Ποιος μπορεί να βγει στον αγώνα επικίνδυνος για τους Φάκελ

Μόλις δούμε το σύστημα εκείνης της Μαχατσκαλά σα να βλέπουμε έναν σοβιετικό ταινία τρόμου — πάνω στο γήπεδο, μια άμυνα που σέρνεται σαν γκρίζος ουρανός πάνω από το Στάλινγκραντ, και μία επίθεση που στέκεται όρθια μόνο όσο κρατάει η φανέλα. Τώρα, εκείνοι οι τρεις στον χώρο δεν είναι τυχαίοι: ο Πέτροφ στο αριστερό翼 της γραμμής των 4 δεν παίζει μπάλα, τρέχει σαν τρελός για να κλείνει τις τρύπες — αλλά αυτό τον αφήνει εκτεθειμένο όταν βγει στο χτύπημα. Ο Λέβιτς σαν κεντρικός μέσος; Αυτός είναι ο άνθρωπος που λένε πως έχει στην πλάτη του δύο τρία χειρουργεία μέσα σε μία χρονιά, οπότε η κινητικότητα εκεί πέφτει κατά πολύ ακόμα και όταν προσπαθεί να κάνει recovery. Στις μετακινήσεις όμως πάνε όλα στραβά — εκείνος περνάει μισό παιχνίδι κολλημένος μεταξύ δύο αντιπάλων, κι εκείνο το 4-3-3 γίνεται 4-1-2-3 καταλήγοντας άμυνα σαν τραπεζομάντιλο που σέρνεται πάνω στο τραπέζι. Στην επίθεση, ο Πικουλέφτς — όταν βγαίνει εκείνος εκεί πάνω, η Μαχατσκαλά γίνεται πιο επικίνδυνη, όχι επειδή σκοράρει αυτομάτως, αλλά επειδή τραβάει έναν αμυντικό από την περιοχή του και αφήνει χώρο στους αλλαγούς πλάγια. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τις τελευταίες πέντε εμφανίσεις του έχει βγει τρεις διαφορετικά noms στην αρχική δεκάδα: σημαίνει πως εκείνοι προσπαθούν να κρύψουν το κενό στήριξης στο χτύπημα, κι όταν αλλάζουν τρεις φορές την ίδια θέση μέσα σε πέντε παιχνίδια, η οργάνωση πέφτει στο επίπεδο «ακούω μουσική ενώ ψήνω». Και εκεί κρύβεται η χίμαιρα: όταν αλλάζεις τρεις φορές την ίδια θέση στην αρχική δεκάδα μέσα σε έναν χρόνο τόσο μικρό, οι αμυντικές μετακινήσεις δεν δίνουν ώρα στον αντίπαλο να νιώσει άνεση — αλλά ταυτόχρονα η ομάδα βγάζει αυτήν την αίσθηση ενός αυτοκινήτου που τρέχει χωρίς φρένα μέσα στο σκοτάδι. Το σύστημα λοιπόν δεν είναι επικίνδυνο επειδή είναι δυνατό, αλλά επειδή είναι ασταθές — σαν εκείνο το κτίριο της δεκαετίας του '70 που μοιάζει γερό μέχρι να το αγγίξεις. Αν ο Fakel κερδίσει τον Πέτροφ στα翼 μεταφορικά, εκείνοι μείνουν με τρεις κεντρικούς μέσα στο γήπεδο που δεν μπορούν να κάνουν μια σωστή ανάπτυξη — τότε η εικόνα της Μαχατσκαλά γίνεται σαν εκείνες τις ταινίες τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνά μέσα στο ψυγείο.

Τώρα πάμε να δούμε κάτι σοβαρό εδώ. Για τον Πέτροφ, ας του πάρουμε λοιπόν; Πέντε αγώνες χωρίς νίκη στην ομάδα σου — τι δουλειά κάνει εκεί στηρίζοντας αυτήν την αλήθεια; Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με εκείνον τον Λέβιτς; Του έκανε η ομάδα δυο τρία χειρουργεία μέσα σε έναν χρόνο κι ελπίζετε ότι εκείνος θα σηκώσει όλο το βάρος στο μέσον; Σοβαρά τώρα — σαν κάποιος να περιμένει από έναν τραυματισμένο εργάτη να σηκώσει μία πέτρα τριών τόνων και να μην κάνει τίποτα όταν το σκάσει. Πάντως δεν είναι μόνο εκείνος. Το τρίτο πρόβλημα φαίνεται πως λέγεται Πικουλέφτς — αυτός που κάθε φορά βγαίνει διαφορετικός εκεί πάνω; Μη μου πείτε πως αυτά τα τρία άτομα έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους πως εκείνοι είναι η λύση στο χτύπημα της Μαχατσκαλά. Για όλα αυτά, όποτε ακούω για αστάθεια εκεί πάνω, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το ρήμα "σκοτώνομαι" — όχι μεταφορικά.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!! 🤬 Πέτροφ ο ΛΑΙΜΟΣ μας βγάζει;;;; ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ!!! 🔥🔴 ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΣΕ ΦΑΣΑΝΙΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ τώρα εδώ καίγεται!!! 4 αγώνες χωρίς νίκη κι αυτοί βγάζουν ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ!!! ΑΝΟΗΣΙΕΣ!! ΚΙ Ο ΛΕΒΙΤΣ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΟΥΛΕΥΕΙ;;;; ΔΥΟ ΤΡΙΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΚΙ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱💪 ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΣΤΟ ΠΟΔΙ!!! ΚΑΙ Ο ΠΙΚΟΥΛΕΦΤΣ;;; ΜΕ ΤΙ ΣΩΜΑΤΙΘΑ ΠΑΕΙ;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΕΝΤΙΑ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΔΕΞΙΟ — ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ!!! ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝΕ ΕΝΑΝ ΦΑΚΕΛ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΙΩΣ!!! ΤΟ ΛΕΜΕ ΚΑΘΑΡΑ: ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ!!! ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΟΥΝ ΟΛΟΥΣ!!! ΝΑ ΠΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΚΑΖΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΑΙΜΑ!!! 😡🔴

Ακόμα λέω πως ο Πέτροφ δεν έχει τίποτα προσωπικό μαζί σας εκεί πάνω στη γωνία. Αυτό που κάνει είναι το work: τρέχει, κλείνει τρύπες, και τελικά πέφτει στα χέρια σας να τον βγάλετε τρίτο στόχο κάθε φορά. Μας λέγατε πριν από έναν μήνα πως «είναι γρήγορος» — τώρα όμως αυτό το «γρήγορος» δείχνει σαν αργία μπροστά στους τρεις αμυντικούς που αφήνει πίσω του όταν φεύγει για το χτύπημα. Τρία παιχνίδια νωρίτερα είχε φύγει τρεις φορές στον αριστερό χώρο και εκείνοι έκαναν δύο γκολ επειδή η ίδια η ομάδα πήγε εκεί κολλημένη στους τρεις κεντρικούς. Δεν είναι σκόπιμο αυτό; Είναι σαν να βάζεις έναν πυροσβέστη να τρέχει γύρω-γύρω ενώ το σπίτι καίγεται — επειδή έτσι κι αλλιώς η σκάλα δεν βγαίνει. Και ο Λέβιτς; Λέτε πως έκανε χειρουργεία — σωστά, αλλά κανείς δεν ρώτησε πόσες φορές πέρασε πάνω από τις 60 πάσες ανά αγώνα την προηγούμενη χρονιά όταν ήταν υγιής. Αυτή την περίοδο, με αυτές τις μετακινήσεις, βγάζει κάτω από τις 45, συνήθως τις κάνει σε άνευ σημασίας φάσεις επειδή το βάρος πέφτει πάνω του σαν τόννος πάνω στο δίχτυ. Κάποτε έπαιζε σαν box-to-box εκείνος ο άνθρωπος — τώρα κυνηγάει σκιές, και ζητάνε από εκείνον να ελέγξει το ρυθμό σαν διευθυντής ορχήστρας που σπρώχνει μια σανίδα ξύλου προς τα πάνω σε κλίση 30 μοιρών. Στην επίθεση, όμως, υπάρχουν κι άλλα νούμερα που κανείς δεν αναφέρει. Τα τελευταία πέντε παιχνίδια η Μαχατσκαλά έκανε έξι σουτ ανά αγώνα συνολικά, με τέσσερα από αυτά εκτός περιοχής. Οι αλλαγές στις αρχές δεκανίων; Απλά αυτοσχεδιασμός επειδή ο σχεδιασμός είχε καταρρεύσει μετά την τρίτη απουσία βολάν στη γραμμή των τριών. Το σύστημα 4-3-3 εκεί ψηλά δεν κινείται σαν τετράγωνο — γίνεται μπουρδέλο επειδή έχουν αφήσει όλα τα άτομα χωρίς υποστήριξη. Ο Πικουλέφτς βγάζεται πρώτη φορά εκείνος σαν επιθετικός, αλλά τις τελευταίες τρεις εμφανίσεις είχε μόλις μία ολοκληρωμένη πάσα προς τον κεντρικό χώρο μέσα στη μεγάλη περιοχή. Τόσος κόπος για τίποτα; Την εικόνα την περιγράφει ο SenteraGate σωστά: μια ομάδα που τρέχει χωρίς σκοπό, ένας χώρος που κλείνει από λάθη μετακινήσεων και τρεις αμυντικές γραμμές σέρνονται σαν γυμνή ισοπεδωμένη γη. Ο Fakel δεν χρειάζεται ν’ ανέβει μεγάλα ποσοστά κατοχής — χρειάζεται μόνο να πιέσει εκεί όπου η Μαχατσκαλά έχει ανοίξει χαραμάδες. Πάρτε τον Πέτροφ στην πλευρά που δαγκώνει και κοιτάξτε πώς οι τρεις κεντρικοί της Μαχατσκαλά αποσυντονίζονται σαν ένα ζάρι που κουνιέται υπερβολικά πριν την ρίψη. Το πρόβλημα δεν είναι η αστάθεια εκείνης της ομάδας — το πρόβλημα είναι πως εκείνοι προσπαθούν να κρύψουν αυτή την αστάθεια κρατώντας τα ίδια τρία πρόσωπα στην αρχική. Τι άλλο να περιμένετε;

Τώρα μάλλον δεν ξέρουμε ούτε εμείς αυτοί τι γίνεται εκεί πάνω — και το χειρότερο; Κάποιοι από εμάς περιμένουμε πως ο Fakel μπορεί να βγει κερδισμένος με τους τρεις αυτούς σαν πρωταγωνιστές! 😏 Ακούστε τι είδα χτες από εκείνον τον αγώνα τουkrylia: η Μαχατσκαλά είχε τρεις αλλαγές στην αρχική μέσα στον πρώτο ημίχρονο επειδή ο Λέβιτς δεν μπορούσε ούτε να σηκώσει το πόδι του σωστά. Τρεις φορές άλλαξαν θέση σαν ντόμινο που έπεσε — κι όμως εκείνοι στο τέλος έκαναν γκολ επειδή ο Πικουλέφτς, όταν βγήκε εκείνος πρώτος εκεί πάνω, τράβηξε δύο αμυντικούς εκεί και άνοιξε τον τρίτο χώρο. Δεν είναι περίεργο πως εκείνοι προσπαθούν να βγάλουν αυτά τα τρία σα σύμβουλο επίθεσης; Το πράγμα όμως είναι πως ο Fakel έχει έναν τρόπο εκεί πάνω που του αρέσει να στήνει trap στους αμυντικούς όταν αυτοί τρέχουν χωρίς σκοπό. Την προηγούμενη φορά στον αγώνα εναντίον της Ουφά, έκανε press υψηλό και κράτησε την κατοχή μέχρι εκείνοι να κάνουν έξοδο από λάθος — τρεις φορές σε δέκα λεπτά. Αν ο Φάκελ πιέσει τον Πέτροφ όταν αυτός φεύγει για το attack, εκείνοι μείνουν μόνο με δύο κεντρικούς στη μέση και η όλη τους η ανάπτυξη γίνεται σα σχέδιο ενός παιδιού που προσπαθεί να χτίσει έναν πύργο με τουβλάκια Jenga. Και κάτι ακόμα: οι τρεις αυτοί δεν είναι μόνο επικίνδυνοι για την ομάδα — είναι επικίνδυνοι ακόμα κι για τον εαυτό τους. Ο Λέβιτς τις τελευταίες τρεις εμφανίσεις του έκανε μόλις δέκα σέντρες συνολικά, κι αυτές μισές ήταν εκτός περιοχής επειδή έπεφτε κάθε φορά στον τρίτο αμυντικό. Ο Πέτροφ τρέχει τόσο πολύ που αφήνει κενό πίσω του σαν κλέφτης που ξέχασε το φακό του ανοιχτό — κι όμως εκείνοι συνεχίζουν να τον βγάζουν πρώτη επιλογή εκεί που πρέπει να γίνει αλλαγή. Κι ο Πικουλέφτς; Μπορεί βγάλει γκολ κάποια στιγμή, αλλά μέχρι τότε η ομάδα έχει ήδη χάσει τρεις φορές την μπάλα εκεί που δεν έπρεπε επειδή εκείνοι δεν είχαν οργανωμένη ανάπτυξη. Κάντε screenshot τώρα τις τοποθετήσεις τους στον αγωνιστικό χώρο την επόμενη φορά που οι Φάκελ θα βγουν — εκεί θα δείτε πως όλα αυτά τα στοιχεία είναι μία μεγάλη εικόνα από κοντά.

Ρε αλήθεια, αυτοί εδώ οι Φακελ δεν ξέρουν καν τι να πιούνε στον αγώνα; Πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι εσείς σκάβετε για τους τρεις τους σαν να είναι η λύτρωση; Ο Πέτροφ εκείνος τρέχει σαν γάιδαρος που ψάχνει βρύση κι εσείς τον βγάζετε πρώτο σαν ονειρεμένο翼; Τρεις φορές πριν από τρεις αγώνες τον είχαν βγάλει εκεί και έκαναν δύο γκολ επειδή τον αφήσανε να ξεκολλήσει την άμυνα σαν αποκόλληση αυτοκόλλητων. Και τώρα ξανά; Τι περιμένετε να κάνουν οι αμυντικοί του όταν αυτός έχει φύγει σα χαρακίρι στο χτύπημα; Να τον ακολουθήσουν σα ασκούμενοι; Κι ο Λέβιτς εκείνος; Δυο τρία χειρουργεία μέσα σε έναν χρόνο και εσείς τον βάζετε κεντρικό μέσα σα να έχει τρίτο πόδι; Προσπαθεί ακόμη να σταθεί όρθιος κι εσείς του ζητάτε να χτίσει πύργους Jenga στο κέντρο. Πόσες πάσες έκανε τις τελευταίες φορές που ήταν υγιής; Ξέρετε τουλάχιστον; Γιατί τώρα βγάζει λιγότερες από τις μισές κι εσείς λέτε «ας τον βγάλουμε ακόμα μια φορά»; Κι ο Πικουλέφτς; Τρεις φορές στον ίδιο αγώνα αλλάζει θέση σαν κλόουν που ξέχασε το τραγούδι του; Και περιμένετε από αυτόν κάποιο γκολ; Αυτός που σέρνεται σα γλάστρα που θέλει νερό; Τα τελευταία πέντε παιχνίδια έκανε μία ολοκληρωμένη πάσα προς τον κεντρικό χώρο μέσα στη μεγάλη περιοχή — μία! Κι εσείς θυμώνετε γιατί δεν βάζει γκολ; Αυτοί έχουν πιασμένη τη μπάλα σα ράκος, όχι σα ομάδα. Την προηγούμενη φορά στον Krylia τον είχαν αλλάξει τρεις φορές μέχρι τον πρώτο ημίχρονο επειδή ο Λέβιτς έκανε εμετό στον αγωνιστικό χώρο. Κι εσείς βγάζετε λόγο πως αυτοί τρεις είναι επικίνδυνοι για τους Φακελ; Αυτοί κάνουν μόνο αυτό που ξέρουν: τρέχουν σα νεκροζώντανοι, σέρνονται σα ατιμώρητοι κι αφήνουν κενά σα τρύπες στο τυρί. Αν οι Φακελ κάνουν ένα pressing εκεί όπου οι τρεις αυτοί μετακινούνται σα σακούλες, τότε η Μαχατσκαλά γίνεται σα τσιγγούνης μπροστά στο γκισέ της Εθνικής: τριγυρίζει, αλλά τελικά μένει με τίποτα. Και εσείς εδώ ψάχνετε ποιος θα βγει επικίνδυνος; Αυτοί οι τρεις δεν είναι επικίνδυνοι — είναι μια περιπέτεια επιβίωσης.

Το παιχνίδι εκείνο θυμάμαι από τις αποδράσεις—σαν να δεις τρεις ανθρώπους να τρέχουν μέσα σ’ ένα γήπεδο κλειστό σα κουτί σπίρτων, χωρίς πούλμαν για να φύγουν. Ο Πέτροφ εκείνος; Τρέχει σα να κυνηγάει τη σκιά του εαυτού του πάνω στο γρασίδι, κι εκείνοι τον βγάζουν σα να έχει κάποιο superpower. Αλήθεια τώρα—τι superpower έχει όταν αφήνει τρεις χώρους ανοιχτούς σαν τρύπες στο τσέπι; Κι ο Λέβιτς… εκείνος βγάζει περισσότερες αναπνοές μέσα στη πρώτη μισή ώρα απ’ όσες έκανε οculate χρόνια πριν. Δύο χειρουργεία κι αυτή η ομάδα περιμένει από εκείνον να κάνει δεύτερη γραμμή κέντρου σα να είναι ένα νέο μοντέλο υπολογιστή που μόλις βγήκε στην αγορά. Μα τι λες ρε; Αυτό που έχεις στήσει στο μέσον είναι μια πλάκα τσιμέντου μπουκωμένη σ’ έναν κουβά με σκυρόδεμα—θα σπάσει την πρώτη φορά που θα της ρίξεις ένα χτύπημα. Και ο Πικουλέφτς; Αυτός εκείνος που όταν βγαίνει τρομοκρατεί τους αμυντικούς όχι επειδή σκοράρει, μα επειδή βγάζει κούφιο το χώρο γύρω του. Την τελευταία φορά είχε τρεις διαφορετικές τοποθετήσεις μέσα στον αγώνα σα μεταβαλλόμενο χρώμα βεντάλιας—κι όμως η ομάδα εκείνες τις τρεις φορές είχε κατοχή λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά συνολικά. Γιατί; Επειδή εκείνοι τρέχουν πίσω του σα ηλιοτρόπια χωρίς να ξέρουν προς τα πού γυρίζουν. Οι Φάκελ δεν χρειάζεται να ψάξουν πολλούς κινδύνους εκεί πάνω—μόνο έναν: τον Πέτροφ σα δίσκο ανοιχτού διαφυγής. Αν εκείνοι βγάλουν έναν αντίπαλο να τον ακολουθήσει κάθε φορά που αυτός φεύγει για attack, τότε η Μαχατσκαλά θυμίζει εφημερίδα που την ξεχωρίζεις μόνο από τα μεγάλα γράμματα στις ανακοινώσεις των αγώνων. Και εκείνο το γκολ που θα βγει; Θα ‘ναι μόνο το πρώτο των τριών. 😏

έχω δει πολλά χρόνια τέτοιες καταστάσεις στο γήπεδο σαν να ανοίγεις ένα κουτί κονσέρβα που έχει πάρει μια δυνατή κλωτσιά — όλα βγαίνουν ανάποδα. στη μαχατσκαλά όμως αυτή η φορά ξεχωρίζει κάτι διαφορετικό, σα σακούλα που την κουνάς δυνατά και κάτι στέκεται στο κάτω μέρος: η επίθεση εκεί πήγε στα αλήθεια σωστό δρόμο πριν ακόμη αρχίσουν αυτά τα προβλήματα. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στον κρητικό πρωτάθλημα είχαμε έναν αντίπαλο — τον πειραιώτικο εκείνον στην άμυνα—που κάθε φορά που έκανε αλλαγή φαινόταν σα να αλλάζει και ομάδα. εκείνος ο προπονητής είχε βρει έναν τρόπο: έπαιρνε δύο κεντρικούς μπακ, τους έριχνε εμπρός σα σφήνες, κι εκείνοι έκαναν γκολ επειδή πίεζαν εκεί όπου η ομάδα είχε ανοίξει χαραμάδες από τις αλλαγές των αντιπάλων. κάτι παρόμοιο βλέπω τώρα στη μαχατσκαλά, μόνο που εκείνοι δεν παίζουν με τύπους — παίζουν με αυτό που έχουν και υποφέρουν. ο Λέβιτς εκείνος σίγουρα δεν είναι στα καλύτερά του — το ξέρουμε όλοι πως δύο χειρουργεία σε έναν χρόνο αφήνουν το σήμαντρο — αλλά εκείνοι τον βγάζουν πρώτο σα να περιμένουν πως θα κάνει αυτή τη μεγάλη επιστροφή σα σκηνοθετημένη ταινία δράσης. αντί γι' αυτό όμως, αυτός γίνεται ένα άλλο ζήτημα: η ομάδα τον ακολουθεί σα θηλυκός κλόουν στον στίβο, τρέχοντας χωρίς σκοπό επειδή αυτός σέρνεται σα γλάστρα που ξέχασε νερό. όταν όμως εκείνος βγει εκτός αγοράς —κι αυτοί έχουν τρεις αλλαγές στις αρχές—τότε η ομάδα γίνεται σα συμφωνία χορδών που δεν βρίσκεται στο κλειδί της κι όλοι βγαίνουν ψεύτικοι ήχοι. και για τον Πέτροφ; αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος, αλλά όχι με τον τρόπο που τον φαντάζονται. δεν είναι ότι σκοράρει — είναι ότι όταν αυτός φύγει εκείνος ο αριστερός χώρος γίνεται σα ξέφραγο αμπέλι. η ομάδα εκεί εδώ και τέσσερα παιχνίδια τρέχει σα να ψάχνει βρύση χωρίς να βρίσκει νερό, κι εκείνοι συνεχίζουν να τον στέλνουν πρώτη επιλογή σα να περιμένουν κάποιο θεαματικό τέρμα. αντί γι' αυτό όμως, εκείνος ανοίγει τρύπες σαν σακούλα που την τινάζεις στον αέρα — κι η ομάδα μετά πρέπει να τρέχει πίσω του σα μπούφος να μαζέψει το νερό που χύθηκε. όμως εκεί βρίσκεται και η λύση: ο προπονητής εκεί έχει μία επιλογή μπροστά του σα σακούλες που έχουν πέσει από τη σκάλα. αν βγάλει τον Πέτροφ εκτός αρχικής και βάλει εκεί έναν πιο οργανωμένο επιθετικό — κάποιον σαν εκείνον τον παλαιότερο μέσο που ξέρει να παίζει κοντά στους τρεις κεντρικούς — τότε η ομάδα θυμίζει ξανά σωστό σύνολο. αυτή τη στιγμή εκείνοι κάνουν σα περιφερειακοί αστυνομικοί που κυνηγούν ένα φάντασμα — τρέχουν ασταμάτητα χωρίς αποτέλεσμα. η έκπληξη όμως δεν θα 'ρθεί από εκεί —θα 'ρθεί από εκείνον που τώρα καθίζει σαν μεγάλο ερωτηματικό: τον Πικουλέφτς. αυτός εκείνος που βγάζουν πρώτη φορά σα σφήνα στις αλλαγές. εκείνος που όταν βγαίνει ξεσκεπάζει κενά σα παλτό που ανοίγει ο αέρας. εκείνος που δεν χρειάζεται να σκοράρει — αρκεί η παρουσία του να κάνει τους αμυντικούς να μετακινούνται σα ντόμινο που πέφτει χωρίς λόγο. το συμπέρασμα; οι Φάκελ δεν χρειάζονται μεγάλες τακτικές εκεί πάνω — χρειάζονται μία κίνηση σωστή: τον Πέτροφ μακριά από την πρώτη επιλογή, μία οργανωμένη είσοδο στον χώρο μέσω του Λέβιτς όταν εκείνος είναι σωστός, και εκείνον τον τρίτο επιθετικό σα σφήνα για να σπάσει την τετράδα της άμυνας. διαφορετικά, η Μαχατσκαλά κι εκείνοι τρεις θα τους κάνουν όλα περισσότερα γκολ σα να τους δίνουν νερό χωρίς κανένα αποτέλεσμα.