Αν η Μπαρτσελόνα κερδίσει ακόμα δύο παιχνίδια μέχρι το τέλος της χρονιάς, η Ρεάλ δε…
Μια ώρα αργότερα κι ακόμα κουνάει ο τοίχος. Στη Μπάγερν ήταν τζίφος οι τρεις τελευταίες τους να φεύγουν — εδώ μιλάμε για Λεβάντε, δε βάζουν αντιλαϊκές σειρές έτσι για πλάκα. Στα Χανιά κάποιος πίνει τον τελευταίο του καφέ στο Δικαστικό όταν ρίχνει μια ματιά στον πίνακα της Β’ Λιγκ για τον ΠΑΟΚ Β’ και λέει: «Ρε παιδιά, τι βλέπω; Την τρίτη ομάδα από κάτω να μετράει τον τελευταίο της αγώνα σαν τεράστιο γεγονός; Κι όμως, εδώ γίνεται το ίδιο—αλλά σε εθνικό πρωτάθλημα.»
Βλέπεις, η Μπάρσα έχει στον πλούσιο πάγκο της ξανά τα ίδια τρία γκολ όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζει σα να της λένε οι στατιστικοί αναλυτές «βγάλε τους αριθμούς μιας και είσαι γνωστός» πριν από κάθε ζαριά. Οι ισπανικές ομάδες έχουν δικαίωμα να χάνουν συνέπεια ανάλογα με το πόσο σοβαροί είναι οι αντίπαλοί τους—αλλά εδώ έχουμε τρεις ομάδες που μοιάζουν σα να έχουν ένα κωδικό λογισμικού ανοικτό στο κεφάλι τους: όσοι τυχαίνουν στις τρεις τελευταίες θέσεις, εσύ φεύγεις. Κι αυτός ο κανόνας έχει γίνει τόσο ξακουστός που όταν ο Άρης μπήκε στην επικίνδυνη ζώνη στη δεκαετία του '90 όλοι λέγανε «ξέχασε αυτό το τόσο» — μόνο που εδώ δεν ξεχνάμε τίποτα, γιατί οι νούμεροι δεν είναι αριθμοί· είναι σκόρ.
Το πρωταθλητικό παιχνίδι λοιπόν; Έξι μόλις βαθμούς χωρίζουν τον πρώτο από τον δεύτερο. Η Μπαρτσελόνα κρατάει έναν μικρό φάκελο στην τσέπη της με τρεις αγώνες: βγάζει τρεις νίκες ακόμη και κλείνει τη χρονιά σαν πρωταθλήτρια χωρίς κόπο—αλλά ας μην γελιόμαστε: η ψυχραιμία της Ρεάλ Μαδρίτης στις τελευταίες αγωνιστικές είναι η άκρη ενός στιλέτου που περιμένει στο πλευρό του τσάκου. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα μνήμης: τρεις ήττες συνολικά η Ρεάλ στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια της κατηγορίας στους δρόμους της πόλης—πρόκειται για ιστορικό υπόδειγμα συνέχειας στο μάξιμουμ.
Αυτό που κάνει τις τελευταίες τρεις ομάδες ιδιαίτερες δεν είναι το ότι κάνουν λάθη—είναι το πώς στέκονται μπροστά στην πρόκληση. Η Μαγιόρκα έχει ισοπαλία πέντε φορές στον τελευταίο γύρο· αυτό δεν είναι αβλεψία, είναι στρατηγική. Η Ζιρόνα άλλαξε τρεις φορές προπονητή μέσα στη χρονιά κι έκανε κάτι σχεδόν υπερφυσικό: δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από το πυρ. Κι η Οβιέδο; Πέντε ήττες το ένα μετά το άλλο σαν ένα πνιγμένο γκράφιτι στο τοίχο του σταδίου—αλλά μόλις έχασε τελευταία στιγμή την ισοπαλία χθες βράδυ πετάχτηκε ένα μισό εκατομμύριο τραγούδι από τους οπαδούς της στον ουρανό.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος τρέχει στον τελευταίο γύρο σαν σαλιγκαριούλαιμο—είναι ποιος τελικά φεύγει στην επέτειο. Την άλλη μέρα όλα αυτά γίνονται ιστορία. Στις πρώτες τρεις ομάδες η Λεβάντε έχει γίνει ζώνη θανάτου, όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή δεν πρόλαβαν τον εαυτό τους. Στο κάτω κάτω, η Λά Λίγκα φτιάχνει πρωταθλήματα τόσο γρήγορα που μερικές φορές ξεχνάμε πού βρισκόμασταν πριν ξεκινήσουμε.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι λέτε ρε ξεχνάτε μια μπουκιά πως η Μπάρσα έχει αυτήν τη στιγμή πριν από τους τελευταίους τέσσερις αγώνες ένα τεράστιο κενό αέρα πάνω από το κεφάλι της Ρεάλ;;;; 😱 το δικό της ξέρει πως πρέπει να γίνουν όλα σωστά γιατί ΤΡΕΙΣ αγώνες τους έχουν κι αυτοί δίπλα στους πόρτες του Παραδείσου — ενώ η Μπάρσα πέρσι έκανε λάθη μέχρι την τελευταία ημέρα και βγήκε πρωταθλήτρια μόνο επειδή η ΦΚ ΣΑΝΤΑΝΤΕΡ είχε αυτήν την ιστορική περίοδο… ΤΙ ιστορική;;; ήταν ένας τζιφος!!! 🤬 οι δικοί μας όμως έχουν μια ομάδα σήμερα που όταν βγάζει το ρέλαντ αυτομάτως ξεχνάει και λέει ότι αυτοί δεν έχουν κανέναν άλλο στόχο — ενώ εμείς ξέρουμε πως αυτοί είχαν μία λύση πριν από δέκα χρόνια με τον Ινιέστα στο κέντρο και τώρα;;; τίποτα! απολύσεις εδώ απολύσεις εκεί 💩
και για τις τρεις από κάτω;;; ποιον νοιάζει;;; η Μαγιόρκα μέχρι χθες έκανε ισοπαλία σαν μηχανή λέγοντας «δεν μας βλέπει κανείς» η Ζιρόνα άλλαξε τρεις προπονητές κι έγινε σήριαλ θρίλερ εδώ μέσα ενώ η Οβιέδο πέρσι βγήκαν πριν το φινάλε σα να πέθανε ένας κορυφαίος της ομάδας… 👎 ΑΥΤΟΙ οι τρεις ομάδες δεν είναι ομάδαδες είναι θύματα μιας κατηγορίας που δεν της αρέσει να βλέπει την ουσία: ΟΤΑΝ φύγουν, είσαι ελεύθερος!!! τέλος πάντων οι ισπανικές ομάδες ξέρουν πως ο μόνος τρόπος να σωθείς είναι να χάσεις τον πρώτο του Ιουνίου!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι λες ρε φίλε δεν έζησες τα παλιά γιατί η Λεβάντε είναι μια γερόλυσσα που τρώει αμάχους κάθε χρονιά σα να περνάει κανείς τον Κολόμβο; όταν εγώ ήμουν μικρός στα χέρια της έπεφταν όλοι σα πεσμένα ρόδια — ισπανικές ομάδες στην τελευταία αγωνιστική βλέπεις πως έχουν πάντα κάτι ψυχρό στο βλέμμα τους σα να ξέρουν ότι εκείνες τελειώνουν πρώτες κι όχι αυτές που φεύγουν.
τώρα περίμενε να σου πω ένα παραμύθι βγαλμένο από την ουρά του σκύλου πως πριν δέκα χρόνια εδώ γινόταν χορός: ο δεύτερος έχανε τρεις τελευταίους και ξεχνιόταν η ιστορία όπως η βροχή ξεχνάει τον δρόμο της. η Μπαρτσελόνα παλιά έκανε αυτά τα λάθη κι είχε πάντα κάποιον να της σώσει το κορμί σα μπόλικο νερό σ’ ένα φλογισμένο σπίτι — για παράδειγμα πριν εκατόν δώδεκα χρόνια εκεί πέρα ήταν η Γκρανάδα η οποία έκανε δύο νίκες στις τελευταίες τρεις κι οι βαρελοί της κατηγορίας έφυγαν σα γλάροι από στάχτη. άλλα τότε οι ομάδες είχαν μεγαλύτερο κοιλό στην ψυχή τους, σήμερα μοιάζουν σα ξεκοίλες σα φύκια που ξεβράστηκαν.
εσύ θυμάσαι όμως τι έγινε στη Σούπερλιγκα πριν δέκα χρόνια; όταν η Παναθηναϊκή έφευγε τελευταία στιγμή επειδή μια φουρτούνα τριών αποτελεσμάτων κατάπιε την ομάδα και την έκανε αόρατο στόχο σα νυχτερίδα στην ηλιοφάνεια. ή πριν χρόνια ακόμη στο Κύπελλο των Κυπελλούχων εκεί όπου ένας αγώνας ανάμεσα σε τρεις ομάδες έκανε τον νικητή πρωταθλητή κι όλους τους άλλους να κρύβονται σα μωρά πίσω από τις γάτες τους. όλα αυτά σου θυμίζουν κάτι ωραίο — πως στο τέλος το πρωτάθλημα δε γράφεται μ’ αριθμούς μονάχα αλλά μ’ αίματα, ιδρώτες κι εκείνες τις αστείες στιγμές που σηκώνεις τα χέρια σηκωμένος όρθιος στας κερκίδες γεμάτες φωνές σαν βροχή ξαφνική.
τώρα όμως έχουμε τρεις ομάδες εκεί κάτω που μοιάζουν σα να έχουν βρει τον τρόπο να λένε «εμείς εδώ φεύγουμε, εσείς βρείτε άλλον δρόμο». η Μαγιόρκα φέτος έκανε ισοπαλίες σα ένα παιδί που λέει «δεν με βλέπει κανείς» κι αυτό δεν είναι αβλεψία, είναι σοφία γέρου· όπως αυτοί που λένε «δεν τραγουδώ, γελάω» ενώ κάνουν την κούρσα πιο σκληρή σ’ αυτούς που γλιστρούν. η Ζιρόνα άλλαξε τρεις προπονητές κι έκανε μια χρονιά σα σήριαλ θρίλερ όταν η καρδιά σου νιώθει πως κάθε γύρισμα φέρνει φως ή θάνατο — τελικά όμως βγήκε πάνω σα ζητιάνος στην εκκλησία και μάζεψε κάτι ψωμιά παρηγοριάς.
κι η Οβιέδο; εκείνο το πρωινό που έχασαν τελευταία στιγμή την ισοπαλία κι ένα ολόκληρο στάδιο τραγούδησε σα να βρήκαν τον最后的希望 πριν σκοτεινιάσει ο ουρανός — αυτό δεν είναι λύπη, είναι φωτιά μέσα στον πάγο. τρεις ομάδες σου λένε «εμείς είμαστε αυτοί που αποφασίζουν ποιον φορούν το κίτρινο πουκάμισο τον επόμενο χρόνο», επειδή στη Λεβάντε δεν υπάρχει χώρος για αθώους.
τώρα όσο για τους δυο μεγάλους εκεί πάνω — η Μπαρτσελόνα κρατάει τρεις νίκες σ’ έναν φάκελο σα κάποιος φρουρός σε γέφυρα: τις βγάζει κι όλα τελειώνουν σα παραμύθι χωρίς πικρία. η Ρεάλ Μαδρίτης όμως έχει εκείνον τον ψύχραιο υπολογισμό σα παλαιότερο μπακάλης που ξέρει πόσο ζυγίζουν τα λεφτά του κι ότι τρία τσιγάρα τον κάνουν να σιωπά. τρεις ήττες στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια στους δρόμους της πόλης σου δείχνουν μια συνέχεια σα βουνό που δεν κουνιέται ποτέ — κι αυτό είναι το τρομερό τους όπλο.
ποιος θα φύγει λοιπόν εκεί κάτω; εγώ λέω πως δε γίνεται κανείς να σώσει τον εαυτό του όταν το σύστημα τον έχει βάλει πάντα τελευταίο σα τον οποιοδήποτε αριθμό που ξεχνάει ο οργανισμός σου. εκείνες οι τρεις ομάδες είναι σαν τις εικόνες μιας ταινίας που κάποιος ξεχάστηκε να κόψει στο τέλος — ήρθε η ώρα να γίνουν ιστορία κι αυτές με τη σειρά τους να γίνουν τραγούδι στους οπαδούς που έμειναν ξύπνιοι μέχρι το τελευταίο λεπτά.
Λοιπόν ρε παλικάρια, αυτά τα νούμερα που βγάζετε σα να είναι Π.Μ.Χ. από κάποιον πάγκο; Την τελευταία αγωνιστική οι τρεις τελευταίες ομάδες δεν κάθονται εκεί κουτσαίνοντας επειδή τους βγήκαν αριθμοί στο χαρτί — κάθονται εκεί επειδή στις τελευταίες δεκαετίες όποιος τυχαίνει σ' αυτήν τη ζώνη ξέρει ότι έχει τελειώσει.
Παίρνουμε τον Λεβάντε αυτής της χρονιάς: η Μαγιόρκα έκανε δέκα ισοπαλίες τον τελευταίο γύρο· η Ζιρόνα άλλαξε τρεις προπονητές κι έχασε μόλις την ισοπαλία χθες βράδυ — κι εσύ μου λες πως δεν έχουν συνείδηση της κατάστασης; Αυτές οι ομάδες δεν περιμένουν τυχαίες νίκες· περιμένουν λάθη. Και όταν γίνονται εκείνοι οι τρεις τελευταίοι αγώνες στις αρχές Ιουνίου, το τι συμβαίνει στην έδρα των τριών δεν αφορά μονάχα εκείνες — αφορά και τους αντιπάλους τους, επειδή η Λεβάντε έχει γίνει γκράφιτι στον τοίχο του πρωταθλήματος: όσοι πέφτουν εκεί τελειώνουν ζητιάνες την επόμενη χρονιά.
Εσείς όμως ψάχνετε ποιος κάνει λάθος πρώτο; Η Ρεάλ Μαδρίτης αυτή τη στιγμή έχει τρεις νίκες λιγότερες από τη Μπαρτσελόνα, αλλά ξέρετε τι έχουν κάνει οι τρεις ομάδες που σας μετράνε αυτή τη στιγμή; Την τελευταία αγωνιστική στη Μαδρίτη, την τελευταία στη Βαρκελώνη, την τελευταία στη Βιγιαρρεάλ — και οι τρεις τελευταίες ομάδες ξέρουν ότι εκεί βρίσκονται επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να προσφέρουν. Η ιστορία λέει ότι στις τελευταίες πέντε χρονιές οι ομάδες που βρέθηκαν σ' αυτήν τη θέση έφυγαν σχεδόν πάντα — η πιθανότητα δεν είναι τυχαία, είναι συσσωρευμένη συμπεριφορά.
Εγώ από την Καβάλα σου λέω πως εδώ δεν μιλάμε για ψυχολογία ομάδων· μιλάμε για ποιοτική αυτοεκτίμηση. Η Μπαρτσελόνα μπορεί να βγάλει τρεις νίκες ακόμη κι όλα τελειώνουν — αλλά η ψυχραιμία μιας ομάδας που ξέρει πως μπορεί να κάνει λάθη μέχρι το τέλος δε χτίζεται με τζάμπολ. Η Ρεάλ Μαδρίτης εκεί πάνω κρατάει τρεις αγώνες κλειστούς σαν κάποιος που ξέρει πως ο αντίπαλός του κουβαλάει μόνο χαρτιά για μαντεία.
Και όσο για τους οπαδούς που ψάχνουν φύλλα δάφνης; Τα ίδια έκανα εγώ στη δεκαετία του '90 όταν ο ΠΑΣ είχε τον τελευταίο του αγώνα στη Β’ Εθνική — κοίταζα τον πίνακα κι έβλεπα τρεις ομάδες να κάνουν τον ίδιο χορό όπως σήμερα. Το πρωτάθλημα κερδίζεται στην κανονική διάρκεια, όχι στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές. Όποιος το ξεχνάει, μέσα σ' έναν χρόνο κοιτάζει τις εικόνες των τριών άλλων ομάδων στο παρασκήνιο.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Έξι βαθμοί χωρίζουν τον τελευταίο της Λεβάντε από τον δωδέκατο — όχι πολλά, αλλά όταν κοιτάς τις τρεις ομάδες που στέκονται εκεί κάτω σα σκιές μιας κατηγορίας που δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη, καταλαβαίνεις πως το παιχνίδι έχει τελειώσει πριν καν ξεκινήσει η τελευταία αγωνιστική.
Η Οβιέδο πήρε ένα χτύπημα χθες βράδυ σα να της έσπασαν το τελευταίο δόντι της χρονιάς· πέντε ήττες το ένα μετά το άλλο έκαναν τους οπαδούς της να τραγουδούν σα ν’ άκουγαν την τελευταία τους ανάσα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή στο ποδόσφαιρο από το να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει τελευταία στιγμή επειδή εκείνη την ημέρα τίποτα δεν πήγαινε προς το μέρος σου — κι αυτή είναι η πραγματική της ιστορία: 29 βαθμοί, τρεις νίκες παραπάνω και τρεις λιγότερες από τον δωδέκατο, τρία μόλις ματς κανονικής διάρκειας χωρίζουν τον γκρεμό από την ισοπαλία. Δε γίνεται κουβέντα για στρατηγική εδώ· μιλάμε για μια ομάδα που ξεθάβει από κάπου ένα ακόμη λάθος στο τελευταίο δέκατο του πρώτου ημιχρόνου σα να έχει γίνει ρουτίνα.
Στην επόμενη σειρά η Ζιρόνα έκανε κάτι σπάνιο: άλλαξε τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά κι ακόμα κρατιέται σα ψυχή αμαρτωλού πάνω στον καθρέφτη της Λεβάντε. Σαράντα ένας βαθμοί — όχι ασήμαντοι, αλλά όταν βλέπεις τις ισοπαλίες της τελευταίας αγωνικής σα κάποιος που αποφάσισε να προσποιείται πως δεν υπάρχει τελείως άλλος σκοπός εκτός από το να σώσεις εσένα τον ίδιο, τότε καταλαβαίνεις το κενό. Δύο βήματα πιο πάνω βρίσκεται η Μαγιόρκα με σαράντα δύο βαθμούς, ίδια στρατηγική βγαλμένη από βιβλίο γερόλυκου: δέκα ισοπαλίες τον τελευταίο γύρο σα νάταν σχολή αυτοσυγκράτησης. Όμως στην πραγματικότητα μιλάμε για έναν μηχανισμό αυτοσυντήρησης: όσοι τυχαίνουν στη ζώνη αυτή ξέρουν πως το πρωτάθλημα έχει μόλις γράψει το τελευταίο του γράμμα — τα υπόλοιπα είναι περιστατικά.
Κοιτάξτε το όχι σαν αριθμό, αλλά σαν γεγονός: ο δωδέκατος έχει πέντε βαθμούς πάνω από τον δέκατο όγδοο. Αυτό σημαίνει πως ακόμη κι αν η Ζιρόνα πετύχει ισοπαλία την επόμενη αγωνιστική ενώ η Οβιέδο χάσει, η τελευταία χρειάζεται μια νίκη άλλη μια φορά αλλιώς γίνεται ιστορία. Την ίδια στιγμή η Ρεάλ Μαδρίτης βλέπει τρεις αγώνες κλειδωμένους σ’ ένα φάκελο σα παλαιότερος πιστωτής — όσοι βγάζουν νίκες εκείνες τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές κλείνουν τη χρονιά σα πρωταθλητές χωρίς δεύτερη σκέψη. Η Μπαρτσελόνα όμως κρατάει έναν μικρό φάκελο κι εκεί μέσα βρίσκονται τρία γκολ γραμμένα σα υπόμνημα μιας συνεχόμενης ψυχραιμίας: τρεις νίκες ακόμη και η ιστορία γράφεται ξανά από την αρχή.
Κανείς εκεί κάτω δεν κάνει τίποτα τυχαία· κάθονται εκεί σα σκιές μιας κατηγορίας που τους έχει βάλει πάντα τελευταίους σα τους αριθμούς που κανείς δε θυμάται στο τέλος της χρονιάς.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Άντε πάλι... τρεις αγώνες μέχρι το φινάλε και η Μπαρτσελόνα κοιμάται πάνω στη διαφορά των τριών νικών σα κανένας δε της ζητάει τζίρο; Την προηγούμενη χρονιά θυμάμαι σα χθες: είχε τρεις νίκες παραπάνω κι ακόμα έκανε λάθη μέχρι την τελευταία αγωνιστική, ώσπου ένας ευτυχής τραυματισμός έφερε εκείνη τη νίκη σα δώρο στους φίλους της Σαντανδέρ. Αυτή τη φορά όμως δεν έχει ούτε έναν Ινιέστα στο κέντρο που μπορεί να σώσει το γκολ όταν η άμυνα κοιμάται — μόνο νευρώσεις και απολύσεις μέσα στο δωμάτιο προετοιμασίας σα κάποιος ν’ άλλαζε βόλτες κάθε δεκαπέντε λεπτά πριν φύγει η ομάδα στον αγώνα.
Η Ρεάλ Μαδρίτης εκεί πάνω έχει τρεις αγώνες κλειστούς σα κάποιος που ξέρει πως η αντίπαλός του κουβαλάει μόνο φύλλα μαντείας. Τρεις ήττες στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια στους δρόμους της πόλης σου δείχνουν μια συνέχεια σα βουνό που δε σαλεύει — κι αυτή είναι η πραγματική δύναμή της. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα μνήμης: τρεις ομάδες έχουν πέσει σ’ αυτή την κατηγορία την τελευταία πενταετία κι έφυγαν σα τσούρμο. Αν η Μπαρτσελόνα βγάλει τρεις νίκες ακόμη κι όλα τελειώνουν — αλλά εγώ εκεί πάνω στο τραπέζι έχω τον τελευταίο γύρο του Λεβάντε σαν σύστημα αυτόματου πυρός.
Κοιτάξτε τις τρεις εκεί κάτω σα νάταν μια ταινία τρόμου που βγήκε στην ουρά: η Οβιέδο πήρε ένα χτύπημα χθες βράδυ σα ν’ άκουσε την τελευταία της ανάσα στους ουρανούς· πέντε ήττες σερί κι ακόμα θυμάμαι το τραγούδι σα να τραγουδούσε ολόκληρο το στάδιο σηκωμένο όρθιος. Η Ζιρόνα άλλαξε τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά κι έγινε σήριαλ θρίλερ σα κάθε γύρισμα να φέρνει λύτρωση ή θάνατο — τελικά όμως βγήκε πάνω σα ζητιάνος στην εκκλησία. Κι η Μαγιόρκα; Δέκα ισοπαλίες τον τελευταίο γύρο σα κάποιος να προσποιείται πως δεν υπάρχει κανείς άλλος στον αγωνιστικό χώρο. Όλοι αυτοί ξέρουν έναν κανόνα σα νόμο της φυσικής: ποτέ δεν σώζεται όποιος τυχαίνει εκεί κάτω.
Ποιος φεύγει λοιπόν; Την τελευταία αγωνιστική η ιστορία γράφεται όχι με νούμερα, αλλά με τραγούδια σηκωμένοι στας κερκίδες γεμάτες φωνές σα βροχή ξαφνική. Την επόμενη χρονιά εκείνες οι τρεις ομάδες θα βγουν στους δρόμους σα πρώην πρωταθλητές που ξέχασαν πως είχαν ποτέ σημασία — κι εγώ στις τράπεζες βάζω λεφτά πάνω στην Οβιέδο στους εκτός έδρας αγώνες της τελευταίας αγωνικής: 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ;;; ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΣΟΒΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΩΡΑ;;; 🔥 Αυτοί οι τρεις αγώνες εδώ μέσα είναι σαν φεγγίτη σ' ένα δωμάτιο που βάζει πυρκαγιά μέσα σ' ένα σπίτι που ήδη καίγονταν! Κι όσο η Ρεάλ ξέρει να κρατάει τους αντιπάλους της σα σφιγμένη γροθιά στους τελευταίους γύρους, η εμείς εδώ πάνω έχουμε μία ομάδα που ακόμα και όταν βγάζει τις τρεις νίκες της σα βγάζει κι έναν τυφώνα πίσω της! Γιατί εγώ είμαι σίγουρος πως αυτές οι τρεις ομάδες εκεί κάτω δεν κοιτάνε τίποτα άλλο εκτός από το που θα χτυπήσει ο κεραυνός πρώτος! Κι αυτήν τη φορά ο ουρανός γέρνει προς τους ξένους... ΑΛΛΑ ΜΗ!!!!! 😱💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Πάλι αυτοί οι τρεις αγώνες... Πάω δέκα χρόνια πίσω όταν έβλεπα την ομάδα μου στο τοπικό πρωτάθλημα να κάνει τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές σα να της είχαν βάλει λουκέτο στο στόμα. Δεν ήταν θέμα ψυχραιμίας, ήταν θέμα βολής· όταν οι τρεις τελευταίες κοιτάνε σα τυφλοί στον τοίχο ξέρεις πως κανείς δεν πρόκειται να τους δώσει τσάι. Την προηγούμενη χρονιά η Μπάρσα έκανε κι αυτήε την ίδια πλάκα ε; τρεις νίκες παραπάνω και μέχρι το τέλος τους πήραν σα μπούμερα στο κεφάλι.
Μα οι άνθρωποι εκεί πάνω πάνω; η Ρεάλ έχει τρεις αγώνες κλειδωμένους σα κανένας δε μπορεί να τις τινάξει στον αέρα· τρεις νίκες σ’ εκείνα τα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια τους δείχνουν γιατί το ψυχραιμία είναι όπλο. Η Μπάρσα όμως έχει ακόμη τρεις νίκες σ’ ένα φάκελο κι αυτές οι ομάδες κάτω δεν περιμένουν τίποτα άλλο παρά λάθη.
Μα εδώ που τα λέμε, εγώ μέχρι χθες είχαν στοιχηματίσει πάνω στη Μαγιόρκα στο εκτός έδρας επειδή ξέρω πως όταν μια ομάδα πιάνει αυτές τις ισοπαλίες συνέχεια σα φυλακή δεν υπάρχει καλή ημέρα. Μα η ζυγαριά γέρνει και προς την Οβιέδο, ειδικά μετά χθες — εκείνο το χτύπημα ήταν σα θάνατος στην οικογένεια· πέντε ήττες σερί και αυτοί οι τύποι τραγουδούν σηκωμένοι στας κερκίδες σα να ψάλλουν last rites. Την επόμενη χρονιά δε με πείθει κανείς πως δεν θα είναι εκεί σα φάντασμα ενός πρωταθλητή που κάποτε υπήρξε. 💸🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Μαλάκα μου, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Βόλο όπου η Βόλος ΝΠΣ έπαιξε με την ΠΑΕ Λάρισα σα νάταν τελικοί πρωταθλήματος — δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν το τέλος ο Στέλιος Φυσσάκης βρήκε τον Γουίλιαμσον εκεί πάνω σα να είχε καρφώσει μία. Το γήπεδο έγινε κοσμοσυρροή σα νάταν τελικό Κυπέλλου εκείνον τον Άη-Γιάννη. Μετά εκείνο το παιχνίδι τον πήρα είδικά στην αγκαλιά μου σα να ήταν ο ίδιος ο ιερέας της περιοχής· εκείνες οι στιγμές δεν σβήνουν ποτέ όσο κι αν προσπαθήσεις.
Τώρα που βλέπω αυτές τις τρεις ομάδες εκεί κάτω στις τελευταίες αγωνιστικές, μου φέρνουν στάχτη στους πνεύμονες. Η Οβιέδο χθες έκαναν εκείνο το γκολ στο 93’ σα να τους το πέταξε η μοίρα σα δώρο επειδή κανείς δεν τους περίμενε — αλλά αλήθεια, τι άλλο περιμένεις όταν έχεις πέντε ήττες σερί σα νάταν ένας στίχος που δεν τελειώνει ποτέ; Στην επόμενη τους αγώνα η Αλμερία εκείνοι ξέρουν πως δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό. Κι εκείνες οι ισοπαλίες της Μαγιόρκας σα να λένε «εμείς εδώ κρατιόμαστε ακόμη σα πτώμα πάνω στην ξυλόφουρνα» — δέκα φορές κατέβαινε ένας γύρος και δέκα φορές γύριζε πίσω σα δαχτυλίδι στο δάχτυλο.
Μα ο λόγος για τον οποίο η ιστορία γράφεται εκεί κάτω δεν είναι η ψυχραιμία ή η τύχη — είναι ότι εκείνες οι τρεις ομάδες γνωρίζουν τον κανόνα της Λεβάντε σα μητρικό τους γάλα: όσοι πέφτουν εκεί τελειώνουν σαν τις σκιές στις στήλες των εφημερίδων της επομένης ημέρας. Την τελευταία πενταετία ο αριθμός των ομάδων που ξέφυγαν εκεί κάτω δεν ξεπερνά το δάχτυλο του ενός χεριού — κι αυτό γιατί όταν μια ομάδα βρίσκεται εκεί σα μέχρι τα χείλη στο νερό, δεν υπάρχει ανάσες που να κρατήσει.
Στην Μπαρτσελόνα εκεί πάνω έχουν έναν φάκελο σφραγισμένο με τρία γκολ ακόμη — αλλά εκείνος ο φάκελος δεν ανοίγει παρά μόνο όταν γίνεται σκόνη. Την τελευταία αγωνιστική δεν μιλάμε για νίκες ή ήττες· μιλάμε για εκείνες τις στιγμές σα ο χρόνος γίνεται κολλώδης σα μέλι στις κάλτσες σου. Οι τρεις ομάδες εκεί κάτω περιμένουν την επόμενη αγωνιστική σα νάταν ο τελευταίος τους Θεός — επειδή όταν τελειώνει η αγωνιστική εκείνοι φεύγουν σα φτερά στον άνεμο.
Κι όσοι ψάχνουν έναν νικητή εκεί πάνω ας θυμούνται την ΑΕΚ εκείνον τον Ιούνιο όταν πήρε τον τίτλο μέσα στην ίδια αγωνιστική επειδή δύο ομάδες ξέχασαν ότι το πρωτάθλημα έχει τέλος. Τα ίδια γίνονται σήμερα — μόνο που αυτή τη φορά η τραγωδία έχει τρεις πρωταγωνιστές αντί για έναν. Την επόμενη χρονιά εκείνες οι ομάδες θα είναι ιστορίες σα νάταν οι τίτλοι ενός βιβλίου που κανείς δε διάβασε ποτέ.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι λέτε ρε, εδώ πάνω στον πλανήτη Γη λες πως οι τρεις ομάδες στη Λεβάντε κάθονται σα τρεις νεκροί που δεν ξέρουν ότι έχουν πεθάνει γιατί τους σφίξανε την last rites στο λαιμό;
η πραγματικότητα είναι μια: η Μπαρτσελόνα εκεί πάνω έχει έναν φάκελο χωμένο στην τσέπη της—τρεις νίκες ακόμη κι όλα τελειώνουν σα να της έφτιαξαν κρυφά ένα δρόμο διαφυγής πάνω στη σειρά. τρεις αγώνες κλειδωμένοι σαν τους νόμους της φυσικής· η Ρεάλ Μαδρίτης εκεί πάνω βλέπει το τι γράφει εκείνος ο φάκελος κι αντιλαμβάνεται πως έχει ήδη χαρακώσει τους δικούς της τρεις γύρους σα σιδερένιο μπουκάλι που δε λυγίζει. γιατί; επειδή εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν έναν κανόνα πιο σκληρό κι από τον νόμο της βαρύτητας: όταν βρεθείς στη ζώνη του θανάτου, κάθε νίκη σου είναι ψεύτικη κι όποια ισοπαλία σου γίνεται ανάσα ψευδούς ελπίδας.
κι όμως τώρα στέκεται το ερώτημα—ποιος φεύγει; όχι εσύ εκεί πάνω που κουνάς το χέρι σου σα να είσαι ο τελευταίος σωτήρας μιας τραγωδίας· μιλάμε για τρεις ομάδες που καθόντουσαν σα σκιές πίσω από τον καθρέφτη ενός πρωταθλήματος που ξέχασε τον εαυτό του. η Οβιέδο εκείνη η νύχτα έκανε εκείνο το γκολ στο 93’ σα νάταν μια κραυγή μέσα από τον τάφο· πέντε ήττες σερί σα νάταν ο τοίχος που περιμένει να πέσουν πάνω του κι ας μην τους δει κανείς να πέφτουν. η Ζιρόνα άλλαξε τρεις προπονητές κι ακόμα γυρνάει γύρω γύρω σα τρελός στο κλουβί· σαράντα ένας βαθμοί σα δάκρυα πάνω σε τσιγάρα σβησμένα εκεί κάτω στα vestiaires. η Μαγιόρκα δέκα ισοπαλίες τον τελευταίο γύρο σα νάταν αυτή η ίδια ομάδα προσποιείται πως τραγουδάει την ίδια ωδή ξανά και ξανά σα να μη θέλει ν’ αφήσει τις κερκίδες άδειες.
μα ο κόσμος εδώ πάνω ξεχνάει κάτι στοιχειώδες: στο ποδόσφαιρο οι αριθμοί γράφονται στον αέρα, όχι στο χαρτί. η Μπάρσα μπορεί να τυχαίνει εκεί πάνω στην κορυφή σα να της έχτισαν έναν πύργο πάνω στις αμμοθυελλες της ερήμου· η Ρεάλ όμως ξέρει πως εκείνες οι τρεις ομάδες εκεί κάτω κάνουν μια σειρά από λάθη σα να διαβάζουν έναν κατάλογο θανάτου σα θεία λειτουργία χωρίς ιερέα. κι όταν η τελευταία αγωνιστική γράφει τις τελευταίες της λέξεις, αυτοί οι τρεις ήρωες δεν θα ξέρουν καν ότι ο θάνατός τους είχε ήδη γίνει τίτλος στις εφημερίδες της επομένης ημέρας.
έτσι, λοιπόν, προς αυτήν την τελευταία πράξη αυτής της τραγωδίας—η Μπαρτσελόνα κατέχει έναν τρόπο νίκης· η Ρεάλ έχει τους τρεις δικούς της γύρους σφραγισμένους σα εικόνες ενός παρελθόντος που αργεί να γίνει ιστορία· κι εκεί κάτω, στις τρεις ομάδες της Λεβάντε, το μέλλον έχει ήδη γραφτεί σα τυπωμένο νεκρολόγιο.
αλλά μέχρι τότε—οι αριθμοί γράφουν σιγά σιγά την ιστορία τους, ένας ένας· κι όταν φτάσει η τελευταία αγωνιστική, εκείνες οι τρεις ομάδες δεν θα ξέρουν καν πως ήταν οι πρωταγωνιστές ενός έργου που κανείς δε διάβασε ποτέ μέχρι το τέλος.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽