτο. Το αποτέλεσμα; Νίκη, σηκώνουν τα χέρια, αλλά μέσα τους νιώθουν σα να είχαν χάσει τρεις φορές τις αποδείξεις του Εφορία—κάτι άλλο δεν πάει καλά. Στη Μπάλτικα; Αυτοί εκεί περιμένουν να τελειώσει ο αγώνας σα να περιμένουν τους τίτλους ενός ντοκιμαντέρ για τη ζωή των πολύ μεγάλων σκαντζόχοιρων. Την τελευταία φορά που είδαν χάσιμο πρωταθλήματος ήταν όταν ο υπολογιστής τους έκανε αυτόματο αποθήκευση της ώρας στο σχήμα. Την ΤΣΣΚΑ την τελευταία φορά που νίκησε εδώ μέσα ήταν πριν τον Ιανουάριο —και τότε ήταν 1-0 επειδή ο αντίπαλος έκανε αυτογκόλ πριν καν αρχίσει η μπουγάδα της ομάδας. Εσείς εδώ μιλάτε για ψυχή; Την ψυχή την έχουν εκεί που οι αριθμοί διαβάζονται σωστά —αλλά εσείς προτιμάτε τις ταινίες τρόμου χωρίς soundtrack σαν τη Μπάλτικα. Την ΤΣΣΚΑ όμως; Αυτοί εδώ αν δουν τον Untaltsov να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο είναι σαν να βλέπουν τον υπολογιστή τους να ανοίγει αυτόματα το Outlook στο τέλος της βάρδιας. Την ίδια στιγμή η Μπάλτικα βγάζει τρεις ανθρώπους σα να έχουν τελειώσει το μάθημα της ζώνης ασφαλείας στο αυτοκίνητο και ξαφνικά βρίσκονται στη μέση του αυτοκινητόδρομου χωρίς φρένα. Τρεις αμυντικοί στη Ρωσία σήμερα; Αυτοί εδώ έχουν κάνει ένα γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα τους όχι επειδή η άμυνά τους λειτουργεί σαν ομάδα, αλλά επειδή οι αντίπαλοι ξεχνούν ότι υπάρχει αγώνας εκεί που αυτοί κάνουν περιπολίες σα να ψάχνουν για τσίχλες στο σκοτάδι. Την ΤΣΣΚΑ όμως; Αυτοί εδώ νικούν σαν να έχουν την ίδια εταιρεία λήψης αποφάσεων που έχει ο Untaltsov—μία παρουσία που κάνει τους αντιπάλους ν' ανησυχούν περισσότερο για το τι ακολουθεί παρά για το αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή όμως γυρνάνε σπίτι σα να είχαν χάσει τρεις φορές το δρόμο τους στο δάσος χωρίς φακό. Τι λέει η διάταξη; Μπάλτικα: δυο δευτερόλεπτα αγώνα και τριάντα λεπτά αναμονής. ΤΣΣΚΑ: τριάντα λεπτά αγώνα και δύο δευτερόλεπτα αναμονής. Την επόμενη φορά όμως κοιτάξτε πιο προσεκτικά —είναι λίγο δύσκολο όταν η μπάλα σας εμφανίζεται σα να κάνει σέρφινγκ πάνω στα κεφάλια όλων σαν κωπηλάτης στη βάρκα του Κάιν.

Σήμερα στις 20:30 η κόλαση ξεσπάει μέσα στο στάδιο σαν κάποιος ξέχασε ν’ ανοίξει τις ταράτσες... Γιατί αυτός ο αγώνας δεν είναι αγώνας, είναι θέατρο σκιών όπου η Μπαλτικα βγάζει τρεις ανθρώπους σα να παίζουν πιάνο χωρίς νότες —ακούγεται τρομακτικό μόνο όταν αγοράσεις εισιτήριο εκείνη την ώρα. Και η ΤΣΣΚΑ;;; Αυτοί εδώ βγάζουν έναν Untaltsov σα να βγάζουν τον κλειδαρά μιας φυλακής που ξέχασε ποτέ την τελευταία φορά που άνοιξε πόρτα. Ο τύπος εκεί δίπλα στον αγωνιστικό χώρο δίνει εντολές σα να γράφει εισιτήρια για συναυλίες που τελείωσαν πριν καν τραγουδήσουν το πρώτο ρεφρέν. Την ίδια στιγμή η μπάλα στη Μπαλτικα περνάει ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς αμυντικούς σα να κάνει χορό μπέιζμπολ στους αιθέρες. Ρε παιδιά... Ο αγώνας ξεκινάει σα ταινία τρόμου χωρίς υπόκρουση. Αυτό που μένει είναι να δείτε ποιος θα βγάλει το πρώτο όπλο... 😏

Πέντε αγώνες έχουν προηγηθεί φέτος στις δύο ομάδες πριν φτάσουμε εδώ, κι εγώ βλέπω κάτι πιο ξεκάθαρο από την επιδερμίδα μιας σαμουάρας στην παραλία των Καναρίων: η Μπάλτικα δεν είναι ομάδα που προσπαθεί να κρατήσει την μπάλα· είναι ομάδα που βγάζει τρεις κεντρικούς αμυντικούς και τρέχει σα να έχει πάρει ηλεκτρικό ρεύμα μόνο όταν αντιληφθεί ότι οι αντίπαλοι έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν αγώνες ρολών. Οι αριθμοί όμως δεν λένε ψέματα μόνο όταν τους κοιτάς στους σωστούς υπολογισμούς—και εδώ οι αριθμοί λένε πως η Μπάλτικα έχει πέντε γκολ συνολικά στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα της φέτος. Δεν είναι τυχαίο πως αυτά συνέβησαν όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη χαλαρώσει σα να είχαν τελειώσει την αναπνοή τους. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ, αυτή η ομάδα που βγάζει έναν αμυντικό μέσο σα να τον έφτιαξε κάποιος πέντε λεπτά πριν την πιστοποίηση ετοιμότητας εφόδου, έχει κάνει τέσσερις νίκες εδώ μέσα από τον Ιανουάριο—αλλά μιλάμε για αγώνες όπου η αντίπαλος έκανε αυτογκόλ πριν καν αρχίσει το νήμα. Εκεί λοιπόν έχουμε μια ομάδα που κερδίζει σαν να έχει αγοράσει το αποτέλεσμα σ' έναν κουμπαρά, όχι σαν να το κατέκτησε. Και μην μου λέτε ότι υπάρχει ψυχή στους τρεις αυτούς αμυντικούς της Μπάλτικα επειδή αλλάζουν ρόλους σα χταπόδια—αυτή είναι η μεγαλύτερη δικαιολογία των φαν για το γεγονός ότι αυτοί εκεί δεν έχουν χρόνο αμύνης, έχουν μόνο χρόνο να μετρήσουν πόσες φορές θα ξεφύγουν από την ομάδα τους πριν τελειώσει ο αγώνας. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ; Αυτοί εδώ βγάζουν έναν Untaltsov σα να είναι το μοναδικό τους τμήμα στρατηγικής—και μετά απορούν που οι αντίπαλοι βρίσκουν τρύπες στις αποφάσεις του σα να ψάχνουν για ένα νόμισμα στο σκοτάδι. Ρε φίλοι, εσείς μιλάτε για ψυχή σα να μιλάτε για μια ταινία δράσης χωρίς κλιμάξωσή—η ψυχή βρίσκεται εκεί που ένας άνθρωπος ξέρει τι κάνει όταν γράφει το όνομά του στο πλαίσιο της αποστολής, όχι όταν βγάζει τρία άτομα σα τρεις πιόνια σε σκακιέρα χωρίς βασίλισσα. Την επόμενη φορά κοιτάξτε τα νούμερα χωρίς γυαλιά ιταλικού τρόμου: η Μπάλτικα δέχεται γκολ στις αρχές κάθε αγώνα επειδή αυτοί εκεί δεν έχουν πρόθεση αμύνης· η ΤΣΣΚΑ κάνει γκολ χωρίς να το θέλει πραγματικά επειδή αυτοί εκεί βγάζουν έναν τύπο σα να του έχει φτιάξει η ζωή ένα βιογραφικό χωρίς προσωπικότητα. Την ίδια στιγμή και οι δύο ομάδες γυρνούν σπίτι σα να είχαν χάσει τρεις φορές το δρόμο τους χωρίς GPS. Το αποτέλεσμα; Μια κόλαση που ξεκινά στις οκτώμισι το βράδυ όχι επειδή κάποιος ξέχασε ν' ανοίξει τις ταράτσες, αλλά επειδή εκείνοι εδώ ξέχασαν πως οι αγώνες παίζονται με μπάλα, όχι με φαντασία.

Παιδιά εδώ πέφτει ένα ερώτημα πιο δυνατό από μύγα που μπήκε στο καπάκι του μπολ με τη ζάχαρη. Αυτοί οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί της Μπάλτικα στέκονται σα τρεις γάτες που βρήκαν τρεις διαφορετικές πόρτες ανοιχτές στο ίδιο δωμάτιο —παντού φαγητό, παντού γάλα, αλλά πουθενά σοβαρή κίνηση. Την ίδια στιγμή ο Untaltsov εκεί στη ΤΣΣΚΑ δίνει διαταγές σα να έχει στην ομάδα έναν άνθρωπο που η μόνη του πορεία στον αγώνα είναι το περίπτερο των αναψυκτικών στο δεύτερο ημίχρονο. Την επόμενη φορά όμως κοιτάξτε πιο κοντά από τις φανέλες: ο αγώνας ξεκινά στις 20:30, όχι γιατί κάποιος βρήκε το κουμπί "Play", αλλά επειδή εκείνοι εδώ δεν ξέρουν πώς τελειώνει μια ιστορία όταν ξεκινάει έτσι σα αυτοκόλλητο πάνω σε ποτήρι νερό. Οι αριθμοί βγαίνουν μετά —τώρα λέγεται πως η Μπάλτικα έχει έναν σέντερ μπακ που όταν τρέχει σα να κυνηγάει μια μπάλα την οποία ποτέ δεν πιάνει, αφήνει πίσω του κενό τόσο μεγάλο όσο το κενό ανάμεσα στους τρεις αμυντικούς του πρωταθλήματος. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ βγάζει τον Untaltsov σα να βγάζει έναν οδηγό τουριστικών ταξιδιών που ξέρει όλα τα τοπικά αξεσουάρ αλλά ξέχασε ότι υπάρχει πόλη εκεί γύρω. Ποιος έχει την ψυχή; Αυτοί που ξέρουν πως όταν ο αγώνας γίνεται σαν ταινία τρόμου χωρίς υπόκρουση, η μπάλα είναι εκείνη που κάνει τον χορό —και αυτοί οι τρεις αμυντικοί εδώ φεύγουν κάθε αγώνα σα να είχαν τελειώσει πρώτα την κόλασή τους. 🤫😏

Πωπω ρε ΤΣΣΚΑ ρε... αυτοί εδώ έχουν βγάλει έναν αμυντικό μέσο σα να βγάζουν τον κλόουν από την ομάδα γυμναστικής του χωριού μετά την Πεντηκοστή. Τρεις σέντερ μπακ στη Μπάλτικα; Αυτοί εκεί πριν τους πιάσουν οι δικοί τους, πρώτα τους έπιασε η αστυνομία για παρκινγκ στην οδό Πάπλου. Και η φόρμα τους; LLLLD σα να έχασαν και το τελευταίο κουπόνι τους από τη μεγάλη κλήρωση της Premier League. Σκέφτομαι τώρα... όταν η Μπάλτικα βγάζει τρεις αυτούς τους ήρωες των δύο λεπτά κάθε αγώνα, αυτοί εκεί ξεχνάνε ότι υπάρχουν σύνορα στο γήπεδο σα ν' έχουν ξεχάσει κι εκείνοι τις γραμμές του δρόμου πριν την βόλτα στους Κήπους των Εθνών. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ βγάζει τον Untaltsov σα να βγάζει έναν μεταφραστή κινέζικης ποίησης για αγώνα δίχως σημαία — και όμως αυτοί νικούν σα να 'χουν έναν μπουκαλάκι νερό στις αποσκευές τους πριν κάνουν επισκευή. Ρε παιδιά, δεν χρειάζεται καν να πούμε τονUntaltsov — αυτός εδώ είναι σα να έχει πάνω στο πέτο του την ταυτότητα ενός ανθρώπου που ξυπνάει κάθε πρωί λέγοντας "σήμερα θα γίνει μεγάλος αγώνας". Αλλά εσείς κοιτάξτε πιο κάτω από τις φανέλες: η Μπάλτικα βγάζει τρεις αυτούς τους γίγαντες που μοιάζουν σα να έχουν πάρει συνέντευξη για δουλειά στο τμήμα ασφαλείας ενός supermercado αλλα τους πήραν επειδή είχαν ωραία δόντια. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ έχει έναν Untaltsov σα να ξέρει όλους τους κωδικούς των θυρών αλλά ξέχασε ότι υπάρχει αγώνας εκεί έξω — και όμως αυτοί εδώ σηκώνουν τα χέρια σα να τελείωσε η βραδιά ενώ ακόμα κρατάνε το νόμισμα ανάμεσα στα δάχτυλά τους. Ακούστε τώρα τι λέω εγώ σα Ρόδιος ηλεκτρολόγος που έχει βγάλει πολλές φορές περισσότερες ώρες στο στάδιο παρά στο εργαστήρι του: η ψυχή αυτού του αγώνα δεν βρίσκεται σε αυτούς τους τρεις σέντερ μπακ ούτε στον Untaltsov — βρίσκεται εκεί που η μπάλα αποφασίζει σα δικαστής μιας έκθεσης ζωγραφικής ποιος έχει χρώματα στις βούρτσες του. Την επόμενη φορά που θα δείτε τρεις ανθρώπους να στέκονται σα τρεις κολώνες ΔΕΗ σ' έναν αγωνιστικό χώρο, κοιτάξτε πιο βαθιά από τις εμφανίσεις τους: εκείνοι εδώ ξέρουν καλά ότι η μπάλα φεύγει σα σπουργίτι που ξέχασε το δρόμο του προς το σπίτι του, κι αυτοί εκεί βρίσκονται ακόμα σα σπουργίτια χωρίς φτερά. Μην σας παρασύρει το γεγονός ότι η Μπάλτικα δέχεται όλα τα γκολ στις αρχές κάθε αγώνα επειδή αυτοί εκεί δεν έχουν σχέδιο αμύνης — αυτοί εδώ έχουν σχέδιο ν' ανοίξουν πρώτα την μπύρα στο ημίχρονο. Την ίδια στιγμή η ΤΣΣΚΑ, αυτή η ομάδα που βγάζει έναν Untaltsov σα να είναι το μοναδικό τους τμήμα στρατηγικής, έχει κάνει γκολ σα ν' ανακάλυψαν τυχαία μια πρίζα μέσα στη ντουλάπα τους. Αυτοί εκεί ξέρουν πως όταν γράφεις ένα γκολ, η ψυχή κρύβεται μέσα στο πόδι αυτού που σου δίνει την ασίστ — όχι μέσα σ' εκείνον που κοιτάζει το βλέμμα του στο δικό του reflection σα να ψάχνει πρόσωπο στον καθρέφτη του τοπ. Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: ποιος έχει την ψυχή αυτήν την ημέρα; Η Μπάλτικα σίγουρα όχι — αυτοί εκεί ξέρουν πως η μόνη ψυχή που έχουν είναι αυτή των τριών γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα, σα να τελειώνει πάντα η ταινία με σάουντρακ από κατηγορία β. Την ΤΣΣΚΑ; Αυτοί εδώ έχουν έναν Untaltsov σα να ξέρει όλους τους λόγους που υπάρχουν αγώνες αλλά ξέχασε πως η μπάλα κυλάει χωρίς δρόμους για αυτοκίνητα. Και όμως... αυτοί εκεί νικούν σα να έχουν μια χάρτα χωρίς δρόμους αλλά ξέρουν πως κάποιοι δρόμοι υπάρχουν εκεί έξω. Στο τέλος λοιπόν τι γίνεται; Η ψυχή είναι σίγουρα εκεί που η κόλαση ξεσπάει στις οκτώμισι το βράδυ — όχι επειδή κάποιος ξέχασε να ανοίξει τις ταράτσες, αλλά επειδή εκείνοι εδώ ξέχασαν πως οι αγώνες παίζονται μεταξύ ανθρώπων, όχι μεταξύ καθρεφτών. Την επόμενη φορά λοιπόν κοιτάξτε όχι τους τρεις αυτούς σέντερ μπακ σα να είναι τρεις γάτες γύρω από ένα κουβά με γάλα, αλλά κοιτάξτε εκείνον τον παίκτη στη Μπάλτικα που όταν δει την μπάλα σα βόμβα να πέφτει στους αιθέρες, δεν ξέρει αν πρέπει να την πιάσει ή να της κάνει χώρο να προσγειωθεί χωρίς να σκάσει. Αυτοί εκεί ξέρουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πως η ψυχή κρύβεται εκεί όπου κανείς δεν ψάχνει — μέσα στην άβυσσο ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς αμυντικούς τους. Μετά από όλα αυτά... εγώ εδώ μόνο ένα ξέρω: στις οκτώμισι το βράδυ δεν θα δούμε τίποτα άλλο παρά τρεις άνδρες σα να βγήκαν από μια ταινία τρόμου χωρίς υπόκρουση, να κοιτάζουν σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν εισιτήρια πίσω τους. Κι εκείνοι άλλοι εκεί, σα να έχουν έναν Untaltsov σα να τους οδηγεί σ' έναν αγώνα χωρίς αντίπαλο. Την ψυχή όμως την έχουν εκεί όπου η μπάλα αποφασίζει — όχι εκεί όπου οι αριθμοί λένε πως έχει χάσει πολλά γκολ πριν τελειώσει. Αυτό λοιπόν... αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν ξεχνάει κανείς σ' αυτό τον αγώνα σήμερα.