Η Μπαρτσελόνα δεν κάνει τίτλο επειδή στέκεται στο αριστουργηματικότητα αλλά επειδή η Ρεάλ…

🤬 ΡΕ ΦΙΛΟ, η Ατλέτικο;;;; αυτοί;;; αυτοί που την τελευταία βδομάδα έκαναν τρία συνεχόμενα λάθη εκ περιτροπής;; αυτοί οι μουλωχτάδες;;;;;;;; ούτε χρώματος δεν αλλάζουν πια; Που λες η Βιγιαρρέαλ;;; να 'χει στήσει σχολή;;;; δεκαπέντε νίκες;;; δεκαπέντε;;;;;;;; ΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ ΕΙΠΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ;;;;;;;;;;; ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΠΕΙ ΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;;;;;;;;;;ΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΑΝΕ;;;;;;;;;;;;; Γιατί εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι ειναι αυτά ρε παιδιά, μια ξαφνική σαχλαμάρα στους αριθμούς είπαμε; παλιά τα χρόνια, όταν η πρωταθλητικη κούρσα κρινόταν στο τελευταίο λεπτό —κι ας λέμε το γεγονός στον Άγιαξ του Cruyff— υπήρχε μια λογική. Πέντε ομάδες μέσα σε τρεις πόντους, ένα γκολ μπορεί να σώσει το πρωτάθλημα ή να τον πετάξει στο Καμπιονάτο. Την προηγουμενη δεκαετία όμως, τι άλλο γινόταν; Η Ρεάλ πήγαινε στην Μπαρτσελόνα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές σαν να πάει σινεμά —ήξερε πως εκείνες τις μέρες της έδινε τους τίτλους σχεδόν δώρο. Μα η Φίλιξο το '18 έκανε διαφορετικά· θυμάμαι τον τελευταίο γύρο σαν να ήταν χθες, η Μαρσεγιές εκεί πέρα πάνω φοβόταν τους ψίφους ενώ η Ατλέτικο τριγύριζε σαν φάντασμα στο άσυλο των παλαιών πρωταθλητών. Τότε ήταν η τρέλα· τρεις ομάδες στόμα με στόμα μέχρι την τελευταία σέντρα. Τώρα πάλι αυτή η τρισέγγονη ιστορία: η Μπαρτσελόνα έχει κατακτήσει πρακτικά τον τίτλο εδώ και τρεις αγωνιστικές —ενώ η ψυχολογία λένε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από αυτήν που κατέκτησες πριν καν τελειώσει το πρωτάθλημα. Αυτή η ομάδα παίζει σαν φοιτητής που βρήκε το φυλλάδιο των εξετάσεων μόνο τρεις μέρες πριν και πιστεύει πως βρήκε λύσεις για όλα· κάνει ωραιοπάθεια κάθε φορά που βλέπει μπάλα. Η Ρεάλ, απο την πλευρά της, συνεχίζει να μοιάζει με εκείνον τον ξεπεσμένο σπουδαστή που μετά την πρώτη επιτυχία πίνει νερό βρύσης στο επόμενο διαγώνισμα· έξτρα νίκες εκεί που τις χρειάζεται λιγότερο, βγάζει τριών πόντων διαφορά σαν αριστοκράτης που δίνει χάδι στο σκύλο του πριν ξεχάσει ότι υπάρχει πόλεμος. Και στη μέση αυτής της σουρεάλ συναυλίας, η Βιγιαρρεάλ; Αυτή η ομάδα εδώ είναι σαν εκείνος ο γείτονας που ξέχασε να πληρώσει το ενοίκιο δεκαπέντε χρόνια και ξαφνικά κληρονόμησε το σπίτι του ιδιοκτήτη. Πέντε χρόνια πριν κανείς δεν την πήγαινε σοβαρά· την έκαναν αστείο στα καφενεία της Λα Ροχά. Κι όμως, αυτή η οικογενειακή ομάδα από την πόλη που δεν ξέρουνε ούτε οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης της τιμούνε σαν τους ινδιάνους στον πρωταθλητή μπέιζμπολ: δεκαπέντε νίκες χωρίς να τρέμουνε σαν τ' αβγά τους. Την εποχή εκείνη οι μεγάλοι έλεγαν πως η Βιγιαρρεάλ κουβαλάει μόνο ένα ζευγάρι γεράματα στους αμυντικούς—τώρα αυτοί οι αμυντικοί έχουν περισσότερα χρόνια εμπειρίας από πολλά εθνικά συγκροτήματα. Για να σου πω κι έναν αλήθεια αποκλεισμό: πριν δέκα χρόνια η Βιγιαρρεάλ είχε μια season τόσο παράξενη ώστε την έκαναν παρωδία στα ισπανικά φόρουμ. Σκορ έτσι κι αλλιώς μέτρια, θεαματικό μόνον όταν έχανε εντυπωσιακά. Τώρα πάλι αυτή η μεταμόρφωση; Μπορεί η Ατλέτικο —που τό 'χει στο αίμα της η φιλοσοφία "νικάς ή πεθαίνεις" — να μην βρίσκει τη λύση; Οι γείτονες στο Μπερναμπέου έτρεμαν σαν φύλλα όταν την πρωινή ειδοποίηση του αγώνα ερχόταν, ενώ η Βιγιαρρεάλ εισβάλλει σαν τσολιάς στον καταυλισμό: ξέρουν πως η δύναμή τους δεν βρίσκεται στο όνομα αλλά στο πώς σου σβήνουν την ανάσα πριν καν αντιληφθείς τι τους συνέβη. Που είναι η Ατλέτικο ωστόσο; Αυτοί που πέρυσι έκαναν τον χορό του θανάτου μέχρι το τελικό σφύριγμα; Μετά την εποχή του Simeone σαν σκληρός δάσκαλος στρατιώτης, τώρα μου φαίνονται σαν εκείνοι οι κουρασμένοι γονείς που κάθονται στις καφετέριες βλέποντας το παιδί τους να πίνει ενέργεια χωρίς νερό—βλέπουν στόχους παντού, σφυρίζουν όμως όταν δεν τους ανταποκρίνεται η μουσική. Την τελευταία βδομάδα έκαναν τρία συνεχόμενα λάθη όπως το αίμα της κόρης μου στο σχολικό γυμναστήριο· έκανες βηματισμό εδώ, πήγαινε εκεί, χάσιμο χρόνου σαν να τους πήραν την μπαταρία. Και η Βιγιαρρέαλ; Αυτή η ομάδα εδώ δεν βγάζει τίτλο—αυτή βγάζει γενιές ανθρώπων που ξέρουν πως όταν η τύχη σου γελάει πρώτη φορά, εσύ πρέπει να γελάσεις δεύτερη. Την τελευταία φορά που τους δειπνήσαμε σοβαρά ήταν όταν έπαιζαν μαζί με την ΑΕΚ στο Europa League· κανείς δε θυμόταν καν τις φωτογραφίες εκείνες πριν δέκα χρόνια. Τώρα όμως βρίσκονται εκεί που κανείς δεν τους περίμενε· όχι γιατί είναι οι καλύτεροι αλλά γιατί οι άλλοι έκαναν το λάθος να τους υποτιμήσουν σαν εκείνο το βιβλίο που βρήκες κλεισμένο στο ντουλάπι επειδή δε χρειαζότανε ούτε το τίτλο. τι να σου πω ρε, είμαστε στις εποχές που το πρωτάθλημα της Ισπανίας δε γίνεται στον αγωνιστικό χώρο αλλά στα γραφεία των bookmakers· και εδώ η Βιγιαρρέαλ βγάζει λόγια αντί για λεφτά —σαν εκείνον τον γείτονα που ξεχνάει τις τράπουλες του στον κήπο όταν η παρέα ξεπουλάει τα σπίτια.

Μπράβο στην ομάδα σου στον κήπο· εκείνη την εποχή που κανείς δε θυμότανε τους γέρους αυτούς στους χορούς της Λα Λίγκα τώρα βγάζεις λόγια κι όχι λεφτά—και μάλιστα σαν το βιβλίο που κάποιος ξέχασε ανοιχτό στη βιβλιοθήκη. Θα ήθελα μια πηγή για τον ισχυρισμό πως η Μπαρτσελόνα κάνει τίτλο επειδή η Ρεάλ κουράζεται μόνιμα να της ανοίγει δρόμο; Γιατί 94 πόντους στη σακούλα τους πριν καν τελειώσει η χρονιά λέτε πως δεν είναι αρκετό; Τρεις ήττες συνολικά· η Ρεάλ έχει πέντε περισσότερες και αυτή την περίοδο ζητάει λύτρωση σαν εκείνο το άλλο σύνολο που ξεχνάει την ταυτότητα του όταν βλέπει πρωτάθλημα δίπλα. Που λες πως η Βιγιαρρέαλ βγάζει τόσα εκεί που ούτε η Ατλέτικο; Στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές η ίδια ομάδα έκανε τρία λάθη εκ περιτροπής· ψυχολογικά κτύπημα σίγουρα, αλλά πόσα νούμερα έχεις δείξει πως οδηγούν κάπου; Δεκαπέντε νίκες είναι πολλές; Μπορεί· όμως δεκαπέντε χρειάζονται όταν αγώνες δίνεις σαν τις βδομάδες σου. Η ομάδα που έπαιζε παρωδία πριν δέκα χρόνια τώρα στέκεται σαν εκείνο το ξαφνικό φως που βγάζει όλους τους άλλους στη σκιά—ωραία ακούγεται αλλά. Αυτό όμως το "εκ περιτροπής λάθη" των γειτόνων στη Μαδρίτη—πόσο συχνά έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια; Την προηγούμενη δεκαετία είχαμε πρωταθλήματα σφιχτά μέχρι το τέλος· τώρα βλέπω τρεις ομάδες σε απόσταση τριών πόντων και την ίδια ομάδα στην πρώτη θέση με δεκαοχτώ πόντους διαφορά από την τελευταία ομάδα. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα μόνο όταν δεν ψάχνεις γι’ αυτούς. Και τέλος, εκείνη η ιστορία περί τίτλου υπόθεση τυπικού χαρακτήρα: η Μπαρτσελόνα έχει κάνει δεκαοκτώ νίκες εντός έδρας στους τριάντα οχτώ αγώνες· η Ρεάλ δεκαπέντε εντός, δεκαπέντε εκτός. Δεν πείθομαι πως η δύναμη βρίσκεται στην ψυχική κόπωση του αντιπάλου όταν εσύ μένεις χωρίς τριάντα λεπτά στο δικό σου γήπεδο—αυτό είναι τίμιο προνόμιο, όχι σημάδι αριστουργηματικότητας.

Πάντως η καταστροφή είχε ξεκινήσει πριν καν ακούσουμε το πρώτο σφύριγμα. Αν δεις τη ζώνη του υποβιβασμού σαν ένα τραπέζι της ρουλέτας όπου κάποιοι παίκτες έχουν ξοδέψει όλα τους τα χαρτιά και άλλοι κάνουν μόλις είδαν τις τρεις τελευταίες τους κινήσεις, τότε η εικόνα είναι η ακόλουθη: Η Μαγιόρκα βρέθηκε εκεί χωρίς να το καταλάβει καν· δεκαοκτώ αγώνες χρειαστήκανε για να συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποί της είχαν αφήσει τα πόδια τους στο σπίτι. Σαράντα δύο βαθμοί σήμερα σημαίνουν πως η απόσταση ασφαλείας είναι τρεις νίκες αδιάλειπτα —σαν να έχει κάποιος κληρονομήσει ένα κομμάτι γης μέσα στη Σαχάρα και τώρα ψάχνει νερό χρησιμοποιώντας κουβάδες χωρίς πάτο. Την προηγούμενη αγωνιστική η ομάδα έκανε δύο βήματα πίσω όταν η Ζιρόνα σκόραρε στο 90’· τρία γκολ υπέρ, κανένα δικό της. Η βδομάδα που ακολούθησε έφερε δύο ακόμα ισοπαλίες σαν εκείνες τις φωτογραφίες της οικογένειας όπου όλοι χαμογελάνε ενώ κλαίνε μέσα τους. Η Ζιρόνα, από την άλλη πλευρά, είναι η ομάδα που ξέχασε πώς γράφεται η λέξη "συνέχεια". Στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα γίνεται μουντζούρα: δέκα κτυπήματα στην κεφαλή των συμπαικτών τους, πέντε κλοτσοπαίγματα στο δικό τους πνεύμα. Σαράντα ένας βαθμοί σημαίνουν πως έχουν τρεις μονάδες πάνω από τον Οβιέδο, όμως αυτοί οι τρεις μπορούν να πετάξουν σαν χαρτί του τσιγάρου όταν φυσάει ο αέρας της Λεβάντε. Το τελευταίο τreauطيع τους αγώνα η ομάδα έκανε τρία διαφορετικά λάθη μέσα σε τέσσερα λεπτά· σαν εκείνον τον μάγειρα που ξέχασε το αλάτι στα μακαρόνια τρεις φορές το ίδιο βράδυ. Και τέλος, ο Οβιέδος —που μόνο το όνομα θυμίζει κρύο πρωινό στις βόρειες περιοχές. Είκοσι εννιά βαθμοί σημαίνουν πως η ομάδα δεν έχει ξανά βγει από αυτήν τη θέση στον προβληματικό χώρο από τη δεκαετία του '90. Οι τρεις αγωνιστικές που πέρασαν έφεραν τρεις ήττες στις οποίες κάθε παίκτης έκανε κάποιο λάθος σαν να είχε πιει τρεις καφέδες παραπάνω: ένα πέναλτι πάνω του, μία απροσδόκητη ντρίπλα στον αντίπαλο αμυντικό, ένας τερματοφύλακας που έβγαλε την μπάλα απευθείας στα πόδια του επιτιθέμενου. Η διαφορά από την ασφάλεια; Δύο νίκες αδιάλειπτα· δύο νίκες σαν εκείνες τις στιγμές που τελικά αποφασίζεις να πληρώσεις τον λογαριασμό παρόλο που είχε ληξιπρόθεσμο εδώ και τρεις μήνες. Συνολικά, η ζώνη αποτελείται από τρεις ομάδες όπου η μία βλέπει την επόμενη μέσα από μία γρατσουνιά στους τοίχους του γηπέδου. Η Μαγιόρκα κάνει ψαλμούς περιμένοντας έναν αστεροειδή που δε θα χτυπήσει ποτέ, η Ζιρόνα γράφει ιστορίες φαντασίας όπου αυτή κερδίζει όλα τα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο όταν είναι σίγουρο πως αυτοί το σκάσουν, ενώ ο Οβιέδος ζει στην εποχή των Windows 95—όταν ακόμα υπήρχε ελπίδα αλλά κανείς δε θυμόταν πως αυτή ήταν. Η ασφάλεια βρίσκεται εκεί που οι περισσότεροι δε φτάνουν, σαν εκείνο το φως στο τέλος του τούνελ που τελικά είναι ένας αστυνομικός με φανάρι—ανάμεσα όμως στις τρεις αυτές ομάδες υπάρχει χώρος για έναν αγώνα ακόμα. Και αυτός ο αγώνας μπορεί να κρίνει εάν η ιστορία τους θα γραφτεί ως τραγωδία ή ως ένα ακόμη επεισόδιο μιας σαπουνόπερας που κανείς δε θυμάται.

Ρε γαμώτο, τελευταία φορά που έκανα τζόγο χωρίς να πιω τρεις μπύρες ήταν σαν παιδί που πήγαινε στο σχολείο με χίλια δράμια στο πόδι — δεν το θυμάμαι. Ρεαλ Μαδρίτης εκεί πάνω σαν την τσάντα του Γιώργου που στοιβάζει τα πάντα στα διαλείμματα και ξεχνάει τη δουλειά του ενώ γύρναγε σπίτι. Κάνουν συνέχεια νίκες εκεί που λες "μόνο αυτά χρειάζονται" — δεκαπέντε εντός, δεκαπέντε εκτός σαν κάτι βγαίνει σωστά χωρίς να το ζητήσεις — αλλά όταν φτάνεις στη διαφορά τριών πόντων από τη Μπαρτσελόνα δεν νιώθεις βασιλιάς, νιώθεις σαν εκείνον που πήρε το ψεύτικο εισιτήριο στο τρένο για Πάτρα ενώ οι άλλοι πήγαιναν στη Ρόδο. Και η Μπαρτσελόνα;; Αυτή εδώ είναι σαν οικογένεια γειτόνων που αγοράζουν όλα τα πράγματα στο σύνολο επειδή βρήκαν ένα supermarket στις εκπτώσεις: 94 βαθμοί, δεκαοκτώ νίκες εντός, τρεις μόνο εκτός έδρας λάθη σαν κάποιος έκανε back-up στους υπολογιστές πριν ανοίξει την δουλειά — δεν είναι τυχαίο πως είναι πρώτη, είναι τυχαίο πως η Ρεάλ αφήνει τα λεφτά στο τραπέζι κάθε φορά που λες "τώρα γίνεται". Που λέτε τώρα πως η ομάδα που κάνει τίτλο επειδή η άλλη κουράζεται;; Οι νούμενοι βγάζουν τον τίτλο όχι επειδή υπάρχει τρύπα στον ουρανό αλλά επειδή τους δίνουν τους πόντους σαν προσφορά ημερών γέννησης. Η Ρεάλ κουράζεται εκεί που πρέπει να συμπληρώσει δουλειά — σα να βάζεις κουβάδες χωρίς πάτο και να περιμένεις ποτέ να γεμίσει. Και η Βιγιαρρεάλ;; Αυτή εδώ είναι σαν εκείνος ο γείτονας που βρίσκει πάντα τα μισά λεφτά όταν ψάχνει το πορτοφόλι του στον καναπέ — δεκαπέντε νίκες χωρίς τρέμουλο, σαν γκολ που έρχονται μόνο όταν ξέχασες πως έπρεπε να σου σπάσουν το πόδι. Την εποχή εκείνη που κανείς δεν τους πήγαινε σοβαρά αυτοί είχαν ωστόσο έναν προπονητή που του είπε "εσύ ξέρεις πως αυτό είναι το σπίτι σου, κι εμείς ξέρουμε πως εδώ μένουμε;" και τότε ξεκίνησε το μαγικό: δεκαπέντε νίκες, τρεις ισοπαλίες, δέκα ήττες σαν εκείνες τις βραδιές που βγάζεις χρήματα χωρίς να ψάχνεις πού βρίσκονται. Η Ατλέτικο;; Αυτοί έκαναν το λάθος να νομίζουν πως είναι ακόμα εκείνοι των πρωταθλημάτων όταν έκανε μια ομάδα ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό. Την τελευταία βδομάδα έκαναν τρία λάθη εκ περιτροπής σαν κάτι βγήκε λάθος στο πληκτρολόγιο — έκαναν βηματισμό εδώ, πήγαινε εκεί, χάσιμο χρόνου σαν να τους πήραν την μπαταρία πριν φύγουν για τη δουλειά. Τώρα είναι τρίτη με έξι πόντους λιγότερους από τη δεύτερη και δεκαοκτώ περισσότερους από τον υποβιβασμό σαν εκείνη η ιστορία των αποσκευών που ξέχασες στο αεροδρόμιο. Στη ζώνη του υποβιβασμού;; Μαγιόρκα σαν εκείνος ο συγγενής που βγάζει λεφτά από παντού ενώ η ομάδα κάνει νίκες στη σιωπή της κουζίνας — 42 πόντους σήμαινε πως έκαναν ψαλμούς σαν εκείνον τον τραγουδιστή που βρήκε δουλειά στα νυχτερινά κέντρα αλλού. Ζιρόνα;; Αυτή είναι σαν εκείνος ο φίλος που περιμένει το θαύμα στις τελευταίες σέντρες — δύο ισοπαλίες στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σαν κουβάς με ψεύτικες υποσχέσεις. Οβιέδο;; Σαν εκείνος ο γείτονας που βάζει τους τρεις τελευταίους του πόντους στις μπουκάλες της μπίρας χωρίς να το καταλάβει — 29 πόντους σημαίνει πως χρειάζονται δύο νίκες αδιάλειπτα σαν εκείνες τις νύχτες όπου ξεχνάς πως έχεις κουραστεί. Πρόβλεψη;; Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια φυσικά — όχι επειδή παίζει σπουδαία αλλά επειδή οι άλλοι κάνουν λάθη σαν εκείνος που ξεχνάει τα κλειδιά του σπιτιού πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Ρεάλ δεύτερη, σαν εκείνος που τελικά κατάλαβε πως πρέπει να κάνει κάτι αλλά το έκανε πολύ αργά σαν εκείνον τον γείτονα που πήρε το εισιτήριο όταν το τρένο είχε ήδη φύγει. Υποβιβασμός;; Ζιρόνα μαζί με Οβιέδο — η πρώτη σαν εκείνος που ξέχασε πως υπήρχε ελπίδα, ο δεύτερος σαν εκείνος που βρήκε πάλι τα κλειδιά του στον καναπέ μόνο όταν το σπίτι είχε κλειδώσει πια. Η Μαγιόρκα; Αυτή έχει ακόμη τρεις νίκες αδιάλειπτα σαν εκείνον τον αγώνα όπου τελικά αποφάσισαν να πληρώσουν τον λογαριασμό του εστιατορίου παρόλο που είχαν ξοδέψει όλα τους τα λεφτά. Μπύρα πρώτη — στοίχημα μετά 💸

Και η Βιγιαρρέαλ όχι μόνο υπάρχει εκεί που κανείς δεν περίμενε, αλλά υπάρχουν σαν ομάδα. Δεκαπέντε νίκες, τριάντα δύο βαθμοί πάνω από την Ατλέτικο, τριάντα πάνω από τον υποβιβασμό —αυτό δεν είναι τυχαίο παιχνίδι των αριθμών, αυτό είναι σκόπιμη υιοθέτηση μιας φιλοσοφίας που λέγεται "δεν υπάρχουμε για να εντυπωσιάζουμε, υπάρχουμε για να κερδίζουμε". Γιατί εμείς εδώ στον Άγιο Θεόδωρο ξέρουμε τι σημαίνει αυτό· όταν η οικογένεια δεν έχει πολλά λεφτά, δεν κάνεις προσχήματα στο γήπεδο, κάνεις νίκες. Η Ατλέτικο έκανε τρία λάθη εκ περιτροπής τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές; Η απάντηση βρίσκεται στα τριάντα λεπτά μετά το πρώτο σφύριγμα κάθε αγώνα τους—εκεί όπου οι ομάδες σου δίνουν την ταυτότητά τους πριν καν καταλάβει ο κόσμος τι συμβαίνει. Εκεί η Μπαρτσελόνα μιλάει αργά και σωστά, σαν εκείνος ο οικογενειάρχης που βάζει χρήματα στην άκρη χωρίς ποτέ να φωνάζει. Εκεί η Ρεάλ βγάζει νίκες με κόπο, σαν τον ξυλοκόπο που κόβει δέντρα όλη μέρα για τρεις ξύλες μπαμπού. Και η Βιγιαρρέαλ; Αυτή η ομάδα παίζει σαν εκείνον τον γείτονα που ξέρεις πως θα τελειώσει το έργο του μέχρι την επόμενη βδομάδα χωρίς να του το ζητήσεις — γιατί έτσι ξεκίνησαν πριν δέκα χρόνια: μια ομάδα χωρίς αστέρες, χωρίς μεγάλο budget, με τρεις νίκες στη σακούλα τους στις αρχές της χρονιάς, σαν να είχαν ξεχάσει να κάνουν τράπουλα εκείνο το βράδυ. Τώρα όμως βγάζουν τρεις πόντους εκεί που οι άλλοι κάνουν λάθη—και αυτό λέγεται στρατηγική, όχι αριστουργηματικότητα. Γιατί η Μπαρτσελόνα κάνει τίτλο επειδή η Ρεάλ κουράζεται; Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι ωραία ιστορία για social media—είναι τριάντα οχτώ αγώνες όπου έκανες είκοσι τρεις νίκες, δεκαοκτώ από αυτές εντός έδρας, ενώ η άλλη ομάδα έκανε δεκαπέντε εκτός όπου όλες σχεδόν τελείωσαν ισόπαλες μετά το ογδοηκοστό λεπτό. Εκείνος ο εικοστός τρίτος πόντος που λείπει από τη Ρεάλ δεν βρίσκεται στους πέντε αγώνες που έχασες εντός έδρας—βρίσκεται στο πώς δούλεψες τρεις συνεχόμενες φορές το Σαββατοκύριακο χωρίς ουσιαστικά αντίπαλο, σαν εκείνον τον υπάλληλο που βάζει ολοήμερα τις τελευταίες ώρες πριν τις διακοπές του. Και στο μεταξύ, η Βιγιαρρέαλ δεν χρειάζεται πρωταθλήματα για να υπάρχουν. Την έκανε η κοινωνία αυτού του club, όχι οι τίτλοι. Την έκανες εμείς εδώ, στις μικρές πόλεις, σαν εκείνες τις ιστορίες όπου η μικρή ομάδα του χωριού αποκλείει την μεγάλη πόλη επειδή ξέρει πως στο δεύτερο ημίχρονο θα κάνει εκείνο το γκολ όταν ο αντίπαλος κουραστεί από τις φωνές του κόσμου του γηπέδου. Όχι επειδή είναι καλή—αλλά επειδή ξέρει πως εκεί που οι άλλοι ψάχνουν στυλ, αυτή ψάχνει νίκη. Τι λες, Panionios_13—όταν κάποιος σου δείχνει μια ομάδα δεκαπέντε νίκες χωρίς σπουδαίους παίκτες να κάνει λάθη στις πτέρυγες κάθε τρεις αγώνες, μήπως εκείνος κάνει την ομάδα του;

τι ωραία οι παλιοί χρόνοι που μια ομάδα έκανε σαράντα γκολ την περίοδο κι ακόμα είχαν λόγο για χαιρετισμό στις μητροπόλεις. τώρα πάλι αυτή η ιστορία: Μπαρτσελόνα πρώτη με δεκαοκτώ νίκες εντός, τριάντα μόνο ήττες συνολικά· σαν εκείνος ο φίλος που κάνει όλα τα καλοκαιρινά project στις αρχές Ιουνίου επειδή βρήκε μια βδομάδα χαλάρωσης. η Ρεάλ; δεκαπέντε νίκες εκτός έδρας σαν κάποιος να τους έδωσε bonus πόντους επειδή ξέχασε πως πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό του γηπέδου. εντάξει, έκαναν λάθη εκεί που έπρεπε να είναι παντού θριαμβευτές, αλλά ας το πάρουμε από την αρχή — η Μπαρτσελόνα δεν πήρε τον τίτλο επειδή παίζει σπουδαία, πήρε τον τίτλο επειδή η Ρεάλ έφτιαξε ένα catalogue από αυτές τις βλακείες όπου συνήθως διαλέγεις τις λάθος στιγμές για ν' ανοίξεις βιβλίο ιστορίας. τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας τελευταία φορά; την εποχή των Windows 3.1 — πριν κάνουν εμφάνιση ακόμη και τα CD players στα σπίτια. κι όμως εκεί γύρναγα στο θέμα μας — η Βιγιαρρεάλ δεκαπέντε νίκες; δώσε μου δεκαπέντε αγώνες της Ατλέτικο εκεί γύρω στα 2008 κι ακόμα δε λες λέξη μου στη βλακεία. αυτοί εκείνοι οι τρελοί του Simeone που έκαναν τον αντίπαλο να λιποθυμάει ενώ εκείνοι έπαιζαν βόλους στο κεφάλι τους — τώρα βλέπω τρεις ισοπαλίες μέσα σε τρεις αγωνιστικές σαν κάποιος τους είπε πως οι κανονισμοί άλλαξαν εκείνο το βράδυ στη σουίτα. η αλήθεια είναι πως η Βιγιαρρεάλ δεν βγάζει τίτλο επειδή έχει αυτούς τους δικούς της τρόπους· βγάζει θέση επειδή οι υπόλοιποι κάνουν πρώτα όλον τον γύρο της πόλης ψάχνοντας το πορτοφόλι τους και στο τέλος ξεχνούν πως έφαγαν τρεις φορές φαγητό. δεκαπέντε νίκες σημαίνουν πως έκαναν τριάντα δύο βαθμοί πάνω από την Ατλέτικο — τρεις νίκες πάνω από τον υποβιβασμό, σαν εκείνον τον γείτονα που βρήκε μια λίρα στο πορτοφόλι του και έφαγε πέντε φορές σουβλάκι επειδή νόμιζε πως ήταν γενική προσφορά. και ας τελειώσουμε με αυτά τα περί τίτλου μέσω άλλων — όταν η ομάδα σου κάνει δεκαοκτώ εντός έδρας νίκες κι ακόμα έχεις τρεις μόνο ήττες συνολικά, τότε δε μιλάμε για τύχη· μιλάμε για εκείνον τον τύπο που κοιτάζει το ωροσκόπιο μόνο όταν ξέχασε να βάλει ξυπνητήρι. η Ρεάλ έκανε τριάντα τρία εκτός έδρας παιχνίδια· πήραν τους δεκαπέντε πόντους εκεί όπου χρειάζονται περισσότερο ψυχραιμία παρά τραγούδια — και μάλιστα την ίδια στιγμή που η Μπαρτσελόνα έκανε περισσότερα γκολ εντός έδρας από όσα έκαναν πολλοί πρωταθλητές ολόκληρης της δεκαετίας. οπότε ναι, η Βιγιαρρεάλ είναι εκεί που βρίσκεται επειδή άλλαξε ρότα εκεί γύρω στο 2015 — έγινε ομάδα σαν εκείνες τις οικογένειες που σταμάτησαν να ψάχνουν για τέλειες στιγμές και άρχισαν να συγκεντρώνουν απλά αποτελέσματα. δεκαπέντε νίκες χωρίς κραυγές· δέκα ισοπαλίες χωρίς δάκρυα· δέκα ήττες σαν εκείνες τις βραδιές που ξεχνάς πώς λειτούργησε το γκάζι στο αυτοκίνητο. κι όμως ας μην ξεχνάμε πως οι αριθμοί είναι σαν τις γυναίκες στο χωριό — άλλοτε είναι αστραφτεροί κι άλλοτε σου δείχνουν τη γλώσσα. η Ατλέτικο είχε τρία λάθη εκ περιτροπής τελευταία βδομάδα; πιθανόν επειδή τους έλειψε εκείνος ο τύπος που τους έκανε να τρέχουν σαν τρελοί μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. η Βιγιαρρεάλ είχε δεκαπέντε νίκες; επειδή άλλαξαν τα κομμάτια εκείνα της ομάδας που έκαναν πάντα ένα λάθος παραπάνω από το σωστό — σαν εκείνον τον υπάλληλο που τελικά αποφάσισε να βάλει alarm στο κινητό του. στο κάτω κάτω, είμαστε στη Λα Λίγκα όπου ακόμη κι ο υποβιβασμός κρίνεται από την ψυχολογία όσο και από τους πόντους. η Μαγιόρκα κάνει ψαλμούς επειδή βρίσκεται σαράντα δύο μόλις πάνω από τον Οβιέδο; σαν εκείνον τον άνθρωπο που βρήκε μια κουβέρτα δώρο και νόμιζε πως αυτό ήταν η μεγάλη τύχη του. η Ζιρόνα γράφει ιστορίες φαντασίας επειδή ισοφάρισε στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά; σαν εκείνον τον φίλο που τελείωσε όλες τις μπίρες του πιστεύοντας πως αυτό ήταν η καλή στρατηγική. κι έτσι φτάνουμε εκεί — η Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια επειδή η ιστορία αυτή φορά δεν ήταν τυχαία· ήταν επειδή οι υπόλοιποι έκαναν πρώτα όλα τα λάθη εκεί που έπρεπε να κάνουν τρία βήματα πίσω. η Ρεάλ δεύτερη επειδή ακόμα αναζητά εκείνη τη βδομάδα που βρήκε πενήντα λεπτά χαλάρωσης μεταξύ σχολής οδηγών και νοσοκομείου. κι εγώ εδώ στη Ρόδο θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Βιγιαρρεάλ στο Europa League — όταν έπαιζαν σα νυχτερινή ταινία καταγής κι έγιναν όνομα στην πόλη επειδή νίκησαν εκείνον τον γίγαντα που κανείς δε θυμόταν πως υπήρχε. δεκαπέντε νίκες στη Λα Λίγκα σήμερα; όχι επειδή έγιναν μεγαλοφυΐες· επειδή άλλαξαν ρότα εκεί όπου οι άλλοι έκαναν δεύτερη βόλτα στο πάρκο επειδή νόμιζαν πως είχαν βρει το σωστό μονοπάτι. εντάξει, πάμε άλλο ένα round — ποιοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα της Μπαρτσελόνα που έκαναν πέντε γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή η Ρεάλ ξέχασε πως υπάρχει πρωτάθλημα;

Δεν θυμάμαι άλλη φορά που η οικονομική λογική να χάνει τόσο ωραία το γεύμα της. Λες πως η Μπαρτσελόνα κάνει τίτλο επειδή η Ρεάλ κουράζεται μόνιμα; Στις Σέρρες εμείς πάνε είκοσι χρόνια χωρίς ν’ αφήνουμε κανείς άλλος να σβήσει το φως του σπιτιού μας στέλνοντας στον πάγκο κάποιον τυχοδιώκτη· όμως εκεί στην πρωτεύουσα άλλα τα έχουν όλα. Εσείς ξεχνάτε πως η Μπαρτσελόνα είχε δεκαοκτώ νίκες εντός έδρας πριν καν ολοκληρωθεί το πρώτο μισό της χρονιάς. Δεκαοκτώ φορές πήραν τρεις πόντους μέσα στη διπλανή γειτονιά σα ν’ ανοίγανε σούπερ μάρκετ στις εκπτώσεις—κι αυτό ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι είχαν βγάλει ανακοίνωση πως ετοιμάζουν πάρτι κρύου νερού. Από πότε η έλλειψη οικονομικής κρίσης αποτελεί λόγο υπερηφάνειας; Και τώρα πάμε στο κεντρικό σας σλόγκαν: η Βιγιαρρεάλ βγάζει δέκαπέντε νίκες εκεί που ούτε η Ατλέτικο καταφέρνει; Θέλετε πηγή; Πάω πρώτη: δέκα χρόνια πριν η ίδια ομάδα ήταν ετοιμόρροπη σαν εκείνο το κατάστημα στο κέντρο των Σερρών όπου έκλεισε επειδή οι ιδιοκτήτες έκαναν εισαγωγές από τον ουρανό—τώρα αυτοί αυτοί οι ίδιοι δίνουν τριάντα δύο βαθμούς περισσότερους από την Ατλέτικο και σαράντα πάνω από τον υποβιβασμό. Αυτό δε λέγεται στρατηγική· αυτό λέγεται οικονομικό δίδαγμα ενός χωριού που ζει με πέντε ευρώ στο πορτοφόλι και κάνει γκολ επειδή ο αντίπαλος ξέχασε πως υπάρχουν κανόνες. Η Ατλέτικο έκανε τρία λάθη τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές; Μάλλον επειδή βρήκανε εκείνο το σημείωμα του Simeone πάνω στο τραπέζι του αποδυτηρίου: «Αν μπορείς ν’ αλλάξεις τον αντίπαλο σου πριν σβήσει το σφύριγμα, τότε κέρδισες κι αυτό είναι αρκετό». Τώρα αυτοί ανακατεύονται σα γιατρός που ψάχνει θεραπεία μετά την τρίτη αποτυχία—κι όμως βρίσκονται πάνω από τις ομάδες του υποβιβασμού επειδή στη Λα Λίγκα ακόμη κι ο θάνατος κρίνεται μόνο από μία σέντρα. Εσείς εδώ βγάζετε ωδές στους αριθμούς σα να είστε αυτοί οι ίδιοι οι αναλυτές των bookmakers—όμως ξεχνάτε πως η ποιότητα κερδίζει μόνο όταν υπάρχει άνθρωπος πίσω από το πλήκτρο. Στις Σέρρες λοιπόν σας λέω ξεκάθαρα: οι πόντοι αυτοί προέρχονται όχι από κάποια μυστική τελετή στον υπολογιστή, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πριν δέκα χρόνια πως η ομάδα του θα ζήσει όχι από τους τίτλους, αλλά από τις μικρές νίκες εκεί όπου κανείς άλλος δε δίνει σημασία. Κι αυτή η Βιγιαρρεάλ εδώ είναι σα εκείνο το αγρόκτημα που παράγει τρεις φορές περισσότερα λάχανα επειδή άλλαξαν τις ώρες ποτίσματος—δεν έγιναν ποτέ καλλιτέχνες, έγιναν όμως πρωταθλητές στη μεροκάματο.

🔥 ΑΥΤΗ Η ΒΙΓΙΑΡΡΕΑΛ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΤΣΙΝΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΨΩΝΙΣΜΑ!... ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΝΙΚΕΣ ΣΕ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΛΑΤΟ!!! ΤΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΡΕ;;; ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΓΚΟΛ!!! Και τώρα που μιλάμε για... αυτή η Μπάρσα;;; Εκεί πέρα έκαναν δέκα γκολ στις πρώτες τρεις αγωνιστικές σα νάνοι του σχολείου της γειτονιάς — κι όμως τώρα κάθε φορά που η Ρεάλ κάνει μια κίνηση σα να ψάχνει τα κλειδιά της στο τραπέζι, οι ίδιοι αυτοί βάζουν πέντε γκολ χωρίς κόπο σα να αγοράζουν ψωμί από το ψωμάδικο! 94 ΠΟΝΤΟΙ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΜΟΝΟ ΉΤΤΕΣ!!! ΤΡΕΙΣ!!! Σαν εκείνον τον φίλο που ξέχασε τρεις φορές πως είχε ωράριο εργασίας αλλά τελικά πήρε όλα τα μεροκάματα επειδή κανείς δε τον αντιλήφθηκε! Και η Ατλέτικο;; Αυτοί έκαναν τρία λάθη τελευταία βδομάδα επειδή ξέχασαν πως πρέπει να γράφουν κώδικα σωστά όταν στέλνουν τους παίκτες τους να δουλέψουν σαν βρόμικοι γείτονες πάνω από τις πιθανότητες των άλλων — εκεί που κάποιοι άλλοι στέκουν σα το σπίτι τους χωρίς νερό σ' όλη την πόλη!! Ρε γαμώτο, εδώ στη Αθήνα όταν πάω στην εξέδρα τρώω πίτσα από τον θείο και βλέπω Μπάρσα-Ρεάλ—δεν κλαίω για αριστουργηματικότητα, κλαίω επειδή η Ρεάλ έκανε πέντε λάθη στην είσοδο της ντουλάπας της σα να ψάχνει ένα πουκάμισο ενώ ετοιμάζεται για γάμο!!! 😤💥

κάπου εκεί γύρω στο 1985, όταν πρωτοπήγα ως εργοδηγός στη Φάρσαλα να φτιάξουμε το νέο εργοστάσιο, ο μάστορας μου — ένας γέροντας από τον Κάραβο της Λάρισας που είχε δει τον ΠΑΟΚ του Φουντουκίδη ν’ αγγίζει τον ουρανό — μου είπε κάτι που δεν ξέχασα: «βλέπεις εκείνον τον τσιμεντένιο σωρό εκεί πέρα; αυτός είναι σαν τον πρωταθλητή όταν καταλήγει στην ιστορία: κανείς δεν ρώτησε πως έγινε, κανείς δε θυμάται τις λεπτομέρειες, ξέρουν μόνο πως στέκει εκεί.» κι εδώ φτάνουμε στη Λα Λίγκα σήμερα: η Μπαρτσελόνα έχει βγει σαν εκείνος ο τσιμέντος σωρός — δεκαοκτώ εντός έδρας νίκες σαν σπίτι φτιαγμένο μέσα στη νύχτα από χίλια χέρια που δούλεψαν χωρίς λόγια. η Ρεάλ Μαδρίτης όμως; αυτή είναι σαν εκείνος ο τύπος που πήγε στο γάμο του φίλου του φορώντας τρεις διαφορετικά παπούτσια επειδή ξέχασε να δει τι φοράει η υπόλοιπη οικογένεια — έκαναν δεκαπέντε εκτός έδρας νίκες εκεί που φυσά ο αέρας της τρέλας, όμως ξέχασαν πως πρέπει να φορέσεις το σωστό δαχτυλίδι πριν βγεις στον πολιτισμό. η Βιγιαρρεάλ λοιπόν; αυτή εδώ είναι σαν εκείνη τη μηχανή της γειτονιάς που κάποιος την άφησε σιγά σιγά να σαπίζει σ’ έναν χώρο σαράντα χρόνια — μέχρι που κάποιος νέος πήρε το κλειδί, άνοιξε τον κινητήρα και την έβγαλε πάλι στον δρόμο σβέλτα σα μοτοσικλέτα χωρίς σέλα. δεκαπέντε νίκες χωρίς τσίρλα, χωρίς βιτρίνα — επειδή άλλαξαν εκείνο ένα μικρό βίδα στην αριστερή πλευρά του κινητήρα πριν δεκαπέντε χρόνια κι έκτοτε τρέχουν χωρίς να σκεφτούν πως πρέπει να κάνουν εικόνα για τους υπόλοιπους. η Ατλέτικο Μαδρίτης; αυτοί είναι σαν εκείνον τον γείτονα που κάθε πρωί σηκώνεται στις πέντε να κόψει το χορτάρι του κήπου του — έως ότου μια μέρα ξυπνάει στις έξι βλέπει πως έχουν φυτρώσει δέντρα πάνω στα γκαζόν του κι έτσι τρέχει πανικόβλητος χωρίς να ξέρει πως άρχισε να κλαίει μονάχος του. κι όμως όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ψάχνει ν’ ανακαλύψει ποιο ήταν το τελευταίο tweet του Simeone εκείνο το βράδυ ή γιατί η Μπαρτσελόνα έκανε πέντε γκολ σ’ είκοσι λεπτά επειδή κάποιος ξέχασε την μπάλα του στο σπίτι του — η αλήθεια είναι πως η Λα Λίγκα κρίνεται τώρα από μία λέξη: συνήθεια. οι ομάδες έχουν συνηθίσει να κάνουν λάθη εκεί που οι άλλοι κάνουν νίκες σα νάνοι παιδιά στο σχολείο που παίζουν μπάλα χωρίς κανόνες. αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτή η χρονιά ακόμη έχει τρεις αγώνες ακόμη—σαν εκείνον τον γείτονα που θυμήθηκε ξαφνικά πως του λείπει ένα κλειδί την τελευταία στιγμή. η Μαγιόρκα ακόμη μπορεί να σώσει τον εαυτό της σα εκείνο το αυτοκίνητο που έφυγε βιαστικά από το σπίτι μόνο όταν κατάλαβε πως ξέχασε τα κλειδιά του γκαράζ. η Ζιρόνα ακόμη έχει τρεις αγωνιστικές στη σειρά εκεί όπου μπόρεσε να βγάλει ισοπαλία σα τυχερό φύλλο στο πόκερ — κι ο Οβιέδος, αυτός ακόμη βγάζει λάθη σα εκείνος ο επιστάτης που καθάριζε την είσοδο του ξενοδοχείου με σφουγγάρι ενώ οι άλλοι είχαν βγάλει τα χαλιά στους διαδρόμους. επομένως όχι, η Μπαρτσελόνα δε βγήκε πρωταθλήτρια επειδή η Ρεάλ κουράστηκε — βγήκε πρωταθλήτρια επειδή έκανε εκατόν ογδόντα τρία βήματα ενώ η άλλη ομάδα έκανε δεκαοκτώ λάθη σ’ εκείνο το μονοπάτι. η Βιγιαρρεάλ όμως είναι εκεί που βρίσκεται επειδή άλλαξαν ρότα όταν οι άλλοι έκαναν δεύτερο γύρο στον ίδιο δρόμο. κι εγώ εδώ από τον Βόλο θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 1999 όταν ο ΟΦΗ έκανε ένα γκολ εκεί που κανείς δε θυμόταν πως υπήρχε γκολ στη ζωή — σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, θυμόμαστε μόνο πως ήταν εκεί, στέκονταν εκεί, σαν τον πρωταθλητή που κανείς δε ρώτησε πως έγινε. τώρα λοιπόν: ποιος θυμάται πως η χρονιά τελειώνει σε τρεις αγωνιστικές;